லிங்கபுராணம்

தஸ்மாத்ஸதாப்யஸேஜ்ஜ்ஞாநம் தந்நிஷ்டஸ்தத்பராயணஃ ஜ்ஞாநேநைகேந த்ரு'ப்தஸ்ய த்யக்தஸம்கஸ்ய யோகிநஃ

ஆகவே, அறிவை எப்போதும் பயில வேண்டும்; அதில் நிலைத்து, அதையே குறிக்கோளாகக் கொண்டு இருக்க வேண்டும். அறிவால் திருப்தி அடைந்த, பற்றுகளை விட்ட யோகிக்கு வேறு செய்யவேண்டியது எதுவும் இல்லை.

கர்தவ்யம் நாஸ்தி விப்ரேந்த்ரா அஸ்தி சேத்தத்த்வவிந்ந ச இஹ லோகே பரே சாபி கர்தவ்யம் நாஸ்தி தஸ்ய வை

பிரம்மணர்களில் சிறந்தவர்களே, உண்மை அறிந்தவருக்கு செய்யவேண்டியது எதுவும் இல்லை; ஏதேனும் இருப்பினும் அது உண்மை அறிந்தவருக்கல்ல; இம்மையிலும் மறுமையிலும் அவருக்கு செய்யவேண்டியது எதுவும் இல்லை.

ஜீவந்முக்தோ யதஸ் தஸ்மாத் ப்ரஹ்மவித் பரமார்ததஃ ஜ்ஞாநாப்யாஸரதோ நித்யம் ஜ்ஞாநதத்த்வார்தவித் ஸ்வயம்

அவர் உயிரோடு விடுதலை பெற்றவராக இருப்பதால், அவர் உண்மையில் பரம்பொருளை அறிந்தவராக இருக்கிறார்; அறிவைப் பயில்வதில் எப்போதும் ஈடுபட்டு, அறிவின் உண்மைப் பொருளைத் தானே அறிந்திருக்கிறார்.

கர்தவ்யாப்யாஸமுத்ஸ்ரு'ஜ்ய ஜ்ஞாநமேவாதிகச்சதி வர்ணாஶ்ரமாபிமாநீ யஸ் த்யக்தக்ரோதோ த்விஜோத்தமாஃ

கடமைகளைப் பின்பற்றுவதை விட்டுவிட்டு, அறிவையே அடைகிறார்; பிறப்பும் வாழ்க்கை நிலையும் பற்றிய அகம்பாவத்தை விட்டுப், கோபத்தை துறந்தவரே, பிரம்மணர்களில் சிறந்தவர்களே.

அந்யத்ர ரமதே மூடஃ ஸோ ऽஜ்ஞாநீ நாத்ர ஸம்ஶயஃ ஸம்ஸாரஹேதுரஜ்ஞாநம் ஸம்ஸாரஸ்தநுஸம்க்ரஹஃ

மயங்கியவன் வேறு எங்கோ மகிழ்கிறான்; அவன் அறியாதவன் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. அறியாமைதான் பிறவிப் பந்தத்தின் காரணம்; அந்தப் பிறவி என்பது உடல்கள் திரளும் நிலைதான்.

மோக்ஷஹேதுஸ் ததா ஜ்ஞாநம் முக்தஃ ஸ்வாத்மந்யவஸ்திதஃ அஜ்ஞாநே ஸதி விப்ரேந்த்ராஃ க்ரோதாத்யா நாத்ர ஸம்ஶயஃ

அதேபோல் அறிவும் விடுதலிக்குக் காரணம்; விடுதலை பெற்றவன் தன் ஆத்மாவிலேயே நிலைத்திருக்கிறான்; அறியாமை இருந்தால் கோபம் முதலானவை ஏற்படும் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை, பிரம்மணர்களில் சிறந்தவர்களே.

க்ரோதோ ஹர்ஷஸ் ததா லோபோ மோஹோ தம்போ த்விஜோத்தமாஃ தர்மாதர்மௌ ஹி தேஷாம் ச தத்வஶாத்தநுஸம்க்ரஹஃ

கோபம், மகிழ்ச்சி, பேராசை, மயக்கம், பாசாங்கு, பிரம்மணர்களில் சிறந்தவர்களே, தர்மமும் அதர்மமும்—இவை எல்லாம் உடல்கள் திரளும் காரணமாகின்றன.

ஶரீரே ஸதி வை க்லேஶஃ ஸோ ऽவித்யாம் ஸம்த்யஜேத்புதஃ அவித்யாம் வித்யயா ஹித்வா ஸ்திதஸ்யைவ ச யோகிநஃ

உடல் இருக்கும் வரை துன்பம் இருக்கிறது; அறிவாளி அறியாமையை விட்டு விட வேண்டும்; அறிவால் அறியாமையை விட்டு, யோகி நிலைத்திருப்பான்.

க்ரோதாத்யா நாஶமாயாந்தி தர்மாதர்மௌ ச வை த்விஜாஃ தத்க்ஷயாச்ச ஶரீரேண ந புநஃ ஸம்ப்ரயுஜ்யதே

கோபம் முதலானவை அழிகின்றன; தர்மம், அதர்மமும் கூட, பிரம்மணர்களே; அவை அழிந்தபின், உடலுடன் மீண்டும் சேர்வது இல்லை.

ஸ ஏவ முக்தஃ ஸம்ஸாராத் துஃகத்ரயவிவர்ஜிதஃ ஏவம் ஜ்ஞாநம் விநா நாஸ்தி த்யாநம் த்யாதுர் த்விஜர்ஷபாஃ

அவனே பிறவிப் பந்தத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றவன்; மூன்று வகை துன்பங்களும் இல்லாதவன். அறிவில்லாமல் தியானம் இல்லை, தியானிப்பவருக்கு, பிரம்மணர்களில் சிறந்தவர்களே.

ஜ்ஞாநம் குரோர்ஹி ஸம்பர்காந் ந வாசா பரமார்ததஃ சதுர்வ்யூஹமிதி ஜ்ஞாத்வா த்யாதா த்யாநம் ஸமப்யஸேத்

அறிவு குருவுடன் தொடர்பு கொண்டால்தான் கிடைக்கும்; வார்த்தைகளால் கிடைக்காது. நான்கு வகை வெளிப்பாடுகளை அறிந்து, தியானிப்பவன் தியானத்தை பயில வேண்டும்.

ஸஹஜாகந்துகம் பாபம் அஸ்திவாகுத்பவம் ததா ஜ்ஞாநாக்நிர்தஹதே க்ஷிப்ரம் ஶுஷ்கேந்தநம் இவாநலஃ

பிறப்போடு வந்த பாவமும், பிறகு ஏற்பட்ட பாவமும், எலும்பும் வாயும் மூலம் வந்த பாவமும், அறிவின் நெருப்பு உலர்ந்த மரக்கட்டையைப் போல விரைவில் எரித்து விடும்.

ஜ்ஞாநாத்பரதரம் நாஸ்தி ஸர்வபாபவிநாஶநம் அப்யஸேச்ச ஸதா ஜ்ஞாநம் ஸர்வஸம்கவிவர்ஜிதஃ

அனைத்து பாவங்களையும் அழிக்க அறிவை விட உயர்ந்தது இல்லை; எல்லாப் பற்றுகளையும் விட்டு எப்போதும் அறிவை பயில வேண்டும்.

ஜ்ஞாநிநஃ ஸர்வபாபாநி ஜீர்யந்தே நாத்ர ஸம்ஶயஃ க்ரீடந்நபி ந லிப்யேத பாபைர்நாநாவிதைரபி

அறிவுடையவரின் எல்லா பாவங்களும் அழிகின்றன—இதில் சந்தேகம் இல்லை; விளையாடினாலும், பலவகை பாவங்கள் வந்தாலும் அவன் பாதிக்கப்படமாட்டான்.

ஜ்ஞாநம் யதா ததா த்யாநம் தஸ்மாத்த்யாநம் ஸமப்யஸேத் த்யாநம் நிர்விஷயம் ப்ரோக்தம் ஆதௌ ஸவிஷயம் ததா

அறிவு எப்படி இருக்கிறதோ, தியானமும் அப்படியே; ஆகவே தியானத்தை பயில வேண்டும்; தியானம் முதலில் பொருளோடு, பின்னர் பொருளில்லாமல் இருப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது.

ஷட்ப்ரகாரம் ஸமப்யஸ்ய சதுஃஷட்தஶபிஸ் ததா ததா த்வாதஶதா சைவ புநஃ ஷோடஶதா க்ரமாத்

ஆறு விதமாக பயிற்சி செய்து, பின்னர் நான்கு, ஆறு, பத்து முறைகளிலும் அதுபோல் செய்ய வேண்டும். பிறகு பன்னிரண்டு முறையில், அதன் பின் பதினாறு முறையிலும் ஒவ்வொன்றாக பயிற்சி செய்ய வேண்டும்.

த்விதாப்யஸ்ய ச யோகீந்த்ரோ முச்யதே நாத்ர ஸம்ஶயஃ ஶுத்தஜாம்பூநதாகாரம் விதூமாங்காரஸந்நிபம்

இரண்டு விதமாக பயிற்சி செய்தால், யோகத்தில் நிபுணர் விடுதலை பெறுவார்—இதில் சந்தேகம் இல்லை. அவரது உருவம் தூய்மையான உருகிய பொன்னைப் போல், புகையில்லாத நெருப்பைப் போல் ஒளிவீசும்.

பீதம் ரக்தம் ஸிதம் வித்யுத் கோடிகோடிஸமப்ரபம் அதவா ப்ரஹ்மரந்த்ரஸ்தம் சித்தம் க்ரு'த்வா ப்ரயத்நதஃ

அந்த வடிவம் மஞ்சள், சிவப்பு, வெள்ளை நிறமாக, கோடி கோடி மின்னல்போல் பிரகாசமாக இருக்கும். அல்லது, முயற்சியுடன் மனதை பிரம்மரந்திரத்தில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

ந ஸிதம் வாஸிதம் பீதம் ந ஸ்மரேத் ப்ரஹ்மவித் பவேத் அஹிம்ஸகஃ ஸத்யவாதீ அஸ்தேயீ ஸர்வயத்நதஃ

பிரம்மத்தை அறிந்தவர் வெள்ளை, மணமுள்ள, மஞ்சள் நிறங்களை நினைவு கூரக்கூடாது; அவர் அஹிம்சை, உண்மை பேசுதல், திருடாமை ஆகியவற்றில் முழுமையாக நிலைநிறைவார்.

பரிக்ரஹவிநிர்முக்தோ ப்ரஹ்மசாரீ த்ரு'டவ்ரதஃ ஸம்துஷ்டஃ ஶௌசஸம்பந்நஃ ஸ்வாத்யாயநிரதஃ ஸதா

பொருளாசை இல்லாமல், திடமான பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்து, உறுதியான விரதம் மேற்கொண்டு, திருப்தியுடன், தூய்மை உடையவராக, எப்போதும் சுஅப்யாசத்தில் ஈடுபட வேண்டும்.

மத்ரக்தஶ்சாப்யஸேத்த்யாநம் குருஸம்பர்கஜம் த்ருவம் ந புத்யதி ததா த்யாதா ஸ்தாப்ய சித்தம் த்விஜோத்தமாஃ

சிவப்பை ஒட்டிய தியானத்தை, குருவுடன் தொடர்பு கொண்டு உறுதியாக பயிற்சி செய்ய வேண்டும்; இல்லையெனில், மனதை இப்படிச் செறிவாக வைத்தாலும், தியானிப்பவர் விழிப்பதில்லை, இருமுறை பிறந்தவர்களே.

ந சாபிமந்யதே யோகீ ந பஶ்யதி ஸமந்ததஃ ந க்ராதி ந ஶ்ரு'ணோத்யேவ லீநஃ ஸ்வாத்மநி யஃ ஸ்வயம்

யோகி பெருமை கொள்ளமாட்டார், சுற்றிலும் பார்ப்பதில்லை, மணம் அறியமாட்டார், கேட்கமாட்டார்—அவர் தன்னைத் தானே முழுமையாக ஆழ்ந்து இருப்பார்.

ந ச ஸ்பர்ஶம் விஜாநாதி ஸ வை ஸமரஸஃ ஸ்ம்ரு'தஃ பார்திவே படலே ப்ரஹ்மா வாரிதத்த்வே ஹரிஃ ஸ்வயம்

அவர் தொடுதலை உணரமாட்டார்; அவர் சமநிலையிலிருப்பவர் என அழைக்கப்படுகிறார். பூமியில் அவர் பிரம்மா; நீரில் அவர் ஹரி தானே.

வாஹ்நேயே காலருத்ராக்யோ வாயுதத்த்வே மஹேஶ்வரஃ ஸுஷிரே ஸ ஶிவஃ ஸாக்ஷாத் க்ரமாதேவம் விசிந்தயேத்

அக்னியில் அவர் காலருத்ரன் என அழைக்கப்படுகிறார்; காற்றில் அவர் மகேஷ்வரன்; வெற்றிடத்தில் அவர் சிவன் என்றே நேரடியாக இருக்கிறார்—இவ்வாறு ஒவ்வொன்றாக தியானிக்க வேண்டும்.

க்ஷிதௌ ஶர்வஃ ஸ்ம்ரு'தோ தேவோ ஹ்ய் அபாம் பவ இதி ஸ்ம்ரு'தஃ ருத்ர ஏவ ததா வஹ்நௌ உக்ரோ வாயௌ வ்யவஸ்திதஃ

பூமியில் அந்த தேவன் சர்வன் என நினைவுகூரப்படுகிறார்; நீரில் பவன் என அழைக்கப்படுகிறார்; அக்னியில் ருத்ரன்; காற்றில் உக்ரன் என நிலைபெற்றிருக்கிறார்.

பீமஃ ஸுஷிரநாகே ऽஸௌ பாஸ்கரே மண்டலே ஸ்திதஃ ஈஶாநஃ ஸோமபிம்பே ச மஹாதேவ இதி ஸ்ம்ரு'தஃ

வெற்றிடத்தில் அவர் பீமன்; சூரிய வட்டத்தில் அவர் இருக்கிறார்; சந்திர மண்டலத்தில் அவர் ஈசானன், மகாதேவன் என நினைவுகூரப்படுகிறார்.

பும்ஸாம் பஶுபதிர்தேவஶ் சாஷ்டதாஹம் வ்யவஸ்திதஃ காடிந்யம் யத்தநௌ ஸர்வம் பார்திவம் பரிகீயதே

மனிதர்களில் பசுபதி எனும் தேவன் எட்டுவிதமாக நிலைபெற்றுள்ளார். உடலில் உள்ள கடினமான எல்லாம் பூமி tattuvam எனப் போற்றப்படுகிறது.

ஆப்யம் த்ரவமிதி ப்ரோக்தம் வர்ணாக்யோ வஹ்நிருச்யதே யத்ஸம்சரதி தத்வாயுஃ ஸுஷிரம் யத்த்விஜோத்தமாஃ

திரவமானது நீர் tattuvam எனப்படுகிறது; நிறமுள்ளது அக்னி; நகர்வது காற்று; உள்ளே காலியானது, இருமுறை பிறந்தவர்களே, ஆகாயம் என அழைக்கப்படுகிறது.

ததாகாஶம் ச விஜ்ஞாநம் ஶப்தஜம் வ்யோமஸம்பவம் ததைவ விப்ரா விஜ்ஞாநம் ஸ்பர்ஶாக்யம் வாயுஸம்பவம்

அது ஆகாயம் என்றும் அறிவு என்றும் அழைக்கப்படுகிறது; அது ஒலி மூலம் தோன்றும், ஆகாயத்தில் பிறக்கும். அதுபோலவே, பிராமணர்களே, தொடுதல் என்ற அறிவு காற்றில் பிறக்கிறது.