லிங்கபுராணம்

ஸோ ऽஹம் ஏவம் ஜகத்ஸர்வம் மய்யேவ ஸகலம் ஸ்திதம் பரதந்த்ரம் ஸ்வதந்த்ரே ऽபி ததபாவாத்விசாரதஃ

இவ்வாறு, இந்த உலகம் அனைத்தும் நானே; எல்லாம் என்னுள் நிலைத்திருக்கிறது. நான் சுயாதீனனாக இருந்தாலும், அது என்மீது சார்ந்ததே; ஏனெனில் என்னைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை என்று ஆராய்ந்தால் தெரியும்.

ஏகத்வமபி நாஸ்த்யேவ த்வைதம் தத்ர குதஸ்த்வஹோ ஏவம் நாஸ்த்யத மர்த்யம் ச குதோ ऽம்ரு'தமஜோத்பவஃ

ஒன்றாக இருப்பதும் இல்லை, அப்படியிருக்கையில் இரண்டாக இருப்பது எங்கே? இவ்வாறு, மரணமும் இல்லை, பிறப்பில்லாத அமரத்துவமும் இல்லை.

நாந்தஃப்ரஜ்ஞோ பஹிஃப்ரஜ்ஞோ ந சோபயகதஸ் ததா ந ப்ரஜ்ஞாநகநஸ்த்வேவம் ந ப்ராஜ்ஞோ ஜ்ஞாநபூர்வகஃ

அவன் உள்ளுணர்வும் அல்ல, வெளியுணர்வும் அல்ல, இரண்டிலும் உள்ள உணர்வும் அல்ல; அறிவின் கூட்டமும் அல்ல, சாதாரண அறிவும் அல்ல, அறிவால் முன்பே அறியப்படுவதும் அல்ல.

விதிதம் நாஸ்தி வேத்யம் ச நிர்வாணம் பரமார்ததஃ நிர்வாணம் சைவ கைவல்யம் நிஃஶ்ரேயஸமநாமயம்

அறிந்ததும், அறிய வேண்டியதும் எதுவும் இல்லை; விடுதலைதான் உன்னதமான உண்மை. விடுதலை என்பது தனித்தன்மை, உயர்ந்த நன்மை, துன்பமற்றது.

அம்ரு'தம் சாக்ஷரம் ப்ரஹ்ம பரமாத்மா பராபரம் நிர்விகல்பம் நிராபாஸம் ஜ்ஞாநம் பர்யாயவாசகம்

அமரமும், அழியாத பிரம்மமும், பரமாத்மாவும், எல்லாவற்றிலும் நிறைந்ததும், வேறுபாடில்லாததும், தோற்றமில்லாததும், அறிவே பல பெயர்களால் அழைக்கப்படுகிறது.

ப்ரஸந்நம் ச யதேகாக்ரம் ததா ஜ்ஞாநமிதி ஸ்ம்ரு'தம் அஜ்ஞாநமிதரத்ஸர்வம் நாத்ர கார்யா விசாரணா

தெளிவாகவும் ஒருமுகமாகவும் இருப்பது அறிவாகும்; மற்ற எல்லாம் அறியாமை—இங்கே வேறு ஆராய்ச்சி தேவையில்லை.

இத்தம் ப்ரஸந்நம் விஜ்ஞாநம் குருஸம்பர்கஜம் த்ருவம் ராகத்வேஷாந்ரு'தக்ரோதம் காமத்ரு'ஷ்ணாதிபிஃ ஸதா

இவ்வாறு, குருவைச் சந்திப்பதால் பிறக்கும் தெளிவான அறிவு நிலையானது; அது எப்போதும் ஆசை, வெறுப்பு, பொய், கோபம், விருப்பம், தாகம் போன்றவற்றிலிருந்து விடுபட்டது.

அபராம்ரு'ஷ்டமத்யைவ விஜ்ஞேயம் முக்திதம் த்விதம் அஜ்ஞாநமலபூர்வத்வாத் புருஷோ மலிநஃ ஸ்ம்ரு'தஃ

மயக்கத்தால் தீண்டப்படாத இதை இன்றே விடுதலை தருவதாக அறிந்து கொள்ள வேண்டும்; அறியாமை என்ற அடிப்படையான மாசால் மனிதன் மாசடைந்தவன் எனக் கூறப்படுகிறான்.

தத்க்ஷயாத்தி பவேந்முக்திர் நாந்யதா ஜந்மகோடிபிஃ ஜ்ஞாநமேகம் விநா நாஸ்தி புண்யபாபபரிக்ஷயஃ

அறியாமை அழிந்தால்தான் விடுதலை கிடைக்கும்; பிற பிறவிகள் கோடி இருந்தாலும் வேறு வழி இல்லை. அறிவு இல்லாமல் புண்ணியம், பாவம் ஆகியவை தீர்வதில்லை.

ஜ்ஞாநம் ஏவாப்யஸேத் தஸ்மாந் முக்த்யர்தம் ப்ரஹ்மவித்தமாஃ ஜ்ஞாநாப்யாஸாத்தி வை பும்ஸாம் புத்திர்பவதி நிர்மலா

ஆகையால், பரம்பொருளை அறிந்த சிறந்தவர்களே, விடுதலைக்காக அறிவையே பயில வேண்டும்; அறிவை தொடர்ந்து பயில்வதால் மனிதரின் புத்தி நிச்சயமாக தூய்மையாகும்.

தஸ்மாத்ஸதாப்யஸேஜ்ஜ்ஞாநம் தந்நிஷ்டஸ்தத்பராயணஃ ஜ்ஞாநேநைகேந த்ரு'ப்தஸ்ய த்யக்தஸம்கஸ்ய யோகிநஃ

ஆகவே, அறிவை எப்போதும் பயில வேண்டும்; அதில் நிலைத்து, அதையே குறிக்கோளாகக் கொண்டு இருக்க வேண்டும். அறிவால் திருப்தி அடைந்த, பற்றுகளை விட்ட யோகிக்கு வேறு செய்யவேண்டியது எதுவும் இல்லை.

கர்தவ்யம் நாஸ்தி விப்ரேந்த்ரா அஸ்தி சேத்தத்த்வவிந்ந ச இஹ லோகே பரே சாபி கர்தவ்யம் நாஸ்தி தஸ்ய வை

பிரம்மணர்களில் சிறந்தவர்களே, உண்மை அறிந்தவருக்கு செய்யவேண்டியது எதுவும் இல்லை; ஏதேனும் இருப்பினும் அது உண்மை அறிந்தவருக்கல்ல; இம்மையிலும் மறுமையிலும் அவருக்கு செய்யவேண்டியது எதுவும் இல்லை.

ஜீவந்முக்தோ யதஸ் தஸ்மாத் ப்ரஹ்மவித் பரமார்ததஃ ஜ்ஞாநாப்யாஸரதோ நித்யம் ஜ்ஞாநதத்த்வார்தவித் ஸ்வயம்

அவர் உயிரோடு விடுதலை பெற்றவராக இருப்பதால், அவர் உண்மையில் பரம்பொருளை அறிந்தவராக இருக்கிறார்; அறிவைப் பயில்வதில் எப்போதும் ஈடுபட்டு, அறிவின் உண்மைப் பொருளைத் தானே அறிந்திருக்கிறார்.

கர்தவ்யாப்யாஸமுத்ஸ்ரு'ஜ்ய ஜ்ஞாநமேவாதிகச்சதி வர்ணாஶ்ரமாபிமாநீ யஸ் த்யக்தக்ரோதோ த்விஜோத்தமாஃ

கடமைகளைப் பின்பற்றுவதை விட்டுவிட்டு, அறிவையே அடைகிறார்; பிறப்பும் வாழ்க்கை நிலையும் பற்றிய அகம்பாவத்தை விட்டுப், கோபத்தை துறந்தவரே, பிரம்மணர்களில் சிறந்தவர்களே.

அந்யத்ர ரமதே மூடஃ ஸோ ऽஜ்ஞாநீ நாத்ர ஸம்ஶயஃ ஸம்ஸாரஹேதுரஜ்ஞாநம் ஸம்ஸாரஸ்தநுஸம்க்ரஹஃ

மயங்கியவன் வேறு எங்கோ மகிழ்கிறான்; அவன் அறியாதவன் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. அறியாமைதான் பிறவிப் பந்தத்தின் காரணம்; அந்தப் பிறவி என்பது உடல்கள் திரளும் நிலைதான்.

மோக்ஷஹேதுஸ் ததா ஜ்ஞாநம் முக்தஃ ஸ்வாத்மந்யவஸ்திதஃ அஜ்ஞாநே ஸதி விப்ரேந்த்ராஃ க்ரோதாத்யா நாத்ர ஸம்ஶயஃ

அதேபோல் அறிவும் விடுதலிக்குக் காரணம்; விடுதலை பெற்றவன் தன் ஆத்மாவிலேயே நிலைத்திருக்கிறான்; அறியாமை இருந்தால் கோபம் முதலானவை ஏற்படும் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை, பிரம்மணர்களில் சிறந்தவர்களே.

க்ரோதோ ஹர்ஷஸ் ததா லோபோ மோஹோ தம்போ த்விஜோத்தமாஃ தர்மாதர்மௌ ஹி தேஷாம் ச தத்வஶாத்தநுஸம்க்ரஹஃ

கோபம், மகிழ்ச்சி, பேராசை, மயக்கம், பாசாங்கு, பிரம்மணர்களில் சிறந்தவர்களே, தர்மமும் அதர்மமும்—இவை எல்லாம் உடல்கள் திரளும் காரணமாகின்றன.

ஶரீரே ஸதி வை க்லேஶஃ ஸோ ऽவித்யாம் ஸம்த்யஜேத்புதஃ அவித்யாம் வித்யயா ஹித்வா ஸ்திதஸ்யைவ ச யோகிநஃ

உடல் இருக்கும் வரை துன்பம் இருக்கிறது; அறிவாளி அறியாமையை விட்டு விட வேண்டும்; அறிவால் அறியாமையை விட்டு, யோகி நிலைத்திருப்பான்.

க்ரோதாத்யா நாஶமாயாந்தி தர்மாதர்மௌ ச வை த்விஜாஃ தத்க்ஷயாச்ச ஶரீரேண ந புநஃ ஸம்ப்ரயுஜ்யதே

கோபம் முதலானவை அழிகின்றன; தர்மம், அதர்மமும் கூட, பிரம்மணர்களே; அவை அழிந்தபின், உடலுடன் மீண்டும் சேர்வது இல்லை.

ஸ ஏவ முக்தஃ ஸம்ஸாராத் துஃகத்ரயவிவர்ஜிதஃ ஏவம் ஜ்ஞாநம் விநா நாஸ்தி த்யாநம் த்யாதுர் த்விஜர்ஷபாஃ

அவனே பிறவிப் பந்தத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றவன்; மூன்று வகை துன்பங்களும் இல்லாதவன். அறிவில்லாமல் தியானம் இல்லை, தியானிப்பவருக்கு, பிரம்மணர்களில் சிறந்தவர்களே.

ஜ்ஞாநம் குரோர்ஹி ஸம்பர்காந் ந வாசா பரமார்ததஃ சதுர்வ்யூஹமிதி ஜ்ஞாத்வா த்யாதா த்யாநம் ஸமப்யஸேத்

அறிவு குருவுடன் தொடர்பு கொண்டால்தான் கிடைக்கும்; வார்த்தைகளால் கிடைக்காது. நான்கு வகை வெளிப்பாடுகளை அறிந்து, தியானிப்பவன் தியானத்தை பயில வேண்டும்.

ஸஹஜாகந்துகம் பாபம் அஸ்திவாகுத்பவம் ததா ஜ்ஞாநாக்நிர்தஹதே க்ஷிப்ரம் ஶுஷ்கேந்தநம் இவாநலஃ

பிறப்போடு வந்த பாவமும், பிறகு ஏற்பட்ட பாவமும், எலும்பும் வாயும் மூலம் வந்த பாவமும், அறிவின் நெருப்பு உலர்ந்த மரக்கட்டையைப் போல விரைவில் எரித்து விடும்.

ஜ்ஞாநாத்பரதரம் நாஸ்தி ஸர்வபாபவிநாஶநம் அப்யஸேச்ச ஸதா ஜ்ஞாநம் ஸர்வஸம்கவிவர்ஜிதஃ

அனைத்து பாவங்களையும் அழிக்க அறிவை விட உயர்ந்தது இல்லை; எல்லாப் பற்றுகளையும் விட்டு எப்போதும் அறிவை பயில வேண்டும்.

ஜ்ஞாநிநஃ ஸர்வபாபாநி ஜீர்யந்தே நாத்ர ஸம்ஶயஃ க்ரீடந்நபி ந லிப்யேத பாபைர்நாநாவிதைரபி

அறிவுடையவரின் எல்லா பாவங்களும் அழிகின்றன—இதில் சந்தேகம் இல்லை; விளையாடினாலும், பலவகை பாவங்கள் வந்தாலும் அவன் பாதிக்கப்படமாட்டான்.

ஜ்ஞாநம் யதா ததா த்யாநம் தஸ்மாத்த்யாநம் ஸமப்யஸேத் த்யாநம் நிர்விஷயம் ப்ரோக்தம் ஆதௌ ஸவிஷயம் ததா

அறிவு எப்படி இருக்கிறதோ, தியானமும் அப்படியே; ஆகவே தியானத்தை பயில வேண்டும்; தியானம் முதலில் பொருளோடு, பின்னர் பொருளில்லாமல் இருப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது.

ஷட்ப்ரகாரம் ஸமப்யஸ்ய சதுஃஷட்தஶபிஸ் ததா ததா த்வாதஶதா சைவ புநஃ ஷோடஶதா க்ரமாத்

ஆறு விதமாக பயிற்சி செய்து, பின்னர் நான்கு, ஆறு, பத்து முறைகளிலும் அதுபோல் செய்ய வேண்டும். பிறகு பன்னிரண்டு முறையில், அதன் பின் பதினாறு முறையிலும் ஒவ்வொன்றாக பயிற்சி செய்ய வேண்டும்.

த்விதாப்யஸ்ய ச யோகீந்த்ரோ முச்யதே நாத்ர ஸம்ஶயஃ ஶுத்தஜாம்பூநதாகாரம் விதூமாங்காரஸந்நிபம்

இரண்டு விதமாக பயிற்சி செய்தால், யோகத்தில் நிபுணர் விடுதலை பெறுவார்—இதில் சந்தேகம் இல்லை. அவரது உருவம் தூய்மையான உருகிய பொன்னைப் போல், புகையில்லாத நெருப்பைப் போல் ஒளிவீசும்.

பீதம் ரக்தம் ஸிதம் வித்யுத் கோடிகோடிஸமப்ரபம் அதவா ப்ரஹ்மரந்த்ரஸ்தம் சித்தம் க்ரு'த்வா ப்ரயத்நதஃ

அந்த வடிவம் மஞ்சள், சிவப்பு, வெள்ளை நிறமாக, கோடி கோடி மின்னல்போல் பிரகாசமாக இருக்கும். அல்லது, முயற்சியுடன் மனதை பிரம்மரந்திரத்தில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

ந ஸிதம் வாஸிதம் பீதம் ந ஸ்மரேத் ப்ரஹ்மவித் பவேத் அஹிம்ஸகஃ ஸத்யவாதீ அஸ்தேயீ ஸர்வயத்நதஃ

பிரம்மத்தை அறிந்தவர் வெள்ளை, மணமுள்ள, மஞ்சள் நிறங்களை நினைவு கூரக்கூடாது; அவர் அஹிம்சை, உண்மை பேசுதல், திருடாமை ஆகியவற்றில் முழுமையாக நிலைநிறைவார்.