லிங்கபுராணம்

நாட்யாம் ப்ராணே ச விஜ்ஞாநே த்வ் ஆநந்தே ச யதாக்ரமம் ஹ்ரு'த்யாகாஶே ய ஏதஸ்மிந் ஸர்வஸ்மிந்நந்தரே பரஃ

நாடியில், உயிர் மூச்சில், அறிவில், ஆனந்தத்தில், அந்தந்த முறையில், இதயத்துக்குள் உள்ள வெளியில்—இவை எல்லாவற்றிலும் அந்த பரமன் உள்ளான்.

ஆத்மா ஏகஶ் ச சரதி தமுபாஸீத மாம் ப்ரபும் அஜரம் தமநந்தம் ச அஶோகமம்ரு'தம் த்ருவம்

ஒரே ஆத்மா இவற்றில் எல்லாம் சஞ்சரிக்கிறான்; என்னை, எல்லாம் ஆளும், வயது இல்லாத, முடிவில்லாத, துயரம் இல்லாத, மரணமில்லாத, நிலையான இறைவனை தியானிக்க வேண்டும்.

சதுர்தஶவிதேஷ்வேவ ஸம்சரத்யேக ஏவ ஸஃ லீயந்தே தாநி தத்ரைவ யதந்யம் நாஸ்தி வை த்விஜாஃ

அந்த ஒருவன் பன்னிரண்டு வகைகளில் சஞ்சரிக்கிறான்; அவை எல்லாம் அவனிடமே லயிக்கின்றன, ஏனெனில் வேறு எதுவும் இல்லை, இருமுறை பிறந்தவர்களே.

ஏக ஏவ ஹி ஸர்வஜ்ஞஃ ஸர்வேஶஸ்த்வேக ஏவ ஸஃ ஏஷ ஸர்வாதிபோ தேவஸ் த்வ் அந்தர்யாமீ மஹாத்யுதிஃ

அவன் ஒருவனே எல்லாம் அறிந்தவன், எல்லாவற்றையும் ஆளும் இறைவன்; ஒருவனே எல்லாவற்றுக்கும் தலைவன், உள்ளுக்குள் உறையும், பெரிய ஒளியுடைய தேவன்.

உபாஸ்யமாநஃ ஸர்வஸ்ய ஸர்வஸௌக்யஃ ஸநாதநஃ உபாஸ்யதி ந சைவேஹ ஸர்வஸௌக்யம் த்விஜோத்தமாஃ

அனைவராலும் வழிபடப்படுகிறான், எல்லா ஆனந்தத்திற்கும் ஆதியாக இருப்பவன், என்றும் நிலைத்தவன்; ஆனாலும், சிறந்த இருமுறை பிறந்தவர்களே, இங்கே எல்லோரும் அவனை வழிபட்டாலும் எல்லா ஆனந்தத்தையும் அடைவதில்லை.

உபாஸ்யமாநோ வேதைஶ் ச ஶாஸ்த்ரைர்நாநாவிதைரபி ந வைஷ வேதஶாஸ்த்ராணி ஸர்வஜ்ஞோ யாஸ்யதி ப்ரபுஃ

வேதங்களாலும், பலவகை நூல்களாலும் வழிபட்டாலும், அந்த எல்லாம் அறிந்த இறைவன் வேதங்களையும் நூல்களையும் நாடுவதில்லை.

அஸ்யைவாந்நமிதம் ஸர்வம் ந ஸோ ऽந்நம் பவதி ஸ்வயம் ஸ்வாத்மநா ரக்ஷிதம் சாத்யாத் அந்நபூதம் ந குத்ரசித்

இந்த எல்லாம் அவனுக்கான உணவாகும்; ஆனாலும் அவன் தானாக உணவாக மாறுவதில்லை; ஆத்மாவால் பாதுகாக்கப்பட்டதை உண்ணலாம், ஆனாலும் அவன் எங்கும் உணவாக மாறுவதில்லை.

ஸர்வத்ர ப்ராணிநாமந்நம் ப்ராணிநாம் க்ரந்திரஸ்ம்யஹம் ப்ரஶாஸ்தா நயநஶ்சைவ பஞ்சாத்மா ஸ விபாகஶஃ

எங்கும் உயிரினங்களுக்கு நான் உணவாக இருக்கிறேன்; உயிர்களுக்கு நான் பிணைப்பும், ஆளும், வழிகாட்டியும், ஐந்து வகை ஆத்மாக்களாகப் பிரிந்து நிற்கிறேன்.

அந்நமயோ ऽஸௌ பூதாத்மா சாத்யதே ஹ்யந்நமுச்யதே ப்ராணமயஶ்சேந்த்ரியாத்மா ஸம்கல்பாத்மா மநோமயஃ

இந்த உடல் உணவால் ஆனது, உணவை உண்ணும் ஆத்மா என்று அழைக்கப்படுகிறது; உயிர் மூச்சால் ஆன ஆத்மா, அறிவாற்றல் கொண்ட ஆத்மா, எண்ணம் கொண்ட ஆத்மா, மனதால் ஆன ஆத்மா எனும் வகைகள் உள்ளன.

காலாத்மா ஸோம ஏவேஹ விஜ்ஞாநமய உச்யதே ஸதாநந்தமயோ பூத்வா மஹேஶஃ பரமேஶ்வரஃ

இங்கே சோமன் காலத்தின் ஆத்மாவாகவும், அறிவால் ஆன ஆத்மா என்றும் அழைக்கப்படுகிறான்; எப்போதும் ஆனந்தமாய், பெரிய இறைவனாக, பரம ஈசனாக விளங்குகிறான்.

ஸோ ऽஹம் ஏவம் ஜகத்ஸர்வம் மய்யேவ ஸகலம் ஸ்திதம் பரதந்த்ரம் ஸ்வதந்த்ரே ऽபி ததபாவாத்விசாரதஃ

இவ்வாறு, இந்த உலகம் அனைத்தும் நானே; எல்லாம் என்னுள் நிலைத்திருக்கிறது. நான் சுயாதீனனாக இருந்தாலும், அது என்மீது சார்ந்ததே; ஏனெனில் என்னைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை என்று ஆராய்ந்தால் தெரியும்.

ஏகத்வமபி நாஸ்த்யேவ த்வைதம் தத்ர குதஸ்த்வஹோ ஏவம் நாஸ்த்யத மர்த்யம் ச குதோ ऽம்ரு'தமஜோத்பவஃ

ஒன்றாக இருப்பதும் இல்லை, அப்படியிருக்கையில் இரண்டாக இருப்பது எங்கே? இவ்வாறு, மரணமும் இல்லை, பிறப்பில்லாத அமரத்துவமும் இல்லை.

நாந்தஃப்ரஜ்ஞோ பஹிஃப்ரஜ்ஞோ ந சோபயகதஸ் ததா ந ப்ரஜ்ஞாநகநஸ்த்வேவம் ந ப்ராஜ்ஞோ ஜ்ஞாநபூர்வகஃ

அவன் உள்ளுணர்வும் அல்ல, வெளியுணர்வும் அல்ல, இரண்டிலும் உள்ள உணர்வும் அல்ல; அறிவின் கூட்டமும் அல்ல, சாதாரண அறிவும் அல்ல, அறிவால் முன்பே அறியப்படுவதும் அல்ல.

விதிதம் நாஸ்தி வேத்யம் ச நிர்வாணம் பரமார்ததஃ நிர்வாணம் சைவ கைவல்யம் நிஃஶ்ரேயஸமநாமயம்

அறிந்ததும், அறிய வேண்டியதும் எதுவும் இல்லை; விடுதலைதான் உன்னதமான உண்மை. விடுதலை என்பது தனித்தன்மை, உயர்ந்த நன்மை, துன்பமற்றது.

அம்ரு'தம் சாக்ஷரம் ப்ரஹ்ம பரமாத்மா பராபரம் நிர்விகல்பம் நிராபாஸம் ஜ்ஞாநம் பர்யாயவாசகம்

அமரமும், அழியாத பிரம்மமும், பரமாத்மாவும், எல்லாவற்றிலும் நிறைந்ததும், வேறுபாடில்லாததும், தோற்றமில்லாததும், அறிவே பல பெயர்களால் அழைக்கப்படுகிறது.

ப்ரஸந்நம் ச யதேகாக்ரம் ததா ஜ்ஞாநமிதி ஸ்ம்ரு'தம் அஜ்ஞாநமிதரத்ஸர்வம் நாத்ர கார்யா விசாரணா

தெளிவாகவும் ஒருமுகமாகவும் இருப்பது அறிவாகும்; மற்ற எல்லாம் அறியாமை—இங்கே வேறு ஆராய்ச்சி தேவையில்லை.

இத்தம் ப்ரஸந்நம் விஜ்ஞாநம் குருஸம்பர்கஜம் த்ருவம் ராகத்வேஷாந்ரு'தக்ரோதம் காமத்ரு'ஷ்ணாதிபிஃ ஸதா

இவ்வாறு, குருவைச் சந்திப்பதால் பிறக்கும் தெளிவான அறிவு நிலையானது; அது எப்போதும் ஆசை, வெறுப்பு, பொய், கோபம், விருப்பம், தாகம் போன்றவற்றிலிருந்து விடுபட்டது.

அபராம்ரு'ஷ்டமத்யைவ விஜ்ஞேயம் முக்திதம் த்விதம் அஜ்ஞாநமலபூர்வத்வாத் புருஷோ மலிநஃ ஸ்ம்ரு'தஃ

மயக்கத்தால் தீண்டப்படாத இதை இன்றே விடுதலை தருவதாக அறிந்து கொள்ள வேண்டும்; அறியாமை என்ற அடிப்படையான மாசால் மனிதன் மாசடைந்தவன் எனக் கூறப்படுகிறான்.

தத்க்ஷயாத்தி பவேந்முக்திர் நாந்யதா ஜந்மகோடிபிஃ ஜ்ஞாநமேகம் விநா நாஸ்தி புண்யபாபபரிக்ஷயஃ

அறியாமை அழிந்தால்தான் விடுதலை கிடைக்கும்; பிற பிறவிகள் கோடி இருந்தாலும் வேறு வழி இல்லை. அறிவு இல்லாமல் புண்ணியம், பாவம் ஆகியவை தீர்வதில்லை.

ஜ்ஞாநம் ஏவாப்யஸேத் தஸ்மாந் முக்த்யர்தம் ப்ரஹ்மவித்தமாஃ ஜ்ஞாநாப்யாஸாத்தி வை பும்ஸாம் புத்திர்பவதி நிர்மலா

ஆகையால், பரம்பொருளை அறிந்த சிறந்தவர்களே, விடுதலைக்காக அறிவையே பயில வேண்டும்; அறிவை தொடர்ந்து பயில்வதால் மனிதரின் புத்தி நிச்சயமாக தூய்மையாகும்.

தஸ்மாத்ஸதாப்யஸேஜ்ஜ்ஞாநம் தந்நிஷ்டஸ்தத்பராயணஃ ஜ்ஞாநேநைகேந த்ரு'ப்தஸ்ய த்யக்தஸம்கஸ்ய யோகிநஃ

ஆகவே, அறிவை எப்போதும் பயில வேண்டும்; அதில் நிலைத்து, அதையே குறிக்கோளாகக் கொண்டு இருக்க வேண்டும். அறிவால் திருப்தி அடைந்த, பற்றுகளை விட்ட யோகிக்கு வேறு செய்யவேண்டியது எதுவும் இல்லை.

கர்தவ்யம் நாஸ்தி விப்ரேந்த்ரா அஸ்தி சேத்தத்த்வவிந்ந ச இஹ லோகே பரே சாபி கர்தவ்யம் நாஸ்தி தஸ்ய வை

பிரம்மணர்களில் சிறந்தவர்களே, உண்மை அறிந்தவருக்கு செய்யவேண்டியது எதுவும் இல்லை; ஏதேனும் இருப்பினும் அது உண்மை அறிந்தவருக்கல்ல; இம்மையிலும் மறுமையிலும் அவருக்கு செய்யவேண்டியது எதுவும் இல்லை.

ஜீவந்முக்தோ யதஸ் தஸ்மாத் ப்ரஹ்மவித் பரமார்ததஃ ஜ்ஞாநாப்யாஸரதோ நித்யம் ஜ்ஞாநதத்த்வார்தவித் ஸ்வயம்

அவர் உயிரோடு விடுதலை பெற்றவராக இருப்பதால், அவர் உண்மையில் பரம்பொருளை அறிந்தவராக இருக்கிறார்; அறிவைப் பயில்வதில் எப்போதும் ஈடுபட்டு, அறிவின் உண்மைப் பொருளைத் தானே அறிந்திருக்கிறார்.

கர்தவ்யாப்யாஸமுத்ஸ்ரு'ஜ்ய ஜ்ஞாநமேவாதிகச்சதி வர்ணாஶ்ரமாபிமாநீ யஸ் த்யக்தக்ரோதோ த்விஜோத்தமாஃ

கடமைகளைப் பின்பற்றுவதை விட்டுவிட்டு, அறிவையே அடைகிறார்; பிறப்பும் வாழ்க்கை நிலையும் பற்றிய அகம்பாவத்தை விட்டுப், கோபத்தை துறந்தவரே, பிரம்மணர்களில் சிறந்தவர்களே.

அந்யத்ர ரமதே மூடஃ ஸோ ऽஜ்ஞாநீ நாத்ர ஸம்ஶயஃ ஸம்ஸாரஹேதுரஜ்ஞாநம் ஸம்ஸாரஸ்தநுஸம்க்ரஹஃ

மயங்கியவன் வேறு எங்கோ மகிழ்கிறான்; அவன் அறியாதவன் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. அறியாமைதான் பிறவிப் பந்தத்தின் காரணம்; அந்தப் பிறவி என்பது உடல்கள் திரளும் நிலைதான்.

மோக்ஷஹேதுஸ் ததா ஜ்ஞாநம் முக்தஃ ஸ்வாத்மந்யவஸ்திதஃ அஜ்ஞாநே ஸதி விப்ரேந்த்ராஃ க்ரோதாத்யா நாத்ர ஸம்ஶயஃ

அதேபோல் அறிவும் விடுதலிக்குக் காரணம்; விடுதலை பெற்றவன் தன் ஆத்மாவிலேயே நிலைத்திருக்கிறான்; அறியாமை இருந்தால் கோபம் முதலானவை ஏற்படும் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை, பிரம்மணர்களில் சிறந்தவர்களே.

க்ரோதோ ஹர்ஷஸ் ததா லோபோ மோஹோ தம்போ த்விஜோத்தமாஃ தர்மாதர்மௌ ஹி தேஷாம் ச தத்வஶாத்தநுஸம்க்ரஹஃ

கோபம், மகிழ்ச்சி, பேராசை, மயக்கம், பாசாங்கு, பிரம்மணர்களில் சிறந்தவர்களே, தர்மமும் அதர்மமும்—இவை எல்லாம் உடல்கள் திரளும் காரணமாகின்றன.

ஶரீரே ஸதி வை க்லேஶஃ ஸோ ऽவித்யாம் ஸம்த்யஜேத்புதஃ அவித்யாம் வித்யயா ஹித்வா ஸ்திதஸ்யைவ ச யோகிநஃ

உடல் இருக்கும் வரை துன்பம் இருக்கிறது; அறிவாளி அறியாமையை விட்டு விட வேண்டும்; அறிவால் அறியாமையை விட்டு, யோகி நிலைத்திருப்பான்.

க்ரோதாத்யா நாஶமாயாந்தி தர்மாதர்மௌ ச வை த்விஜாஃ தத்க்ஷயாச்ச ஶரீரேண ந புநஃ ஸம்ப்ரயுஜ்யதே

கோபம் முதலானவை அழிகின்றன; தர்மம், அதர்மமும் கூட, பிரம்மணர்களே; அவை அழிந்தபின், உடலுடன் மீண்டும் சேர்வது இல்லை.