லிங்கபுராணம்

த்ரஷ்டவ்யம் சைவ ஶ்ரோதவ்யம் க்ராதவ்யம் ச யதாக்ரமம் ரஸிதவ்யம் முநிஶ்ரேஷ்டாஃ ஸ்பர்ஶிதவ்யம் ததைவ ச

பார்க்கப்பட வேண்டியது, கேட்கப்பட வேண்டியது, வாசனை பெறப்பட வேண்டியது, வரிசைப்படி ருசிக்கப்பட வேண்டியது, முனிவர்களில் சிறந்தவர்களே, அதுபோல் தொடப்பட வேண்டியது.

மந்தவ்யம் சைவ போத்தவ்யம் அஹம்கர்தவ்யமேவ ச ததா சேதயிதவ்யம் ச வக்தவ்யம் முநிபுங்கவாஃ

யோசிக்கப்பட வேண்டியது, புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டியது, 'நான்' என்று உணரப்பட வேண்டியது, அதுபோல் சிந்திக்கப்பட வேண்டியது, பேசப்பட வேண்டியது, முனிவர்களில் சிறந்தவர்களே.

ஆதாதவ்யம் ச கந்தவ்யம் விஸர்காயிதமேவ ச ஆநந்திதவ்யமித்யேதே ஹ்ய் அதிபூதமநுக்ரமாத்

எடுக்கப்பட வேண்டியது, செல்லப்பட வேண்டியது, விடப்பட வேண்டியது, அனுபவிக்கப்பட வேண்டியது — இவை அனைத்தும் வரிசைப்படி பௌதிகம் என்று கூறப்படுகின்றன.

ஆதித்யோ ऽபி திஶஶ்சைவ ப்ரு'திவீ வருணஸ் ததா வாயுஶ்சந்த்ரஸ் ததா ப்ரஹ்மா ருத்ரஃ க்ஷேத்ரஜ்ஞ ஏவ ச

சூரியன், திசைகள், பூமி, வருணன், காற்று, சந்திரன், பிரம்மா, ருத்ரன், மற்றும் க்ஷேத்ரஜ்ஞன் ஆகியோரும் உள்ளனர்.

அக்நிரிந்த்ரஸ் ததா விஷ்ணுர் மித்ரோ தேவஃ ப்ரஜாபதிஃ ஆதிதைவிகமேவம் ஹி சதுர்தஶவிதம் க்ரமாத்

அக்னி, இந்திரன், விஷ்ணு, மித்ரன், தேவர், ப்ரஜாபதி — இவ்வாறு வரிசைப்படி தெய்வீகம் பதினான்கு வகையாக கூறப்படுகிறது.

ராஜ்ஞீ ஸுதர்ஶநா சைவ ஜிதா ஸௌம்யா யதாக்ரமம் மோகா ருத்ராம்ரு'தா ஸத்யா மத்யமா ச த்விஜோத்தமாஃ

சுதர்சனா, ஜிதா, சௌம்யா என்ற அரசிகள், வரிசைப்படி, மொகா, ருத்ராமிருதா, சத்யா, மற்றும் மத்யமா, பிரம்மணர்களில் சிறந்தவர்களே.

நாடீ ராஶிஶுகா சைவ அஸுரா சைவ க்ரு'த்திகா பாஸ்வதீ நாடயஶ்சைதாஶ் சதுர்தஶநிபந்தநாஃ

நாடிகள், ராசி, சுகா, அசுரா, க்ருத்திகா, பாஸ்வதி — இந்நாடிகள் பதினான்கு வகைகளில் கட்டுப்பட்டுள்ளன.

வாயவோ நாடிமத்யஸ்தா வாஹகாஶ் ச சதுர்தஶ ப்ராணோ வ்யாநஸ்த்வபாநஶ் ச உதாநஶ் ச ஸமாநகஃ

நாடிகளின் நடுவில் உள்ள காற்றுகள் மற்றும் ஏற்றிச் செல்லும் காற்றுகள் பதினான்கு; பிராணன், வியாணன், அபானன், உதானன், சமானன்.

வைரம்பஶ் ச ததா முக்யோ ஹ்ய் அந்தர்யாமஃ ப்ரபஞ்ஜநஃ கூர்மகஶ் ச ததா ஶ்யேநஃ ஶ்வேதஃ க்ரு'ஷ்ணஸ் ததாநிலஃ

வைரம்பன், அதுபோல் முக்கியன், அந்தர்யாமி, ப்ரபஞ்சன், கூர்மன், அதுபோல் ஶ்யேனன், ஶ்வேதன், கிருஷ்ணன், மற்றும் அனிலன்.

நாக இத்யேவ கதிதா வாயவஶ் ச சதுர்தஶ யஶ்சக்ஷுஃஷ்வத த்ரஷ்டவ்யே ததாதித்யே ச ஸுவ்ரதாஃ

நாகங்கள் என்றும் சொல்லப்படும் பன்னிரண்டு வாயுக்கள், பார்வை உணர்வு, காணப்பட வேண்டியவை, அதுபோல் சூரியன் ஆகியவை, நல்லொழுக்கமுள்ளவர்களே—

நாட்யாம் ப்ராணே ச விஜ்ஞாநே த்வ் ஆநந்தே ச யதாக்ரமம் ஹ்ரு'த்யாகாஶே ய ஏதஸ்மிந் ஸர்வஸ்மிந்நந்தரே பரஃ

நாடியில், உயிர் மூச்சில், அறிவில், ஆனந்தத்தில், அந்தந்த முறையில், இதயத்துக்குள் உள்ள வெளியில்—இவை எல்லாவற்றிலும் அந்த பரமன் உள்ளான்.

ஆத்மா ஏகஶ் ச சரதி தமுபாஸீத மாம் ப்ரபும் அஜரம் தமநந்தம் ச அஶோகமம்ரு'தம் த்ருவம்

ஒரே ஆத்மா இவற்றில் எல்லாம் சஞ்சரிக்கிறான்; என்னை, எல்லாம் ஆளும், வயது இல்லாத, முடிவில்லாத, துயரம் இல்லாத, மரணமில்லாத, நிலையான இறைவனை தியானிக்க வேண்டும்.

சதுர்தஶவிதேஷ்வேவ ஸம்சரத்யேக ஏவ ஸஃ லீயந்தே தாநி தத்ரைவ யதந்யம் நாஸ்தி வை த்விஜாஃ

அந்த ஒருவன் பன்னிரண்டு வகைகளில் சஞ்சரிக்கிறான்; அவை எல்லாம் அவனிடமே லயிக்கின்றன, ஏனெனில் வேறு எதுவும் இல்லை, இருமுறை பிறந்தவர்களே.

ஏக ஏவ ஹி ஸர்வஜ்ஞஃ ஸர்வேஶஸ்த்வேக ஏவ ஸஃ ஏஷ ஸர்வாதிபோ தேவஸ் த்வ் அந்தர்யாமீ மஹாத்யுதிஃ

அவன் ஒருவனே எல்லாம் அறிந்தவன், எல்லாவற்றையும் ஆளும் இறைவன்; ஒருவனே எல்லாவற்றுக்கும் தலைவன், உள்ளுக்குள் உறையும், பெரிய ஒளியுடைய தேவன்.

உபாஸ்யமாநஃ ஸர்வஸ்ய ஸர்வஸௌக்யஃ ஸநாதநஃ உபாஸ்யதி ந சைவேஹ ஸர்வஸௌக்யம் த்விஜோத்தமாஃ

அனைவராலும் வழிபடப்படுகிறான், எல்லா ஆனந்தத்திற்கும் ஆதியாக இருப்பவன், என்றும் நிலைத்தவன்; ஆனாலும், சிறந்த இருமுறை பிறந்தவர்களே, இங்கே எல்லோரும் அவனை வழிபட்டாலும் எல்லா ஆனந்தத்தையும் அடைவதில்லை.

உபாஸ்யமாநோ வேதைஶ் ச ஶாஸ்த்ரைர்நாநாவிதைரபி ந வைஷ வேதஶாஸ்த்ராணி ஸர்வஜ்ஞோ யாஸ்யதி ப்ரபுஃ

வேதங்களாலும், பலவகை நூல்களாலும் வழிபட்டாலும், அந்த எல்லாம் அறிந்த இறைவன் வேதங்களையும் நூல்களையும் நாடுவதில்லை.

அஸ்யைவாந்நமிதம் ஸர்வம் ந ஸோ ऽந்நம் பவதி ஸ்வயம் ஸ்வாத்மநா ரக்ஷிதம் சாத்யாத் அந்நபூதம் ந குத்ரசித்

இந்த எல்லாம் அவனுக்கான உணவாகும்; ஆனாலும் அவன் தானாக உணவாக மாறுவதில்லை; ஆத்மாவால் பாதுகாக்கப்பட்டதை உண்ணலாம், ஆனாலும் அவன் எங்கும் உணவாக மாறுவதில்லை.

ஸர்வத்ர ப்ராணிநாமந்நம் ப்ராணிநாம் க்ரந்திரஸ்ம்யஹம் ப்ரஶாஸ்தா நயநஶ்சைவ பஞ்சாத்மா ஸ விபாகஶஃ

எங்கும் உயிரினங்களுக்கு நான் உணவாக இருக்கிறேன்; உயிர்களுக்கு நான் பிணைப்பும், ஆளும், வழிகாட்டியும், ஐந்து வகை ஆத்மாக்களாகப் பிரிந்து நிற்கிறேன்.

அந்நமயோ ऽஸௌ பூதாத்மா சாத்யதே ஹ்யந்நமுச்யதே ப்ராணமயஶ்சேந்த்ரியாத்மா ஸம்கல்பாத்மா மநோமயஃ

இந்த உடல் உணவால் ஆனது, உணவை உண்ணும் ஆத்மா என்று அழைக்கப்படுகிறது; உயிர் மூச்சால் ஆன ஆத்மா, அறிவாற்றல் கொண்ட ஆத்மா, எண்ணம் கொண்ட ஆத்மா, மனதால் ஆன ஆத்மா எனும் வகைகள் உள்ளன.

காலாத்மா ஸோம ஏவேஹ விஜ்ஞாநமய உச்யதே ஸதாநந்தமயோ பூத்வா மஹேஶஃ பரமேஶ்வரஃ

இங்கே சோமன் காலத்தின் ஆத்மாவாகவும், அறிவால் ஆன ஆத்மா என்றும் அழைக்கப்படுகிறான்; எப்போதும் ஆனந்தமாய், பெரிய இறைவனாக, பரம ஈசனாக விளங்குகிறான்.

ஸோ ऽஹம் ஏவம் ஜகத்ஸர்வம் மய்யேவ ஸகலம் ஸ்திதம் பரதந்த்ரம் ஸ்வதந்த்ரே ऽபி ததபாவாத்விசாரதஃ

இவ்வாறு, இந்த உலகம் அனைத்தும் நானே; எல்லாம் என்னுள் நிலைத்திருக்கிறது. நான் சுயாதீனனாக இருந்தாலும், அது என்மீது சார்ந்ததே; ஏனெனில் என்னைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை என்று ஆராய்ந்தால் தெரியும்.

ஏகத்வமபி நாஸ்த்யேவ த்வைதம் தத்ர குதஸ்த்வஹோ ஏவம் நாஸ்த்யத மர்த்யம் ச குதோ ऽம்ரு'தமஜோத்பவஃ

ஒன்றாக இருப்பதும் இல்லை, அப்படியிருக்கையில் இரண்டாக இருப்பது எங்கே? இவ்வாறு, மரணமும் இல்லை, பிறப்பில்லாத அமரத்துவமும் இல்லை.

நாந்தஃப்ரஜ்ஞோ பஹிஃப்ரஜ்ஞோ ந சோபயகதஸ் ததா ந ப்ரஜ்ஞாநகநஸ்த்வேவம் ந ப்ராஜ்ஞோ ஜ்ஞாநபூர்வகஃ

அவன் உள்ளுணர்வும் அல்ல, வெளியுணர்வும் அல்ல, இரண்டிலும் உள்ள உணர்வும் அல்ல; அறிவின் கூட்டமும் அல்ல, சாதாரண அறிவும் அல்ல, அறிவால் முன்பே அறியப்படுவதும் அல்ல.

விதிதம் நாஸ்தி வேத்யம் ச நிர்வாணம் பரமார்ததஃ நிர்வாணம் சைவ கைவல்யம் நிஃஶ்ரேயஸமநாமயம்

அறிந்ததும், அறிய வேண்டியதும் எதுவும் இல்லை; விடுதலைதான் உன்னதமான உண்மை. விடுதலை என்பது தனித்தன்மை, உயர்ந்த நன்மை, துன்பமற்றது.

அம்ரு'தம் சாக்ஷரம் ப்ரஹ்ம பரமாத்மா பராபரம் நிர்விகல்பம் நிராபாஸம் ஜ்ஞாநம் பர்யாயவாசகம்

அமரமும், அழியாத பிரம்மமும், பரமாத்மாவும், எல்லாவற்றிலும் நிறைந்ததும், வேறுபாடில்லாததும், தோற்றமில்லாததும், அறிவே பல பெயர்களால் அழைக்கப்படுகிறது.

ப்ரஸந்நம் ச யதேகாக்ரம் ததா ஜ்ஞாநமிதி ஸ்ம்ரு'தம் அஜ்ஞாநமிதரத்ஸர்வம் நாத்ர கார்யா விசாரணா

தெளிவாகவும் ஒருமுகமாகவும் இருப்பது அறிவாகும்; மற்ற எல்லாம் அறியாமை—இங்கே வேறு ஆராய்ச்சி தேவையில்லை.

இத்தம் ப்ரஸந்நம் விஜ்ஞாநம் குருஸம்பர்கஜம் த்ருவம் ராகத்வேஷாந்ரு'தக்ரோதம் காமத்ரு'ஷ்ணாதிபிஃ ஸதா

இவ்வாறு, குருவைச் சந்திப்பதால் பிறக்கும் தெளிவான அறிவு நிலையானது; அது எப்போதும் ஆசை, வெறுப்பு, பொய், கோபம், விருப்பம், தாகம் போன்றவற்றிலிருந்து விடுபட்டது.

அபராம்ரு'ஷ்டமத்யைவ விஜ்ஞேயம் முக்திதம் த்விதம் அஜ்ஞாநமலபூர்வத்வாத் புருஷோ மலிநஃ ஸ்ம்ரு'தஃ

மயக்கத்தால் தீண்டப்படாத இதை இன்றே விடுதலை தருவதாக அறிந்து கொள்ள வேண்டும்; அறியாமை என்ற அடிப்படையான மாசால் மனிதன் மாசடைந்தவன் எனக் கூறப்படுகிறான்.

தத்க்ஷயாத்தி பவேந்முக்திர் நாந்யதா ஜந்மகோடிபிஃ ஜ்ஞாநமேகம் விநா நாஸ்தி புண்யபாபபரிக்ஷயஃ

அறியாமை அழிந்தால்தான் விடுதலை கிடைக்கும்; பிற பிறவிகள் கோடி இருந்தாலும் வேறு வழி இல்லை. அறிவு இல்லாமல் புண்ணியம், பாவம் ஆகியவை தீர்வதில்லை.