லிங்கபுராணம்

முநயஃ ஸம்ஶிதாத்மாநஃ ப்ரணேமுஸ்தம் குஹாஶ்ரயம் அஸ்துவம்ஶ் ச ததஃ ஸர்வே நீலகண்டமுமாபதிம்

மனதை கட்டுப்படுத்திய முனிவர்கள், அந்த குகையில் இருப்பவரை வணங்கி, பின்னர் அனைவரும் நீலகண்டன், உமையின் கணவரை புகழ்ந்தார்கள்.

அத்யுக்ரம் காலகூடாக்யம் ஸம்ஹ்ரு'தம் பகவம்ஸ்த்வயா அதஃ ப்ரதிஷ்டிதம் ஸர்வம் த்வயா தேவ வ்ரு'ஷத்வஜ

பெருமாளே, காலகூடம் எனும் கொடிய விஷத்தை நீர் உட்கொண்டீர்; அதனால் எல்லாம் உங்களால் நிலைபெற்றுள்ளது, வृषத்வஜன் எனும் தேவனே.

தேஷாம் தத்வசநம் ஶ்ருத்வா பகவாந்நீலலோஹிதஃ ப்ரஹஸந்ப்ராஹ விஶ்வாத்மா ஸநந்தநபுரோகமாந்

அவர்களின் வார்த்தைகளை கேட்டபின், நீலமும் சிவப்பும் கொண்ட பரமாத்மா, சிரித்தபடி சனந்தனர் மற்றும் மற்றவர்களிடம் பேசினார்.

கிமநேந த்விஜஶ்ரேஷ்டா விஷம் வக்ஷ்யே ஸுதாருணம் ஸம்ஹரேத்தத்விஷம் யஸ்து ஸ ஸமர்தோ ஹ்யநேந கிம்

இதைப் பற்றி என்ன பயன், சிறந்த பிராமணர்களே? இன்னும் கொடிய விஷம் ஒன்றை நான் சொல்கிறேன்; அதை யார் சமாளிக்கிறாரோ, அவரே உண்மையில் திறமைசாலி—இதில் என்ன பெருமை?

ந விஷம் காலகூடாக்யம் ஸம்ஸாரோ விஷமுச்யதே தஸ்மாத்ஸர்வப்ரயத்நேந ஸம்ஹரேத ஸுதாருணம்

காலகூடம் எனும் விஷம் உண்மையான விஷம் அல்ல; இந்த உலக வாழ்க்கையே விஷம் என்று கூறப்படுகிறது. ஆகவே, அதைக் கடக்க எல்லா முயற்சியையும் செய்ய வேண்டும்.

ஸம்ஸாரோ த்விவிதஃ ப்ரோக்தஃ ஸ்வாதிகாராநுரூபதஃ பும்ஸாம் ஸம்மூடசித்தாநாம் அஸம்க்ஷீணஃ ஸுதாருணஃ

உலக வாழ்க்கை இரண்டு வகை என்று கூறப்படுகிறது, ஒருவரின் தகுதியைப் பொறுத்து; குழப்பமான மனம் கொண்டவர்களுக்கு அது தீராத, மிகக் கொடியது.

ஈஷணாராகதோஷேண ஸர்கோ ஜ்ஞாநேந ஸுவ்ரதாஃ தத்வஶாதேவ ஸர்வேஷாம் தர்மாதர்மௌ ந ஸம்ஶயஃ

ஆசை மற்றும் பற்றால் இந்த பிறப்பு ஏற்படுகிறது; அறிவால், நல்லவர்களே, எல்லா தர்மமும் அதர்மமும் அதற்கு உட்பட்டவை—இதில் சந்தேகம் இல்லை.

அஸந்நிக்ரு'ஷ்டே த்வர்தே ऽபி ஶாஸ்த்ரம் தச்ச்ரவணாத்ஸதாம் புத்திமுத்பாதயத்யேவ ஸம்ஸாரே விதுஷாம் த்விஜாஃ

அருமை பெற்றவர்களே, ஒரு பொருள் உடனடியாக தொடர்பில்லாதபோதும், அந்த வேத நூலைக் கேட்டால், இந்த உலக வாழ்க்கையில் அறிவுள்ளவர்களுக்கு அது நிச்சயமாக அறிவை அளிக்கிறது.

தஸ்மாத்த்ரு'ஷ்டாநுஶ்ரவிகம் துஷ்டமித்யுபயாத்மகம் ஸம்த்யஜேத்ஸர்வயத்நேந விரக்தஃ ஸோ ऽபிதீயதே

ஆகையால், பற்றின்மையுடன் இருப்பவர், பார்வையாலும் கேள்வியாலும் தீமை உள்ளதை, இருவகை தன்மை கொண்டதால், முழு முயற்சியுடன் விட்டு விட வேண்டும் என்று கூறப்படுகிறது.

ஶாஸ்த்ரமித்யுச்யதே பாகம் ஶ்ருதேஃ கர்மஸு தத்த்விஜாஃ மூர்தாநம் ப்ரஹ்மணஃ ஸாரம் ரு'ஷீணாம் கர்மணஃ பலம்

வேதத்தில் உள்ள செயல் பற்றிய பகுதியே நூல் என்று கூறப்படுகிறது, அது பிரம்மனின் உச்சி, முனிவர்களின் செயல்களின் சாரமும் பலனும் ஆகும்.

நநு ஸ்வபாவஃ ஸர்வேஷாம் காமோ த்ரு'ஷ்டோ ந சாந்யதா ஶ்ருதிஃ ப்ரவர்திகா தேஷாம் இதி கர்மண்யதத்விதஃ

எல்லோருக்கும் ஆசை என்பது இயற்கையாகவே உள்ளது; வேதம் அவர்களுக்கு செயலைச் செய்யுமாறு உத்தரவு செய்கிறது; இதை அறிந்தவர்கள் செயலில் ஈடுபடுகிறார்கள்.

நிவ்ரு'த்திலக்ஷணோ தர்மஃ ஸமர்தாநாம் இஹோச்யதே தஸ்மாதஜ்ஞாநமூலோ ஹி ஸம்ஸாரஃ ஸர்வதேஹிநாம்

இங்கு திறமை உள்ளவர்களுக்கு தர்மத்தின் இலக்கம் பற்றின்மை என்று கூறப்படுகிறது; ஆகவே, எல்லா உயிர்களுக்கும் இந்த உலக வாழ்க்கையின் மூல காரணம் அறியாமைதான்.

கலா ஸம்ஶோஷமாயாதி கர்மணாந்யஸ்வபாவதஃ ஸகலஸ்த்ரிவிதோ ஜீவோ ஜ்ஞாநஹீநஸ்த்வவித்யயா

தன் இயற்கைக்கு விரோதமான செயலால் சக்தி குறைந்து விடுகிறது; அறிவில்லாமல் இருப்பதால், மூன்று வகை உடைய உயிர் அறியாமையால் கட்டுப்படுகிறான்.

நாரகீ பாபக்ரு'த்ஸ்வர்கீ புண்யக்ரு'த் புண்யகௌரவாத் வ்யதிமிஶ்ரேண வை ஜீவஶ் சதுர்தா ஸம்வ்யவஸ்திதஃ

பாவம் அல்லது புண்ணியத்தின் பெருமையால் உயிர் நால்வகையாக நிலைபெறுகிறது; தீமை செய்தால் நரகத்திற்கு, நன்மை செய்தால் சுவர்க்கத்திற்கு, இரண்டும் கலந்தால் கலப்பாக அமைகிறது.

உத்பிஜ்ஜஃ ஸ்வேதஜஶ்சைவ அண்டஜோ வை ஜராயுஜஃ ஏவம் வ்யவஸ்திதோ தேஹீ கர்மணாஜ்ஞோ ஹ்யநிர்வ்ரு'தஃ

உடல் கொண்ட உயிர் முளையிலிருந்து, வியர்வையிலிருந்து, முட்டையிலிருந்து, கருவிலிருந்து பிறப்பதாக வகைப்படுத்தப்படுகிறது; இவ்வாறு செயலால் அமைந்து, அறியாமையால் திருப்தி அடையாமல் இருக்கிறான்.

ப்ரஜயா கர்மணா முக்திர் தநேந ச ஸதாம் ந ஹி த்யாகேநைகேந முக்திஃ ஸ்யாத் ததபாவாத்ப்ரமத்யஸௌ

பிள்ளை, செயல், செல்வம் மூலமாகவும், ஒருங்கிணைந்த பற்றின்மையால் மட்டும் கூடவும் விடுதலை கிடைக்காது; இவை இல்லையெனில் உயிர் இங்கு அலைகிறது.

ஏவமஜ்ஞாநதோஷேண நாநாகர்மவஶேந ச ஷட்கௌஶிகம் ஸமுத்பூதம் பஜத்யேஷ கலேவரம்

அறியாமை குறையும் காரணமாகவும், பலவகைச் செயல்களின் வலிமையாலும், இந்த உடல் கொண்டவன் ஆறு வகை நிலைகளை அடைகிறான்.

கர்பே துஃகாந்யநேகாநி யோநிமார்கே ச பூதலே கௌமாரே யௌவநே சைவ வார்த்தகே மரணே ऽபி வா

கருவில் பல்வேறு துயரங்கள் உண்டு; அதுபோல் பிறப்புப் பாதையில், பூமியில், குழந்தைப் பருவத்தில், இளமைக்காலத்தில், முதுமையில், மரணத்திலும் துயரங்கள் உண்டு.

விசாரதஃ ஸதாம் துஃகம் ஸ்த்ரீஸம்ஸர்காதிபிர் த்விஜாஃ துஃகேநைகேந வை துஃகம் ப்ரஶாம்யதீஹ துஃகிநஃ

ஆழ்ந்து சிந்திக்கும் அறிவாளிகளுக்கு, பெண்களுடன் சேர்க்கை மற்றும் பிற காரணங்களால் துயரம் உண்டாகிறது; துயரமடைந்தவர்களுக்கு, ஒரு துயரத்தை இன்னொரு துயரம் மட்டுமே தணிக்கிறது.

ந ஜாது காமஃ காமாநாம் உபபோகேந ஶாம்யதி ஹவிஷா க்ரு'ஷ்ணவர்த்மேவ பூய ஏவாபிவர்ததே

ஆசை பொருட்களை அனுபவிப்பதால் ஒருபோதும் குறையாது; clarified butter ஐ நெருப்பில் ஊற்றுவது போல, அது மேலும் மேலும் பெருகும்.

தஸ்மாத்விசாரதோ நாஸ்தி ஸம்யோகாதபி வை ந்ரு'ணாம் அர்தாநாம் அர்ஜநே ऽப்யேவம் பாலநே ச வ்யயே ததா

ஆழ்ந்து சிந்தித்தால், பொருட்களுடன் சேர்க்கையாலும், அதைச் சம்பாதிப்பதிலும், பாதுகாப்பதிலும், செலவழிப்பதிலும் மனிதர்களுக்கு திருப்தி கிடையாது.

பைஶாசே ராக்ஷஸே துஃகம் யாக்ஷே சைவ விசாரதஃ காந்தர்வே ச ததா சாந்த்ரே ஸௌம்யலோகே த்விஜோத்தமாஃ

பேய், ராக்ஷசர், யக்ஷர், காந்தர்வர், சந்திர உலகம் ஆகிய இடங்களிலும் துயரம் இருப்பதை சிந்தித்தால் தெரிகிறது, சிறந்த இருமுறை பிறந்தவர்களே.

ப்ராஜாபத்யே ததா ப்ராஹ்மே ப்ராக்ரு'தே பௌருஷே ததா க்ஷயஸாதிஶயாத்யைஸ்து துஃகைர்துஃகாநி ஸுவ்ரதாஃ

பிரஜாபதி, பிரம்மா, இயற்கை, மனித உலகங்களிலும், அழிவு, மிகை மற்றும் பிற காரணங்களால் துயரங்கள் ஏற்படுகின்றன, நல்லொழுக்கமுள்ளவர்களே.

தாநி பாக்யாந்யஶுத்தாநி ஸம்த்யஜேச்ச தநாநி ச தஸ்மாதஷ்டகுணம் போகம் ததா ஷோடஶதா ஸ்திதம்

அந்த அதிர்ஷ்டங்கள் தூய்மை அற்றவை, அதையும் செல்வத்தையும் விட்டு விட வேண்டும்; ஆகவே, எட்டுவகை அனுபவத்தையும், பதினாறு நிலைகளையும் likewise விட்டு விட வேண்டும்.

சதுர்விம்ஶத்ப்ரகாரேண ஸம்ஸ்திதம் சாபி ஸுவ்ரதாஃ த்வாத்ரிம்ஶத்பேதமநகாஶ் சத்வாரிம்ஶத்குணம் புநஃ

இது இருபத்திரண்டு வகைகளிலும், முப்பத்திரண்டு விதங்களிலும், நாற்பது வகைகளிலும் நிலைபெற்றுள்ளது, நல்லொழுக்கமுள்ளவர்களே, பாவமில்லாதவர்களே.

ததாஷ்டசத்வாரிம்ஶச்ச ஷட்பஞ்சாஶத்ப்ரகாரதஃ சதுஃஷஷ்டிவிதம் சைவ துஃகமேவ விவேகிநஃ

அதேபோல், viveki-களுக்குப் பத்தொன்பது, ஐம்பத்தாறு, அறுபத்து நான்கு வகையான துயரங்கள் உள்ளன.

பார்திவம் ச ததாப்யம் ச தைஜஸம் ச விசாரதஃ வாயவ்யம் ச ததா வ்யௌம[ம்] மாநஸம் ச யதாக்ரமம்

பூமி, நீர், அக்னி, காற்று, ஆகாயம், மனம் — இவை ஒவ்வொன்றாகப் பார்த்தால்,

ஆபிமாநிகமப்யேவம் பௌத்தம் ப்ராக்ரு'தமேவ ச துஃகமேவ ந ஸம்தேஹோ யோகிநாம் ப்ரஹ்மவாதிநாம்

அதுபோல, அகம்பாவம், புத்தி, இயற்கை ஆகியவையும் துயரமே; யோகிகள், பிரம்மத்தை அறிந்தோர்கள் — இவர்களுக்கு இதில் சந்தேகம் இல்லை.

கௌணம் கணேஶ்வராணாம் ச துஃகமேவ விசாரதஃ ஆதௌ மத்யே ததா சாந்தே ஸர்வலோகேஷு ஸர்வதா

தெய்வக் கூட்டங்களின் தலைவர்களுக்குக் கூட, துயரம் இரண்டாம் நிலை என்றாலும், அது ஆரம்பத்திலும், நடுவிலும், முடிவிலும், எல்லா உலகங்களிலும் எப்போதும் இருக்கிறது.