லிங்கபுராணம்

வர்ததே த்வஸக்ரு'த்வ்ரு'த்திஃ க்ரு'த்ஸ்நா ஹ்யேஷா தயா ஸ்ம்ரு'தா யத்யதிஷ்டதமம் த்ரவ்யம் ந்யாயேநைவாகதம் க்ரமாத்

இவ்வாறு மீண்டும் மீண்டும் நடக்கிற வாழ்க்கை முறையே முழுமையான தயை என நினைவில் வைக்கப்படுகிறது; மிகவும் விரும்பிய பொருளும், நீதியோடு முறையாகப் பெறப்பட்டால்,

தத்தத்குணவதே தேயம் தாதுஸ்தத்தாநலக்ஷணம் தாநம் த்ரிவிதமித்யேதத் கநிஷ்டஜ்யேஷ்டமத்யமம்

பெறுபவரின் தன்மைக்கு ஏற்ப தானம் கொடுக்க வேண்டும்; தானம் தருபவரின் இயல்பும் கவனிக்கப்பட வேண்டும். இவ்வாறு தானம் மூன்று வகைப்படும்: கீழ்மை, நடுத்தர, சிறந்தது என்று கூறப்படுகிறது.

காருண்யாத்ஸர்வபூதேப்யஃ ஸம்விபாகஸ்து மத்யமஃ ஶ்ருதிஸ்ம்ரு'திப்யாம் விஹிதோ தர்மோ வர்ணாஶ்ரமாத்மகஃ

எல்லா உயிர்களிடமும் கருணையால் பகிர்ந்தளிப்பது நடுத்தர தானமாகும்; வேதம் மற்றும் சாச்திரங்கள் விதித்துள்ள தர்மம் என்பது சமூக வகுப்பு மற்றும் வாழ்க்கை நிலையைக் கொண்டதாகும்.

ஶிஷ்டாசாராவிருத்தஶ் ச ஸ தர்மஃ ஸாதுருச்யதே மாயாகர்மபலத்யாகீ ஶிவாத்மா பரிகீர்திதஃ

நல்லவர்களின் நடத்தைக்கு எதிராக இல்லாத தர்மமே நல்லது எனப்படுகிறது; மாயை இல்லாமல், செய்கையின் பலனை விட்டு விடுபவன் சிவனின் இயல்பை உடையவன் எனக் கூறப்படுகிறான்.

நிவ்ரு'த்தஃ ஸர்வஸங்கேப்யோ யுக்தோ யோகீ ப்ரகீர்திதஃ அஸக்தோ பயதோ யஸ்து விஷயேஷு விசார்ய ச

எல்லா பிணைப்புகளிலிருந்தும் விலகி, யோகம் மேற்கொள்வோன் யோகி என அழைக்கப்படுகிறான்; ஆனால், பயத்தால் உணர்வுப் பொருட்களில் பற்றில்லாமல் இருப்பவன், சிந்தித்து விலகி இருப்பவன்—

அலுப்தஃ ஸம்யமீ ப்ரோக்தஃ ப்ரார்திதோ ऽபி ஸமந்ததஃ ஆத்மார்தம் வா பரார்தம் வா இந்த்ரியாணீஹ யஸ்ய வை

அவனுக்கு ஆசை இல்லாது, தன்னடக்கம் உள்ளவன் என்று கூறப்படுகிறது; எங்கும் யாரும் வேண்டினாலும், தனக்காகவோ பிறருக்காகவோ, அவனது அறிவாற்றல்—

ந மித்யா ஸம்ப்ரவர்தந்தே ஶமஸ்யைவ து லக்ஷணம் அநுத்விக்நோ ஹ்யநிஷ்டேஷு ததேஷ்டாந்நாபிநந்ததி

பொய்யாக நடக்காமல் இருப்பது அமைதியின் அடையாளம்; விரும்பாதவற்றால் கலங்காமல், விரும்பியவற்றால் மகிழ்ச்சி அடையாமல் இருப்பவன்.

ப்ரீதிதாபவிஷாதேப்யோ விநிவ்ரு'த்திர்விரக்ததா ஸம்ந்யாஸஃ கர்மணாம் ந்யாஸஃ க்ரு'தாநாமக்ரு'தைஃ ஸஹ

மகிழ்ச்சி, துயர், வருத்தம் ஆகியவற்றிலிருந்து விலகுவது விருப்பமின்மை எனப்படுகிறது; செய்கைகளை, செய்ததையும் செய்யாததையும் விட்டு விடுவது துறவாகும்.

குஶலாகுஶலாநாம் து ப்ரஹாணம் ந்யாஸ உச்யதே அவ்யக்தாத்யவிஶேஷாந்தே விகாரே ऽஸ்மிந்நசேதநே

நல்லதும் கெட்டதும் ஆகிய செயல்களை விட்டு விடுவதே துறவு எனப்படுகிறது; வெளிப்படாத நிலையிலிருந்து வேறுபாடற்ற முடிவுவரை, இந்த அறிவில்லா மாற்றங்களில்—

சேதநாசேதநாந்யத்வவிஜ்ஞாநம் ஜ்ஞாநமுச்யதே ஏவம் து ஜ்ஞாநயுக்தஸ்ய ஶ்ரத்தாயுக்தஸ்ய ஶங்கரஃ

உணர்வுள்ளதும் உணர்வில்லாததும் வேறுபடுவதை அறிதல் தான் அறிவாகும்; இவ்வாறு அறிவும் நம்பிக்கையும் உள்ளவருக்கு, உமா, சிவனின் அருள்—

ப்ரஸீததி ந ஸம்தேஹோ தர்மஶ்சாயம் த்விஜோத்தமாஃ கிம் து குஹ்யதமம் வக்ஷ்யே ஸர்வத்ர பரமேஶ்வரே

—நிச்சயமாக அமைதி கிடைக்கும்; இதுவே தர்மம், சிறந்த பிராமணர்களே. ஆனால் இப்போது, எல்லா இடங்களிலும் பரமாத்மாவை பற்றிய மிக ரகசியமான உபதேசத்தை நான் சொல்கிறேன்.

பவே பக்திர்ந ஸம்தேஹஸ் தயா யுக்தோ விமுச்யதே அயோக்யஸ்யாபி பகவாந் பக்தஸ்ய பரமேஶ்வரஃ

பிறப்பில் பக்தி எழுவது சந்தேகமில்லை; அதில் நிலைத்தால் விடுதலை கிடைக்கும். தகுதி இல்லாதவருக்கும் பக்தனிடம் பரமாத்மா திருப்தி அடைகிறார்.

ப்ரஸீததி ந ஸம்தேஹோ நிக்ரு'ஹ்ய விவிதம் தமஃ ஜ்ஞாநமத்யாபநம் ஹோமோ த்யாநம் யஜ்ஞஸ்தபஃ ஶ்ருதம்

அனைத்துவிதமான இருளையும் அடக்கி, அவர் திருப்தி அடைவது சந்தேகமில்லை; அறிவை கற்பித்தல், ஹோமம், தியானம், யாகம், தவம், வேதபடிப்பு—

தாநமத்யயநம் ஸர்வம் பவபக்த்யை ந ஸம்ஶயஃ சாந்த்ராயணஸஹஸ்ரைஶ் ச ப்ராஜாபத்யஶதைஸ் ததா

தானம், எல்லா வகை படிப்பும், பிறப்பில் பக்திக்காகவே என்பதில் ஐயம் இல்லை; ஆயிரக்கணக்கான சந்திராயண விரதங்களும் நூற்றுக்கணக்கான ப்ராஜாபத்திய விரதங்களும்—even

மாஸோபவாஸைஶ்சாந்யைர்வா பக்திர்முநிவரோத்தமாஃ அபக்தா பகவத்யஸ்மிம்ல் லோகே கிரிகுஹாஶயே

மாதம் தவம் செய்தாலும், முனிவர்களில் சிறந்தவரே, பக்தியே மேலானது. இந்த உலகில் மலைக்குகையில் உறையும் பரமாத்மாவிடம் பக்தி இல்லாதவர்கள்—

பதந்தி சாத்மபோகார்தம் பக்தோ பாவேந முச்யதே பக்தாநாம் தர்ஶநாதேவ ந்ரு'ணாம் ஸ்வர்காதயோ த்விஜாஃ

—தங்கள் அனுபவத்திற்காக வீழ்வார்கள்; ஆனால் பக்தன் உண்மையான பக்தியால் விடுதலை பெறுவான். பக்தர்களை காண்பதினால் கூட, பிராமணர்களே, மனிதர்கள் சொர்க்கம் முதலியன அடைவார்கள்.

ந துர்லபா ந ஸந்தேஹோ பக்தாநாம் கிம் புநஸ் ததா ப்ரஹ்மவிஷ்ணுஸுரேந்த்ராணாம் ததாந்யேஷாமபி ஸ்திதிஃ

இவை பக்தர்களுக்கு கடினம் அல்ல என்பது சந்தேகமில்லை; பிரம்மா, விஷ்ணு, இந்திரன் மற்றும் மற்றவர்களுக்கும் இது எளிது.

பக்த்யா ஏவ முநீநாம் ச பலஸௌபாக்யமேவ ச பவேந ச ததா ப்ரோக்தம் ஸம்ப்ரேக்ஷ்யோமாம் பிநாகிநா

பக்தியால் மட்டுமே முனிவர்கள் வலிமையும் சுபமையும் பெறுகிறார்கள்; பினாகி உமையை பார்த்து இப்படியே கூறினார்.

தேவ்யை தேவேந மதுரம் வாராணஸ்யாம் புரா த்விஜாஃ அவிமுக்தே ஸமாஸீநா ருத்ரேண பரமாத்மநா

முன்னொரு காலத்தில், பிராமணர்களே, வாராணசியில், அவிமுக்தத்தில் அமர்ந்த பரமாத்மா ருத்ரன், தேவியை இனிமையாக உரையாடினார்.

ருத்ராணீ ருத்ரமாஹேதம் லப்த்வா வாராணஸீம் புரீம் கேந வஶ்யோ மஹாதேவ பூஜ்யோ த்ரு'ஶ்யஸ்த்வமீஶ்வரஃ

ருத்ராணி, நீ ருத்ரனையும் இந்த வாராணசி நகரத்தையும் பெற்றபின், மகாதேவன் எவ்வாறு அடக்கப்படுகிறார், வழிபடப்படுகிறார், இறைவனாகக் காணப்படுகிறார் என்பதை எவ்வாறு அறியலாம் என்று கேட்கிறாய்.

தபஸா வித்யயா வாபி யோகேநேஹ வத ப்ரபோ நிஶம்ய வசநம் தஸ்யாஸ் ததா ஹ்யாலோக்ய பார்வதீம்

தவம், அறிவு அல்லது யோகம் மூலமாகவா இது சாத்தியமாகும்? பரமேஷ்வரனே, அவள் சொன்னதை கேட்டுத் தெய்வீகி பார்வதியை நோக்கி நீ பதில் கூறு.

ஆஹ பாலேந்துதிலகஃ பூர்ணேந்துவதநாம் ஹஸந் ஸ்ம்ரு'த்வாத மேநயா பத்ந்யா கிரேர்காம் கதிதாம் புரா

மதியைக் குறிக்கொண்டும், முழுமதிபோல் முகம் கொண்டவரும், சிரித்தபடியே, மலைமகளான மேனாவின் மனைவி முன்பு கூறிய கதையை நினைவுகூர்ந்தார்.

சிரகாலஸ்திதிம் ப்ரேக்ஷ்ய கிரௌ தேவ்யா மஹாத்மநஃ தேவி லப்தா புரீ ரம்யா த்வயா யத்ப்ரஷ்டுமர்ஹஸி

மலை மீது நீண்ட நாட்கள் தங்கி இருந்த மகாத்மியான தேவியைப் பார்த்து, தேவியே, நீ இச்சிறந்த நகரத்தை பெற்றுள்ளாய்; அதைப் பற்றி கேட்கும் உரிமை உனக்கே உண்டு.

ஸ்தாநார்தம் கதிதம் மாத்ரா விஸ்ம்ரு'தேஹ விலாஸிநி புரா பிதாமஹேநாபி ப்ரு'ஷ்டஃ ப்ரஶ்நவதாம் வரே

இந்த இடத்தின் காரணமாக, அம்மா முன்பு கூறியது இங்கு மறக்கப்பட்டது, விளையாட்டு மனம் கொண்டவளே; முன்பு பிரபஞ்ச பிதாமகனும் கேள்விகளுக்குள் முதன்மையானவராகக் கேட்டார்.

யதா த்வயாத்ய வை ப்ரு'ஷ்டோ த்ரஷ்டும் ப்ரஹ்மாத்மகம் த்வஹம் ஶ்வேதே ஶ்வேதேந வர்ணேந த்ரு'ஷ்ட்வா கல்பே து மாம் ஶுபே

இப்போது நீ என்னை பிரம்மத்தின் சாரத்தை காண விரும்பி கேட்பது போல, ஒரு காலத்தில் புனிதமான கல்பத்தில் பிரம்மா வெண்மை நிறத்தில், வெண்மை உருவில் என்னைக் கண்டார்.

ஸத்யோஜாதம் ததா ரக்தே ரக்தம் வாமம் பிதாமஹஃ பீதே தத்புருஷம் பீதம் அகோரே க்ரு'ஷ்ணமீஶ்வரம்

சத்யோஜாதன் வெண்மையில் தோன்றினார், வாமதேவன் சிவப்பில், பிதாமகன் தத்புருஷனை மஞ்சள் நிறத்தில் கண்டார், அகவோரர் கருப்பு நிறத்தில் இறைவனாகத் தோன்றினார்.

ஈஶாநம் விஶ்வரூபாக்யோ விஶ்வரூபம் ததாஹ மாம்

ஈசானன், எல்லா உருவங்களும் கொண்டவனாக அழைக்கப்படுபவன், அப்போது என்னை உலகமெங்கும் பரவிய உருவமாகச் சொன்னான்.

வாம தத்புருஷாகோர ஸத்யோஜாத மஹேஶ்வர த்ரு'ஷ்டோ மயா த்வம் காயத்ர்யா தேவதேவ மஹேஶ்வர கேந வஶ்யோ மஹாதேவ த்யேயஃ குத்ர க்ரு'ணாநிதே

வாமதேவன், தத்புருஷன், அகவோரன், சத்யோஜாதன், மகேஸ்வரன்—இவர்களை நீ காயத்ரியின் மூலம் கண்டாய், தேவாதி தேவனே, மகேஸ்வரா. மகாதேவன் எவ்வாறு அடக்கப்படுகிறார், எங்கு தியானிக்கப்படுகிறார், ஒளியின் ஆதியாய் உள்ளவரே?

த்ரு'ஶ்யஃ பூஜ்யஸ் ததா தேவ்யா வக்துமர்ஹஸி ஶங்கர அவோசம் ஶ்ரத்தயைவேதி வஶ்யோ வாரிஜஸம்பவ

அவர் காணப்பட வேண்டியவரும், வழிபடப்பட வேண்டியவரும் ஆவார்; அதனால், தேவியே, நீ கூற வேண்டும், சங்கரா. நான் சொன்னேன்: நம்பிக்கையினாலேயே அவர் அடக்கப்படுகிறார், தாமரையிலிருந்து பிறந்தவனே.