லிங்கபுராணம்

யதமாநோ யதிஃ ஸாதுஃ ஸ்ம்ரு'தோ யோகஸ்ய ஸாதநாத் ஏவமாஶ்ரமதர்மாணாம் ஸாதநாத்ஸாதவஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ

தன்னைக் கட்டுப்படுத்த முயற்சி செய்பவன் யதி; யோகத்தில் சாதனை புரிவதால் நல்லவன் என நினைவில் வைக்கப்படுகிறான். இப்படியே வாழ்க்கை நிலையிலுள்ள கடமைகளைச் செய்து நிறைவேற்றுபவர்களே நல்லவர்கள் என அழைக்கப்படுகிறார்கள்.

க்ரு'ஹஸ்தோ ப்ரஹ்மசாரீ ச வாநப்ரஸ்தோ யதிஸ் ததா தர்மாதர்மாவிஹ ப்ரோக்தௌ ஶப்தாவேதௌ க்ரியாத்மகௌ

இல்லறவாசி, பிரம்மச்சாரி, காட்டில் வாழ்பவர், துறவி—இவர்கள் அனைவரும் இங்கு தர்மமும் அதர்மமும் செயல்களில் அடிப்படையாகக் கூறப்படுகின்றன.

குஶலாகுஶலம் கர்ம தர்மாதர்மாவிதி ஸ்ம்ரு'தௌ தாரணார்தே மஹாந் ஹ்ய் ஏஷ தர்மஶப்தஃ ப்ரகீர்திதஃ

நல்லதும் கெட்டதும் ஆகிய செயல்களே தர்மம், அதர்மம் என நினைவில் வைக்கப்படுகின்றன; நிலைநிறுத்தும் பொருட்டு 'தர்மம்' என்ற பெரிய சொல் புகழப்படுகிறது.

அதாரணே மஹத்த்வே ச அதர்ம இதி சோச்யதே அத்ரேஷ்டப்ராபகோ தர்ம ஆசார்யைருபதிஶ்யதே

நிலைநிறுத்தும் தன்மை இல்லாததும், சிறப்பும் இல்லாததும் அதர்மம் எனப்படுகிறது; இங்கு ஆசான்கள், விரும்பியதை அடைய தர்மத்தை வழிகாட்டுகின்றனர்.

அதர்மஶ்சாநிஷ்டபலோ ஹ்ய் ஆசார்யைருபதிஶ்யதே வ்ரு'த்தாஶ்சாலோலுபாஶ்சைவ ஆத்மவந்தோ ஹ்யதாம்பிகாஃ

இஷ்டமில்லாத பலனைத் தரும் அதர்மத்தையும் ஆசான்கள் எடுத்துரைக்கிறார்கள்; மூப்பர்கள் ஆசை இல்லாதவர்களும், மனம் சஞ்சலமில்லாதவர்களும், தம்மை அடக்கிக் கொண்டவர்களும், பாசாங்கு இல்லாதவர்களும் ஆவர்.

ஸம்யக்விநீதா ரு'ஜவஸ் தாநாசார்யாந் ப்ரசக்ஷதே ஸ்வயமாசரதே யஸ்மாத் ஆசாரே ஸ்தாபயத்யபி

நன்றாக அடக்கம் பெற்றும் நேர்மையாகவும் இருப்பவர்களே ஆசான்கள் என அழைக்கப்படுகிறார்கள்; ஏனெனில் அவர்கள் தாமே நல்லொழுக்கத்தில் நடந்து, பிறரையும் அதில் நிலைநிறுத்துகிறார்கள்.

ஆசிநோதி ச ஶாஸ்த்ரார்தாந் ஆசார்யஸ்தேந சோச்யதே விஜ்ஞேயம் ஶ்ரவணாச்ச்ரௌதம் ஸ்மரணாத்ஸ்மார்தமுச்யதே

சாஸ்திரங்களின் அர்த்தங்களைச் சேர்த்து கற்றுக்கொள்பவர் ஆசான் எனப்படுகிறார்; கேட்டு அறிந்தது 'ஶ்ரௌதம்', நினைவில் வைத்தது 'ஸ்மார்தம்' என அறிய வேண்டும்.

இஜ்யா வேதாத்மகம் ஶ்ரௌதம் ஸ்மார்தம் வர்ணாஶ்ரமாத்மகம் த்ரு'ஷ்ட்வாநுரூபமர்தம் யஃ ப்ரு'ஷ்டோ நைவாபி கூஹதி

வேதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட யாகமே ஶ்ரௌதம்; சாதி மற்றும் வாழ்க்கை நிலையைக் கொண்டது ஸ்மார்தம்; பொருத்தமான அர்த்தத்தை அறிந்து, கேட்டால் மறைக்காமல் சொல்வவரே,

யதாத்ரு'ஷ்டப்ரவாதஸ்து ஸத்யம் லைங்கே ऽத்ர பட்யதே ப்ரஹ்மசர்யம் ததா மௌநம் நிராஹாரத்வமேவ ச

எப்படி பார்த்ததைப் போலவே சொல்வது இங்கு லிங்கத்தில் உண்மை எனப் பாடப்படுகிறது; அதுபோல் பிரம்மச்சரியம், மௌனம், உண்ணாமை ஆகியனவும்.

அஹிம்ஸா ஸர்வதஃ ஶாந்திஸ் தப இத்யபிதீயதே ஆத்மவத் ஸர்வபூதேஷு யோ ஹிதாயாஹிதாய ச

எவரும் புண்படுத்தாதிருத்தல், முழுமையான அமைதி, தவம் ஆகியவை இங்கு கூறப்படுகின்றன; எல்லா உயிர்களிடமும் தன்னைப் போல் நன்மைக்கும் தீமைக்கும் நடக்கிறவன்—

வர்ததே த்வஸக்ரு'த்வ்ரு'த்திஃ க்ரு'த்ஸ்நா ஹ்யேஷா தயா ஸ்ம்ரு'தா யத்யதிஷ்டதமம் த்ரவ்யம் ந்யாயேநைவாகதம் க்ரமாத்

இவ்வாறு மீண்டும் மீண்டும் நடக்கிற வாழ்க்கை முறையே முழுமையான தயை என நினைவில் வைக்கப்படுகிறது; மிகவும் விரும்பிய பொருளும், நீதியோடு முறையாகப் பெறப்பட்டால்,

தத்தத்குணவதே தேயம் தாதுஸ்தத்தாநலக்ஷணம் தாநம் த்ரிவிதமித்யேதத் கநிஷ்டஜ்யேஷ்டமத்யமம்

பெறுபவரின் தன்மைக்கு ஏற்ப தானம் கொடுக்க வேண்டும்; தானம் தருபவரின் இயல்பும் கவனிக்கப்பட வேண்டும். இவ்வாறு தானம் மூன்று வகைப்படும்: கீழ்மை, நடுத்தர, சிறந்தது என்று கூறப்படுகிறது.

காருண்யாத்ஸர்வபூதேப்யஃ ஸம்விபாகஸ்து மத்யமஃ ஶ்ருதிஸ்ம்ரு'திப்யாம் விஹிதோ தர்மோ வர்ணாஶ்ரமாத்மகஃ

எல்லா உயிர்களிடமும் கருணையால் பகிர்ந்தளிப்பது நடுத்தர தானமாகும்; வேதம் மற்றும் சாச்திரங்கள் விதித்துள்ள தர்மம் என்பது சமூக வகுப்பு மற்றும் வாழ்க்கை நிலையைக் கொண்டதாகும்.

ஶிஷ்டாசாராவிருத்தஶ் ச ஸ தர்மஃ ஸாதுருச்யதே மாயாகர்மபலத்யாகீ ஶிவாத்மா பரிகீர்திதஃ

நல்லவர்களின் நடத்தைக்கு எதிராக இல்லாத தர்மமே நல்லது எனப்படுகிறது; மாயை இல்லாமல், செய்கையின் பலனை விட்டு விடுபவன் சிவனின் இயல்பை உடையவன் எனக் கூறப்படுகிறான்.

நிவ்ரு'த்தஃ ஸர்வஸங்கேப்யோ யுக்தோ யோகீ ப்ரகீர்திதஃ அஸக்தோ பயதோ யஸ்து விஷயேஷு விசார்ய ச

எல்லா பிணைப்புகளிலிருந்தும் விலகி, யோகம் மேற்கொள்வோன் யோகி என அழைக்கப்படுகிறான்; ஆனால், பயத்தால் உணர்வுப் பொருட்களில் பற்றில்லாமல் இருப்பவன், சிந்தித்து விலகி இருப்பவன்—

அலுப்தஃ ஸம்யமீ ப்ரோக்தஃ ப்ரார்திதோ ऽபி ஸமந்ததஃ ஆத்மார்தம் வா பரார்தம் வா இந்த்ரியாணீஹ யஸ்ய வை

அவனுக்கு ஆசை இல்லாது, தன்னடக்கம் உள்ளவன் என்று கூறப்படுகிறது; எங்கும் யாரும் வேண்டினாலும், தனக்காகவோ பிறருக்காகவோ, அவனது அறிவாற்றல்—

ந மித்யா ஸம்ப்ரவர்தந்தே ஶமஸ்யைவ து லக்ஷணம் அநுத்விக்நோ ஹ்யநிஷ்டேஷு ததேஷ்டாந்நாபிநந்ததி

பொய்யாக நடக்காமல் இருப்பது அமைதியின் அடையாளம்; விரும்பாதவற்றால் கலங்காமல், விரும்பியவற்றால் மகிழ்ச்சி அடையாமல் இருப்பவன்.

ப்ரீதிதாபவிஷாதேப்யோ விநிவ்ரு'த்திர்விரக்ததா ஸம்ந்யாஸஃ கர்மணாம் ந்யாஸஃ க்ரு'தாநாமக்ரு'தைஃ ஸஹ

மகிழ்ச்சி, துயர், வருத்தம் ஆகியவற்றிலிருந்து விலகுவது விருப்பமின்மை எனப்படுகிறது; செய்கைகளை, செய்ததையும் செய்யாததையும் விட்டு விடுவது துறவாகும்.

குஶலாகுஶலாநாம் து ப்ரஹாணம் ந்யாஸ உச்யதே அவ்யக்தாத்யவிஶேஷாந்தே விகாரே ऽஸ்மிந்நசேதநே

நல்லதும் கெட்டதும் ஆகிய செயல்களை விட்டு விடுவதே துறவு எனப்படுகிறது; வெளிப்படாத நிலையிலிருந்து வேறுபாடற்ற முடிவுவரை, இந்த அறிவில்லா மாற்றங்களில்—

சேதநாசேதநாந்யத்வவிஜ்ஞாநம் ஜ்ஞாநமுச்யதே ஏவம் து ஜ்ஞாநயுக்தஸ்ய ஶ்ரத்தாயுக்தஸ்ய ஶங்கரஃ

உணர்வுள்ளதும் உணர்வில்லாததும் வேறுபடுவதை அறிதல் தான் அறிவாகும்; இவ்வாறு அறிவும் நம்பிக்கையும் உள்ளவருக்கு, உமா, சிவனின் அருள்—

ப்ரஸீததி ந ஸம்தேஹோ தர்மஶ்சாயம் த்விஜோத்தமாஃ கிம் து குஹ்யதமம் வக்ஷ்யே ஸர்வத்ர பரமேஶ்வரே

—நிச்சயமாக அமைதி கிடைக்கும்; இதுவே தர்மம், சிறந்த பிராமணர்களே. ஆனால் இப்போது, எல்லா இடங்களிலும் பரமாத்மாவை பற்றிய மிக ரகசியமான உபதேசத்தை நான் சொல்கிறேன்.

பவே பக்திர்ந ஸம்தேஹஸ் தயா யுக்தோ விமுச்யதே அயோக்யஸ்யாபி பகவாந் பக்தஸ்ய பரமேஶ்வரஃ

பிறப்பில் பக்தி எழுவது சந்தேகமில்லை; அதில் நிலைத்தால் விடுதலை கிடைக்கும். தகுதி இல்லாதவருக்கும் பக்தனிடம் பரமாத்மா திருப்தி அடைகிறார்.

ப்ரஸீததி ந ஸம்தேஹோ நிக்ரு'ஹ்ய விவிதம் தமஃ ஜ்ஞாநமத்யாபநம் ஹோமோ த்யாநம் யஜ்ஞஸ்தபஃ ஶ்ருதம்

அனைத்துவிதமான இருளையும் அடக்கி, அவர் திருப்தி அடைவது சந்தேகமில்லை; அறிவை கற்பித்தல், ஹோமம், தியானம், யாகம், தவம், வேதபடிப்பு—

தாநமத்யயநம் ஸர்வம் பவபக்த்யை ந ஸம்ஶயஃ சாந்த்ராயணஸஹஸ்ரைஶ் ச ப்ராஜாபத்யஶதைஸ் ததா

தானம், எல்லா வகை படிப்பும், பிறப்பில் பக்திக்காகவே என்பதில் ஐயம் இல்லை; ஆயிரக்கணக்கான சந்திராயண விரதங்களும் நூற்றுக்கணக்கான ப்ராஜாபத்திய விரதங்களும்—even

மாஸோபவாஸைஶ்சாந்யைர்வா பக்திர்முநிவரோத்தமாஃ அபக்தா பகவத்யஸ்மிம்ல் லோகே கிரிகுஹாஶயே

மாதம் தவம் செய்தாலும், முனிவர்களில் சிறந்தவரே, பக்தியே மேலானது. இந்த உலகில் மலைக்குகையில் உறையும் பரமாத்மாவிடம் பக்தி இல்லாதவர்கள்—

பதந்தி சாத்மபோகார்தம் பக்தோ பாவேந முச்யதே பக்தாநாம் தர்ஶநாதேவ ந்ரு'ணாம் ஸ்வர்காதயோ த்விஜாஃ

—தங்கள் அனுபவத்திற்காக வீழ்வார்கள்; ஆனால் பக்தன் உண்மையான பக்தியால் விடுதலை பெறுவான். பக்தர்களை காண்பதினால் கூட, பிராமணர்களே, மனிதர்கள் சொர்க்கம் முதலியன அடைவார்கள்.

ந துர்லபா ந ஸந்தேஹோ பக்தாநாம் கிம் புநஸ் ததா ப்ரஹ்மவிஷ்ணுஸுரேந்த்ராணாம் ததாந்யேஷாமபி ஸ்திதிஃ

இவை பக்தர்களுக்கு கடினம் அல்ல என்பது சந்தேகமில்லை; பிரம்மா, விஷ்ணு, இந்திரன் மற்றும் மற்றவர்களுக்கும் இது எளிது.

பக்த்யா ஏவ முநீநாம் ச பலஸௌபாக்யமேவ ச பவேந ச ததா ப்ரோக்தம் ஸம்ப்ரேக்ஷ்யோமாம் பிநாகிநா

பக்தியால் மட்டுமே முனிவர்கள் வலிமையும் சுபமையும் பெறுகிறார்கள்; பினாகி உமையை பார்த்து இப்படியே கூறினார்.

தேவ்யை தேவேந மதுரம் வாராணஸ்யாம் புரா த்விஜாஃ அவிமுக்தே ஸமாஸீநா ருத்ரேண பரமாத்மநா

முன்னொரு காலத்தில், பிராமணர்களே, வாராணசியில், அவிமுக்தத்தில் அமர்ந்த பரமாத்மா ருத்ரன், தேவியை இனிமையாக உரையாடினார்.