லிங்கபுராணம்

ந ஶக்யோ விஸ்தரோ வக்தும் வர்ஷாணாமயுதைரபி யோகே பாஶுபதே நிஷ்டா ஸ்தாதவ்யம் ச முநீஶ்வராஃ

பத்தாயிரம் ஆண்டுகளாலும் முழுமையாக விவரிக்க முடியாது; முனிவர்களில் சிறந்தவர்களே, பாசுபத யோகத்தில் நிலைபெற வேண்டும்.

ஸதாம் ஜிதாத்மநாம் ஸாக்ஷாத் த்விஜாதீநாம் த்விஜோத்தமாஃ தர்மஜ்ஞாநாம் ச ஸாதூநாம் ஆசார்யாணாம் ஶிவாத்மநாம்

நல்லவர்களில், மனதை வென்றவர்களில், நேரடியாக அறிஞர்களில், தர்மத்தை அறிந்த நல்லவர்களில், ஆசான்களில், சிவன் போன்ற இயல்புடையவர்களில்—

தயாவதாம் த்விஜஶ்ரேஷ்டாஸ் ததா சைவ தபஸ்விநாம் ஸம்ந்யாஸிநாம் விரக்தாநாம் ஜ்ஞாநிநாம் வஶகாத்மநாம்

கருணை உள்ளவர்களில், முனிவர்களில், துறவிகளில், பற்றின்மையுள்ளவர்களில், அறிவாளிகளில், தன்னை அடக்கியவர்களில்—

தாநிநாம் சைவ தாந்தாநாம் த்ரயாணாம் ஸத்யவாதிநாம் அலுப்தாநாம் ஸயோகாநாம் ஶ்ருதிஸ்ம்ரு'திவிதாம் த்விஜாஃ

உளமார்ந்த தானம் தருபவர்கள், தம்மை அடக்கிக் கொண்டவர்கள், உண்மையோடு பேசுபவர்கள், ஆசை இல்லாதவர்கள், யோகத்தில் மனதை இணைத்தவர்கள், வேதமும் சாஸ்திரங்களும் நன்கு அறிந்தவர்கள்—இவர்கள் அனைவரிலும்,

ஶ்ரௌதஸ்மார்தாவிருத்தாநாம் ப்ரஸீததி மஹேஶ்வரஃ ஸதிதி ப்ரஹ்மணஃ ஶப்தஸ் ததந்தே யே லபந்த்யுத

வேதமும் சாஸ்திர மரபும் எதிர்க்காத நல்லொழுக்கம் கொண்டவர்களிடம் மஹேஸ்வரன் மகிழ்ச்சி அடைகிறார்; இதுவே பிரம்மாவின் வாக்கு என்றும், அந்த இறுதியில் இதை அடைவார்கள் என்றும் கூறப்படுகிறது.

ஸாயுஜ்யம் ப்ரஹ்மணோ யாதி தேந ஸந்தஃ ப்ரசக்ஷதே தஶாத்மகே யே விஷயே ஸாதநே சாஷ்டலக்ஷணே

பிரம்மாவுடன் ஒன்றாகும் நிலையை அடைவார்கள்; அதனால் நல்லவர்கள், பத்து வகை நற்குணங்களும் எட்டு வகை சாதனங்களும் உடையவர்களே இதை பெறுவார்கள் என்று கூறுகின்றனர்.

ந க்ருத்யந்தி ந ஹ்ரு'ஷ்யந்தி ஜிதாத்மாநஸ்து தே ஸ்ம்ரு'தாஃ ஸாமாந்யேஷு ச த்ரவ்யேஷு ததா வைஶேஷிகேஷு ச

அவர்கள் கோபப்படுவதும் இல்லை, மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைவதும் இல்லை; தம்மை வென்று கொண்டவர்கள் என்பதால், சாதாரணமான பொருள்களிலும், சிறப்பான பொருள்களிலும் ஒரேபோல் இருப்பவர்கள் என்று நினைவுகூரப்படுகிறார்கள்.

ப்ரஹ்மக்ஷத்ரவிஶோ யஸ்மாத் யுக்தாஸ்தஸ்மாத்த்விஜாதயஃ வர்ணாஶ்ரமேஷு யுக்தஸ்ய ஸ்வர்காதிஸுககாரிணஃ

பிராமணர், சத்திரியர், வைசியர் ஆகிய மூவரும் ஒற்றுமையுடன் இருப்பதால், இவர்கள் 'இருமுறை பிறந்தவர்கள்' எனப்படுகிறார்கள்; தம் சாதி மற்றும் வாழ்க்கை நிலையிலுள்ள கடமைகளைச் சரியாக நிறைவேற்றுபவர்களுக்கு சொர்க்கம் போன்ற நன்மைகள் கிடைக்கும்.

ஶ்ரௌதஸ்மார்தஸ்ய தர்மஸ்ய ஜ்ஞாநாத்தர்மஜ்ஞ உச்யதே வித்யாயாஃ ஸாதநாத்ஸாதுப்ரஹ்மசாரீ குரோர்ஹிதஃ

வேதமும் சாஸ்திர மரபும் அறிந்து தர்மத்தை உணர்பவரே தர்மத்தை அறிந்தவர் எனப்படுகிறார்; கல்வியை அடைந்து, நல்ல வழியில் நடக்கும் பிரம்மச்சாரி, ஆசானுக்காக வாழ்வார்.

க்ரியாணாம் ஸாதநாச்சைவ க்ரு'ஹஸ்தஃ ஸாதுருச்யதே ஸாதநாத்தபஸோ ऽரண்யே ஸாதுர்வைகாநஸஃ ஸ்ம்ரு'தஃ

கடமைகளைச் செய்து நிறைவேற்றுபவன் இல்லறத்தில் நல்லவன் எனப்படுகிறான்; காட்டில் தவம் செய்து சாதனை புரிபவன் வைகானசர் என நினைவுகூரப்படுகிறான்.

யதமாநோ யதிஃ ஸாதுஃ ஸ்ம்ரு'தோ யோகஸ்ய ஸாதநாத் ஏவமாஶ்ரமதர்மாணாம் ஸாதநாத்ஸாதவஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ

தன்னைக் கட்டுப்படுத்த முயற்சி செய்பவன் யதி; யோகத்தில் சாதனை புரிவதால் நல்லவன் என நினைவில் வைக்கப்படுகிறான். இப்படியே வாழ்க்கை நிலையிலுள்ள கடமைகளைச் செய்து நிறைவேற்றுபவர்களே நல்லவர்கள் என அழைக்கப்படுகிறார்கள்.

க்ரு'ஹஸ்தோ ப்ரஹ்மசாரீ ச வாநப்ரஸ்தோ யதிஸ் ததா தர்மாதர்மாவிஹ ப்ரோக்தௌ ஶப்தாவேதௌ க்ரியாத்மகௌ

இல்லறவாசி, பிரம்மச்சாரி, காட்டில் வாழ்பவர், துறவி—இவர்கள் அனைவரும் இங்கு தர்மமும் அதர்மமும் செயல்களில் அடிப்படையாகக் கூறப்படுகின்றன.

குஶலாகுஶலம் கர்ம தர்மாதர்மாவிதி ஸ்ம்ரு'தௌ தாரணார்தே மஹாந் ஹ்ய் ஏஷ தர்மஶப்தஃ ப்ரகீர்திதஃ

நல்லதும் கெட்டதும் ஆகிய செயல்களே தர்மம், அதர்மம் என நினைவில் வைக்கப்படுகின்றன; நிலைநிறுத்தும் பொருட்டு 'தர்மம்' என்ற பெரிய சொல் புகழப்படுகிறது.

அதாரணே மஹத்த்வே ச அதர்ம இதி சோச்யதே அத்ரேஷ்டப்ராபகோ தர்ம ஆசார்யைருபதிஶ்யதே

நிலைநிறுத்தும் தன்மை இல்லாததும், சிறப்பும் இல்லாததும் அதர்மம் எனப்படுகிறது; இங்கு ஆசான்கள், விரும்பியதை அடைய தர்மத்தை வழிகாட்டுகின்றனர்.

அதர்மஶ்சாநிஷ்டபலோ ஹ்ய் ஆசார்யைருபதிஶ்யதே வ்ரு'த்தாஶ்சாலோலுபாஶ்சைவ ஆத்மவந்தோ ஹ்யதாம்பிகாஃ

இஷ்டமில்லாத பலனைத் தரும் அதர்மத்தையும் ஆசான்கள் எடுத்துரைக்கிறார்கள்; மூப்பர்கள் ஆசை இல்லாதவர்களும், மனம் சஞ்சலமில்லாதவர்களும், தம்மை அடக்கிக் கொண்டவர்களும், பாசாங்கு இல்லாதவர்களும் ஆவர்.

ஸம்யக்விநீதா ரு'ஜவஸ் தாநாசார்யாந் ப்ரசக்ஷதே ஸ்வயமாசரதே யஸ்மாத் ஆசாரே ஸ்தாபயத்யபி

நன்றாக அடக்கம் பெற்றும் நேர்மையாகவும் இருப்பவர்களே ஆசான்கள் என அழைக்கப்படுகிறார்கள்; ஏனெனில் அவர்கள் தாமே நல்லொழுக்கத்தில் நடந்து, பிறரையும் அதில் நிலைநிறுத்துகிறார்கள்.

ஆசிநோதி ச ஶாஸ்த்ரார்தாந் ஆசார்யஸ்தேந சோச்யதே விஜ்ஞேயம் ஶ்ரவணாச்ச்ரௌதம் ஸ்மரணாத்ஸ்மார்தமுச்யதே

சாஸ்திரங்களின் அர்த்தங்களைச் சேர்த்து கற்றுக்கொள்பவர் ஆசான் எனப்படுகிறார்; கேட்டு அறிந்தது 'ஶ்ரௌதம்', நினைவில் வைத்தது 'ஸ்மார்தம்' என அறிய வேண்டும்.

இஜ்யா வேதாத்மகம் ஶ்ரௌதம் ஸ்மார்தம் வர்ணாஶ்ரமாத்மகம் த்ரு'ஷ்ட்வாநுரூபமர்தம் யஃ ப்ரு'ஷ்டோ நைவாபி கூஹதி

வேதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட யாகமே ஶ்ரௌதம்; சாதி மற்றும் வாழ்க்கை நிலையைக் கொண்டது ஸ்மார்தம்; பொருத்தமான அர்த்தத்தை அறிந்து, கேட்டால் மறைக்காமல் சொல்வவரே,

யதாத்ரு'ஷ்டப்ரவாதஸ்து ஸத்யம் லைங்கே ऽத்ர பட்யதே ப்ரஹ்மசர்யம் ததா மௌநம் நிராஹாரத்வமேவ ச

எப்படி பார்த்ததைப் போலவே சொல்வது இங்கு லிங்கத்தில் உண்மை எனப் பாடப்படுகிறது; அதுபோல் பிரம்மச்சரியம், மௌனம், உண்ணாமை ஆகியனவும்.

அஹிம்ஸா ஸர்வதஃ ஶாந்திஸ் தப இத்யபிதீயதே ஆத்மவத் ஸர்வபூதேஷு யோ ஹிதாயாஹிதாய ச

எவரும் புண்படுத்தாதிருத்தல், முழுமையான அமைதி, தவம் ஆகியவை இங்கு கூறப்படுகின்றன; எல்லா உயிர்களிடமும் தன்னைப் போல் நன்மைக்கும் தீமைக்கும் நடக்கிறவன்—

வர்ததே த்வஸக்ரு'த்வ்ரு'த்திஃ க்ரு'த்ஸ்நா ஹ்யேஷா தயா ஸ்ம்ரு'தா யத்யதிஷ்டதமம் த்ரவ்யம் ந்யாயேநைவாகதம் க்ரமாத்

இவ்வாறு மீண்டும் மீண்டும் நடக்கிற வாழ்க்கை முறையே முழுமையான தயை என நினைவில் வைக்கப்படுகிறது; மிகவும் விரும்பிய பொருளும், நீதியோடு முறையாகப் பெறப்பட்டால்,

தத்தத்குணவதே தேயம் தாதுஸ்தத்தாநலக்ஷணம் தாநம் த்ரிவிதமித்யேதத் கநிஷ்டஜ்யேஷ்டமத்யமம்

பெறுபவரின் தன்மைக்கு ஏற்ப தானம் கொடுக்க வேண்டும்; தானம் தருபவரின் இயல்பும் கவனிக்கப்பட வேண்டும். இவ்வாறு தானம் மூன்று வகைப்படும்: கீழ்மை, நடுத்தர, சிறந்தது என்று கூறப்படுகிறது.

காருண்யாத்ஸர்வபூதேப்யஃ ஸம்விபாகஸ்து மத்யமஃ ஶ்ருதிஸ்ம்ரு'திப்யாம் விஹிதோ தர்மோ வர்ணாஶ்ரமாத்மகஃ

எல்லா உயிர்களிடமும் கருணையால் பகிர்ந்தளிப்பது நடுத்தர தானமாகும்; வேதம் மற்றும் சாச்திரங்கள் விதித்துள்ள தர்மம் என்பது சமூக வகுப்பு மற்றும் வாழ்க்கை நிலையைக் கொண்டதாகும்.

ஶிஷ்டாசாராவிருத்தஶ் ச ஸ தர்மஃ ஸாதுருச்யதே மாயாகர்மபலத்யாகீ ஶிவாத்மா பரிகீர்திதஃ

நல்லவர்களின் நடத்தைக்கு எதிராக இல்லாத தர்மமே நல்லது எனப்படுகிறது; மாயை இல்லாமல், செய்கையின் பலனை விட்டு விடுபவன் சிவனின் இயல்பை உடையவன் எனக் கூறப்படுகிறான்.

நிவ்ரு'த்தஃ ஸர்வஸங்கேப்யோ யுக்தோ யோகீ ப்ரகீர்திதஃ அஸக்தோ பயதோ யஸ்து விஷயேஷு விசார்ய ச

எல்லா பிணைப்புகளிலிருந்தும் விலகி, யோகம் மேற்கொள்வோன் யோகி என அழைக்கப்படுகிறான்; ஆனால், பயத்தால் உணர்வுப் பொருட்களில் பற்றில்லாமல் இருப்பவன், சிந்தித்து விலகி இருப்பவன்—

அலுப்தஃ ஸம்யமீ ப்ரோக்தஃ ப்ரார்திதோ ऽபி ஸமந்ததஃ ஆத்மார்தம் வா பரார்தம் வா இந்த்ரியாணீஹ யஸ்ய வை

அவனுக்கு ஆசை இல்லாது, தன்னடக்கம் உள்ளவன் என்று கூறப்படுகிறது; எங்கும் யாரும் வேண்டினாலும், தனக்காகவோ பிறருக்காகவோ, அவனது அறிவாற்றல்—

ந மித்யா ஸம்ப்ரவர்தந்தே ஶமஸ்யைவ து லக்ஷணம் அநுத்விக்நோ ஹ்யநிஷ்டேஷு ததேஷ்டாந்நாபிநந்ததி

பொய்யாக நடக்காமல் இருப்பது அமைதியின் அடையாளம்; விரும்பாதவற்றால் கலங்காமல், விரும்பியவற்றால் மகிழ்ச்சி அடையாமல் இருப்பவன்.

ப்ரீதிதாபவிஷாதேப்யோ விநிவ்ரு'த்திர்விரக்ததா ஸம்ந்யாஸஃ கர்மணாம் ந்யாஸஃ க்ரு'தாநாமக்ரு'தைஃ ஸஹ

மகிழ்ச்சி, துயர், வருத்தம் ஆகியவற்றிலிருந்து விலகுவது விருப்பமின்மை எனப்படுகிறது; செய்கைகளை, செய்ததையும் செய்யாததையும் விட்டு விடுவது துறவாகும்.

குஶலாகுஶலாநாம் து ப்ரஹாணம் ந்யாஸ உச்யதே அவ்யக்தாத்யவிஶேஷாந்தே விகாரே ऽஸ்மிந்நசேதநே

நல்லதும் கெட்டதும் ஆகிய செயல்களை விட்டு விடுவதே துறவு எனப்படுகிறது; வெளிப்படாத நிலையிலிருந்து வேறுபாடற்ற முடிவுவரை, இந்த அறிவில்லா மாற்றங்களில்—