லிங்கபுராணம்

மாதரஃ ஸர்வலோகாநாம் கணாநாம் சைவ மாதரஃ பூதாநாம் மாதரஶ்சைவ ஜக்முர்தேவஸ்ய ப்ரு'ஷ்டதஃ

எல்லா உலகங்களுக்கும் தாயானவர்கள், கூட்டங்களின் தாய்மார்கள், உயிர்களின் தாய்மார்கள் ஆகியோரும், அந்த இறைவனுக்குப் பின்னால் சென்றார்கள்.

பாதி மத்யே கணாநாம் ச ரதமத்யே கணேஶ்வரஃ நபஸ்யமலநக்ஷத்ரே தாராமத்ய இவோடுராட்

கூட்டங்களின் நடுவில், ரதத்தின் நடுவில், கூட்டங்களின் தலைவன் பிரகாசமாகத் தோன்றினான்; வானில் களங்கமில்லா நட்சத்திரங்களுக்குள் சந்திரன் போல் அவன் ஒளிவிட்டான்.

ரராஜ தேவீ தேவஸ்ய கிரிஜா பார்ஶ்வஸம்ஸ்திதா ததா ப்ரபாவதோ கௌரீ பவஸ்யேவ ஜகந்மயீ

அப்போது, இறைவியின் மனைவி கிரிஜா, அவனது பக்கத்தில் நின்று, தன் பெரும் சக்தியால் பிரகாசித்து, பவனுடைய சக்தியைப் போல, உலகெங்கும் நிறைந்த கௌரி வெளிப்பட்டாள்.

ஶுபாவதீ ததா தேவீ பார்ஶ்வஸம்ஸ்தா விபாதி ஸா சாமராஸக்தஹஸ்தாக்ரா ஸா ஹேமாம்புஜவர்ணிகா

அந்த நேரத்தில், மங்களமான தேவியார், அவனது பக்கத்தில் நின்று, கையில் சாமரம் பிடித்து, தங்கத் தாமரை போல் பொலிவுடன் நின்றாள்.

அத விபாதி விபோர்விஶதம் வபுர் பஸிதபாஸிதமம்பிகயா தயா ஸிதமிவாப்ரமஹோ ஸஹ வித்யுதா நபஸி தேவபதேஃ பரமேஷ்டிநஃ

பெரும் சக்தி உடையவரின் வெளிப்படையான உருவம், பசும்பொடி பூசப்பட்டு, அம்பிகையுடன் சேர்ந்து, வானில் மின்னலுடன் கூடிய வெண்மேகம்போல் பிரகாசித்தது, தேவாதிபதி, பரமன்!

பாதீந்த்ரதநுஷாகாஶம் மேருணா ச யதா ஜகத் ஹிரண்யதநுஷா ஸௌம்யம் வபுஃ ஶம்போஃ ஶஶித்யுதி

வானில் வானவில்லோடு, உலகம் மேருவோடு ஒளிவிடும் போல், சந்திரனின் ஒளிபோல், பொன்னிற வில்லுடன், சௌம்யமான சம்புவின் உருவம் பிரகாசித்தது.

ஸிதாதபத்ரம் ரத்நாம்ஶுமிஶ்ரிதம் பரமேஷ்டிநஃ யதோதயே ஶஶாங்கஸ்ய பாத்யகண்டம் ஹி மண்டலம்

பரமன் ஏந்திய வெள்ளை குடை, ரத்தின ஒளியுடன் கலந்து, சந்திரன் உதயமானபோது அதன் முழு வட்டம் போல ஒளிவிட்டது.

ஸதுகூலா ஶிவே ரக்தா லம்பிதா பாதி மாலிகா சத்ராந்தா ரத்நஜாகாஶாத் பதந்தீவ ஸரித்வரா

சிவனின் மேல், நன்கு நெசப்பட்ட சிவந்த மாலை, குடையின் அருகே தொங்க, ரத்தினமலையில் இருந்து புனித நதி விழும் போல் பிரகாசித்தது.

அத மஹேந்த்ரவிரிஞ்சிவிபாவஸுப்ரப்ரு'திபிர் நதபாதஸரோருஹஃ ஸஹ ததா ச ஜகாம தயாம்பயா ஸகலலோகஹிதாய புரத்ரயம்

அப்போது, இந்திரன், பிரமா, அக்னி மற்றும் பிறர் அவன் பாதத்து தாமரையில் வணங்கி, அம்பிகையுடன் சேர்ந்து, எல்லா உலகங்களுக்காக, அந்த மூன்று நகரங்களுக்குச் சென்றான்.

தக்தும் ஸமர்தோ மநஸா க்ஷணேந சராசரம் ஸர்வமிதம் த்ரிஶூலீ கிமத்ர தக்தும் த்ரிபுரம் பிநாகீ ஸ்வயம் கதஶ்சாத்ர கணைஶ் ச ஸார்தம்

மூன்று கூரையுடன் கூடியவன், ஒரு கணத்தில் எண்ணத்தில் மட்டும் எல்லா உயிரும் உயிரில்லாததும் எரிக்க வல்லவன்; அவன் தானாகவே கூட்டங்களுடன் அந்த மூன்று நகரங்களுக்குச் சென்றபோது, அவனுக்குத் தனியே எரிக்க என்ன தேவை?

ரதேந கிம் சேஷுவரேண தஸ்ய கணைஶ் ச கிம் தேவகணைஶ் ச ஶம்போஃ புரத்ரயம் தக்துமலுப்தஶக்தேஃ கிமேதத் இத்யாஹுர் அஜேந்த்ரமுக்யாஃ

அவனுக்குப் பெரும் ரதம் எதற்கு, சிறந்த அம்பு எதற்கு, அவன் கூட்டங்கள் எதற்கு, தேவகணங்கள் எதற்கு? சாம்புவின் சக்தி குறையவில்லை என்றால், மூன்று நகரங்களை எரிக்க இவை எல்லாம் தேவையா என்று இந்திரன் முதலான தலைவர்கள் கேட்டார்கள்.

மந்வாம நூநம் பகவாந்பிநாகீ லீலார்தமேதத்ஸகலம் ப்ரவர்த்தும் வ்யவஸ்திதஶ்சேதி ததாந்யதா சேத் ஆடம்பரேணாஸ்ய பலம் கிமந்யத்

நிச்சயமாக, எனக்குத் தோன்றுகிறது, பினாகி என்ற பரமன் இவை எல்லாம் வெறும் விளையாட்டாகவே செய்து வருகிறார்; இல்லையென்றால், இவ்வளவு ஆடம்பரத்திற்கு வேறு என்ன காரணம் இருக்க முடியும்?

புரத்ரயஸ்யாஸ்ய ஸமீபவர்தீ ஸுரேஶ்வரைர் நந்திமுகைஶ் ச நந்தீ கணைர்கணேஶஸ்து ரராஜ தேவ்யா ஜகத்ரதோ மேருரிவாஷ்டஶ்ரு'ங்கைஃ

மூன்று நகரங்களுக்குப் பக்கத்தில், தேவர்களின் தலைவன், நந்தி மற்றும் அவனது கூட்டங்களாலும், கணேசனும் அவனது கணங்களாலும், தேவியுடன், எட்டு மலைச்சிகரங்களைக் கொண்ட மேரு மலையைப் போல, உலகரதமாக பிரகாசித்தார்.

அத நிரீக்ஷ்ய ஸுரேஶ்வரமீஶ்வரம் ஸகணமத்ரிஸுதாஸஹிதம் ததா த்ரிபுரரங்கதலோபரி ஸம்ஸ்திதஃ ஸுரகணோ ऽநுஜகாம ஸ்வயம் ததா

அப்போது, தேவர்களின் தலைவனை, அவன் கூட்டங்களுடன், பார்வதி உடனும் இருப்பதைப் பார்த்து, எல்லா தேவர்களும் தாங்களாகவே திரிபுரத்தின் போர்க்களத்தில் வந்து நின்றனர்.

ஜகத்த்ரயம் ஸர்வமிவாபரம் தத் புரத்ரயம் தத்ர விபாதி ஸம்யக் நரேஶ்வரைஶ்சைவ கணைஶ் ச தேவைஃ ஸுரேதரைஶ் ச த்ரிவிதைர்முநீந்த்ராஃ

அங்கே அந்த மூன்று நகரமும் இன்னொரு பிரபஞ்சம் போல ஒளிவீசியது; அரசர்களாலும், கூட்டங்களாலும், தேவர்களாலும், மற்ற தெய்வீகர்களாலும், மூவகை முனிவர்களாலும் நிரம்பி இருந்தது.

அத ஸஜ்யம் தநுஃ க்ரு'த்வா ஶர்வஃ ஸம்தாய தம் ஶரம் யுக்த்வா பாஶுபதாஸ்த்ரேண த்ரிபுரம் ஸமசிந்தயத்

பின்னர் சர்வன் தனது வில்லைக் கட்டி, அம்பை அமைத்து, பாசுபத அஸ்திரத்தின் சக்தியை சேர்த்து, திரிபுரத்தை மனதில் சிந்தித்தான்.

தஸ்மிந் ஸ்திதே மஹாதேவே ருத்ரே விததகார்முகே புராணி தேந காலேந ஜக்முரேகத்வமாஶு வை

அந்த மகாதேவன், ருத்ரன், வில்லைக் கையிலே பிடித்து நின்றபோது, அந்த நேரத்தில் அந்த நகரங்கள் அனைத்தும் உடனே ஒன்றாக இணைந்தன.

ஏகீபாவம் கதே சைவ த்ரிபுரே ஸமுபாகதே பபூவ துமுலோ ஹர்ஷோ தேவதாநாம் மஹாத்மநாம்

திரிபுரம் ஒன்றாக மாறியதும், அந்த மகாத்மா தேவர்களுக்குள் பெரும் மகிழ்ச்சி எழுந்தது.

ததோ தேவகணாஃ ஸர்வே ஸித்தாஶ் ச பரமர்ஷயஃ ஜயேதி வாசோ முமுசுஃ ஸம்ஸ்துவந்தோ ऽஷ்டமூர்திகம்

அப்போது எல்லா தேவர்கள், சித்தர்கள், பெரிய முனிவர்கள், எட்டு ரூபத்தையுடைய இறைவனைப் போற்றி, 'ஜெயம்!' என்று குரல் கொடுத்தனர்.

அதாஹ பகவாந்ப்ரஹ்மா பகநேத்ரநிபாதநம் புஷ்யயோகே ऽபி ஸம்ப்ராப்தே லீலாவஶமுமாபதிம்

பின்னர் பிரம்மா பகவான், பகனின் கண் அழிந்ததைப் பற்றி கூறி, புஷ்ய நட்சத்திரம் வந்தாலும், உமாபதிக்கு எல்லாம் விளையாட்டே என்று சொன்னார்.

ஸ்தாநே தவ மஹாதேவ சேஷ்டேயம் பரமேஶ்வர பூர்வதேவாஶ் ச தேவாஶ் ச ஸமாஸ்தவ யதஃ ப்ரபோ

மகாதேவா, பரமேசுவரா, இந்த செயல் உமக்கு ஏற்றது; ஏனெனில் பழைய தேவர்களும், இப்போது உள்ள தேவர்களும் எல்லோரும் உம்மால் தான் இருக்கின்றனர்.

ததாபி தேவா தர்மிஷ்டாஃ பூர்வதேவாஶ் ச பாபிநஃ யதஸ்தஸ்மாஜ்ஜகந்நாத லீலாம் த்யக்துமிஹார்ஹஸி

ஆனால், உலகநாயகா, இப்போது உள்ள தேவர்கள் தர்மமானவர்கள்; முன்னர் இருந்தவர்கள் பாவிகள்; எனவே, இங்கே இந்த விளையாட்டை நீ விட்டு விட வேண்டும்.

கிம் ரதேந த்வஜேநேஶ தவ தக்தும் புரத்ரயம் இஷுணா பூதஸம்கைஶ் ச விஷ்ணுநா ச மயா ப்ரபோ

ஐயா, உமக்கு இந்த ரதமும் கொடிகொண்டும், அம்பும், உயிரினங்களும், விஷ்ணுவும், என்னையும் கொண்டு திரிபுரத்தை அழிக்க என்ன அவசியம்?

புஷ்யயோகே த்வநுப்ராப்தே புரம் தக்துமிஹார்ஹஸி யாவந்ந யாந்தி தேவேஶ வியோகம் தாவதேவ து

புஷ்ய யோகம் வந்ததும், தேவர்களெல்லாம் இன்னும் பிரியாதபோது, நீ அந்த நகரத்தை எரிக்க வேண்டும், தேவர்களின் தலைவனே.

தக்துமர்ஹஸி ஶீக்ரம் த்வம் த்ரீண்யேதாநி புராணி வை அத தேவோ மஹாதேவஃ ஸர்வஜ்ஞஸ்ததவைக்ஷத

நீ இந்த மூன்று நகரங்களையும் விரைவாக எரிக்க வேண்டும்; பின்னர் அந்த சர்வஞானி மகாதேவன் அவற்றை நோக்கினார்.

புரத்ரயம் விரூபாக்ஷஸ் தத்க்ஷணாத்பஸ்ம வை க்ரு'தம் ஸோமஶ் ச பகவாந்விஷ்ணுஃ காலாக்நிர்வாயுரேவ ச

விரூபாக்ஷன் அந்த கணமே அந்த மூன்று நகரங்களையும் சாம்பலாக்கினார்; சோமன், பகவான் விஷ்ணு, காலன், அக்னி, வாயு ஆகியோரும் அங்கே இருந்தனர்.

ஶரே வ்யவஸ்திதாஃ ஸர்வே தேவமூசுஃ ப்ரணம்ய தம் தக்தமப்யத தேவேஶ வீக்ஷணேந புரத்ரயம்

அந்த அம்பில் எல்லா தெய்வங்களும் தங்கள் இடங்களை எடுத்துக் கொண்டு, இறைவனை வணங்கி, 'தேவர்களின் தலைவனே, உமது ஒரு பார்வையாலே திரிபுரம் எரிந்துவிட்டது' என்று கூறினர்.

அஸ்மத்திதார்தம் தேவேஶ ஶரம் மோக்துமிஹார்ஹஸி அத ஸம்ம்ரு'ஜ்ய தநுஷோ ஜ்யாம் ஹஸந் த்ரிபுரார்தநஃ

எங்கள் நன்மைக்காக, தேவர்களின் தலைவனே, நீ அந்த அம்பை விட வேண்டும்; பின்னர் திரிபுரத்தை அழிப்பவன் சிரித்தபடி வில்லின் நாணை துடைத்தான்.

முமோச பாணம் விப்ரேந்த்ரா வ்யாக்ரு'ஷ்யாகர்ணம் ஈஶ்வரஃ தத்க்ஷணாத்த்ரிபுரம் தக்த்வா த்ரிபுராந்தகரஃ ஶரஃ

பிரம்மணர்களில் சிறந்தவர்களே, இறைவன் அம்பை காதருகில் இழுத்து விட்டான்; அந்த கணமே, அந்த அம்பு திரிபுரத்தை எரித்து முடிவுக்கு கொண்டுவந்தது.