லிங்கபுராணம்

கேஶோ விகதவாஸாஶ் ச மஹாகேஶோ மஹாஜ்வரஃ ஸோமவல்லீ ஸவர்ணஶ் ச ஸோமபஃ ஸேநகஸ் ததா

கேசன், உடை அணியாதவர், மகாகேசன், பெரும் காய்ச்சல், சோமவல்லி, சவர்ணன், சோமபன், சேனகன் ஆகியோரும் வந்தனர்.

ஸோமத்ரு'க் ஸூர்யவாசஶ் ச ஸூர்யபேஷணகஸ் ததா ஸூர்யாக்ஷஃ ஸூரிநாமா ச ஸுரஃ ஸுந்தர ஏவ ச

சோமத்ருக், சூரியவாசன், சூரியபேஷணகன், சூரியாட்சன், சூரி என்ற பெயர் கொண்டவர், அழகிய தேவன் சுந்தரனும் வந்தார்.

ப்ரகுதஃ ககுதந்தஶ் ச கம்பநஶ் ச ப்ரகம்பநஃ இந்த்ரஶ் சேந்த்ரஜயஶ்சைவ மஹாபீர் பீமகஸ் ததா

பிரகுதன், ககுதந்தன், கம்பனன், பிரகம்பனன், இந்திரன், இந்திரஜயன், பெரும் வீரம் கொண்டவர், பீமகனும் வந்தார்.

ஶதாக்ஷஶ்சைவ பஞ்சாக்ஷஃ ஸஹஸ்ராக்ஷோ மஹோதரஃ யமஜிஹ்வஃ ஶதாஶ்வஶ் ச கண்டநஃ கண்டபூஜநஃ

நூறு கண்கள் உடையவன், ஐந்து கண்கள் உடையவன், ஆயிரம் கண்கள் உடையவன், பெரும் வயிறு உடையவன், யமன் போல நாக்கு உடையவன், நூறு குதிரைகள் உடையவன், கழுத்து உடையவன், கழுத்தில் வழிபடப்படுகிறவன்—இவையெல்லாம் அவன் பெயர்கள்.

த்விஶிகஸ் த்ரிஶிகஶ்சைவ ததா பஞ்சஶிகோ த்விஜாஃ முண்டோ ऽர்தமுண்டோ தீர்கஶ் ச பிஶாசாஸ்யஃ பிநாகத்ரு'க்

இரண்டு சிகை உடையவன், மூன்று சிகை உடையவன், அப்படியே ஐந்து சிகை உடையவன், துவிஜர்களே; முழுக்க முடித்தலை உடையவன், பாதி முடித்தலை உடையவன், உயரமானவன், பேயின் வாயைப் போல வாயுள்ளவன், பினாகம் ஏந்தியவன்—இவனும் அவனே.

பிப்பலாயதநஶ்சைவ ததா ஹ்யங்காரகாஶநஃ ஶிதிலஃ ஶிதிலாஸ்யஶ் ச அக்ஷபாதோ ஹ்யஜஃ குஜஃ

அரசமரம் அடையலாகக் கொண்டவன், நெருப்புக் கம்பளி உண்ணும்வன், சோம்பல் உடையவன், சோம்பல் வாயுள்ளவன், கால்களில் கண்கள் உடையவன், பிறவியில்லாதவன், செவ்வாய் போலத் தோற்றமுள்ளவன்—இவனும் அவனே.

அஜவக்த்ரோ ஹயவக்த்ரோ கஜவக்த்ரோ ऽர்த்வவக்த்ரகஃ இத்யாத்யாஃ பரிவார்யேஶம் லக்ஷ்யலக்ஷணவர்ஜிதாஃ

ஆட்டின் முகம் உடையவன், குதிரையின் முகம் உடையவன், யானையின் முகம் உடையவன், மேலே நோக்கும் முகம் உடையவன்—இப்படி பல உருவங்களோடு இறைவனைச் சூழ்ந்து, எந்த அடையாளமும் இலக்கணமும் இல்லாதவர்களாக இருக்கிறார்கள்.

வ்ரு'ந்தஶஸ்தம் ஸமாவ்ரு'த்ய ஜக்முஃ ஸோமம் கணைர்வ்ரு'தாஃ ஸஹஸ்ராணாம் ஸஹஸ்ராணி ருத்ராணாமூர்த்வரேதஸாம்

அவர்கள் கூட்டமாகச் சூழ்ந்து, சோமனுடன், பலர் கூட்டத்துடன் சென்றார்கள்—ஆயிரக்கணக்கான, மேலான சக்தி உடைய ருத்ரர்கள் எல்லாம் அங்கே சென்றனர்.

ஸமாவ்ரு'த்ய மஹாதேவம் தேவதேவம் மஹேஶ்வரம் தக்தும் புரத்ரயம் ஜக்முஃ கோடிகோடிகணைர்வ்ரு'தாஃ

பெருமைமிக்க தேவனை, தேவாதி தேவனை, மகேஸ்வரனைச் சுற்றி, எண்ணிக்கையற்ற கூட்டங்களுடன், மூன்று நகரங்களை எரிக்கச் சென்றார்கள்.

த்ரயஸ்த்ரிம்ஶத்ஸுராஶ்சைவ த்ரயஶ் ச த்ரிஶதாஸ் ததா த்ரயஶ் ச த்ரிஸஹஸ்ராணி ஜக்முர்தேவாஃ ஸமந்ததஃ

முப்பத்துமூன்று தேவர்கள், அதோடு மூன்று நூறு தேவர்கள், மேலும் மூன்று ஆயிரம் தேவர்கள், எல்லா திசைகளிலிருந்தும் அங்கே சென்றார்கள்.

மாதரஃ ஸர்வலோகாநாம் கணாநாம் சைவ மாதரஃ பூதாநாம் மாதரஶ்சைவ ஜக்முர்தேவஸ்ய ப்ரு'ஷ்டதஃ

எல்லா உலகங்களுக்கும் தாயானவர்கள், கூட்டங்களின் தாய்மார்கள், உயிர்களின் தாய்மார்கள் ஆகியோரும், அந்த இறைவனுக்குப் பின்னால் சென்றார்கள்.

பாதி மத்யே கணாநாம் ச ரதமத்யே கணேஶ்வரஃ நபஸ்யமலநக்ஷத்ரே தாராமத்ய இவோடுராட்

கூட்டங்களின் நடுவில், ரதத்தின் நடுவில், கூட்டங்களின் தலைவன் பிரகாசமாகத் தோன்றினான்; வானில் களங்கமில்லா நட்சத்திரங்களுக்குள் சந்திரன் போல் அவன் ஒளிவிட்டான்.

ரராஜ தேவீ தேவஸ்ய கிரிஜா பார்ஶ்வஸம்ஸ்திதா ததா ப்ரபாவதோ கௌரீ பவஸ்யேவ ஜகந்மயீ

அப்போது, இறைவியின் மனைவி கிரிஜா, அவனது பக்கத்தில் நின்று, தன் பெரும் சக்தியால் பிரகாசித்து, பவனுடைய சக்தியைப் போல, உலகெங்கும் நிறைந்த கௌரி வெளிப்பட்டாள்.

ஶுபாவதீ ததா தேவீ பார்ஶ்வஸம்ஸ்தா விபாதி ஸா சாமராஸக்தஹஸ்தாக்ரா ஸா ஹேமாம்புஜவர்ணிகா

அந்த நேரத்தில், மங்களமான தேவியார், அவனது பக்கத்தில் நின்று, கையில் சாமரம் பிடித்து, தங்கத் தாமரை போல் பொலிவுடன் நின்றாள்.

அத விபாதி விபோர்விஶதம் வபுர் பஸிதபாஸிதமம்பிகயா தயா ஸிதமிவாப்ரமஹோ ஸஹ வித்யுதா நபஸி தேவபதேஃ பரமேஷ்டிநஃ

பெரும் சக்தி உடையவரின் வெளிப்படையான உருவம், பசும்பொடி பூசப்பட்டு, அம்பிகையுடன் சேர்ந்து, வானில் மின்னலுடன் கூடிய வெண்மேகம்போல் பிரகாசித்தது, தேவாதிபதி, பரமன்!

பாதீந்த்ரதநுஷாகாஶம் மேருணா ச யதா ஜகத் ஹிரண்யதநுஷா ஸௌம்யம் வபுஃ ஶம்போஃ ஶஶித்யுதி

வானில் வானவில்லோடு, உலகம் மேருவோடு ஒளிவிடும் போல், சந்திரனின் ஒளிபோல், பொன்னிற வில்லுடன், சௌம்யமான சம்புவின் உருவம் பிரகாசித்தது.

ஸிதாதபத்ரம் ரத்நாம்ஶுமிஶ்ரிதம் பரமேஷ்டிநஃ யதோதயே ஶஶாங்கஸ்ய பாத்யகண்டம் ஹி மண்டலம்

பரமன் ஏந்திய வெள்ளை குடை, ரத்தின ஒளியுடன் கலந்து, சந்திரன் உதயமானபோது அதன் முழு வட்டம் போல ஒளிவிட்டது.

ஸதுகூலா ஶிவே ரக்தா லம்பிதா பாதி மாலிகா சத்ராந்தா ரத்நஜாகாஶாத் பதந்தீவ ஸரித்வரா

சிவனின் மேல், நன்கு நெசப்பட்ட சிவந்த மாலை, குடையின் அருகே தொங்க, ரத்தினமலையில் இருந்து புனித நதி விழும் போல் பிரகாசித்தது.

அத மஹேந்த்ரவிரிஞ்சிவிபாவஸுப்ரப்ரு'திபிர் நதபாதஸரோருஹஃ ஸஹ ததா ச ஜகாம தயாம்பயா ஸகலலோகஹிதாய புரத்ரயம்

அப்போது, இந்திரன், பிரமா, அக்னி மற்றும் பிறர் அவன் பாதத்து தாமரையில் வணங்கி, அம்பிகையுடன் சேர்ந்து, எல்லா உலகங்களுக்காக, அந்த மூன்று நகரங்களுக்குச் சென்றான்.

தக்தும் ஸமர்தோ மநஸா க்ஷணேந சராசரம் ஸர்வமிதம் த்ரிஶூலீ கிமத்ர தக்தும் த்ரிபுரம் பிநாகீ ஸ்வயம் கதஶ்சாத்ர கணைஶ் ச ஸார்தம்

மூன்று கூரையுடன் கூடியவன், ஒரு கணத்தில் எண்ணத்தில் மட்டும் எல்லா உயிரும் உயிரில்லாததும் எரிக்க வல்லவன்; அவன் தானாகவே கூட்டங்களுடன் அந்த மூன்று நகரங்களுக்குச் சென்றபோது, அவனுக்குத் தனியே எரிக்க என்ன தேவை?

ரதேந கிம் சேஷுவரேண தஸ்ய கணைஶ் ச கிம் தேவகணைஶ் ச ஶம்போஃ புரத்ரயம் தக்துமலுப்தஶக்தேஃ கிமேதத் இத்யாஹுர் அஜேந்த்ரமுக்யாஃ

அவனுக்குப் பெரும் ரதம் எதற்கு, சிறந்த அம்பு எதற்கு, அவன் கூட்டங்கள் எதற்கு, தேவகணங்கள் எதற்கு? சாம்புவின் சக்தி குறையவில்லை என்றால், மூன்று நகரங்களை எரிக்க இவை எல்லாம் தேவையா என்று இந்திரன் முதலான தலைவர்கள் கேட்டார்கள்.

மந்வாம நூநம் பகவாந்பிநாகீ லீலார்தமேதத்ஸகலம் ப்ரவர்த்தும் வ்யவஸ்திதஶ்சேதி ததாந்யதா சேத் ஆடம்பரேணாஸ்ய பலம் கிமந்யத்

நிச்சயமாக, எனக்குத் தோன்றுகிறது, பினாகி என்ற பரமன் இவை எல்லாம் வெறும் விளையாட்டாகவே செய்து வருகிறார்; இல்லையென்றால், இவ்வளவு ஆடம்பரத்திற்கு வேறு என்ன காரணம் இருக்க முடியும்?

புரத்ரயஸ்யாஸ்ய ஸமீபவர்தீ ஸுரேஶ்வரைர் நந்திமுகைஶ் ச நந்தீ கணைர்கணேஶஸ்து ரராஜ தேவ்யா ஜகத்ரதோ மேருரிவாஷ்டஶ்ரு'ங்கைஃ

மூன்று நகரங்களுக்குப் பக்கத்தில், தேவர்களின் தலைவன், நந்தி மற்றும் அவனது கூட்டங்களாலும், கணேசனும் அவனது கணங்களாலும், தேவியுடன், எட்டு மலைச்சிகரங்களைக் கொண்ட மேரு மலையைப் போல, உலகரதமாக பிரகாசித்தார்.

அத நிரீக்ஷ்ய ஸுரேஶ்வரமீஶ்வரம் ஸகணமத்ரிஸுதாஸஹிதம் ததா த்ரிபுரரங்கதலோபரி ஸம்ஸ்திதஃ ஸுரகணோ ऽநுஜகாம ஸ்வயம் ததா

அப்போது, தேவர்களின் தலைவனை, அவன் கூட்டங்களுடன், பார்வதி உடனும் இருப்பதைப் பார்த்து, எல்லா தேவர்களும் தாங்களாகவே திரிபுரத்தின் போர்க்களத்தில் வந்து நின்றனர்.

ஜகத்த்ரயம் ஸர்வமிவாபரம் தத் புரத்ரயம் தத்ர விபாதி ஸம்யக் நரேஶ்வரைஶ்சைவ கணைஶ் ச தேவைஃ ஸுரேதரைஶ் ச த்ரிவிதைர்முநீந்த்ராஃ

அங்கே அந்த மூன்று நகரமும் இன்னொரு பிரபஞ்சம் போல ஒளிவீசியது; அரசர்களாலும், கூட்டங்களாலும், தேவர்களாலும், மற்ற தெய்வீகர்களாலும், மூவகை முனிவர்களாலும் நிரம்பி இருந்தது.

அத ஸஜ்யம் தநுஃ க்ரு'த்வா ஶர்வஃ ஸம்தாய தம் ஶரம் யுக்த்வா பாஶுபதாஸ்த்ரேண த்ரிபுரம் ஸமசிந்தயத்

பின்னர் சர்வன் தனது வில்லைக் கட்டி, அம்பை அமைத்து, பாசுபத அஸ்திரத்தின் சக்தியை சேர்த்து, திரிபுரத்தை மனதில் சிந்தித்தான்.

தஸ்மிந் ஸ்திதே மஹாதேவே ருத்ரே விததகார்முகே புராணி தேந காலேந ஜக்முரேகத்வமாஶு வை

அந்த மகாதேவன், ருத்ரன், வில்லைக் கையிலே பிடித்து நின்றபோது, அந்த நேரத்தில் அந்த நகரங்கள் அனைத்தும் உடனே ஒன்றாக இணைந்தன.

ஏகீபாவம் கதே சைவ த்ரிபுரே ஸமுபாகதே பபூவ துமுலோ ஹர்ஷோ தேவதாநாம் மஹாத்மநாம்

திரிபுரம் ஒன்றாக மாறியதும், அந்த மகாத்மா தேவர்களுக்குள் பெரும் மகிழ்ச்சி எழுந்தது.

ததோ தேவகணாஃ ஸர்வே ஸித்தாஶ் ச பரமர்ஷயஃ ஜயேதி வாசோ முமுசுஃ ஸம்ஸ்துவந்தோ ऽஷ்டமூர்திகம்

அப்போது எல்லா தேவர்கள், சித்தர்கள், பெரிய முனிவர்கள், எட்டு ரூபத்தையுடைய இறைவனைப் போற்றி, 'ஜெயம்!' என்று குரல் கொடுத்தனர்.