லிங்கபுராணம்

த்ரிகோணம் ச ததாக்நேயம் ஸௌம்யம் ஸௌரம் ஸ்வஶக்திபிஃ ஸௌரம் ஸௌம்ய ததாக்நேயம் அத வாநுக்ரமேண து

அதேபோல், மூன்று மூலைகளைக் கொண்ட அக்கினி மண்டலம், சந்திர மண்டலம், சூரிய மண்டலம் ஆகியவற்றையும், அவற்றின் சக்திகளுடன், முறையே தியானிக்க வேண்டும்.

ஆக்நேயம் ச ததஃ ஸௌரம் ஸௌம்யமேவம் விதாநதஃ அக்நேரதஃ ப்ரகல்ப்யைவம் தர்மாதீநாம் சதுஷ்டயம்

முதலில் அக்கினி மண்டலத்தையும், பிறகு சூரிய மண்டலத்தையும், பின்னர் சந்திர மண்டலத்தையும், இவ்வாறு அமைப்பில், அக்கினி கீழே வைத்து, தர்மம் முதலான நான்கு வகைகளையும் தியானிக்க வேண்டும்.

குணத்ரயம் க்ரமேணைவ மண்டலோபரி பாவயேத் ஸத்த்வஸ்தம் சிந்தயேத்ருத்ரம் ஸ்வஶக்த்யா பரிமண்டிதம்

மண்டலத்தின் மேல், மூன்று குணங்களை முறையே தியானித்து, சத்த்வத்தில் நிலைத்து, தனது சக்தியால் சூழப்பட்ட ருத்ரனை மனதில் நிறுத்த வேண்டும்.

நாபௌ வாத கலே வாபி ப்ரூமத்யே வா யதாவிதி லலாடபலிகாயாம் வா மூர்த்நி த்யாநம் ஸமாசரேத்

ஒருவர் தக்க முறையில், தொப்புள், கழுத்து, புருவங்களுக்கு நடுவில், நெற்றியின் மையம், அல்லது தலைக்கு மேல் உள்ள இடத்தில் தியானம் செய்ய வேண்டும்.

த்விதலே ஷோடஶாரே வா த்வாதஶாரே க்ரமேண து தஶாரே வா ஷடஸ்ரே வா சதுரஸ்ரே ஸ்மரேச்சிவம்

இரண்டு இதழ்கள் கொண்ட இடத்தில், பதினாறு அச்சுகள் உள்ள இடத்தில், பன்னிரண்டு அச்சுகள், பத்து அச்சுகள், ஆறு கோணங்கள், அல்லது நான்கு கோணங்கள் கொண்ட இடங்களில், முறையே சிவனை மனதில் நிறுத்த வேண்டும்.

கநகாபே ததாகாரஸம்நிபே ஸுஸிதே ऽபி வா த்வாதஶாதித்யஸம்காஶே சந்த்ரபிம்பஸமே ऽபி வா

அது தங்கம் போல் ஒளிரும் இடமாக இருந்தாலும், அரண்மனை போல் தோன்றினாலும், தூய வெண்மை கொண்டதாக இருந்தாலும், பன்னிரண்டு சூரியர்கள் போல் பிரகாசமாக இருந்தாலும், சந்திரன் போல வட்டமாக இருந்தாலும்,

வித்யுத்கோடிநிபே ஸ்தாநே சிந்தயேத்பரமேஶ்வரம் அக்நிவர்ணே ऽதவா வித்யுத் வலயாபே ஸமாஹிதஃ

மின்னல் போல ஒளிரும் இடத்தில், அல்லது தீ நிறம் கொண்ட இடத்தில், அல்லது மின்னலைப் போன்ற வட்டத்தில், ஒருமனம் செய்து பரம சிவனை தியானிக்க வேண்டும்.

வஜ்ரகோடிப்ரபே ஸ்தாநே பத்மராகநிபே ऽபி வா நீலலோஹிதபிம்பே வா யோகீ த்யாநம் ஸமப்யஸேத்

வஜ்ரத்தின் முனை போல் பிரகாசிக்கும் இடத்தில், அல்லது பவழம் போன்ற இடத்தில், அல்லது நீலம் மற்றும் சிவப்பு கலந்த வட்டத்தில், யோகி தியானம் செய்ய வேண்டும்.

மஹேஶ்வரம் ஹ்ரு'தி த்யாயேந் நாபிபத்மே ஸதாஶிவம் சந்த்ரசூடம் லலாடே து ப்ரூமத்யே ஶம்கரம் ஸ்வயம்

மனதில் மகேஷ்வரனை, தொப்புள் மலரில் சதாசிவனை, நெற்றியில் சந்திரக்கடையுடையவரை, புருவங்களுக்கு நடுவில் சங்கரனை தியானிக்க வேண்டும்.

திவ்யே ச ஶாஶ்வதஸ்தாநே ஶிவத்யாநம் ஸமப்யஸேத் நிர்மலம் நிஷ்கலம் ப்ரஹ்ம ஸுஶாந்தம் ஜ்ஞாநரூபிணம்

தெய்வீகமான, எப்போதும் நிலைத்திருக்கும் இடத்தில், தூய்மையான, பகுதியற்ற பரமன், மிக அமைதியான, ஞானம் வடிவான சிவனை தியானம் செய்ய வேண்டும்.

அலக்ஷணமநிர்தேஶ்யம் அணோரல்பதரம் ஶுபம் நிராலம்பம் அதர்க்யம் ச விநாஶோத்பத்திவர்ஜிதம்

அதில் எந்தக் குறியீடும் இல்லை, விவரிக்க முடியாதது, மிக மிக நுண்ணியது, மங்களமானது, ஆதரவில்லாதது, எண்ணிக்க முடியாதது, பிறப்பும் அழிவும் இல்லாதது.

கைவல்யம் சைவ நிர்வாணம் நிஃஶ்ரேயஸம் அநுத்தமம் அம்ரு'தம் சாக்ஷரம் ப்ரஹ்ம ஹ்ய் அபுநர்பவம் அத்புதம்

அது முத்தி, நிர்வாணம், எல்லா நன்மைகளிலும் சிறந்தது, மரணமில்லாதது, அழிவில்லாத பரமன், மறுபிறவி இல்லாதது, அதிசயமானது.

மஹாநந்தம் பராநந்தம் யோகாநந்தமநாமயம் ஹேயோபாதேயரஹிதம் ஸூக்ஷ்மாத்ஸூக்ஷ்மதரம் ஶிவம்

அது பேரானந்தம், பரமானந்தம், யோகத்தின் ஆனந்தம், துன்பமில்லாதது, ஏதும் ஏற்கவும், நிராகரிக்கவும் இல்லாதது, மிக நுண்ணியதைவிட நுண்ணியது, சிவன்.

ஸ்வயம்வேத்யமவேத்யம் தச் சிவம் ஜ்ஞாநமயம் பரம் அதீந்த்ரியம் அநாபாஸம் பரம் தத்த்வம் பராத்பரம்

அந்த சிவன், ஞானம் நிறைந்தவர், தானாகவே அறியப்படுபவர், அறிய முடியாதவர், எல்லாவற்றிலும் உயர்ந்தவர், அறிவாற்றல் கடந்தவர், தோற்றம் இல்லாதவர், உயர் தத்துவம், எல்லாவற்றிலும் மேலானவர்.

ஸர்வோபாதிவிநிர்முக்தம் த்யாநகம்யம் விசாரதஃ அத்வயம் தமஸஶ்சைவ பரஸ்தாத்ஸம்ஸ்திதம் பரம்

எல்லா கட்டுப்பாடுகளிலிருந்தும் விடுபட்டவர், தியானம் மற்றும் ஆராய்ச்சியின் மூலம் அடையக்கூடியவர், இரட்டையில்லாதவர், இருளைத் தாண்டி நிலைத்திருப்பவர், பரமன்.

மநஸ்யேவம் மஹாதேவம் ஹ்ரு'த்பத்மே வாபி சிந்தயேத் நாபௌ ஸதாஶிவம் சாபி ஸர்வதேவாத்மகம் விபும்

இவ்வாறு, ஒருவர் மகாதேவனை மனதில் அல்லது இதய மலரில் தியானிக்க வேண்டும்; அல்லது தொப்புளில் சதாசிவனை, எல்லா தேவதைகளின் ஆதாரமான பரிபூரணமான இறைவனை தியானிக்க வேண்டும்.

தேஹமத்யே ஶிவம் தேவம் ஶுத்தஜ்ஞாநமயம் விபும் கந்யஸேநைவ மார்கேண சோத்காதேநாபி ஶம்கரம்

உடலுக்குள், தூய ஞானம் மற்றும் எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்த சிவனை, கன்னியாசை வழியிலோ, மேலே செல்லும் முறையிலோ, சங்கரனை தியானிக்க வேண்டும்.

க்ரமஶஃ கந்யஸேநைவ மத்யமேநாபி ஸுவ்ரதஃ உத்தமேநாபி வை வித்வாந் கும்பகேந ஸமப்யஸேத்

ஒவ்வொன்றாக, கன்னியாசை வழியிலோ, நடு வழியிலோ, அல்லது மிக உயர்ந்த முறையிலோ, ஞானிகள் கும்பக முறையில் பயிற்சி செய்ய வேண்டும்.

த்வாத்ரிம்ஶத் ரேசயேத்தீமாந் ஹ்ரு'தி நாபௌ ஸமாஹிதஃ ரேசகம் பூரகம் த்யக்த்வா கும்பகம் ச த்விஜோத்தமாஃ

இதயத்தில் அல்லது தொப்புளில் மனதை ஒருமைப்படுத்தி, ஞானிகள் முப்பத்து இரண்டு முறை வெளியே மூச்சை விட வேண்டும்; உள்ளே இழுப்பதும் வெளியே விடுவதும் விட்டுவிட்டு, கும்பக முறையில் பயிற்சி செய்ய வேண்டும்.

ஸாக்ஷாத்ஸமரஸேநைவ தேஹமத்யே ஸ்மரேச்சிவம் ஏகீபாவம் ஸமேத்யைவம் தத்ர யத்ரஸஸம்பவம்

நேரடி சமமான ஒருமைப்பாட்டில், உடலுக்குள் சிவனை தியானிக்க வேண்டும்; அப்படி ஒருமை அடைந்து, அங்கு எழும் சுவையை அனுபவிக்க வேண்டும்.

ஆநந்தம் ப்ரஹ்மணோ வித்வாந் ஸாக்ஷாத்ஸமரஸே ஸ்திதஃ தாரணா த்வாதஶாயாமா த்யாநம் த்வாதஶ தாரணம்

நேரடி சமமான ஒருமைப்பாட்டில் நிலைத்திருக்கும் ஞானிகள், பரமத்தின் ஆனந்தத்தை அறிகின்றனர்; தியானம் என்பது பன்னிரண்டு அளவுகள், ஒருமை என்பது பன்னிரண்டு தியானங்கள்.

த்யாநம் த்வாதஶகம் யாவத் ஸமாதிர் அபிதீயதே அதவா ஜ்ஞாநிநாம் விப்ராஃ ஸம்பர்காதேவ ஜாயதே

பன்னிரண்டு நிலைகள்வரை தியானம் செய்தால் அதையே சமாதி என்று கூறுவர்; அல்லது, ஞானிகள் நல்லவர்களுடன் சேர்ந்து இருந்தாலே அது தானாகவே உண்டாகும், பிராமணர்களே.

ப்ரயத்நாத்வா தயோஸ்துல்யம் சிராத்வா ஹ்யசிராத்த்விஜாஃ யோகாந்தராயாஸ் தஸ்யாத ஜாயந்தே யுஞ்ஜதஃ புநஃ

முயற்சியால் இருவரும் சமமாக அடையலாம்; அது நீண்ட காலத்துக்குப் பிறகோ, விரைவாகவோ கிடைக்கும், இருமுறை பிறந்தவர்களே. ஆனால் யோகத்தில் பயிற்சி செய்பவருக்கு மீண்டும் தடைகள் தோன்றும்.

நஶ்யந்த்ய் அப்யாஸதஸ் தே ऽபி ப்ரணிதாநேந வை குரோஃ

அந்த தடைகள் கூட, மீண்டும் மீண்டும் பயிற்சி செய்வதாலும், ஆசானிடம் பக்தி காட்டுவதாலும் அழிந்து விடும்.

ஆலஸ்யம் ப்ரதமம் பஶ்சாத் வ்யாதிபீடா ப்ரஜாயதே ப்ரமாதஃ ஸம்ஶயஸ்தாநே சித்தஸ்யேஹாநவஸ்திதிஃ

முதலில் சோம்பல் வருகிறது; அதன் பிறகு உடல் நோய் ஏற்படுகிறது. கவனக்குறைவு, சந்தேகம், மனம் நிலைநிற்றல் இல்லாமை ஆகியவை இங்கே தோன்றும்.

அஶ்ரத்தாதர்ஶநம் ப்ராந்திர் துஃகம் ச த்ரிவிதம் ததஃ தௌர்மநஸ்யமயோக்யேஷு விஷயேஷு ச யோக்யதா

நம்பிக்கை இல்லாமை, உணர முடியாமை, குழப்பம், மூன்று வகை துயரம் ஆகியவை பின்னர் வரும்; மனம் தளர்ச்சி, பொருத்தமில்லாதவற்றில் தகுதி இல்லாமை, பொருத்தமானவற்றில் தகுதி ஆகியவை உண்டாகும்.

தஶதாபிப்ரஜாயந்தே முநேர்யோகாந்தராயகாஃ ஆலஸ்யம் சாப்ரவ்ரு'த்திஶ் ச குருத்வாத்காயசித்தயோஃ

முனிவருக்கு யோகத்தில் பத்து விதமான தடைகள் ஏற்படுகின்றன: சோம்பல், செயல் இல்லாமை, உடல் மற்றும் மனதில் பாரம் ஆகியவை.

வ்யாதயோ தாதுவைஷம்யாத் கர்மஜா தோஷஜாஸ் ததா ப்ரமாதஸ்து ஸமாதேஸ்து ஸாதநாநாம் அபாவநம்

உடல் தன்மைகளின் சமநிலையின்மை காரணமாக நோய்கள், செயலால் உண்டாகும் நோய்கள், குற்றத்தால் வரும் நோய்கள்; கவனக்குறைவு என்பது சமாதிக்கான வழிகளை சிந்திக்காதது.

இதம் வேத்யுபயஸ்ப்ரு'க்தம் விஜ்ஞாநம் ஸ்தாநஸம்ஶயஃ அநவஸ்திதசித்தத்வம் அப்ரதிஷ்டா ஹி யோகிநஃ

இது இரண்டிலும் கலந்து இருக்கும் அறிவு, இடம் குறித்த சந்தேகம்; மனம் நிலைநிற்றல் இல்லாமை என்பது யோகிகளுக்கு உறுதி இல்லாமை.