லிங்கபுராணம்

ஏகவிம்ஶமதர்வாணம் ஆப்தோர்யாமாணம் ஏவ ச அநுஷ்டுபம் ஸவைராஜம் உத்தராதஸ்ரு'ஜந்முகாத்

அதர்வணம், ஆப்தோர்யாமம், அனுஷ்டுப், சவைராஜம் ஆகியவற்றை அவர் வடக்கு வாயிலிருந்து உருவாக்கினார்.

வித்யுதோ ऽஶநிமேகாம்ஶ் ச ரோஹிதேந்த்ரதநூம்ஷி ச தேஜாம்ஸி ச ஸஸர்ஜாதௌ கல்பஸ்ய பகவாந்ப்ரபுஃ

காலத்தின் தொடக்கத்தில், பரமபிரான் மின்னல், இடியுடன் கூடிய மேகங்கள், வானவில் மற்றும் மற்ற ஒளிரும் நிகழ்வுகளை உருவாக்கினார்.

உச்சாவசாநி பூதாநி காத்ரேப்யஸ்தஸ்ய ஜஜ்ஞிரே ப்ரஹ்மணஸ்து ப்ரஜாஸர்கம் ஸ்ரு'ஜதோ ஹி ப்ரஜாபதேஃ

பிரம்மா உயிரினங்களை உருவாக்கும் போது, அவனது உடல்விரிவுகளிலிருந்து உயர்ந்ததும் தாழ்ந்ததும் பலவகை உயிர்கள் தோன்றின.

ஸ்ரு'ஷ்ட்வா சதுஷ்டயம் பூர்வம் தேவாஸுரநராந்பித்ரூ'ந் ததோ ऽஸ்ரு'ஜத் ஸ பூதாநி ஸ்தாவராணி சராணி ச

முதலில், அவர் தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள், முன்னோர்கள் என்ற நான்கு வகைகளை உருவாக்கினார்; பின்னர் நிலைபெறும் மற்றும் அசையும் எல்லா உயிர்களையும் படைத்தார்.

யக்ஷாந்பிஶாசாந் கந்தர்வாம்ஸ் த்வ் அதைவாப்ஸரஸாம் கணாந் நரகிந்நரரக்ஷாம்ஸி வயஃபஶும்ரு'கோரகாந்

பின்பு, அவர் யக்ஷர்கள், பிசாசுகள், கந்தர்வர்கள், அப்பசரஸ்கள், நாகர்கள், கின்னரர்கள், ராட்சதர்கள், பறவைகள், மாடுகள், காட்டு மிருகங்கள், பாம்புகள் ஆகியவற்றையும் படைத்தார்.

அவ்யயம் ச வ்யயம் சாபி யதிதம் ஸ்தாணுஜங்கமம் தேஷாம் வை யாநி கர்மாணி ப்ராக்ஸ்ரு'ஷ்ட்யாம் ப்ரதிபேதிரே

அழியாததும் அழியும் தன்மையுடையதும், நிலைபெறும் மற்றும் அசையும் எல்லாவற்றையும் அவர் படைத்தார்; அவை கடந்த படைப்பில் செய்த செயல்களை மீண்டும் ஏற்றுக்கொண்டன.

தாந்யேவ ப்ரதிபத்யந்தே ஸ்ரு'ஜ்யமாநாஃ புநஃ புநஃ ஹிம்ஸ்ராஹிம்ஸ்ரே ம்ரு'துக்ரூரே தர்மாதர்மே ந்ரு'தாந்ரு'தே

புதிய உயிர்கள் தோன்றும் போதும், அவை முன்பு செய்த செயல்களையே மீண்டும் மீண்டும் மேற்கொள்கின்றன; அது வன்முறை, அகவன்முறை, மென்மை, கடுமை, தர்மம், அதர்மம், உண்மை, பொய் என எவ்வாறாயினும்.

தத்பாவிதாஃ ப்ரபத்யந்தே தஸ்மாத்தத்தஸ்ய ரோசதே மஹாபூதேஷு ஸ்ரு'ஷ்டேஷு இந்த்ரியார்தேஷு மூர்திஷு

அந்தச் செயல்களின் விளைவால் உயிர்கள் தக்க நிலையை அடைகின்றன; ஆகவே, பெரிய மூலப்பொருள்கள், அறிவாற்றல், உருவங்கள் ஆகியவற்றில் தங்களுக்கேற்றதையே விரும்புகின்றன.

விநியோகம் ச பூதாநாம் தாதைவ வ்யததாத் ஸ்வயம் கேசித்புருஷகாரம் து ப்ராஹுஃ கர்ம ஸுமாநவாஃ

உயிர்களின் பணி என்னவென்பதை இறைவன் தானே வகுத்தார்; ஆனால் சில அறிஞர்கள் முயற்சியே காரணம் எனக் கூறுகின்றனர்.

தைவமித்யபரே விப்ராஃ ஸ்வபாவம் பூதசிந்தகாஃ பௌருஷம் கர்ம தைவம் ச பலவ்ரு'த்திஸ்வபாவதஃ

மற்றும் சில learnedவர்கள் அதைக் கடவுளின் அருளாகக் கருதுகின்றனர்; உலகத்தை ஆராய்பவர்கள் இயல்பே காரணம் என்பார்கள்; சிலர் முயற்சி, செயல், விதி ஆகியவை தத்தம் இயல்பின்படி பலனைத் தரும் என்கிறார்கள்.

ந சைகம் ந ப்ரு'தக்பாவம் அதிகம் ந ததோ விதுஃ ஏததேவம் ச நைகம் ச நாமபேதேந நாப்யுபே

ஆனால், அது ஒன்றாகவோ, முற்றிலும் வேறாகவோ, அல்லது அதற்கு மேல் ஏதோ ஒன்றாகவோ அவர்கள் அறியவில்லை; அது வெறும் ஒன்றும் அல்ல, பெயர் வேறுபாடாகவும் அல்ல, இரண்டும் சேர்ந்து என்பதும் அல்ல.

கர்மஸ்தா விஷமம் ப்ரூயுஃ ஸத்த்வஸ்தாஃ ஸமதர்ஶநாஃ நாம ரூபம் ச பூதாநாம் க்ரு'தாநாம் ச ப்ரபஞ்சநம்

செயலில் பற்றுள்ளவர்கள் வேறுபாடுகளைப் பேசுவர்; சத்த்வத்தில் நிலைபெற்றவர்கள் சமமாகப் பார்ப்பவர்கள்; உயிர்களின் பெயரும் உருவமும் அவற்றால் செய்யப்பட்டவற்றின் வெளிப்பாடாகும்.

வேதஶப்தேப்ய ஏவாதௌ நிர்மமே ஸ மஹேஶ்வரஃ ரு'ஷீணாம் நாமதேயாநி யாஶ் ச வேதேஷு வ்ரு'த்தயஃ

ஆரம்பத்தில், மகேஸ்வரன் வேதவாக்குகளிலிருந்து முனிவர்களின் பெயர்களையும், வேதங்களில் கூறப்பட்ட முறைகளையும் உருவாக்கினார்.

ஶர்வர்யந்தே ப்ரஸூதாநாம் தாந்யேவைப்யோ ததாத்யஜஃ ஏவம்விதாஃ ஸ்ரு'ஷ்டயஸ்து ப்ரஹ்மணோ ऽவ்யக்தஜந்மநஃ

இரவு முடிவில் பிறந்தவர்களுக்கு, அவ்வாறே அவர் அதே பொருள்களை அளிக்கிறார்; இப்படிப்பட்டவை வெளிப்படாத பிறப்புடைய பிரம்மாவின் படைப்புகள்.

ஶர்வர்யந்தே ப்ரத்ரு'ஶ்யந்தே ஸித்திமாஶ்ரித்ய மாநஸீம் ஏவம்பூதாநி ஸ்ரு'ஷ்டாநி ஸ்தாவராணி சராணி ச

இரவு முடிவில், மனதின் மூலம் சிறப்பை அடைந்த அந்த உயிர்கள் காணப்படுகின்றன; இப்படிப்பட்ட நிலைபெறும் மற்றும் அசையும் உயிர்கள் உருவாகின்றன.

யதாஸ்ய தாஃ ப்ரஜாஃ ஸ்ரு'ஷ்டா ந வ்யவர்தந்த ஸத்தமாஃ தமோமாத்ராவ்ரு'தோ ப்ரஹ்மா ததா ஶோகேந துஃகிதஃ

அந்தச் சிறந்த உயிர்கள் உருவாக்கப்பட்ட பிறகு பெருகவில்லை; அப்போது பிரம்மா இருளால் மூடப்பட்டு துக்கத்தில் கவலைப்பட்டார்.

ததஃ ஸ விததே புத்திம் அர்தநிஶ்சயகாமிநீம் அதாத்மநி ஸமத்ராக்ஷீத் தமோமாத்ராம் நியாமிகாம்

பின்னர், அவர் தெளிவான அறிவை நோக்கி மனதை செலுத்தினார்; அப்போது, தன்னுள் இருள் மட்டுமே தடை எனக் கண்டார்.

ரஜஃஸத்த்வம் பரித்யஜ்ய வர்தமாநாம் ஸ்வதர்மதஃ ததஃ ஸ தேந துஃகேந துஃகம் சக்ரே ஜகத்பதிஃ

ரஜஸ் மற்றும் சத்த்வத்தை விட்டு, அவர் தன் இயல்பில் நிலைத்தார்; அந்த துக்கத்தால் உலகத்தின் ஆண்டவன் துயரையும் உருவாக்கினார்.

தமஶ் ச வ்யநுதத்பஶ்சாத் ரஜஃ ஸத்த்வம் தமாவ்ரு'ணோத் தத்தமஃ ப்ரதிநுந்நம் வை மிதுநம் ஸமஜாயத

பின்னர், அவர் அந்த இருளை நீக்கினார்; ரஜஸ் மற்றும் சத்த்வம் அதை மூடின; அந்த இருள் ஒதுக்கப்பட்டபோது, ஒரு ஜோடி உயிர்கள் தோன்றின.

அதர்மஸ்தமஸோ ஜஜ்ஞே ஹிம்ஸா ஶோகாதஜாயத ததஸ்தஸ்மிந்ஸமுத்பூதே மிதுநே தாருணாத்மிகே

இருள் இருந்து அநியாயம் தோன்றியது; துயரிலிருந்து கொடுமை பிறந்தது. இந்த இரண்டும் ஒன்றாகி, இரண்டும் கடுமையான இயல்புடையவை, மற்றொன்று உருவானது.

கதாஸுர் பகவாந் ஆஸீத் ப்ரீதிஶ் சைநம் அஶிஶ்ரியத் ஸ்வாம் தநும் ஸ ததோ ப்ரஹ்மா தாமபோஹத பாஸ்வராம்

அப்பொழுது ஆண்டவரின் உயிர் விட்டு நீங்கியது; அன்பு அவரை சூழ்ந்தது. பின்னர் பிரம்மா தன் ஒளிவீசும் உருவை விட்டு நீக்கினார்.

த்விதா க்ரு'த்வா ஸ்வகம் தேஹம் அர்தேந புருஷோ ऽபவத் அர்தேந நாரீ ஸா தஸ்ய ஶதரூபா வ்யஜாயத

தன் உடலை இரண்டு பாகமாகப் பிரித்து, ஒரு பாகத்தில் ஆணாகவும், மற்றொரு பாகத்தில் பெண்ணாகவும் ஆனார்; அந்த பெண் சதரூபா எனப் பிறந்தாள்.

ப்ரக்ரு'திம் பூததாத்ரீம் தாம் காமாத்வை ஸ்ரு'ஷ்டவாந்ப்ரபுஃ ஸா திவம் ப்ரு'திவீம் சைவ மஹிம்நா வ்யாப்யதிஷ்டிதா

அவர் ஆசையால் அவளை உயிர்கள் பிறக்கும் இயற்கையாக உருவாக்கினார். அவள் தன் பெருமையால் வானத்தையும் பூமியையும் முழுவதும் நிரப்பி நிலைபெற்றாள்.

ப்ரஹ்மணஃ ஸா தநுஃ பூர்வா திவமாவ்ரு'த்ய திஷ்டதி யா த்வர்தாத்ஸ்ரு'ஜதோ நாரீ ஶதரூபா வ்யஜாயத

பிரம்மாவின் அந்த முன்னைய உருவம் வானத்தை மூடி நிற்கிறது; அவர் பெண்ணாக உருவாக்கிய பாதியில் இருந்து சதரூபா பிறந்தாள்.

ஸா தேவீ நியுதம் தப்த்வா தபஃ பரமதுஶ்சரம் பர்தாரம் தீப்தயஶஸம் புருஷம் ப்ரத்யபத்யத

அந்த தேவி எண்ணற்ற ஆண்டுகள் கடுமையான தவம் செய்து, புகழ் மிகுந்த புருஷனை கணவனாகப் பெற்றாள்.

ஸ வை ஸ்வாயம்புவஃ பூர்வம் புருஷோ மநுருச்யதே தஸ்யைவ ஸப்ததியுகம் மந்வந்தரமிஹோச்யதே

அந்த புருஷன் முன்னால் ஸ்வாயம்புவ மனு என்று அழைக்கப்படுகிறார். அவருடைய எழுபது யுகங்கள் கொண்ட காலமே இங்கு மன்வந்தரம் எனப்படுகிறது.

லேபே ஸ புருஷஃ பத்நீம் ஶதரூபாம் அயோநிஜாம் தயா ஸார்தம் ஸ ரமதே தஸ்மாத்ஸா ரதிருச்யதே

அந்த புருஷன் கருவறையிலிருந்து பிறக்காத சதரூபாவை மனைவியாகப் பெற்றார். அவளுடன் இணைந்து வாழ்ந்ததால், அவளுக்கு 'ரதி' என்று பெயர் வந்தது.

ப்ரதமஃ ஸம்ப்ரயோகாத்மா கல்பாதௌ ஸமபத்யத விராஜம் அஸ்ரு'ஜத் ப்ரஹ்மா ஸோ ऽபவத் புருஷோ விராட்

அவர்களின் முதல் சேர்க்கை கல்பத்தின் தொடக்கத்தில் நிகழ்ந்தது. பிரம்மா விராட் எனும் உலகப் புருஷனை உருவாக்கினார்; அவர் விராட் ஆனார்.

ஸம்ராட் ச ஶதரூபா வை வைராஜஃ ஸ மநுஃ ஸ்ம்ரு'தஃ ஸ வைராஜஃ ப்ரஜாஸர்கம் ஸஸர்ஜ புருஷோ மநுஃ

சதரூபா பேரரசியாக ஆனாள்; விராட்டிலிருந்து பிறந்த மனுவே மனு என்று அறியப்படுகிறார். அந்த விராட் மனு உயிரினங்களைப் படைத்தார்.