லிங்கபுராணம்

ப்ரயாணம் குருதே தஸ்மாத் வாயுஃ ப்ராண இதி ஸ்ம்ரு'தஃ அபாநயத்யபாநஸ்து ஆஹாராதீந் க்ரமேண ச

அதனால், இயக்கத்தை ஏற்படுத்தும் காற்று ப்ராணன் என்று அழைக்கப்படுகிறது; அபானன், உணவு முதலியவற்றை ஒழுங்காக வெளியேற்றுகிறது.

வ்யாநோ வ்யாநாமயத்யங்கம் வ்யாத்யாதீநாம் ப்ரகோபகஃ உத்வேஜயதி மர்மாணி உதாநோ ऽயம் ப்ரகீர்திதஃ

வ்யானன் உடல் உறுப்புகள் முழுவதும் பரவுகிறது, நோய்கள் போன்றவற்றை உள்வைத்து கிளறுகிறது; முக்கிய இடங்களை உலுக்கும் அதுவே உதானன் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

ஸமம் நயதி காத்ராணி ஸமாநஃ பஞ்ச வாயவஃ உத்காரே நாக ஆக்யாதஃ கூர்ம உந்மீலநே து ஸஃ

உடல் உறுப்புகளை சமமாக்குவது சமானன்; இந்த ஐந்து காற்றுகளும் இவ்வாறு பெயரிடப்பட்டுள்ளன. நாகன் உமிழ்வை உண்டாக்குகிறான், கூர்மன் கண்களைத் திறக்கச் செய்கிறான்.

க்ரு'கலஃ க்ஷுதகாயைவ தேவதத்தோ விஜ்ரு'ம்பணே தநம்ஜயோ மஹாகோஷஃ ஸர்வகஃ ஸ ம்ரு'தே ऽபி ஹி

க்ருகலன் பசிக்காக, தேவதத்தன் தும்மலுக்காக, தனஞ்சயன் பெரும் ஒலி உடையவன், எல்லாவற்றிலும் பரவுகிறான், மரணத்திற்குப் பிறகும் இருக்கிறான்.

இதி யோ தஶவாயூநாம் ப்ராணாயாமேந ஸித்யதி ப்ரஸாதோ ऽஸ்ய துரீயா து ஸம்ஜ்ஞா விப்ராஶ்சதுஷ்டயே

இந்த பத்து காற்றுகளின் தெளிவு ப்ராணாயாமத்தால் கிடைக்கிறது; நான்காவது பெயர், இருமுறை பிறந்தவர்களே, அந்த நான்கிற்காகும்.

விஸ்வரஸ்து மஹாந் ப்ரஜ்ஞோ மநோ ப்ரஹ்மா சிதிஃ ஸ்ம்ரு'திஃ க்யாதிஃ ஸம்வித்ததஃ பஶ்சாத் ஈஶ்வரோ மதிரேவ ச

விச்வன், மகான், ப்ரஜ்ஞா, மனம், பிரம்மா, சிதி, ஸ்மிருதி, க்யாதி, சம்வித், பின்னர் ஈஸ்வரன் மற்றும் மதியும் இவ்வாறு அறியப்படுகின்றன.

புத்தேரேதாஃ த்விஜாஃ ஸம்ஜ்ஞா மஹதஃ பரிகீர்திதாஃ அஸ்யா புத்தேஃ ப்ரஸாதஸ்து ப்ராணாயாமேந ஸித்யதி

இவை புத்தியின் பெயர்கள் என்றும், மகத்தானவற்றின் பெயர்கள் என்றும் சொல்லப்படுகின்றன, இருமுறை பிறந்தவர்களே; இந்த புத்தியின் தெளிவு ப்ராணாயாமத்தால் கிடைக்கிறது.

விஸ்வரோ விஸ்வரீபாவோ த்வம்த்வாநாம் முநிஸத்தமாஃ அக்ரஜஃ ஸர்வதத்த்வாநாம் மஹாந்யஃ பரிமாணதஃ

விச்வன் என்பது எல்லாவற்றிலும் பரவிய நிலை, முனிவர்களில் சிறந்தவரே; எல்லா தத்துவங்களிலும் முதன்மை, மகான் அளவில் மிகப்பெரியது.

யத்ப்ரமாணகுஹா ப்ரஜ்ஞா மநஸ்து மநுதே யதஃ ப்ரு'ஹத்த்வாத் ப்ரு'ம்ஹணத்வாச்ச ப்ரஹ்மா ப்ரஹ்மவிதாம்வராஃ

அது அறிவின் அளவும், இரகசிய இடமும்; மனம் அதிலிருந்து சிந்திக்கிறது. அதன் பெருமை மற்றும் விரிவாகும் தன்மை காரணமாக, பிரம்மாவென அறிவாளிகள் அழைக்கிறார்கள்.

ஸர்வகர்மாணி போகார்தம் யச்சிநோதி சிதிஃ ஸ்ம்ரு'தா ஸ்மரதே யத்ஸ்ம்ரு'திஃ ஸர்வம் ஸம்வித்வை விந்ததே யதஃ

சிதி என்பது எல்லா செயல்களையும் அனுபவத்திற்காகச் சேர்க்கும் ஒன்று என்று நினைவில் வைக்கப்படுகிறது; ஸ்மிருதி என்பது நினைவில் வைக்கும் ஒன்று, சம்வித் என்பது எல்லாவற்றையும் அறியச் செய்யும் ஒன்று.

க்யாயதே யத்த்விதி க்யாதிர் ஜ்ஞாநாதிபிர் அநேகஶஃ ஸர்வதத்த்வாதிபஃ ஸர்வம் விஜாநாதி யதீஶ்வரஃ

க்யாதி என்பது அறிவு முதலியவற்றால் பலவகையில் எதையும் அறியச் செய்யும் ஒன்று; ஈஸ்வரன் எல்லா தத்துவங்களுக்கும் அதிபதி, எல்லாவற்றையும் அறிந்திருப்பவர்.

மநுதே மந்யதே யஸ்மாந் மதிர்மதிமதாம்வராஃ அர்தம் போதயதே யச்ச புத்யதே புத்திருச்யதே

மதி என்பது யோசிக்கவும் ஆராயவும் உதவும் ஒன்று, அறிவாளிகளில் சிறந்தவர்களே; பொருளை உணரச் செய்பவதே புத்தி என்று அழைக்கப்படுகிறது.

அஸ்யா புத்தேஃ ப்ரஸாதஸ்து ப்ராணாயாமேந ஸித்யதி தோஷாந்விநிர்தஹேத்ஸர்வாந் ப்ராணாயாமாதஸௌ யமீ

இந்த புத்தியின் தெளிவு ப்ராணாயாமத்தால் கிடைக்கிறது; ப்ராணாயாமம் மூலம் எல்லா குறைகளை அடக்க முடியும்—அதுவே யமம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

பாதகம் தாரணாபிஸ்து ப்ரத்யாஹாரேண நிர்தஹேத் விஷயாந்விஷவத்த்யாத்வா த்யாநேநாநீஶ்வராந் குணாந்

பாவம் தாரணையாலும், பிரத்யாஹாரத்தாலும் அழிக்கப்படுகிறது; விஷயங்களை விஷம் போல் எண்ணி, ஈஸ்வரனல்லாத குணங்களை தியானிக்க வேண்டும்.

ஸமாதிநா யதிஶ்ரேஷ்டாஃ ப்ரஜ்ஞாவ்ரு'த்திம் விவர்தயேத் ஸ்தாநம் லப்த்வைவ குர்வீத யோகாஷ்டாங்காநி வை க்ரமாத்

சமாதியால், தவசிகளில் சிறந்தவர்கள் ஞான வளர்ச்சியை அதிகரிக்க வேண்டும்; நிலையை அடைந்தபின், யோகத்தின் எட்டு அங்கங்களையும் முறையாகச் செய்ய வேண்டும்.

லப்த்வாஸநாநி விதிவத் யோகஸித்த்யர்தம் ஆத்மவித் ஆதேஶகாலே யோகஸ்ய தர்ஶநம் ஹி ந வித்யதே

யோக சாதனையைச் செய்யும் பொருட்டு, முறையாக ஆசனங்களைத் தேர்ந்தெடுத்தாலும், ஆத்மாவை உணரும் ஒருவர், தவறான நேரத்தில் யோகத்தின் தரிசனத்தைப் பெறமாட்டார்.

அக்ந்யப்யாஸே ஜலே வாபி ஶுஷ்கபர்ணசயே ததா ஜந்துவ்யாப்தே ஶ்மஶாநே ச ஜீர்ணகோஷ்டே சதுஷ்பதே

அக்கினி சாதனையிலோ, நீரில் இருந்தாலும், உலர்ந்த இலைகளின் மேல் இருந்தாலும், பல உயிர்கள் நிறைந்த இடத்திலோ, சுடுகாட்டிலோ, பழைய பண்ணையிலோ, சாலையோர சந்திப்பிலோ—

ஸஶப்தே ஸபயே வாபி சைத்யவல்மீகஸம்சயே அஶுபே துர்ஜநாக்ராந்தே மஶகாதிஸமந்விதே

சத்தம் அதிகமாக உள்ள இடத்திலோ, பயம் ஏற்படும் இடத்திலோ, எறும்புக் குப்பைகள் இருக்கும் இடத்திலோ, அசுத்தமான இடத்திலோ, தீயவர்கள் நிறைந்த இடத்திலோ, கொசு போன்ற பூச்சிகள் நிறைந்த இடத்திலோ—

நாசரேத்தேஹபாதாயாம் தௌர்மநஸ்யாதிஸம்பவே ஸுகுப்தே து ஶுபே ரம்யே குஹாயாம் பர்வதஸ்ய து

உடல் வலி அல்லது மனக்கசப்பு இருக்கும் இடத்தில் யோகத்தைச் செய்யக் கூடாது; ஆனால் நன்கு மறைந்த, புனிதமான, இனிமையான இடத்தில், மலையின் குகையில் செய்யலாம்.

பவக்ஷேத்ரே ஸுகுப்தே வா பவாராமே வநே ऽபி வா க்ரு'ஹே து ஸுஶுபே தேஶே விஜநே ஜந்துவர்ஜிதே

நல்ல புலத்தில், நன்கு மறைந்த இடத்தில், அழகான காடிலும், இல்லத்தில் மிகவும் புனிதமான இடத்திலும், தனிமையில், உயிர்கள் இல்லாத இடத்திலும்—

அத்யந்தநிர்மலே ஸம்யக் ஸுப்ரலிப்தே விசித்ரிதே தர்பணோதரஸம்காஶே க்ரு'ஷ்ணாகருஸுதூபிதே

மிகவும் தூய்மையான, நன்கு பூசப்பட்ட, அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்ட, கண்ணாடி போல் பிரகாசிக்கும், கருங்கற்றளின் மணம் வீசும் இடத்தில்—

நாநாபுஷ்பஸமாகீர்ணே விதாநோபரி ஶோபிதே பலபல்லவமூலாட்யே குஶபுஷ்பஸமந்விதே

பலவகை மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, மேலே பந்தலால் அழகுபடுத்தப்பட்ட, பழம் மற்றும் இளம்புதிர்கள் அடியில் நிறைந்த, தரிசனக் குச்சியும் மலர்களும் உள்ள இடத்தில்—

ஸமாஸநஸ்தோ யோகாங்காந்ய் அப்யஸேத்த்ரு'ஷிதஃ ஸ்வயம் ப்ரணிபத்ய குரும் பஶ்சாத் பவம் தேவீம் விநாயகம்

சரியான ஆசனத்தில் அமர்ந்து, யோகத்தின் அங்கங்களை உற்சாகமாக பயில வேண்டும்; முதலில் குருவுக்கு வணங்கி, பிறகு பவனும் தேவி மற்றும் வினாயகருக்கும் வணங்க வேண்டும்.

யோகீஶ்வராந் ஸஶிஷ்யாம்ஶ் ச யோகம் யுஞ்ஜீத யோகவித் ஆஸநம் ஸ்வஸ்திகம் பத்த்வா பத்மமர்தாஸநம் து வா

யோகத்தை அறிந்தவர், யோகீஸ்வரர்களும் அவர்களது சீடர்களும் இருக்கையில், ஸ்வஸ்திகம், பந்த ஆசனம், பத்மம் அல்லது அரை பத்மம் ஆகிய ஆசனங்களில் அமர்ந்து யோகத்தைச் செய்ய வேண்டும்.

ஸமஜாநுஸ் ததா தீமாந் ஏகஜாநுரதாபிவா ஸமம் த்ரு'டாஸநோ பூத்வா ஸம்ஹ்ரு'த்ய சரணாவுபௌ

இரு முழங்காலும் சமமாகவோ, ஒரு முழங்கால் மட்டும் வைத்தோ, உடல் உறுதியாகவும் நிலையாகவும் அமர்ந்து, இரு கால்களையும் சேர்த்து வைத்தபடி—

ஸம்வ்ரு'தாஸ்யோபபத்தாக்ஷ உரோ விஷ்டப்ய சாக்ரதஃ பார்ஷ்ணிப்யாம் வ்ரு'ஷணௌ ரக்ஷம்ஸ் ததா ப்ரஜநநம் புநஃ

வாய் மூடியும், கண்கள் கட்டுப்படுத்தப்பட்டும், மார்பு நேராகவும், குதிகால் மூலம் விந்துநிலையையும் பிறப்புறுப்பையும் பாதுகாத்தும் அமர வேண்டும்.

கிம்சிதுந்நாமிதஶிர தந்தைர்தந்தாந்ந ஸம்ஸ்ப்ரு'ஶேத் ஸம்ப்ரேக்ஷ்ய நாஸிகாக்ரம் ஸ்வம் திஶஶ்சாநவலோகயந்

தலை சிறிது உயர்த்தி, பற்கள் ஒன்றோடொன்று தொடாமல், தன் மூக்கின் முனையை நோக்கி, வேறு திசைகளில் பார்வை செலுத்தாமல் இருக்க வேண்டும்.

தமஃ ப்ரச்சாத்ய ரஜஸா ரஜஃ ஸத்த்வேந சாதயேத் ததஃ ஸத்த்வஸ்திதோ பூத்வா ஶிவத்யாநம் ஸமப்யஸேத்

இருளை ரஜஸால் மறைத்து, ரஜஸை சத்த்வத்தால் மறைத்து, பின்னர் சத்த்வத்தில் நிலைத்து, சிவனை தியானிக்க வேண்டும்.

ஓம்காரவாச்யம் பரமம் ஶுத்தம் தீபஶிகாக்ரு'திம் த்யாயேத்வை புண்டரீகஸ்ய கர்ணிகாயாம் ஸமாஹிதஃ

ஓம் எனும் தூய்மையான, உயர்ந்த வடிவத்தை, விளக்கு சிகையின் போல், தாமரையின் நடுவில் மனதை ஒருமைப்படுத்தி தியானிக்க வேண்டும்.