லிங்கபுராணம்

அஸ்ரு'ஷ்ட்வைவ ப்ரஜாஸர்கம் ப்ரதிஸர்கம் கதாஃ புநஃ ததஸ்தேஷு வ்யதீதேஷு ததோ ऽந்யாந் ஸாதகாந் ஸுதாந்

உலகில் உயிர்கள் உருவாகும் படைப்பு செய்யாமல், அவர்கள் மீண்டும் அழிவில் இணைந்தார்கள்; அவர்கள் கடந்த பிறகு, அவர் மற்ற சிருஷ்டி செய்த மகானுபவம் உடைய புதல்வர்களை உருவாக்கினார்.

மாநஸாநஸ்ரு'ஜத்ப்ரஹ்மா புநஃ ஸ்தாநாபிமாநிநஃ ஆ பூதஸம்ப்லவாவஸ்தா யைரியம் வித்ரு'தா மஹீ

பிரம்மா மனதிலிருந்து தம் நிலையை உணர்ந்தவர்களை மீண்டும் படைத்தார்; அவர்கள் மூலமாக இந்த பூமி உயிர்கள் அழியும் நிலைவரை நிலைத்திருந்தது.

ஆபோ ऽக்நிம் ப்ரு'திவீம் வாயும் அந்தரிக்ஷம் திவம் ததா ஸமுத்ராம்ஶ் ச நதீஶ்சைவ ததா ஶைலவநஸ்பதீந்

அவர் நீர், அக்கினி, பூமி, காற்று, வானம், ஆகாயம், சமுத்திரங்கள், நதிகள், மலைகள், காடுகள் மற்றும் மரங்களை உருவாக்கினார்.

ஓஷதீநாம் ததாத்மாநோ வல்லீநாம் வ்ரு'க்ஷவீருதாம் லதாஃ காஷ்டாஃ கலாஶ்சைவ முஹூர்தாஃ ஸம்திராத்ர்யஹாந்

அதேபோல், மூலிகைகள், கொடிகள், மரங்கள், புதர்கள், தாவரங்கள், மரக்கட்டைகள், கால அளவுகள், கணங்கள், சந்திகள், இரவுகள், பகல்களை உருவாக்கினார்.

அர்தமாஸாம்ஶ் ச மாஸாம்ஶ் ச அயநாப்தயுகாநி ச ஸ்தாநாபிமாநிநஃ ஸர்வே ஸ்தாநாக்யாஶ்சைவ தே ஸ்ம்ரு'தாஃ

பன்னிரண்டு நாட்கள், மாதங்கள், அயனங்கள், ஆண்டுகள், யுகங்கள் ஆகியவற்றையும், ஒவ்வொரு நிலையையும் காப்பவர்களையும் உருவாக்கினார்; அவர்கள் அந்த நிலைபெயர்களால் அழைக்கப்படுகிறார்கள்.

தேவாந்ரு'ஷீம்ஶ் ச மஹதோ கததஸ்தாந் நிபோதத மரீசிப்ரு'க்வங்கிரஸம் புலஸ்த்யம் புலஹம் க்ரதும்

இப்போது நான் கூறும் பெரிய தேவர்கள் மற்றும் முனிவர்களைப் கேளுங்கள்: மரீசி, ப்ருகு, அங்கிரசு, புலஸ்த்ய, புலஹ, மற்றும் கிரது.

தக்ஷமத்ரிம் வஸிஷ்டம் ச ஸோ ऽஸ்ரு'ஜந்மாநஸாந் நவ நவ ப்ரஹ்மாண இத்யேதே புராணே நிஶ்சயம் கதாஃ

தக்ஷன், அத்ரி, வசிஷ்டன்—இவர்கள் ஒன்பது பேரும் மனதில் இருந்து உருவானவர்கள்; இவர்கள் பழமையான பிரம்மாக்கள், புராணங்களில் நிலைபெற்றவர்கள்.

தேஷாம் ப்ரஹ்மாத்மகாநாம் வை ஸர்வேஷாம் ப்ரஹ்மவாதிநாம் ஸ்தாநாநி கல்பயாமாஸ பூர்வவத்பத்மஸம்பவஃ

அவர்கள் அனைவரும் பிரம்மத்தின் இயல்பும், பிரம்மத்தைப் பேசுவோரும்; அவர்களுக்கு முன்புபோல் நிலைகள் வழங்கப்பட்டன, தாமரைமுதல் பிறந்தவரால்.

ததோ ऽஸ்ரு'ஜச்ச ஸம்கல்பம் தர்மம் சைவ ஸுகாவஹம் ஸோ ऽஸ்ரு'ஜத் வ்யவஸாயாத்து தர்மம் தேவோ மஹேஶ்வரஃ

பின்னர் அவர் மனநிலையை, மகிழ்ச்சி தரும் தர்மத்தையும் உருவாக்கினார்; உறுதியிலிருந்து, மகாதேவன் தர்மத்தை உருவாக்கினார்.

ஸம்கல்பம் சைவ ஸம்கல்பாத் ஸர்வலோகபிதாமஹஃ மாநஸஶ் ச ருசிர்நாம விஜஜ்ஞே ப்ரஹ்மணஃ ப்ரபோஃ

உறுதியிலிருந்தும், உலகங்களின் மூதாதையார் மனநிலையை உருவாக்கினார்; மனதிலிருந்து, ருசி எனும் ஒரு உயிர் பிரம்மாவால் பிறந்தான்.

ப்ராணாத்ப்ரஹ்மாஸ்ரு'ஜத்தக்ஷம் சக்ஷுர்ப்யாம் ச மரீசிநம் ப்ரு'குஸ்து ஹ்ரு'தயாஜ்ஜஜ்ஞே ரு'ஷிஃ ஸலிலஜந்மநஃ

அவர் மூச்சிலிருந்து தக்ஷனை, கண்களில் இருந்து மரீசியை, இதயத்தில் இருந்து, நீரில் பிறந்த முனிவனாகிய ப்ருகுவை உருவாக்கினார்.

ஶிரஸோ ऽங்கிரஸஶ்சைவ ஶ்ரோத்ராதத்ரிம் ததாஸ்ரு'ஜத் புலஸ்த்யம் ச ததோதாநாத் வ்யாநாச்ச புலஹம் புநஃ

தலையிலிருந்து அங்கிரசை, செவிகளிலிருந்து அத்ரியை, வெளியேறும் மூச்சிலிருந்து புலஸ்த்யனை, பரவும் மூச்சிலிருந்து மீண்டும் புலஹனை உருவாக்கினார்.

ஸமாநஜோ வஸிஷ்டஶ் ச அபாநாந்நிர்மமே க்ரதும் இத்யேதே ப்ரஹ்மணஃ புத்ரா திவ்யா ஏகாதஶா ஸ்ம்ரு'தாஃ

சமமான மூச்சிலிருந்து வசிஷ்டன், கீழே செல்லும் மூச்சிலிருந்து கிரதுவை உருவாக்கினார்; இவர்கள் எல்லாம் பிரம்மாவின் பத்தொன்பது தெய்வீகமான புதல்வர்கள் என்று நினைவுகூரப்படுகிறார்கள்.

தர்மாதயஃ ப்ரதமஜாஃ ஸர்வே தே ப்ரஹ்மணஃ ஸுதாஃ ப்ரு'க்வாதயஸ்து தே ஸ்ரு'ஷ்டா நவைதே ப்ரஹ்மவாதிநஃ

தர்மன் முதலானவர்கள் முதலில் பிறந்தவர்கள், எல்லோரும் பிரம்மாவின் புதல்வர்கள்; ப்ருகுவும் மற்றவர்களும் உருவாக்கப்பட்டார்கள்—இவர்கள் ஒன்பது பேரும் பிரம்மத்தைப் பேசுவோர்.

க்ரு'ஹமேதிநஃ புராணாஸ் தே தர்மஸ் தைஃ ஸம்ப்ரவர்திதஃ தேஷாம் த்வாதஶ தே வம்ஶா திவ்யா தேவகுணாந்விதாஃ

அந்தப் பழமையான குடும்பத்தார்கள் தர்மத்தை நிறுவினர்; அவர்களுள் பன்னிரண்டு வம்சங்கள் உள்ளன, அவை தெய்வீக குணங்களுடன் கூடியவை.

க்ரியாவந்தஃ ப்ரஜாவந்தோ மஹர்ஷிபிர் அலம்க்ரு'தாஃ ரு'புஃ ஸநத்குமாரஶ் ச த்வாவேதாவூர்த்வரேதஸௌ

அவர்கள் யாகங்களில் ஈடுபட்டவர்கள், பிள்ளைகள் பலர், மகா முனிவர்களால் சிறப்பிக்கப்பட்டவர்கள்; ரிபு மற்றும் சனத்குமாரர்—இவர்கள் இருவரும் உயரும் விதமான வீரியத்துடன் இருந்தவர்கள்.

பூர்வோத்பந்நௌ பரம் தேப்யஃ ஸர்வேஷாமபி பூர்வஜௌ வ்யதீதே த்வஷ்டமே கல்பே புராணௌ லோகஸாக்ஷிணௌ

முன்பு பிறந்தவர்கள், அவர்கள் அனைவரிலும் சிறந்தவர்கள், எல்லோரிலும் முதன்மை பெற்றவர்கள்; எட்டாவது கடந்த யுகத்தில், அவர்கள் பழமையானவர்கள், உலகங்களுக்கு சாட்சியாயிருந்தவர்கள்.

விராஜேதாமுபௌ லோகே தேஜஃ ஸம்க்ஷிப்ய திஷ்டிதௌ தாவுபௌ யோககர்மாணாவ் ஆரோப்யாத்மாநம் ஆத்மநி

இருவரும் தங்கள் ஒளியை அடக்கி, இரு உலகங்களிலும் நிலைத்து, யோக சாதனையில் ஈடுபட்டு, தங்கள் ஆன்மாவை தாமே உள்ளே வைத்தனர்.

ப்ரஜாம் தர்மம் ச காமம் ச த்யக்த்வா வைராக்யமாஸ்திதௌ யதோத்பந்நஃ ஸ ஏவேஹ குமாரஃ ஸ இஹோச்யதே

வம்சம், தர்மம், ஆசை ஆகியவற்றை விட்டு, விருப்பமில்லாத நிலை அடைந்து, எப்படிச் பிறந்தாரோ, அப்படியே இங்கே குமாரன் என்று அழைக்கப்படுகிறார்.

தஸ்மாத்ஸநத்குமாரேதி நாமாஸ்யேஹ ப்ரதிஷ்டிதம் ததோ ऽபித்யாயதஸ்தஸ்ய ஜஜ்ஞிரே மாநஸாஃ ப்ரஜாஃ

அதனால் இவருக்கு 'சனத்குமாரன்' என்ற பெயர் இங்கே நிலைபெற்றது; அவருடைய மனக்கூறலில் இருந்து மனத்திலேயே பிறந்த பிள்ளைகள் தோன்றினார்கள்.

தச்சரீரஸமுத்பந்நைஃ கார்யைஸ்தைஃ காரணைஃ ஸஹ க்ஷேத்ரஜ்ஞாஃ ஸமவர்தந்த காத்ரேப்யஸ்தஸ்ய தீமதஃ

அந்த ஞானியின் உடலில் இருந்து எழுந்த செயல்களும் காரணங்களும் சேர்ந்து, அந்த உடலிலிருந்து அறிவுடைய உயிர்கள் தோன்றினார்கள்.

ததோ தேவாஸுரபித்ரூ'ந் மாநுஷாம்ஶ் ச சதுஷ்டயம் ஸிஸ்ரு'க்ஷுர் அம்பாம்ஸ்யேதாநி ஸ்வம் ஆத்மாநம் அயூயுஜத்

பின்னர், தேவர்கள், அசுரர்கள், முன்னோர்கள், மனிதர்கள் என்ற நான்கு வகைகளை உருவாக்க விரும்பி, தன் ஆன்மாவை அந்த நீருடன் இணைத்தார்.

ததஸ்து யுஞ்ஜதஸ்தஸ்ய தமோமாத்ரஸமுத்பவம் ஸமபித்யாயதஃ ஸர்கம் ப்ரயத்நேந ப்ரஜாபதேஃ

அப்போது, அவர் மனதை ஒன்றாக்கி, படைப்பில் முயற்சி செய்து, அந்த இருளின் சாரத்திலிருந்து பிரஜாபதி படைப்பை உருவாக்கினார்.

ததோ ऽஸ்ய ஜகநாத்பூர்வம் அஸுரா ஜஜ்ஞிரே ஸுதாஃ அஸுஃ ப்ராணஃ ஸ்ம்ரு'தோ விப்ராஸ் தஜ்ஜந்மாநஸ் ததோ ऽஸுராஃ

பின்னர், அவருடைய கீழ்பகுதியிலிருந்து முதலில் அசுரர்கள் என்ற மகன்கள் பிறந்தார்கள்; 'அசு' என்பது உயிர் என்று முனிவர்கள் கூறுகிறார்கள், அதனால் அவர்கள் அசுரர்கள் என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள்.

யயா ஸ்ரு'ஷ்டாஸுராஃ ஸர்வே தாம் தநும் ஸ வ்யபோஹத ஸாபவித்தா தநுஸ் தேந ஸத்யோ ராத்ரிர் அஜாயத

அந்த உடலால் எல்லா அசுரர்களும் உருவானபின், அவர் அந்த உடலை விட்டு விட்டார்; அந்த உடல் விலகியதும் உடனே அது இரவு ஆனது.

ஸா தமோபஹுலா யஸ்மாத் ததோ ராத்ரிர்நியாமிகா ஆவ்ரு'தாஸ்தமஸா ராத்ரௌ ப்ரஜாஸ்தஸ்மாத்ஸ்வபந்த்யுத

அது இருளால் நிரம்பியதால், இரவு எல்லாவற்றையும் கட்டுப்படுத்துகிறது; இரவில் இருளால் மூடப்பட்ட உயிர்கள் உறங்குகின்றன.

ஸ்ரு'ஷ்ட்வாஸுராம்ஸ்ததஃ ஸோ வை தநுமந்யாமக்ரு'ஹ்ணத அவ்யக்தாம் ஸத்த்வபஹுலாம் ததஸ்தாம் ஸோ ऽப்யபூஜயத்

அசுர உடலை உருவாக்கியபின், அவர் மறுபடியும் மறைந்தும் சத்த்வம் நிறைந்த மற்றொரு உடலை எடுத்தார்; அதை அவர் மதிப்பளித்தார்.

ததஸ்தாம் யுஞ்ஜதஸ் தஸ்ய ப்ரியம் ஆஸீத் ப்ரஜாபதேஃ ததோ முகாத்ஸமுத்பந்நா தீவ்யதஸ்தஸ்ய தேவதாஃ

அந்த உடலை அவர் ஏற்று, பிரஜாபதி மகிழ்ச்சி அடைந்தார்; அவரது வாயிலிருந்து ஒளிவீசும் போது தேவர்கள் பிறந்தார்கள்.

யதோ ऽஸ்ய தீவ்யதோ ஜாதாஸ் தேந தேவாஃ ப்ரகீர்திதாஃ தாதுர்திவிதி யஃ ப்ரோக்தஃ க்ரீடாயாம் ஸ விபாவ்யதே

அவர் ஒளிவீசும் போது அவர்கள் பிறந்ததால், அவர்கள் தேவர்கள் என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள்; 'தீவு' என்ற வேர் ஒளி என்று பொருள், விளையாட்டாகவும் அது இங்கே எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது.