லிங்கபுராணம்

ஸ்வயம்புவோ ऽபி வ்ரு'த்தஸ்ய காலோ விஶ்வாத்மநஸ்து யஃ ந ஶக்யஃ பரிஸம்க்யாதும் அபி வர்ஷஶதைரபி

இந்த உலகுக்கே ஆத்மாவாக இருக்கும் தானாக தோன்றியவரின் காலத்தை, நூறு வருடங்கள் இருந்தாலும், கணக்கிட முடியாது.

காலஸம்க்யாவிவ்ரு'த்தஸ்ய பரார்தோ ப்ரஹ்மணஃ ஸ்ம்ரு'தஃ தாவச்சேஷோ ऽஸ்ய காலோ ऽந்யஸ் தஸ்யாந்தே ப்ரதிஸ்ரு'ஜ்யதே

பிரம்மாவின் மிகப்பெரிய காலம் 'பரார்த்தம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது; அந்தக் காலம் முடிந்த பிறகு மீதமுள்ள காலம் வேறொன்று, அது முடிவில் மறைந்து விடும்.

கோடிகோடிஸஹஸ்ராணி அஹர்பூதாநி யாநி வை ஸமதீதாநி கல்பாநாம் தாவச்சேஷாஃ பரே து யே யஸ்த்வயம் வர்ததே கல்போ வாராஹஸ்தம் நிபோதத

முன்னொரு காலங்களில் கோடி கோடி ஆயிரக்கணக்கான நாட்கள் கடந்துவிட்டன; அதே அளவு நாட்கள் இன்னும் இருக்கின்றன. இப்போது நடக்கும் 'வராக' கல்பத்தின் விவரத்தை கேளுங்கள்.

ப்ரதமஃ ஸாம்ப்ரதஸ்தேஷாம் கல்போ ऽயம் வர்ததே த்விஜாஃ யஸ்மிந்ஸ்வாயம்புவாத்யாஸ்து மநவஸ்தே சதுர்தஶ

இவற்றில், இப்போது நடக்கும் கல்பம் முதலாவது; இதில், தானாக தோன்றிய மனுவைத் தொடங்கி பதினான்கு மனுக்கள் தோன்றியுள்ளனர், இருமுறை பிறந்தவர்களே.

அதீதா வர்தமாநாஶ் ச பவிஷ்யா யே ச வை புநஃ தைரியம் ப்ரு'திவீ ஸர்வா ஸப்தத்வீபா ஸபர்வதா

கடந்த காலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் என எல்லா மனுக்களாலும் இந்த பூமி முழுவதும், ஏழு தீவுகளும் மலைகளும் உடன், ஆளப்படுகின்றது.

பூர்ணம் யுகஸஹஸ்ரம் வை பரிபால்யா மஹேஶ்வரைஃ ப்ரஜாபிஸ்தபஸா சைவ தேஷாம் ஶ்ரு'ணுத விஸ்தரம்

ஆயிரம் யுகங்கள் முழுவதும், மகா ஈச்வரர்கள் தங்கள் தவத்தாலும், மக்களோடு சேர்ந்து, பூமியை காப்பாற்றுகிறார்கள். அவர்களின் விவரங்களை இப்போது கேளுங்கள்.

மந்வந்தரேண சைகேந ஸர்வாண்யேவாந்தராணி ச கதிதாநி பவிஷ்யந்தி கல்பஃ கல்பேந சைவ ஹி

ஒவ்வொரு மனுவுக்காலத்திலும், இடைப்பட்ட எல்லா காலங்களும் கூறப்பட்டுள்ளன; ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் அது போலவே நடக்கிறது.

அதீதாநி ச கல்பாநி ஸோதர்காணி ஸஹாந்வயைஃ அநாகதேஷு தத்வச்ச தர்கஃ கார்யோ விஜாநதா

கடந்த கல்பங்களும், அவற்றின் துணை உருவாக்கங்களும், வம்சங்களும், அப்படியே வரவிருக்கும் காலங்களும் — அறிந்தவர் அவற்றை இப்படியே ஆராய வேண்டும்.

ஆபோ ஹ்யக்ரே ஸமபவந் நஷ்டே ச ப்ரு'திவீதலே ஶாந்ததாரைகநீரே ऽஸ்மிந் ந ப்ராஜ்ஞாயத கிம்சந

முதலில், பூமி மறைந்ததால், நீர் மட்டுமே இருந்தது; அந்த அமைதியான ஒரே நீர்ப்பரப்பில் எதுவும் காணப்படவில்லை.

ஏகார்ணவே ததா தஸ்மிந் நஷ்டே ஸ்தாவரஜங்கமே ததா பவதி வை ப்ரஹ்மா ஸஹஸ்ராக்ஷஃ ஸஹஸ்ரபாத்

அந்த ஒரே பெருங்கடலில், நிலையானதும் அசையும் அனைத்தும் இல்லாமல் போனபோது, ஆயிரம் கண்களும், ஆயிரம் கால்களும் உடைய பிரம்மா தோன்றுகிறார்.

ஸஹஸ்ரஶீர்ஷா புருஷோ ருக்மவர்ணஸ் த்வதீந்த்ரியஃ ப்ரஹ்மா நாராயணாக்யஸ்து ஸுஷ்வாப ஸலிலே ததா

ஆயிரம் தலைகளும் கொண்ட புருஷன், பொன்னிறம் உடையவன், அறிவுக்கு எட்டாதவன், பிரம்மா என்றும் நாராயணன் என்றும் அழைக்கப்படுபவன், அப்போது அந்த நீரில் உறங்கினான்.

ஸத்த்வோத்ரேகாத்ப்ரபுத்தஸ்து ஶூந்யம் லோகமுதைக்ஷத இமம் சோதாஹரந்த்யத்ர ஶ்லோகம் நாராயணம் ப்ரதி

சத்துவ குணம் அதிகமாகி விழித்தவுடன், அவர் இந்த வெறுமையான உலகைக் கண்டார். இங்கு நாராயணனைப் பற்றி இந்தச் சுலோகத்தை கூறுகிறார்கள்.

ஆபோ நாராஶ் ச ஸூநவ இத்யபாம் நாம ஶுஶ்ருமஃ ஆபூர்ய தாபிர் அயநம் க்ரு'தவாநாத்மநோ யதஃ

நீர் 'நாரங்கள்' என்றும், அவர் அவற்றின் மகன் என்றும் நாம் கேட்டுள்ளோம்; அந்த நீர்களை நிரப்பி, அவர் தன் உறைவிடமாக ஆக்கியார்.

அப்ஸு ஶேதே யதஸ்தஸ்மாத் ததோ நாராயணஃ ஸ்ம்ரு'தஃ சதுர்யுகஸஹஸ்ரஸ்ய நைஶம் காலம் உபாஸ்யதஃ

அவர் நீரில் உறங்குவதால், அவர் 'நாராயணன்' என்று அழைக்கப்படுகிறார். நாலு யுகங்களின் ஆயிரம் கால இரவில் அவர் தங்கி இருக்கிறார்.

ஶர்வர்யந்தே ப்ரகுருதே ப்ரஹ்மத்வம் ஸர்ககாரணாத் ப்ரஹ்மா து ஸலிலே தஸ்மிந் வாயுர்பூத்வா ஸமாசரத்

அந்த இரவு முடிவில், படைப்புக்காக அவர் பிரம்மாவின் வடிவம் எடுக்கிறார்; பிரம்மாவாக நீரில் காற்றாகி செயல்படுகிறார்.

நிஶாயாமிவ கத்யோதஃ ப்ராவ்ரு'ட்காலே ததஸ்து ஸஃ ததஸ் து ஸலிலே தஸ்மிந் விஜ்ஞாயாந்தர்கதாம் மஹீம்

மழைக்கால இரவில் ஒளிவிளக்குப் பூச்சி போல, அந்த மனிதன் அந்த நீரில் மூழ்கியிருந்த பூமியை கண்டான்.

அநுமாநாத் அஸம்மூடோ பூமேருத்தரணம் புநஃ அகரோத்ஸ தநூமந்யாம் கல்பாதிஷு யதாபுரா

அவன் தெளிவாக யோசித்து, முன்பு போலவே, நுண்ணிய உருவம் எடுத்துக் கொண்டு, பூமியை மீண்டும் மேலே எடுத்தான்.

ததோ மஹாத்மா பகவாந் திவ்யரூபம் அசிந்தயத் ஸலிலேநாப்லுதாம் பூமிம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸ து ஸமந்ததஃ

பெரும் ஆன்மாவும் இறைவனும் ஆன அவர், எல்லா பக்கமும் நீரில் மூழ்கியிருந்த பூமியை பார்த்து, தெய்வீகமான உருவம் ஒன்றை நினைத்தார்.

கிம்நு ரூபமஹம் க்ரு'த்வா உத்தரேயம் மஹீமிமாம் ஜலக்ரீடாநுஸத்ரு'ஶம் வாராஹம் ரூபமாவிஶத்

"நான் எந்த உருவம் எடுத்தால் இந்த பூமியை உயர்த்த முடியும்? நீரில் விளையாட ஏற்றதாக, பன்றியின் உருவம் எடுத்துக் கொள்கிறேன்," என்று அவர் எண்ணினார்.

அத்ரு'ஷ்யம் ஸர்வபூதாநாம் வாங்மயம் ப்ரஹ்மஸம்ஜ்ஞிதம் ப்ரு'திவ்யுத்தரணார்தாய ப்ரவிவேஶ ரஸாதலம்

எவராலும் வெல்ல முடியாத, வாக்கால் ஆனதும் பிரம்மம் என்று அழைக்கப்படுவதுமான அந்த உருவத்தை எடுத்துக் கொண்டு, பூமியை உயர்த்தும் நோக்கில் அவர் பாதாளத்திற்குள் சென்றார்.

அத்பிஃ ஸம்சாதிதாம் பூமிம் ஸ தாமாஶு ப்ரஜாபதிஃ உபகம்யோஜ்ஜஹாரைநாம் ஆபஶ்சாபி ஸமாவிஶத்

அந்த உயிர்களின் ஆண்டவன், நீரில் மூடப்பட்டிருந்த பூமியை விரைவாக அடைந்து, அவளை எடுத்துக் கொண்டு, நீருக்குள்ளும் நுழைந்தான்.

ஸாமுத்ரா வை ஸமுத்ரேஷு நாதேயாஶ் ச நதீஷு ச ரஸாதலதலே மக்நாம் ரஸாதலபுடே கதாம்

ஆறுகள் கடல்களில் கலந்திருந்தன; தானம் ஆற்றில் இருந்தது; பூமி பாதாளத்தின் ஆழமான இடத்தில் முழுமையாக மூழ்கி இருந்தது.

ப்ரபுர்லோகஹிதார்தாய தம்ஷ்ட்ரயாப்யுஜ்ஜஹார காம் ததஃ ஸ்வஸ்தாநமாநீய ப்ரு'திவீம் ப்ரு'திவீதரஃ

உலகங்களுக்காக, ஆண்டவன் தன் பல்லால் பூமியை உயர்த்தி, அவளை தக்க இடத்தில் கொண்டு வந்து, பூமியின் ஆதாரமாக அவளை நிலைநிறுத்தினான்.

முமோச பூர்வவத் அஸௌ தாரயித்வா தராதரஃ தஸ்யோபரி ஜலௌகஸ்ய மஹதீ நௌரிவ ஸ்திதா

பூமியை தாங்கி, பூமியைக் காப்பவன் முன்புபோல அவளை விடுவித்தான்; அவள்மேல் பெரிய நீர்க்கடல் ஒரு பெரும் படகுபோல் நிலைத்திருந்தது.

தத்ஸமா ஹ்யுருதேஹத்வாந் ந மஹீ யாதி ஸம்ப்லவம் தத உத்க்ஷிப்ய தாம் தேவோ ஜகதஃ ஸ்தாபநேச்சயா

அவள் தன் உடலில் தாங்கப்பட்டிருந்ததால், பூமி மூழ்கவில்லை; பிறகு, அவளை உயர்த்தி, உலகத்தை நிலைநிறுத்தும் எண்ணத்துடன் தேவன் அவ்வாறு செய்தான்.

ப்ரு'திவ்யாஃ ப்ரவிபாகாய மநஶ்சக்ரே ऽம்புஜேக்ஷணஃ ப்ரு'திவீம் ச ஸமாம் க்ரு'த்வா ப்ரு'திவ்யாம் ஸோ ऽசிநோத் கிரீந்

பூமியைப் பிரிக்க மனதில் எண்ணிய அவர், பூமியைச் சமமாக்கி, அதன் மேல் மலைகளை அமைத்தார்.

ப்ராக்ஸர்கே தஹ்யமாநே து ததா ஸம்வர்தகாக்நிநா தேநாக்நிநா விஶீர்ணாஸ்தே பர்வதா பூரிவிஸ்தராஃ

பிரபஞ்சம் உருவாகும் தொடக்கத்தில், அந்த சம்வர்த்தகாக்னி எரிந்தபோது, அந்தப் பெரிய மலைகள் அந்த நெருப்பால் உடைந்தன.

ஶைத்யாதேகார்ணவே தஸ்மிந் வாயுநா தேந ஸம்ஹதாஃ நிஷிக்தா யத்ர யத்ராஸம்ஸ் தத்ர தத்ராசலாபவந்

அந்த ஒரே பெருங்கடலில், குளிரால் மற்றும் காற்றால் அவை ஒன்றாகச் சுருங்கின; எங்கு எங்கு அவை விழுந்தனவோ, அங்கே அங்கே அசையாத மலைகளாக ஆனது.

ததாசலத்வாத் அசலாஃ பர்வபிஃ பர்வதாஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ கிரயோ ஹி நிகீர்ணத்வாச் சயாநத்வாச்சிலோச்சயாஃ

அசையாததால் அவை 'அசலம்' என அழைக்கப்படுகின்றன; குவிந்த பாறைகளாக இருப்பதால் 'சிலோச்சயம்' என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.