லிங்கபுராணம்

ரு'ஷிஃ ஸர்வகதத்வாச்ச ஶரீரீ ஸோ ऽஸ்ய யத்ப்ரபுஃ ஸ்வாமித்வமஸ்ய யத்ஸர்வம் விஷ்ணுஃ ஸர்வப்ரவேஶநாத்

எங்கும் நிறைந்திருப்பதால் அவன் முனிவன் என்று அழைக்கப்படுகிறான்; உடல் உடையவன் என்பதால் அதற்குத் தலைவர்; எல்லாவற்றையும் உடையவன் என்பதால் விஷ்ணு என்று அழைக்கப்படுகிறான், ஏனெனில் அவன் அனைத்திலும் புகுந்திருப்பவன்.

பகவாந் பகவத்பாவாந் நிர்மலத்வாச்சிவஃ ஸ்ம்ரு'தஃ பரமஃ ஸம்ப்ரக்ரு'ஷ்டத்வாத் அவநாத் ஓமிதி ஸ்ம்ரு'தஃ

தெய்வீக பண்புகள் உடையவன் என்பதால் பகவான் என்று அழைக்கப்படுகிறான்; தூயவன் என்பதால் சிவன் என்று நினைவுகூரப்படுகிறான்; உயர்ந்தவன் என்பதால் பரமன்; காப்பவன் என்பதால் 'ஓம்' என்று நினைவுகூரப்படுகிறான்.

ஸர்வஜ்ஞஃ ஸர்வவிஜ்ஞாநாத் ஸர்வஃ ஸர்வமயோ யதஃ த்ரிதா விபஜ்ய சாத்மாநம் த்ரைலோக்யம் ஸம்ப்ரவர்ததே

அனைத்து அறிவும் உடையவன் என்பதால் அனைத்தையும் அறிந்தவன்; எல்லாவற்றிலும் நிறைந்திருப்பதால் எல்லாம் அவனே; தன்னை மூன்று வகையாகப் பிரித்து, மூன்று உலகையும் இயக்குகிறான்.

ஸ்ரு'ஜதே க்ரஸதே சைவ ரக்ஷதே ச த்ரிபிஃ ஸ்வயம் ஆதித்வாத் ஆதிதேவோ ऽஸாவ் அஜாதத்வாத் அஜஃ ஸ்ம்ரு'தஃ

அவன் தானே படைக்கிறான், விழுங்குகிறான், காப்பாற்றுகிறான்—இந்த மூன்றாலும். முதலில் தோன்றியவன் என்பதால் ஆதிதேவன்; பிறவியில்லாதவன் என்பதால் அஜன் என்று அழைக்கப்படுகிறான்.

பாதி யஸ்மாத்ப்ரஜாஃ ஸர்வாஃ ப்ரஜாபதிர் இதி ஸ்ம்ரு'தஃ தேவேஷு ச மஹாந்தேவோ மஹாதேவஸ்ததஃ ஸ்ம்ரு'தஃ

அனைத்து உயிர்களையும் காப்பதால், அவன் 'பிரஜாபதி' என்று அழைக்கப்படுகிறான்; தேவர்களில் மிகப்பெரியவன் என்பதால் மகாதேவன் என்று நினைவுகூரப்படுகிறான்.

ஸர்வகத்வாச்ச தேவாநாம் அவஶ்யத்வாச்ச ஈஶ்வரஃ ப்ரு'ஹத்த்வாச்ச ஸ்ம்ரு'தோ ப்ரஹ்மா பூதத்வாத்பூத உச்யதே

அனைத்திலும் நிறைந்திருப்பதால், தேவர்களுக்கு தலைவனாக இருப்பதால், அவன் ஈச்வரன் என்று அழைக்கப்படுகிறான்; பெருமை உடையவன் என்பதால் பிரமா என்று நினைவுகூரப்படுகிறான்; இருப்பது அவனே என்பதால் பூதன் என்று அழைக்கப்படுகிறான்.

க்ஷேத்ரஜ்ஞஃ க்ஷேத்ரவிஜ்ஞாநாத் ஏகத்வாத்கேவலஃ ஸ்ம்ரு'தஃ யஸ்மாத்புர்யாம் ஸ ஶேதே ச தஸ்மாத்பூருஷ உச்யதே

உடலை அறிந்தவன் என்பதால் 'க்ஷேத்ரஜ்ஞன்' என்று அழைக்கப்படுகிறான்; ஒருவனாக இருப்பதால் 'ஒன்றே ஒன்று' என்று நினைவுகூரப்படுகிறான்; நகரத்தில் (உடலில்) உறங்குகிறான் என்பதால் 'புருஷன்' என்று அழைக்கப்படுகிறான்.

அநாதித்வாச்ச பூர்வத்வாத் ஸ்வயம்பூரிதி ஸம்ஸ்ம்ரு'தஃ யாஜ்யத்வாதுச்யதே யஜ்ஞஃ கவிர் விக்ராந்ததர்ஶநாத்

ஆரம்பமில்லாதவன் என்றும், எல்லாவற்றுக்கும் முன்னதாக இருந்தவன் என்பதால், அவர் 'தானாக தோன்றியவன்' என்று நினைவுபடுகிறார். வழிபடப்பட வேண்டியவர் என்பதால், அவர் 'யாகம்' என்றும் அழைக்கப்படுகிறார். அவர் ஒரு ஞானி; அவரது வலிமையான பார்வைக்கு பெயர் பெற்றவர்.

க்ரமணஃ க்ரமணீயத்வாத் பாலகஶ்சாபி பாலநாத் ஆதித்யஸம்ஜ்ஞஃ கபிலோ ஹ்ய் அக்ரஜோ ऽக்நிரிதி ஸ்ம்ரு'தஃ

நடப்பதற்காக அவர் 'நடப்பவன்' என்றும், காப்பதற்காக 'காப்பவர்' என்றும் அழைக்கப்படுகிறார். அவர் ஆதித்யன், கபிலன், முதல்வன், அக்கினி என்றும் நினைவில் வைக்கப்படுகிறார்.

ஹிரண்யமஸ்ய கர்போ ऽபூத் திரண்யஸ்யாபி கர்பஜஃ தஸ்மாத்திரண்யகர்பத்வம் புராணே ऽஸ்மிந்நிருச்யதே

அவர் பொன்னின் கருவாக ஆனார்; பொன்னிலிருந்து கருவாக பிறந்தார். அதனால் இந்தப் புராணத்தில் அவர் 'பொன்னின்கருவன்' என்று கூறப்படுகிறார்.

ஸ்வயம்புவோ ऽபி வ்ரு'த்தஸ்ய காலோ விஶ்வாத்மநஸ்து யஃ ந ஶக்யஃ பரிஸம்க்யாதும் அபி வர்ஷஶதைரபி

இந்த உலகுக்கே ஆத்மாவாக இருக்கும் தானாக தோன்றியவரின் காலத்தை, நூறு வருடங்கள் இருந்தாலும், கணக்கிட முடியாது.

காலஸம்க்யாவிவ்ரு'த்தஸ்ய பரார்தோ ப்ரஹ்மணஃ ஸ்ம்ரு'தஃ தாவச்சேஷோ ऽஸ்ய காலோ ऽந்யஸ் தஸ்யாந்தே ப்ரதிஸ்ரு'ஜ்யதே

பிரம்மாவின் மிகப்பெரிய காலம் 'பரார்த்தம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது; அந்தக் காலம் முடிந்த பிறகு மீதமுள்ள காலம் வேறொன்று, அது முடிவில் மறைந்து விடும்.

கோடிகோடிஸஹஸ்ராணி அஹர்பூதாநி யாநி வை ஸமதீதாநி கல்பாநாம் தாவச்சேஷாஃ பரே து யே யஸ்த்வயம் வர்ததே கல்போ வாராஹஸ்தம் நிபோதத

முன்னொரு காலங்களில் கோடி கோடி ஆயிரக்கணக்கான நாட்கள் கடந்துவிட்டன; அதே அளவு நாட்கள் இன்னும் இருக்கின்றன. இப்போது நடக்கும் 'வராக' கல்பத்தின் விவரத்தை கேளுங்கள்.

ப்ரதமஃ ஸாம்ப்ரதஸ்தேஷாம் கல்போ ऽயம் வர்ததே த்விஜாஃ யஸ்மிந்ஸ்வாயம்புவாத்யாஸ்து மநவஸ்தே சதுர்தஶ

இவற்றில், இப்போது நடக்கும் கல்பம் முதலாவது; இதில், தானாக தோன்றிய மனுவைத் தொடங்கி பதினான்கு மனுக்கள் தோன்றியுள்ளனர், இருமுறை பிறந்தவர்களே.

அதீதா வர்தமாநாஶ் ச பவிஷ்யா யே ச வை புநஃ தைரியம் ப்ரு'திவீ ஸர்வா ஸப்தத்வீபா ஸபர்வதா

கடந்த காலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் என எல்லா மனுக்களாலும் இந்த பூமி முழுவதும், ஏழு தீவுகளும் மலைகளும் உடன், ஆளப்படுகின்றது.

பூர்ணம் யுகஸஹஸ்ரம் வை பரிபால்யா மஹேஶ்வரைஃ ப்ரஜாபிஸ்தபஸா சைவ தேஷாம் ஶ்ரு'ணுத விஸ்தரம்

ஆயிரம் யுகங்கள் முழுவதும், மகா ஈச்வரர்கள் தங்கள் தவத்தாலும், மக்களோடு சேர்ந்து, பூமியை காப்பாற்றுகிறார்கள். அவர்களின் விவரங்களை இப்போது கேளுங்கள்.

மந்வந்தரேண சைகேந ஸர்வாண்யேவாந்தராணி ச கதிதாநி பவிஷ்யந்தி கல்பஃ கல்பேந சைவ ஹி

ஒவ்வொரு மனுவுக்காலத்திலும், இடைப்பட்ட எல்லா காலங்களும் கூறப்பட்டுள்ளன; ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் அது போலவே நடக்கிறது.

அதீதாநி ச கல்பாநி ஸோதர்காணி ஸஹாந்வயைஃ அநாகதேஷு தத்வச்ச தர்கஃ கார்யோ விஜாநதா

கடந்த கல்பங்களும், அவற்றின் துணை உருவாக்கங்களும், வம்சங்களும், அப்படியே வரவிருக்கும் காலங்களும் — அறிந்தவர் அவற்றை இப்படியே ஆராய வேண்டும்.

ஆபோ ஹ்யக்ரே ஸமபவந் நஷ்டே ச ப்ரு'திவீதலே ஶாந்ததாரைகநீரே ऽஸ்மிந் ந ப்ராஜ்ஞாயத கிம்சந

முதலில், பூமி மறைந்ததால், நீர் மட்டுமே இருந்தது; அந்த அமைதியான ஒரே நீர்ப்பரப்பில் எதுவும் காணப்படவில்லை.

ஏகார்ணவே ததா தஸ்மிந் நஷ்டே ஸ்தாவரஜங்கமே ததா பவதி வை ப்ரஹ்மா ஸஹஸ்ராக்ஷஃ ஸஹஸ்ரபாத்

அந்த ஒரே பெருங்கடலில், நிலையானதும் அசையும் அனைத்தும் இல்லாமல் போனபோது, ஆயிரம் கண்களும், ஆயிரம் கால்களும் உடைய பிரம்மா தோன்றுகிறார்.

ஸஹஸ்ரஶீர்ஷா புருஷோ ருக்மவர்ணஸ் த்வதீந்த்ரியஃ ப்ரஹ்மா நாராயணாக்யஸ்து ஸுஷ்வாப ஸலிலே ததா

ஆயிரம் தலைகளும் கொண்ட புருஷன், பொன்னிறம் உடையவன், அறிவுக்கு எட்டாதவன், பிரம்மா என்றும் நாராயணன் என்றும் அழைக்கப்படுபவன், அப்போது அந்த நீரில் உறங்கினான்.

ஸத்த்வோத்ரேகாத்ப்ரபுத்தஸ்து ஶூந்யம் லோகமுதைக்ஷத இமம் சோதாஹரந்த்யத்ர ஶ்லோகம் நாராயணம் ப்ரதி

சத்துவ குணம் அதிகமாகி விழித்தவுடன், அவர் இந்த வெறுமையான உலகைக் கண்டார். இங்கு நாராயணனைப் பற்றி இந்தச் சுலோகத்தை கூறுகிறார்கள்.

ஆபோ நாராஶ் ச ஸூநவ இத்யபாம் நாம ஶுஶ்ருமஃ ஆபூர்ய தாபிர் அயநம் க்ரு'தவாநாத்மநோ யதஃ

நீர் 'நாரங்கள்' என்றும், அவர் அவற்றின் மகன் என்றும் நாம் கேட்டுள்ளோம்; அந்த நீர்களை நிரப்பி, அவர் தன் உறைவிடமாக ஆக்கியார்.

அப்ஸு ஶேதே யதஸ்தஸ்மாத் ததோ நாராயணஃ ஸ்ம்ரு'தஃ சதுர்யுகஸஹஸ்ரஸ்ய நைஶம் காலம் உபாஸ்யதஃ

அவர் நீரில் உறங்குவதால், அவர் 'நாராயணன்' என்று அழைக்கப்படுகிறார். நாலு யுகங்களின் ஆயிரம் கால இரவில் அவர் தங்கி இருக்கிறார்.

ஶர்வர்யந்தே ப்ரகுருதே ப்ரஹ்மத்வம் ஸர்ககாரணாத் ப்ரஹ்மா து ஸலிலே தஸ்மிந் வாயுர்பூத்வா ஸமாசரத்

அந்த இரவு முடிவில், படைப்புக்காக அவர் பிரம்மாவின் வடிவம் எடுக்கிறார்; பிரம்மாவாக நீரில் காற்றாகி செயல்படுகிறார்.

நிஶாயாமிவ கத்யோதஃ ப்ராவ்ரு'ட்காலே ததஸ்து ஸஃ ததஸ் து ஸலிலே தஸ்மிந் விஜ்ஞாயாந்தர்கதாம் மஹீம்

மழைக்கால இரவில் ஒளிவிளக்குப் பூச்சி போல, அந்த மனிதன் அந்த நீரில் மூழ்கியிருந்த பூமியை கண்டான்.

அநுமாநாத் அஸம்மூடோ பூமேருத்தரணம் புநஃ அகரோத்ஸ தநூமந்யாம் கல்பாதிஷு யதாபுரா

அவன் தெளிவாக யோசித்து, முன்பு போலவே, நுண்ணிய உருவம் எடுத்துக் கொண்டு, பூமியை மீண்டும் மேலே எடுத்தான்.

ததோ மஹாத்மா பகவாந் திவ்யரூபம் அசிந்தயத் ஸலிலேநாப்லுதாம் பூமிம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸ து ஸமந்ததஃ

பெரும் ஆன்மாவும் இறைவனும் ஆன அவர், எல்லா பக்கமும் நீரில் மூழ்கியிருந்த பூமியை பார்த்து, தெய்வீகமான உருவம் ஒன்றை நினைத்தார்.

கிம்நு ரூபமஹம் க்ரு'த்வா உத்தரேயம் மஹீமிமாம் ஜலக்ரீடாநுஸத்ரு'ஶம் வாராஹம் ரூபமாவிஶத்

"நான் எந்த உருவம் எடுத்தால் இந்த பூமியை உயர்த்த முடியும்? நீரில் விளையாட ஏற்றதாக, பன்றியின் உருவம் எடுத்துக் கொள்கிறேன்," என்று அவர் எண்ணினார்.