லிங்கபுராணம்

அஸ்யாத்மநா ஸர்வமிதம் வ்யாப்தம் த்வாஸீச்சிவேச்சயா குணஸாம்யே ததா தஸ்மிந்ந் அவிபாகே தமோமயே

அதன் தன்மையால் இந்த உலகம் முழுவதும் நிறைந்திருந்தது; சிவனின் விருப்பத்தால், குணங்கள் சமநிலையிலிருந்த போது, அந்தப் பிரிவில்லாத இருளில் இருந்தது.

ஸர்ககாலே ப்ரதாநஸ்ய க்ஷேத்ரஜ்ஞாதிஷ்டிதஸ்ய வை குணபாவாத்வ்யஜ்யமாநோ மஹாந் ப்ராதுர்பபூவ ஹ

படைக்காலத்தில், க்ஷேத்ரஞ்ஞன் எனும் அறிவாளி பிரதானத்தை ஆளும் போது, குணங்கள் செயல்படுவதால், மகான் எனும் tattuvam வெளிப்பட்டது.

ஸூக்ஷ்மேண மஹதா சாத அவ்யக்தேந ஸமாவ்ரு'தம் ஸத்த்வோத்ரிக்தோ மஹாநக்ரே ஸத்தாமாத்ரப்ரகாஶகஃ

பின்னர், அந்த மகான் நுண்ணியதாகவும், வெளிப்படாத ஒன்றால் மூடப்பட்டதாகவும், சத்துவம் அதிகமாகவும், ஆரம்பத்தில் இருப்பை மட்டும் வெளிப்படுத்தியது.

மநோ மஹாம்ஸ்து விஜ்ஞேயம் ஏகம் தத்காரணம் ஸ்ம்ரு'தம் ஸமுத்பந்நம் லிங்கமாத்ரம் க்ஷேத்ரஜ்ஞாதிஷ்டிதம் ஹி தத்

மனம் மற்றும் மகான் இரண்டும் ஒன்றாக அறியப்பட வேண்டும்; அது அதன் காரணம் என்று நினைவில் கொள்ளப்படுகிறது. அந்த நுண்ணிய லிங்கம், க்ஷேத்ரஞ்ஞன் ஆளும் போது தோன்றியது.

தர்மாதீநி ச ரூபாணி லோகதத்த்வார்தஹேதவஃ மஹாந் ஸ்ரு'ஷ்டிம் விகுருதே சோத்யமாநஃ ஸிஸ்ரு'க்ஷயா

தர்மம் முதலிய வடிவங்கள், உலக உண்மைக்கான காரணிகள், மகான் படைப்பை உருவாக்குகிறான்; படைக்க விரும்பும் எண்ணத்தால் தூண்டப்படுகிறான்.

மநோ மஹாந்மதிர்ப்ரஹ்ம பூர்புத்திஃ க்யாதிரீஶ்வரஃ ப்ரஜ்ஞா சிதிஃ ஸ்ம்ரு'திஃ ஸம்வித் விஶ்வேஶஶ்சேதி ஸ ஸ்ம்ரு'தஃ

மனம், மகான், புத்தி, பிரம்மா, முன்னோடி அறிவு, புகழ், ஆண்டவன், ஞானம், சிந்தனை, நினைவு, அறிவு, உலகத்தின் ஆண்டவன்—இவை எல்லாம் அவனாக நினைவில் கொள்ளப்படுகின்றன.

மநுதே ஸர்வபூதாநாம் யஸ்மாச்சேஷ்டா பலம் ததஃ ஸௌக்ஷ்ம்யாத்தேந விபக்தம் து யேந தந்மந உச்யதே

எல்லா உயிர்களின் செயல், அதன் விளைவு ஆகியவற்றை அது எண்ணுவதால், அதன் நுண்மை காரணமாக அது வேறுபடுகிறது; அதனால் அதற்கு மனம் என்று பெயர் வந்தது.

தத்த்வாநாம் அக்ரஜோ யஸ்மாந் மஹாம்ஶ் ச பரிமாணதஃ விஶேஷேப்யோ குணேப்யோ ऽபி மஹாநிதி ததஃ ஸ்ம்ரு'தஃ

அந்தத் தத்துவங்களில் முதன்மை உடையவன், அளவிலும் மிகப்பெரியவன், தனித்துவமான குணங்களைவிட உயர்ந்தவன் என்பதால், அவனை 'மகான்' என்று அழைக்கின்றனர்.

பிபர்தி மாநம் மநுதே விபாகம் மந்யதே ऽபி ச புருஷோ போகஸம்பந்தாத் தேந சாஸௌ மதிஃ ஸ்ம்ரு'தஃ

அவன் மரியாதையை ஏற்றுக்கொள்கிறான், வேறுபாடுகளை எண்ணுகிறான், பிரிவுகளை உணர்கிறான்; மனிதன் அனுபவத்துடன் இணைந்திருப்பதால், இதனை 'மதி' என்று கூறுகிறார்கள்.

ப்ரு'ஹத்த்வாத் ப்ரு'ம்ஹணத்வாச்ச பாவாநாம் ஸகலாஶ்ரயாத் யஸ்மாத்தாரயதே பாவாந் ப்ரஹ்ம தேந நிருச்யதே

அவன் பெருமையாலும், விரிவடையும் தன்மையாலும், எல்லா பொருள்களுக்கும் ஆதாரமாகவும், அனைத்தையும் தாங்குவதாலும், அவனை 'பிரம்மா' என்று அழைக்கின்றனர்.

யஃ பூரயதி யஸ்மாச்ச க்ரு'த்ஸ்நாந்தேவாநநுக்ரஹைஃ நயதே தத்த்வபாவம் ச தேந பூரிதி சோச்யதே

அவன் எல்லா தேவர்களையும் அருளால் நிரப்பி, அவர்களை உண்மையான நிலைக்கு அழைத்துச் செல்கிறான்; அதனால் அவனை 'பூரி' என்றும் கூறுகிறார்கள்.

புத்யதே புருஷஶ்சாத்ர ஸர்வாந் பாவாந் ஹிதம் ததா யஸ்மாத்போதயதே சைவ புத்திஸ்தேந நிருச்யதே

இங்கு அந்த மனிதன் எல்லா பொருள்களையும், நன்மையையும் அறிகிறான்; மற்றவர்களுக்கு அறிவைத் தருவதாலும், அவனை 'புத்தி' என்று அழைக்கின்றனர்.

க்யாதிஃ ப்ரத்யுபபோகஶ் ச யஸ்மாத்ஸம்வர்ததே ததஃ போகஸ்ய ஜ்ஞாநநிஷ்டத்வாத் தேந க்யாதிரிதி ஸ்ம்ரு'தஃ

அவனால் அறிவும், நேரடி அனுபவமும் ஏற்படுகின்றன; அனுபவம் அறிவில் நிலைபெறுவதாலும், அவனை 'க்யாதி' என்று அழைக்கின்றனர்.

க்யாயதே தத்குணைர் வாபி ஜ்ஞாநாதிபிர் அநேகஶஃ தஸ்மாச்ச மஹதஃ ஸம்ஜ்ஞா க்யாதிரித்யபிதீயதே

அவன் அறிவு முதலான பல குணங்களால் பலவகையாக அறியப்படுகிறான்; அதனால் 'மகத்' என்பதற்கும் 'க்யாதி' என்ற பெயர் உண்டு.

ஸாக்ஷாத்ஸர்வம் விஜாநாதி மஹாத்மா தேந சேஶ்வரஃ யஸ்மாஜ்ஜ்ஞாநாநுகஶ்சைவ ப்ரஜ்ஞா தேந ஸ உச்யதே

மகா ஆத்மா எல்லாவற்றையும் நேரடியாக அறிகிறான் என்பதால் அவனை 'ஈஸ்வரன்' என்று அழைக்கிறார்கள்; அறிவுடன் இருப்பதால் அவனை 'ப்ரஜ்ஞா' என்றும் கூறுகிறார்கள்.

ஜ்ஞாநாதீநி ச ரூபாணி பஹுகர்மபலாநி ச சிநோதி யஸ்மாத்போகார்தம் தேநாஸௌ சிதிருச்யதே

அவன் அறிவு போன்ற வடிவங்களையும், பல செயல்களின் பலன்களையும் அனுபவத்திற்காக சேர்க்கிறான்; அதனால் அவனை 'சித்து' என்று அழைக்கின்றனர்.

வர்தமாநவ்யதீதாநி ததைவாநாகதாந்யபி ஸ்மரதே ஸர்வகார்யாணி தேநாஸௌ ஸ்ம்ரு'திருச்யதே

அவன் நிகழ்கால, கடந்த கால, வருங்கால எல்லா செயல்களையும் நினைவில் கொள்ளுகிறான்; அதனால் அவனை 'ஸ்மிருதி' என்று அழைக்கின்றனர்.

க்ரு'த்ஸ்நம் ச விந்ததே ஜ்ஞாநம் யஸ்மாந்மாஹாத்ம்யமுத்தமம் தஸ்மாத் விந்தேர் விதேஶ்சைவ ஸம்விதித்யபிதீயதே

அவன் முழுமையான அறிவையும், உயர்ந்த பெருமையையும் அடைகிறான்; அதனால் அறிந்தவன் மற்றும் அறிவும் 'சம்வித்' என்று அழைக்கப்படுகின்றன.

வித்யதே ऽபி ச ஸர்வத்ர தஸ்மிந்ஸர்வம் ச விந்ததி தஸ்மாத்ஸம்விதிதி ப்ரோக்தோ மஹத்பிர் முநிஸத்தமாஃ

அவன் எல்லா இடங்களிலும் இருக்கிறான், அனைத்தையும் தன் உள்ளே காண்கிறான்; அதனால் முனிவர்கள் அவனை 'சம்வித்' என்று அழைக்கின்றனர்.

ஜாநாதேர் ஜ்ஞாநம் இத்யாஹுர் பகவாந் ஜ்ஞாநஸம்நிதிஃ பந்தநாதிபரீபாவாத் ஈஶ்வரஃ ப்ரோச்யதே புதைஃ

அறிவால் அறிவு பிறக்கிறது என்று கூறுகிறார்கள்; பகவான் அறிவின் இருப்பிடமாக இருக்கிறார். கட்டுப்பாடு முதலான காரணங்களால், அறிஞர்கள் அவனை 'ஈஸ்வரன்' என்று அழைக்கின்றனர்.

பர்யாயவாசகைஃ ஶப்தைஸ் தத்த்வம் ஆத்யம் அநுத்தமம் வ்யாக்யாதம் தத்த்வபாவஜ்ஞைர் தேவஸத்பாவசேதகைஃ

பலவகை அர்த்தங்களைத் தரும் சொற்களால், அந்த உயர்ந்த, ஒப்பில்லாத தத்துவம், உண்மை நிலையை அறிந்தவர்களாலும், தெய்வீகத்தை விரும்புபவர்களாலும் விளக்கப்பட்டுள்ளது.

மஹாந்ஸ்ரு'ஷ்டிம் விகுருதே சோத்யமாநஃ ஸிஸ்ரு'க்ஷயா ஸம்கல்போ ऽத்யவஸாயஶ் ச தஸ்ய வ்ரு'த்தித்வயம் ஸ்ம்ரு'தம்

மகான், படைக்க விரும்பி உந்தப்படும்போது, படைப்பை உருவாக்குகிறான்; அதனுடைய இரண்டு செயல்கள் 'சங்கல்பம்' மற்றும் 'தீர்மானம்' என்று அழைக்கப்படுகின்றன.

த்ரிகுணாத் ரஜஸோத்ரிக்தாத் அஹங்காரஸ்ததோ ऽபவத் மஹதா ச வ்ரு'தஃ ஸர்கோ பூதாதிர் பாஹ்யதஸ்து ஸஃ

மூன்று குணங்களில், ரஜஸ் அதிகமாகும் போது அஹங்காரம் தோன்றுகிறது; மகான் மூடிக்கொண்ட படைப்பு, புறத்திலுள்ள பஞ்சபூதங்களால் ஆரம்பமாகிறது.

தஸ்மாதேவ தமோத்ரிக்தாத் அஹங்காராதஜாயத பூததந்மாத்ரஸர்கஸ்து பூதாதிஸ்தாமஸஸ்து ஸஃ

அந்த அஹங்காரத்தில் தமஸ் அதிகமாகும் போது, பஞ்சபூதங்கள் தொடங்கும் சூட்சுமப் பொருட்களின் படைப்பு ஏற்படுகிறது; அது இருளின் தன்மை உடையதாகும் என்று கூறப்படுகிறது.

பூதாதிஸ்து விகுர்வாணஃ ஶப்தமாத்ரம் ஸஸர்ஜ ஹ ஆகாஶம் ஸுஷிரம் தஸ்மாத் உத்பந்நம் ஶப்தலக்ஷணம்

பஞ்சபூதத் தத்துவம் மாற்றம் அடைந்து, முதலில் ஒலி மட்டும் உருவானது; அதிலிருந்து வெற்றிடம் பிறந்தது; அதன் தன்மை ஒலிதான்.

ஆகாஶம் ஶப்தமாத்ரம் து ஸ்பர்ஶமாத்ரம் ஸமாவ்ரு'ணோத் வாயுஶ்சாபி விகுர்வாணோ ரூபமாத்ரம் ஸஸர்ஜ ஹ

விண்ணில் ஒலி மட்டுமே உள்ளது; காற்று மாற்றம் அடைந்து, தொடுதலை உருவாக்கி, அந்த ஒலியையும் சூழ்ந்தது.

ஜ்யோதிருத்பத்யதே வாயோஸ் தத்ரூபகுணம் உச்யதே ஸ்பர்ஶமாத்ரஸ்து வை வாயூ ரூபமாத்ரம் ஸமாவ்ரு'ணோத்

காற்றிலிருந்து ஒளி தோன்றியது; அதற்குரிய தன்மை உருவம். தொடுதல் மட்டும் கொண்ட காற்று, உருவத்தையும் சூழ்ந்தது.

ஜ்யோதிஶ்சாபி விகுர்வாணம் ரஸமாத்ரம் ஸஸர்ஜ ஹ ஸம்பவந்தி ததோ ஹ்யாபஸ் தா வை ஸர்வரஸாத்மிகாஃ

ஒளி மாற்றமடைந்து, சுவை மட்டும் உருவாக்கியது. அதிலிருந்து எல்லா சுவைகளும் கொண்ட நீர் பிறந்தது.

ரஸமாத்ராஸ்து தா ஹ்யாபோ ரூபமாத்ரோ ऽக்நிர் ஆவ்ரு'ணோத் ஆபஶ்சாபி விகுர்வத்யோ கந்தமாத்ரம் ஸஸர்ஜிரே

சுவை மட்டும் கொண்ட நீரை, உருவம் மட்டும் கொண்ட அக்கினி சூழ்ந்தது. நீர் மாற்றம் அடைந்து மணம் மட்டும் உருவாக்கியது.