லிங்கபுராணம்

ஸ ஹத்வா தேவஸம்பூதம் நரகம் தைத்யபுங்கவம் ப்ராஹ்மணஸ்யோர்த்வசக்ரஸ்ய வரதாநாந்மஹாத்மநஃ

தேவரால் பிறந்த அசுரர்களில் சிறந்த நரகன் அவனால் அழிக்கப்பட்டான்; அந்த மகாத்மா ஊர்த்வசக்கிர முனிவரின் வரத்தால் அவன் அவ்வாறு செய்தான்.

ஸ்வோபபோக்யாநி கந்யாநாம் ஷோடஶாதுலவிக்ரமஃ ஶதாதிகாநி ஜக்ராஹ ஸஹஸ்ராணி மஹாபலஃ

ஒப்பற்ற வீரத்துடன், பெரும் பலம் கொண்டவன், தன் இன்பத்திற்காக பதினாறாயிரத்துக்கும் அதிகமான பெண்களை எடுத்துக்கொண்டான்.

ஶாபவ்யாஜேந விப்ராணாம் உபஸம்ஹ்ரு'தவாந் குலம் ஸம்ஹ்ரு'த்ய தத்குலம் சைவ ப்ரபாஸே ऽதிஷ்டதச்யுதஃ

சாபத்தை காரணமாகக் கொண்டு, அவன் பிராமணர்களின் குலத்தை அழித்தான்; அந்த குலத்தை அழித்தபின், அச்யுதன் ப்ரபாஸத்தில் தங்கினார்.

ததா தஸ்யைவ து கதம் வர்ஷாணாமதிகம் ஶதம் க்ரு'ஷ்ணஸ்ய த்வாரகாயாம் வை ஜராக்லேஶாபஹாரிணஃ

அப்போது, முதுமை துன்பத்தை நீக்குபவன் கிருஷ்ணன், துவாரகையில் நூற்றாண்டுக்கும் மேலாக வாழ்ந்தான்.

விஶ்வாமித்ரஸ்ய கண்வஸ்ய நாரதஸ்ய ச தீமதஃ ஶாபம் பிண்டாரகே ऽரக்ஷத் வசோ துர்வாஸஸஸ்ததா

அந்த நேரத்தில், விஸ்வாமித்திரன், கண்வன், ஞானி நாரதன் ஆகியோரின் சாபம் குறித்து, துர்வாச முனிவரின் வார்த்தையை அவன் காத்து, பிண்டாரகத்தில் பாதுகாத்தான்.

த்யக்த்வா ச மாநுஷம் ரூபம் ஜரகாஸ்த்ரச்சலேந து அநுக்ரு'ஹ்ய ச க்ரு'ஷ்ணோ ऽபி லுப்தகம் ப்ரயயௌ திவம்

பின்னர், ஜரா என்ற வேட்டைக்காரனின் அம்பை காரணமாக, மனித உருவை விட்டு, கிருஷ்ணன் அவனை அருளியபின், வானுலகிற்குச் சென்றான்.

அஷ்டாவக்ரஸ்ய ஶாபேந பார்யாஃ க்ரு'ஷ்ணஸ்ய தீமதஃ சௌரைஶ்சாபஹ்ரு'தாஃ ஸர்வாஸ் தஸ்ய மாயாபலேந ச

அஷ்டாவக்ரனின் சாபத்தால், ஞானி கிருஷ்ணனின் எல்லா மனைவிகளும், திருடர்களால், மாயை வலிமையால் கடத்தப்பட்டார்கள்.

பலபத்ரோ ऽபி ஸம்த்யஜ்ய நாகோ பூத்வா ஜகாம ச மஹிஷ்யஸ்தஸ்ய க்ரு'ஷ்ணஸ்ய ருக்மிணீப்ரமுகாஃ ஶுபாஃ

பலகட்ரனும் துறவு செய்து, பாம்பாகி, உலகை விட்டு சென்றான்; கிருஷ்ணனின் மனைவிகள், ருக்மிணி முதலிய நல்லவர்கள், அவரைப் போலவே நடந்தார்கள்.

ஸஹாக்நிம் விவிஶுஃ ஸர்வாஃ க்ரு'ஷ்ணேநாக்லிஷ்டகர்மணா ரேவதீ ச ததா தேவீ பலபத்ரேண தீமதா

அவர்கள் அனைவரும், அக்னியுடன் சேர்ந்து, தீயில் புகுந்தார்கள்; அதுபோலவே, தேவியான ரேவதி, நல்ல செயல்கள் கொண்ட பலபத்ரனுடன் தீயில் சேர்ந்தாள்.

ப்ரவிஷ்டா பாவகம் விப்ராஃ ஸா ச பர்த்ரு'பதம் கதா ப்ரேதகார்யம் ஹரேஃ க்ரு'த்வா பார்தஃ பரமவீர்யவாந்

பிராமணர்கள் அக்கினியில் புகுந்தார்கள்; அவளும் தன் கணவரின் பாதையை அடைந்தாள். ஹரியின் இறுதி கிரியைகளை முடித்த பின், பராக்கிரமம் மிகுந்த பார்த்தன்,

ராமஸ்ய ச ததாந்யேஷாம் வ்ரு'ஷ்ணீநாமபி ஸுவ்ரதஃ கந்தமூலபலைஸ்தஸ்ய பலிகார்யம் சகார ஸஃ

இதேபோல் ராமனுக்கும் மற்றவர்களுக்கும், வ்ருஷ்ணி குலத்தவர்களுக்கும், நல்லொழுக்கமுள்ளவன் வேர், கிழங்கு, பழங்கள் கொண்டு அவர்களுக்கு படையல் செய்தான்.

த்ரவ்யாபாவாத் ஸ்வயம் பார்தோ ப்ராத்ரு'பிஶ் ச திவம் கதஃ ஏவம் ஸம்க்ஷேபதஃ ப்ரோக்தஃ க்ரு'ஷ்ணஸ்யாக்லிஷ்டகர்மணஃ

பொருட்கள் இல்லாததால், பார்த்தனும் அவன் சகோதரர்களும் தாமாகவே வானுலகை அடைந்தார்கள். இவ்வாறு, குறுகியவாறு, குற்றமில்லாத கிருஷ்ணனின் வரலாறு கூறப்பட்டது.

ப்ரபாவோ விலயஶ்சைவ ஸ்வேச்சயைவ மஹாத்மநஃ இத்யேதத்ஸோமவம்ஶாநாம் ந்ரு'பாணாம் சரிதம் த்விஜாஃ

மகான்மாவின் தோற்றமும் மறையும் தனக்கே விருப்பப்படி நிகழ்கின்றன; இது சோம வம்ச அரசர்களின் வரலாறு, இருமுறை பிறந்தவர்களே.

யஃ படேச்ச்ரு'ணுயாத்வாபி ப்ராஹ்மணாந் ஶ்ராவயேதபி ஸ யாதி வைஷ்ணவம் லோகம் நாத்ர கார்யா விசாரணா

இதனை யார் வாசித்தாலும், கேட்டாலும், அல்லது பிராமணர்களுக்கு கேட்க வைத்தாலும், அவர் வைஷ்ணவர்களின் உலகை அடைவார்; இதில் சந்தேகம் இல்லை.

ஆதிஸர்கஸ்த்வயா ஸூத ஸூசிதோ ந ப்ரகாஶிதஃ ஸாம்ப்ரதம் விஸ்தரேணைவ வக்துமர்ஹஸி ஸுவ்ரத

சூதா, நீ ஆதிகாலப் படைப்பை குறிப்பிட்டாய்; ஆனால் விரிவாக விளக்கவில்லை. இப்போது நீ அதை முழுமையாகச் சொல்ல வேண்டும், நல்லொழுக்கமுள்ளவரே.

மஹேஶ்வரோ மஹாதேவஃ ப்ரக்ரு'தேஃ புருஷஸ்ய ச பரத்வே ஸம்ஸ்திதோ தேவஃ பரமாத்மா முநீஶ்வராஃ

மகேஷ்வரன், மகாதேவன், இயற்கையும் புருஷனும் இரண்டிற்கும் அப்பாற்பட்ட நிலையில் நிலைத்து இருக்கிறார்; அந்த தேவன், பரமாத்மா, முனிவர்களின் தலைவன்.

அவ்யக்தம் சேஶ்வராத்தஸ்மாத் அபவத்காரணம் பரம் ப்ரதாநம் ப்ரக்ரு'திஶ்சேதி யதாஹுஸ்தத்த்வசிந்தகாஃ

அந்த இறைவனிடமிருந்து வெளிப்படாதது தோன்றியது; அதுவே உயர்ந்த காரணம். அது பிரதானம், இயற்கை என்று உண்மை ஆராய்பவர்கள் கூறுகின்றனர்.

கந்தவர்ணரஸைர் ஹீநம் ஶப்தஸ்பர்ஶவிவர்ஜிதம் அஜரம் த்ருவமக்ஷய்யம் நித்யம் ஸ்வாத்மந்யவஸ்திதம்

வாசனை, நிறம், சுவை இல்லாதது; ஒலி, தொடுதல் என்பனவுமின்றி, வயதில்லாதது, நிலையானது, அழியாதது, எப்போதும் தன் தன்மையில் நிலைத்திருக்கிறது.

ஜகத்யோநிம் மஹாபூதம் பரம் ப்ரஹ்ம ஸநாதநம் விக்ரஹஃ ஸர்வபூதாநாம் ஈஶ்வராஜ்ஞாப்ரசோதிதம்

உலகத்தின் கருவாகவும், பெரிய tattuvam ஆகவும், உயர்ந்த சனாதன பிரம்மமாகவும், எல்லா உயிர்களின் உருவமாகவும், இறைவனின் கட்டளையால் இயக்கப்படுகிறது.

அநாத்யந்தமஜம் ஸூக்ஷ்மம் த்ரிகுணம் ப்ரபவாவ்யயம் அப்ரகாஶமவிஜ்ஞேயம் ப்ரஹ்மாக்ரே ஸமவர்தத

ஆரம்பமோ முடிவோ இல்லாதது, பிறவாதது, நுண்ணியது, மூன்று குணங்களும் உடையது, தோற்றமும் அழிவும் இல்லாதது; வெளிப்படாதது, அறிய முடியாதது, பிரம்மாவின் ஆரம்பத்தில் இருந்தது.

அஸ்யாத்மநா ஸர்வமிதம் வ்யாப்தம் த்வாஸீச்சிவேச்சயா குணஸாம்யே ததா தஸ்மிந்ந் அவிபாகே தமோமயே

அதன் தன்மையால் இந்த உலகம் முழுவதும் நிறைந்திருந்தது; சிவனின் விருப்பத்தால், குணங்கள் சமநிலையிலிருந்த போது, அந்தப் பிரிவில்லாத இருளில் இருந்தது.

ஸர்ககாலே ப்ரதாநஸ்ய க்ஷேத்ரஜ்ஞாதிஷ்டிதஸ்ய வை குணபாவாத்வ்யஜ்யமாநோ மஹாந் ப்ராதுர்பபூவ ஹ

படைக்காலத்தில், க்ஷேத்ரஞ்ஞன் எனும் அறிவாளி பிரதானத்தை ஆளும் போது, குணங்கள் செயல்படுவதால், மகான் எனும் tattuvam வெளிப்பட்டது.

ஸூக்ஷ்மேண மஹதா சாத அவ்யக்தேந ஸமாவ்ரு'தம் ஸத்த்வோத்ரிக்தோ மஹாநக்ரே ஸத்தாமாத்ரப்ரகாஶகஃ

பின்னர், அந்த மகான் நுண்ணியதாகவும், வெளிப்படாத ஒன்றால் மூடப்பட்டதாகவும், சத்துவம் அதிகமாகவும், ஆரம்பத்தில் இருப்பை மட்டும் வெளிப்படுத்தியது.

மநோ மஹாம்ஸ்து விஜ்ஞேயம் ஏகம் தத்காரணம் ஸ்ம்ரு'தம் ஸமுத்பந்நம் லிங்கமாத்ரம் க்ஷேத்ரஜ்ஞாதிஷ்டிதம் ஹி தத்

மனம் மற்றும் மகான் இரண்டும் ஒன்றாக அறியப்பட வேண்டும்; அது அதன் காரணம் என்று நினைவில் கொள்ளப்படுகிறது. அந்த நுண்ணிய லிங்கம், க்ஷேத்ரஞ்ஞன் ஆளும் போது தோன்றியது.

தர்மாதீநி ச ரூபாணி லோகதத்த்வார்தஹேதவஃ மஹாந் ஸ்ரு'ஷ்டிம் விகுருதே சோத்யமாநஃ ஸிஸ்ரு'க்ஷயா

தர்மம் முதலிய வடிவங்கள், உலக உண்மைக்கான காரணிகள், மகான் படைப்பை உருவாக்குகிறான்; படைக்க விரும்பும் எண்ணத்தால் தூண்டப்படுகிறான்.

மநோ மஹாந்மதிர்ப்ரஹ்ம பூர்புத்திஃ க்யாதிரீஶ்வரஃ ப்ரஜ்ஞா சிதிஃ ஸ்ம்ரு'திஃ ஸம்வித் விஶ்வேஶஶ்சேதி ஸ ஸ்ம்ரு'தஃ

மனம், மகான், புத்தி, பிரம்மா, முன்னோடி அறிவு, புகழ், ஆண்டவன், ஞானம், சிந்தனை, நினைவு, அறிவு, உலகத்தின் ஆண்டவன்—இவை எல்லாம் அவனாக நினைவில் கொள்ளப்படுகின்றன.

மநுதே ஸர்வபூதாநாம் யஸ்மாச்சேஷ்டா பலம் ததஃ ஸௌக்ஷ்ம்யாத்தேந விபக்தம் து யேந தந்மந உச்யதே

எல்லா உயிர்களின் செயல், அதன் விளைவு ஆகியவற்றை அது எண்ணுவதால், அதன் நுண்மை காரணமாக அது வேறுபடுகிறது; அதனால் அதற்கு மனம் என்று பெயர் வந்தது.

தத்த்வாநாம் அக்ரஜோ யஸ்மாந் மஹாம்ஶ் ச பரிமாணதஃ விஶேஷேப்யோ குணேப்யோ ऽபி மஹாநிதி ததஃ ஸ்ம்ரு'தஃ

அந்தத் தத்துவங்களில் முதன்மை உடையவன், அளவிலும் மிகப்பெரியவன், தனித்துவமான குணங்களைவிட உயர்ந்தவன் என்பதால், அவனை 'மகான்' என்று அழைக்கின்றனர்.

பிபர்தி மாநம் மநுதே விபாகம் மந்யதே ऽபி ச புருஷோ போகஸம்பந்தாத் தேந சாஸௌ மதிஃ ஸ்ம்ரு'தஃ

அவன் மரியாதையை ஏற்றுக்கொள்கிறான், வேறுபாடுகளை எண்ணுகிறான், பிரிவுகளை உணர்கிறான்; மனிதன் அனுபவத்துடன் இணைந்திருப்பதால், இதனை 'மதி' என்று கூறுகிறார்கள்.