லிங்கபுராணம்

அஹோ மமாத்ர காடிந்யம் மநஸோ முநிபுங்கவ பதிம் ப்ராணஸமம் த்யக்த்வா ஸ்திதா யத்ர க்ஷணம் யதஃ

அரே! என் மனம் எவ்வளவு கடினம், முனிவர்களில் சிறந்தவரே; உயிருக்கு சமமான கணவரை விட்டும், ஒரு கணம் இங்கு நான் இருக்கிறேன்.

வஸிஷ்டாஶ்வத்தமாஶ்ரித்ய ஹ்ய் அம்ரு'தா து யதா லதா நிர்மூலாப்யம்ரு'தா பர்த்ரா த்யக்தா தீநா ஸ்திதாப்யஹம்

வசிஷ்டரை மரமாக நம்பி, ஒரு கொடிபோல் நான் உயிருடன் இருக்கிறேன்; வேர் அறுந்தாலும், கணவரால் விலகப்பட்டும், துயரத்தில் நான் இருக்கிறேன்.

ஸ்நுஷாவாக்யம் நிஶம்யைவ வஸிஷ்டோ பார்யயா ஸஹ ததா சக்ரே மதிம் தீமாந் யாதும் ஸ்வாஶ்ரமமாஶ்ரமீ

மருமகளின் வார்த்தைகளை கேட்டதும், வசிஷ்டர் தன் மனைவியுடன் சேர்ந்து, அறிவுடையவராக, தம் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்ப முடிவு செய்தார்.

க்ரு'ச்ச்ராத்ஸபார்யோ பகவாந் வஸிஷ்டஃ ஸ்வாஶ்ரமம் க்ஷணாத் அத்ரு'ஶ்யந்த்யா ச புண்யாத்மா ஸம்விவேஶ ஸ சிந்தயந்

பெரும் சிரமத்துடன், வசிஷ்டர் தன் மனைவியுடன் விரைவில் தம் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார்; அந்த புண்ணியவான், கண்களுக்கு தெரியாமல், சிந்தித்து உள்ளே நுழைந்தார்.

ஸா கர்பம் பாலயாமாஸ கதம்சிந்முநிபுங்கவாஃ குலஸம்தாரணார்தாய ஶக்திபத்நீ பதிவ்ரதா

சக்தியின் மனைவி, கணவனை நேசித்து, குலம் நிலைநிற்றற்காக, முனிவர்களே, தன் கருவை எப்படியோ காப்பாற்றினார்.

ததஃ ஸாஸூத தநயம் தஶமே மாஸி ஸுப்ரபம் ஶக்திபத்நீ யதா ஶக்திம் ஶக்திமந்தமருந்ததீ

பின்னர் பத்தாம் மாதத்தில், சக்தியின் மனைவி ஒரு பிரகாசமான மகனை பெற்றாள்; அருந்ததியும் தன் திறமுக்கு ஏற்ப ஒரு வலிமையான மகனை பெற்றதுபோல்.

அஸூத ஸா திதிர்விஷ்ணும் யதா ஸ்வாஹா குஹம் ஸுதம் அக்நிம் யதாரணிஃ பத்நீ ஶக்தேஃ ஸாக்ஷாத்பராஶரம்

அவள், திதி விஷ்ணுவை பெற்றதுபோல், ஸ்வாஹா குகனை பெற்றதுபோல், அக்கினியின் மனைவி அரணியில் இருந்து மகனை பெற்றதுபோல், சக்தியின் மனைவி நேரடியாக பராசரரைக் பெற்றாள்.

யதா ததா ஶக்திஸூநுர் அவதீர்ணோ மஹீதலே ஶக்திஸ்த்யக்த்வா ததா துஃகம் பித்ரூ'ணாம் ஸமதாம் யயௌ

அந்தக் காலத்தில் சக்தியின் மகன் பூமியில் அவதரித்தபோது, சக்தி தன் துயரத்திலிருந்து விடுபட்டு, முன்னோர் நிலையை அடைந்தார்.

ப்ராத்ரு'பிஃ ஸஹ புண்யாத்மா ஆதித்யைர் இவ பாஸ்கரஃ ரராஜ பித்ரு'லோகஸ்தோ வாஸிஷ்டோ முநிபுங்கவாஃ

முன்னோர்களுடன் வாழ்ந்த வாசிஷ்டர், தம் சகோதரர்களுடன் பிரகாசமாக, ஆதித்யர்களில் சூரியன் போல், முனிவர்களில் சிறந்தவராக ஒளி விட்டார்.

ஜகுஸ்ததா ச பிதரோ நந்ரு'துஶ் ச பிதாமஹாஃ ப்ரபிதாமஹாஶ் ச விப்ரேந்த்ரா ஹ்ய் அவதீர்ணே பராஶரே

அப்போது முன்னோர்கள் பாடினர், தாத்தாக்களும் பெரிய தாத்தாக்களும் நடனமாடினர், பராசரர் அவதரித்ததில் சிறந்த பிராமணர்களும் மகிழ்ந்தனர்.

யே ப்ரஹ்மவாதிநோ பூமௌ நந்ரு'துர் திவி தேவதாஃ புஷ்கராத்யாஶ் ச ஸஸ்ரு'ஜுஃ புஷ்பவர்ஷம் ச கேசராஃ

பூமியில் பிரம்மத்தைப் பேசுவோர் நடனமாடினர், வானில் தேவர்கள் நடனமாடினர், புஷ்கரன் முதலான வானவாசிகள் மலர் மழை பொழிந்தனர்.

புரேஷு ராக்ஷஸாநாம் ச ப்ரணாதம் விஷமம் த்விஜாஃ ஆஶ்ரமஸ்தாஶ் ச முநயஃ ஸமூஹுர்ஹர்ஷஸம்ததிம்

ராட்சசர்களின் நகரங்களில் இருமுறை பிறந்தோர் பெரும் சப்தம் எழுப்பினர்; ஆசிரமங்களில் இருந்த முனிவர்கள் பேரானந்தம் அடைந்தனர்.

அவதீர்ணோ யதா ஹ்யண்டாத் பாநுஃ ஸோ ऽபி பராஶரஃ அத்ரு'ஶ்யந்த்யாஶ்சதுர்வக்த்ரோ மேகஜாலாத்திவாகரஃ

முட்டையிலிருந்து சூரியன் தோன்றும் போல், பராசரரும் வெளிப்பட்டார்; மேகக் கூட்டத்திலிருந்து நான்முகனும், வானிலிருந்து சூரியனும் தோன்றுவது போல்.

ஸுகம் ச துஃகமபவத் அத்ரு'ஶ்யந்த்யாஸ்ததா த்விஜாஃ த்ரு'ஷ்ட்வா புத்ரம் பதிம் ஸ்ம்ரு'த்வா அருந்தத்யா முநேஸ்ததா

அவளுக்கு மகனைப் பார்த்த மகிழ்ச்சியும், கணவனை நினைத்த துயரமும் ஒருசேர வந்தன; அருந்ததியும் முனிவரின் மனைவியாக அதுபோல அனுபவித்தாள்.

த்ரு'ஷ்ட்வா ச தநயம் பாலா பராஶரமதித்யுதிம் லலாப விஹ்வலா பாலா ஸந்நகண்டீ பபாத ச

பராசரர் என்ற பிரகாசமான மகனைப் பார்த்த அந்த இளம் பெண், மனம் கலங்கி, தொண்டை அடைத்துப் புலம்பி, தரையில் விழுந்தாள்.

ஸா பராஶரமஹோ மஹாமதிம் தேவதாநவகணைஶ் ச பூஜிதம் ஜாதமாத்ரம் அநகம் ஶுசிஸ்மிதா புத்ய ஸாஶ்ருநயநா லலாப ச

அவள், தூய்மையான புன்னகையுடன், கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன், பிறந்த உடனே பாவமில்லாத, பெரிய ஞானம் உடைய, தேவதானவர்களால் போற்றப்பட்ட பராசரரைப் புகழ்ந்தாள்.

ஹா வஸிஷ்டஸுத குத்ரசித்கதஃ பஶ்ய புத்ரமநகம் தவாத்மஜம் த்யஜ்ய தீநவதநாம் வநாந்தரே புத்ரதர்ஶநபராமிமாம் ப்ரபோ

"ஓ வாசிஷ்டரின் மகனே, எங்கே இருக்கினும், உன் பாவமில்லாத மகனையும் உன் சொந்த பிள்ளையையும் பார்! என்னை, துக்கம் நிறைந்த முகத்துடன், காடில் மகனைப் பார்க்க ஆசைப்பட்டவளாக விட்டுவிட்டு, பிரபுவே!"

ஶக்தே ஸ்வம் ச ஸுதம் பஶ்ய ப்ராத்ரு'பிஃ ஸஹ ஷண்முகம் யதா மஹேஶ்வரோ ऽபஶ்யத் ஸகணோ ஹ்ரு'ஷிதாநநஃ

"ஓ சக்தியே, உன் சகோதரர்களுடன் கூடிய ஆறு முகம் உடைய மகனைப் பார்; மகேஸ்வரன் தன் அணிகளுடன் மகிழ்ச்சியுடன் தன் மகனைப் பார்த்தது போல."

அத தஸ்யாஸ்ததாலாபம் வஸிஷ்டோ முநிஸத்தமஃ ஶ்ருத்வா ஸ்நுஷாமுவாசேதம் மா ரோதீர் இதி துஃகிதஃ

அப்போது சிறந்த முனிவரான வாசிஷ்டர், அவளது புலம்பலைக் கேட்டு, தன் மருமகளிடம் 'அழாதே' என்று துக்கத்துடன் சொன்னார்.

ஆஜ்ஞயா தஸ்ய ஸா ஶோகம் வஸிஷ்டஸ்ய குலாங்கநா த்யக்த்வா ஹ்யபாலயத்பாலம் பாலா பாலம்ரு'கேக்ஷணா

வாசிஷ்டரின் கட்டளையால், அந்தக் குலத்துக் கன்னி தன் துயரத்தை விட்டுவிட்டு, தானும் இளம் பெண்ணாக, மான் கண்கள் உடைய குழந்தையை கவனித்தாள்.

த்ரு'ஷ்ட்வா தாமபலாம் ப்ராஹ மங்கலாபரணைர் விநா ஆஸீநாமாகுலாம் ஸாத்வீம் பாஷ்பபர்யாகுலேக்ஷணாம்

அந்த இளம் பெண், மங்கள நகைகள் இன்றி, கவலையுடன், நல்லொழுக்கத்துடன், கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்து, அவர் பேசினார்.

அம்ப மங்கலவிபூஷணைர் விநா தேஹயஷ்டிரநகே ந ஶோபதே வக்துமர்ஹஸி தவாத்ய காரணம் சந்த்ரபிம்பரஹிதேவ ஶர்வரீ

"அம்மா, மங்கள நகைகள் இன்றி, உன் பாவமில்லாத உடல் ஒளிவிடவில்லை. இன்று அதற்குக் காரணம் என்னவென்று சொல்ல வேண்டும்; சந்திரன் இல்லாத இரவு போல இருக்கிறது."

மாதர்மாதஃ கதம் த்யக்த்வா மங்கலாபரணாநி வை ஆஸீநா பர்த்ரு'ஹீநேவ வக்துமர்ஹஸி ஶோபநே

"அம்மா, நீ மங்கள நகைகளை விட்டு, கணவனை இழந்தவள்போல் அமர்ந்திருக்கிறாய்; அழகானவளே, அதற்குக் காரணம் சொல்ல வேண்டும்."

அத்ரு'ஶ்யந்தீ ததா வாக்யம் ஶ்ருத்வா தஸ்ய ஸுதஸ்ய ஸா ந கிம்சித் அப்ரவீத் புத்ரம் ஶுபம் வா யதி வேதரத்

அத்ருஸ்யந்தி தன் மகனின் வார்த்தைகளை கேட்டதும், அவளால் நல்லது அல்லது வேறு எதுவும் சொல்ல முடியவில்லை.

அத்ரு'ஶ்யந்தீம் புநஃ ப்ராஹ ஶாக்தேயோ பகவாந்மம மாதஃ குத்ர மஹாதேஜாஃ பிதா வத வதேதி தாம்

பின்னர் சக்தியின் மகன், அத்ருஸ்யந்தியை மீண்டும் கேட்டான்: "அம்மா, என் தந்தை எங்கு இருக்கிறார்? அவர் மிகுந்த வீரர். சொல்லுங்கள், சொல்லுங்கள்!" என்று கேட்டான்.

ஶ்ருத்வா ருரோத ஸா வாக்யம் புத்ரஸ்யாதீவ விஹ்வலா பக்ஷிதோ ரக்ஷஸா தாதஸ் தவேதி நிபபாத ச

மகனின் வார்த்தைகளை கேட்டதும், அவள் மிகுந்த துயரத்தில் அழ ஆரம்பித்தாள்; "உன் தந்தையை ஒரு ராட்சசன் விழுங்கிவிட்டான்" என்று சொல்லி, கீழே விழுந்தாள்.

ஶ்ருத்வா வஸிஷ்டோ ऽபி பபாத பூமௌ பௌத்ரஸ்ய வாக்யம் ஸ ருதந்தயாலுஃ அருந்ததீ சாஶ்ரமவாஸிநஸ்ததா முநேர்வஸிஷ்டஸ்ய முநீஶ்வராஶ் ச

பேரனின் வார்த்தைகளை கேட்டதும், வசிஷ்டர் கூட கருணையுடன் அழுது தரையில் விழுந்தார்; அருந்ததி, ஆசிரமத்தில் இருந்த முனிவர்கள், மற்ற பெரிய முனிவர்களும் வசிஷ்டருடன் சேர்ந்து அப்படியே நடந்தார்கள்.

பக்ஷிதோ ரக்ஷஸா மாதுஃ பிதா தவ முகாதிதி ஶ்ருத்வா பராஶரோ தீமாந் ப்ராஹ சாஸ்ராவிலேக்ஷணஃ

தன் தாயின் வாயிலாக தந்தை ராட்சசனால் விழுங்கப்பட்டதை கேட்டதும், அறிவில் சிறந்த பராசரன் கண்ணீர் மல்கக் கூறினான்.

அப்யர்ச்ய தேவதேவேஶம் த்ரைலோக்யம் ஸசராசரம் க்ஷணேந மாதஃ பிதரம் தர்ஶயாமீதி மே மதிஃ

"மூன்று உலகங்களையும் உடைய இறைவனை வழிபட்ட பிறகு, அம்மா, ஒரு கணத்தில் நம் தந்தையை உனக்குக் காண்பிப்பேன் என்று எனக்கு தீர்மானம் ஏற்பட்டுள்ளது."