லிங்கபுராணம்

விசாரமுக்தே தவ கர்பமண்டலம் கராம்புஜாப்யாம் விநிஹத்ய துர்லபம் குலம் வஸிஷ்டஸ்ய ஸமஸ்தமப்யஹோ நிஹந்துமார்யே கதமுத்யதா வத

ஓ குழப்பமடைந்தவளே, நீ உன் அழகிய கரங்களால் உன் கருவை அடித்து, இந்த அரிய வசிஷ்ட குலத்தை அழிக்க நினைத்தாய்; அரியவளே, இப்படிச் செய்ய எப்படித் துணிந்தாய் என்று சொல்லு.

தவாத்மஜம் ஶக்திஸுதம் ச த்ரு'ஷ்ட்வா சாஸ்வாத்ய வக்த்ராம்ரு'தம் ஆர்யஸூநோஃ த்ராதும் யதோ தேஹமிமம் முநீந்த்ரஃ ஸுநிஶ்சிதஃ பாஹி ததஃ ஶரீரம்

உன் மகன், சக்தியின் மகனைப் பார்த்து, அவன் வாயின் அமுதை அனுபவித்து, அந்த முனிவரின் மகன் இந்த உடலை காப்பாற்ற உறுதி செய்தான்; ஆகவே, நீ உடலை பாதுகாப்பாயாக.

ஏவம் ஸ்நுஷாமுபாலப்ய முநிம் சாருந்ததீ ஸ்திதா அருந்ததீ வஸிஷ்டஸ்ய ப்ராஹ சார்தேதி விஹ்வலா

இவ்வாறு மருமகளிடம் கண்டித்தபோது, அருந்ததி முனிவரின் அருகில் நின்றாள்; துயரத்தில் கலங்கிய அருந்ததி வசிஷ்டரிடம் பேசினாள்.

த்வய்யேவ ஜீவிதம் சாஸ்ய முநேர் யத் ஸுவ்ரதே மம ஜீவிதம் ரக்ஷ தேஹஸ்ய தாத்ரீ ச குரு யத்திதம்

ஓ நல்லொழுக்கமுள்ளவளே, இந்த முனிவரின் உயிர் உன்னில்தான் இருக்கிறது; என் உயிரையும் காப்பாற்று, உடலைப் பாதுகாக்கும் தாயாக, நல்லதைச் செய்.

மயா யதி முநிஶ்ரேஷ்டஸ் த்ராதும் வை நிஶ்சிதம் ஸ்வகம் மமாஶுபம் ஶுபம் தேஹம் கதம்சித் பாலயாம்யஹம்

நான் இந்த மகாமுனிவரை காப்பாற்ற உறுதி செய்திருந்தால், என் உடல் நல்லதா கெட்டதா என்றாலும், அதை எப்படியாவது காப்பாற்றுவேன்.

ப்ரியதுஃகமஹம் ப்ராப்தா ஹ்ய் அஸதீ நாத்ர ஸம்ஶயஃ முநே துஃகாதஹம் தக்தா யதஃ புத்ரீ முநே தவ

நான் இன்பமும் துயரமும் அனுபவித்துள்ளேன்; நான் நல்லவளல்ல — இதில் சந்தேகம் இல்லை, முனிவரே; உமக்கு மகளாக இருப்பதால் துயரத்தில் எரிகிறேன்.

அஹோ ऽத்புதம் மயா த்ரு'ஷ்டம் துஃகபாத்ரீ ஹ்யஹம் விபோ துஃகத்ராதா பவ ப்ரஹ்மந் ப்ரஹ்மஸூநோ ஜகத்குரோ

அரே! நான் ஒரு அதிசயத்தை கண்டேன்; நான் உண்மையில் துயரத்தின் பாத்திரம், பிரபுவே. துயரத்தை நீக்கும் ஒருவராக இரு, பிரம்மனே, உலகுக்கு ஆசிரியரே.

ததாபி பர்த்ரு'ரஹிதா தீநா நாரீ பவேதிஹ பாஹி மாம் தத ஆர்யேந்த்ர பரிபூதா பவிஷ்யதி

இருப்பினும், கணவரை இழந்த பெண் இங்கு துயரமடைவாள்; அரியவரே, என்னை காப்பாற்று, இல்லையெனில் நான் இகழ்ச்சி அடைவேன்.

பிதா மாதா ச புத்ராஶ்ச பௌத்ராஃ ஶ்வஶுர ஏவ ச ஏதே ந பாந்தவாஃ ஸ்த்ரீணாம் பர்தா பந்துஃ பரா கதிஃ

தந்தை, தாய், மகன்கள், பேரர்கள், மாமனார் — இவர்கள் பெண்களுக்கு உண்மையான உறவினர் அல்லர்; கணவரே உண்மையான உறவும், உயர்ந்த ஆதரவுமாக இருக்கிறார்.

ஆத்மநோ யத்தி கதிதம் அப்யர்தமிதி பண்டிதைஃ ததப்யத்ர ம்ரு'ஷா ஹ்யாஸீத் கதஃ ஶக்திரஹம் ஸ்திதா

ஆன்மாவைப் பற்றி பண்டிதர்கள் சொன்னதும் பாதி உண்மைதான்; அதுவும் இங்கு பொய்யாயிற்று, ஏனெனில் சக்தி போய்விட்டார், நான் மட்டும் இருக்கிறேன்.

அஹோ மமாத்ர காடிந்யம் மநஸோ முநிபுங்கவ பதிம் ப்ராணஸமம் த்யக்த்வா ஸ்திதா யத்ர க்ஷணம் யதஃ

அரே! என் மனம் எவ்வளவு கடினம், முனிவர்களில் சிறந்தவரே; உயிருக்கு சமமான கணவரை விட்டும், ஒரு கணம் இங்கு நான் இருக்கிறேன்.

வஸிஷ்டாஶ்வத்தமாஶ்ரித்ய ஹ்ய் அம்ரு'தா து யதா லதா நிர்மூலாப்யம்ரு'தா பர்த்ரா த்யக்தா தீநா ஸ்திதாப்யஹம்

வசிஷ்டரை மரமாக நம்பி, ஒரு கொடிபோல் நான் உயிருடன் இருக்கிறேன்; வேர் அறுந்தாலும், கணவரால் விலகப்பட்டும், துயரத்தில் நான் இருக்கிறேன்.

ஸ்நுஷாவாக்யம் நிஶம்யைவ வஸிஷ்டோ பார்யயா ஸஹ ததா சக்ரே மதிம் தீமாந் யாதும் ஸ்வாஶ்ரமமாஶ்ரமீ

மருமகளின் வார்த்தைகளை கேட்டதும், வசிஷ்டர் தன் மனைவியுடன் சேர்ந்து, அறிவுடையவராக, தம் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்ப முடிவு செய்தார்.

க்ரு'ச்ச்ராத்ஸபார்யோ பகவாந் வஸிஷ்டஃ ஸ்வாஶ்ரமம் க்ஷணாத் அத்ரு'ஶ்யந்த்யா ச புண்யாத்மா ஸம்விவேஶ ஸ சிந்தயந்

பெரும் சிரமத்துடன், வசிஷ்டர் தன் மனைவியுடன் விரைவில் தம் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார்; அந்த புண்ணியவான், கண்களுக்கு தெரியாமல், சிந்தித்து உள்ளே நுழைந்தார்.

ஸா கர்பம் பாலயாமாஸ கதம்சிந்முநிபுங்கவாஃ குலஸம்தாரணார்தாய ஶக்திபத்நீ பதிவ்ரதா

சக்தியின் மனைவி, கணவனை நேசித்து, குலம் நிலைநிற்றற்காக, முனிவர்களே, தன் கருவை எப்படியோ காப்பாற்றினார்.

ததஃ ஸாஸூத தநயம் தஶமே மாஸி ஸுப்ரபம் ஶக்திபத்நீ யதா ஶக்திம் ஶக்திமந்தமருந்ததீ

பின்னர் பத்தாம் மாதத்தில், சக்தியின் மனைவி ஒரு பிரகாசமான மகனை பெற்றாள்; அருந்ததியும் தன் திறமுக்கு ஏற்ப ஒரு வலிமையான மகனை பெற்றதுபோல்.

அஸூத ஸா திதிர்விஷ்ணும் யதா ஸ்வாஹா குஹம் ஸுதம் அக்நிம் யதாரணிஃ பத்நீ ஶக்தேஃ ஸாக்ஷாத்பராஶரம்

அவள், திதி விஷ்ணுவை பெற்றதுபோல், ஸ்வாஹா குகனை பெற்றதுபோல், அக்கினியின் மனைவி அரணியில் இருந்து மகனை பெற்றதுபோல், சக்தியின் மனைவி நேரடியாக பராசரரைக் பெற்றாள்.

யதா ததா ஶக்திஸூநுர் அவதீர்ணோ மஹீதலே ஶக்திஸ்த்யக்த்வா ததா துஃகம் பித்ரூ'ணாம் ஸமதாம் யயௌ

அந்தக் காலத்தில் சக்தியின் மகன் பூமியில் அவதரித்தபோது, சக்தி தன் துயரத்திலிருந்து விடுபட்டு, முன்னோர் நிலையை அடைந்தார்.

ப்ராத்ரு'பிஃ ஸஹ புண்யாத்மா ஆதித்யைர் இவ பாஸ்கரஃ ரராஜ பித்ரு'லோகஸ்தோ வாஸிஷ்டோ முநிபுங்கவாஃ

முன்னோர்களுடன் வாழ்ந்த வாசிஷ்டர், தம் சகோதரர்களுடன் பிரகாசமாக, ஆதித்யர்களில் சூரியன் போல், முனிவர்களில் சிறந்தவராக ஒளி விட்டார்.

ஜகுஸ்ததா ச பிதரோ நந்ரு'துஶ் ச பிதாமஹாஃ ப்ரபிதாமஹாஶ் ச விப்ரேந்த்ரா ஹ்ய் அவதீர்ணே பராஶரே

அப்போது முன்னோர்கள் பாடினர், தாத்தாக்களும் பெரிய தாத்தாக்களும் நடனமாடினர், பராசரர் அவதரித்ததில் சிறந்த பிராமணர்களும் மகிழ்ந்தனர்.

யே ப்ரஹ்மவாதிநோ பூமௌ நந்ரு'துர் திவி தேவதாஃ புஷ்கராத்யாஶ் ச ஸஸ்ரு'ஜுஃ புஷ்பவர்ஷம் ச கேசராஃ

பூமியில் பிரம்மத்தைப் பேசுவோர் நடனமாடினர், வானில் தேவர்கள் நடனமாடினர், புஷ்கரன் முதலான வானவாசிகள் மலர் மழை பொழிந்தனர்.

புரேஷு ராக்ஷஸாநாம் ச ப்ரணாதம் விஷமம் த்விஜாஃ ஆஶ்ரமஸ்தாஶ் ச முநயஃ ஸமூஹுர்ஹர்ஷஸம்ததிம்

ராட்சசர்களின் நகரங்களில் இருமுறை பிறந்தோர் பெரும் சப்தம் எழுப்பினர்; ஆசிரமங்களில் இருந்த முனிவர்கள் பேரானந்தம் அடைந்தனர்.

அவதீர்ணோ யதா ஹ்யண்டாத் பாநுஃ ஸோ ऽபி பராஶரஃ அத்ரு'ஶ்யந்த்யாஶ்சதுர்வக்த்ரோ மேகஜாலாத்திவாகரஃ

முட்டையிலிருந்து சூரியன் தோன்றும் போல், பராசரரும் வெளிப்பட்டார்; மேகக் கூட்டத்திலிருந்து நான்முகனும், வானிலிருந்து சூரியனும் தோன்றுவது போல்.

ஸுகம் ச துஃகமபவத் அத்ரு'ஶ்யந்த்யாஸ்ததா த்விஜாஃ த்ரு'ஷ்ட்வா புத்ரம் பதிம் ஸ்ம்ரு'த்வா அருந்தத்யா முநேஸ்ததா

அவளுக்கு மகனைப் பார்த்த மகிழ்ச்சியும், கணவனை நினைத்த துயரமும் ஒருசேர வந்தன; அருந்ததியும் முனிவரின் மனைவியாக அதுபோல அனுபவித்தாள்.

த்ரு'ஷ்ட்வா ச தநயம் பாலா பராஶரமதித்யுதிம் லலாப விஹ்வலா பாலா ஸந்நகண்டீ பபாத ச

பராசரர் என்ற பிரகாசமான மகனைப் பார்த்த அந்த இளம் பெண், மனம் கலங்கி, தொண்டை அடைத்துப் புலம்பி, தரையில் விழுந்தாள்.

ஸா பராஶரமஹோ மஹாமதிம் தேவதாநவகணைஶ் ச பூஜிதம் ஜாதமாத்ரம் அநகம் ஶுசிஸ்மிதா புத்ய ஸாஶ்ருநயநா லலாப ச

அவள், தூய்மையான புன்னகையுடன், கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன், பிறந்த உடனே பாவமில்லாத, பெரிய ஞானம் உடைய, தேவதானவர்களால் போற்றப்பட்ட பராசரரைப் புகழ்ந்தாள்.

ஹா வஸிஷ்டஸுத குத்ரசித்கதஃ பஶ்ய புத்ரமநகம் தவாத்மஜம் த்யஜ்ய தீநவதநாம் வநாந்தரே புத்ரதர்ஶநபராமிமாம் ப்ரபோ

"ஓ வாசிஷ்டரின் மகனே, எங்கே இருக்கினும், உன் பாவமில்லாத மகனையும் உன் சொந்த பிள்ளையையும் பார்! என்னை, துக்கம் நிறைந்த முகத்துடன், காடில் மகனைப் பார்க்க ஆசைப்பட்டவளாக விட்டுவிட்டு, பிரபுவே!"

ஶக்தே ஸ்வம் ச ஸுதம் பஶ்ய ப்ராத்ரு'பிஃ ஸஹ ஷண்முகம் யதா மஹேஶ்வரோ ऽபஶ்யத் ஸகணோ ஹ்ரு'ஷிதாநநஃ

"ஓ சக்தியே, உன் சகோதரர்களுடன் கூடிய ஆறு முகம் உடைய மகனைப் பார்; மகேஸ்வரன் தன் அணிகளுடன் மகிழ்ச்சியுடன் தன் மகனைப் பார்த்தது போல."

அத தஸ்யாஸ்ததாலாபம் வஸிஷ்டோ முநிஸத்தமஃ ஶ்ருத்வா ஸ்நுஷாமுவாசேதம் மா ரோதீர் இதி துஃகிதஃ

அப்போது சிறந்த முனிவரான வாசிஷ்டர், அவளது புலம்பலைக் கேட்டு, தன் மருமகளிடம் 'அழாதே' என்று துக்கத்துடன் சொன்னார்.