லிங்கபுராணம்

கதம் ஹி ரக்ஷஸா ஶக்திர் பக்ஷிதஃ ஸோ ऽநுஜைஃ ஸஹ வாஸிஷ்டோ வததாம் ஶ்ரேஷ்ட ஸூத வக்துமிஹார்ஹஸி

ராட்சசனால் சகோதரர்களுடன் சேர்ந்து ஷக்தி எப்படி உண்டுபோனான்? பேசுவோரில் சிறந்தவரே, சூதா, இதை இங்கு சொல்ல வேண்டும்.

ராக்ஷஸோ ருதிரோ நாம வஸிஷ்டஸ்ய ஸுதம் புரா ஶக்திம் ஸ பக்ஷயாமாஸ ஶக்தேஃ ஶாபாத்ஸஹாநுஜைஃ

ருதிரன் என்ற ராட்சசன் ஒருநாள் வசிஷ்டரின் மகன் ஷக்தியையும், அவன் சகோதரர்களையும், ஷக்தியின் சாபத்தால் உண்டுபோனான்.

வஸிஷ்டயாஜ்யம் விப்ரேந்த்ராஸ் ததாதிஶ்யைவ பூபதிம் கல்மாஷபாதம் ருதிரோ விஶ்வாமித்ரேண சோதிதஃ

விசுவாமித்திரரால் தூண்டப்பட்டு, கல்மாஷபாதன் என்ற அரசரின் கட்டளையின்படி, ருதிரன் வசிஷ்டரின் யாகபாகத்தை உண்டான்.

பக்ஷிதஃ ஸ இதி ஶ்ருத்வா வஸிஷ்டஸ்தேந ரக்ஷஸா ஶக்திஃ ஶக்திமதாம் ஶ்ரேஷ்டோ ப்ராத்ரு'பிஃ ஸஹ தர்மவித்

அந்த ராட்சசனால் ஷக்தி, சக்திவான்களில் சிறந்தவரும் தர்மத்தை அறிந்தவரும், சகோதரர்களுடன் சேர்ந்து உண்டுபட்டதை வசிஷ்டர் கேட்டார்.

ஹா புத்ர புத்ர புத்ரேதி க்ரந்தமாநோ முஹுர்முஹுஃ அருந்தத்யா ஸஹ முநிஃ பபாத புவி துஃகிதஃ

"மகனே, மகனே, மகனே" என்று மீண்டும் மீண்டும் அழுதபடி, அருந்ததியுடன் அந்த முனிவர் துயரத்தில் தரையில் விழுந்தார்.

நஷ்டம் குலமிதி ஶ்ருத்வா மர்தும் சக்ரே மதிம் ததா ஸ்மரந்புத்ரஶதம் சைவ ஶக்திஜ்யேஷ்டம் ச ஶக்திமாந்

தன் வம்சம் அழிந்துவிட்டது என்று கேட்டு, நூறு மகன்களையும், முதல்வனும் வலிமைமிக்கவருமான ஷக்தியையும் நினைத்து, உயிரை விட தீர்மானித்தார்.

ந தம் விநாஹம் ஜீவிஷ்யே இதி நிஶ்சித்ய துஃகிதஃ

"அவனை இன்றி நான் உயிரோடிருப்பேன் என்று இல்லை" என்று துயரத்தில் தீர்மானித்தார்.

ஆருஹ்ய மூர்தாநம் அஜாத்மஜோ ऽஸௌ தயாத்மவாந் ஸர்வவித் ஆத்மவிச்ச தராதரஸ்யைவ ததா தராயாம் பபாத பத்ந்யா ஸஹ ஸாஶ்ருத்ரு'ஷ்டிஃ

அப்பொழுது, பிறவியில்லாதவன் மகனான அந்த ஞானி, எல்லாம் அறிந்தவரும் ஆத்மாவை உணர்ந்தவரும், தன் மனைவியுடன் மலையின் உச்சிக்கு ஏறி, கண்ணீர் மல்கிய கண்களுடன் தரையில் விழுந்தார்.

தராதராத்தம் பதிதம் தரா ததா ததார தத்ராபி விசித்ரகண்டீ கராம்புஜாப்யாம் கரிகேலகாமிநீ ருதந்தமாதாய ருரோத ஸா ச

அந்த மலையிலிருந்து விழுந்த அவரை பூமி தாங்கினாள்; அங்கேயும், அழகான கழுத்தையுடையவள், யானை போல் நடக்கும் அவள், தன் தாமரைக் கரங்களால் அழுது கொண்டிருந்த முனிவரைத் தழுவி அழுதாள்.

ததா தஸ்ய ஸ்நுஷா ப்ராஹ பத்நீ ஶக்தேர்மஹாமுநிம் வஸிஷ்டம் வததாம் ஶ்ரேஷ்டம் ருதந்தீ பயவிஹ்வலா

அப்போது சக்தியின் மனைவி, அச்சத்தில் அழுது கொண்டே, மகா முனிவரான வசிஷ்டரிடம், 'நீ எல்லா பேசுபவர்களிலும் சிறந்தவர்' என்று மரியாதையுடன் கூறினாள்.

பகவந்ப்ராஹ்மணஶ்ரேஷ்ட தவ தேஹம் இதம் ஶுபம் பாலயஸ்வ விபோ த்ரஷ்டும் தவ பௌத்ரம் மமாத்மஜம்

பெரியவரே, எல்லா பிராமணர்களிலும் சிறந்தவரே, உங்கள் இந்த புண்ணியமான உடலை பாதுகாத்துக்கொள்ளுங்கள்; என் மகனை, உங்கள் பேரனை, நீங்கள் காண வேண்டும்.

ந த்யாஜ்யம் தவ விப்ரேந்த்ர தேஹமேதத்ஸுஶோபநம் கர்பஸ்தோ மம ஸர்வார்தஸாதகஃ ஶக்திஜோ யதஃ

பிராமணர்களில் தலைவனே, உங்கள் இந்த அழகான உடலை நீங்கள் விட்டுவிடக்கூடாது; ஏனெனில் சக்தியின் மகன், என் வயிற்றில் இருக்கும் குழந்தை, எல்லா காரியங்களையும் நிறைவேற்றுவான்.

ஏவமுக்த்வாத தர்மஜ்ஞா கராப்யாம் கமலேக்ஷணா உத்தாப்ய ஶ்வஶுரம் நத்வா நேத்ரே ஸம்ம்ரு'ஜ்ய வாரிணா

இவ்வாறு கூறிய பின், தர்மத்தை அறிந்த அந்த தாமரைப்பூ போன்ற கண்கள் கொண்ட பெண், தன் கையால் மாமனாரை எழுப்பி, வணங்கி, தண்ணீரால் அவருடைய கண்களை துடைத்தாள்.

துஃகிதாபி பரித்ராதும் ஶ்வஶுரம் துஃகிதம் ததா அருந்ததீம் ச கல்யாணீம் ப்ரார்தயாமாஸ துஃகிதாம்

தான் துக்கத்தில் இருந்தாலும், துக்கத்தில் மூழ்கிய மாமனாரை ஆறுதல் கூற முயன்றாள்; அதேபோல், துக்கத்தில் இருந்த அருந்ததியை அந்த நல்லவளும் கேட்டாள்.

ஸ்நுஷாவாக்யம் ததஃ ஶ்ருத்வா வஸிஷ்ட உத்தாய பூதலாத் ஸம்ஜ்ஞாமவாப்ய சாலிங்க்ய ஸா பபாத ஸுதுஃகிதா

மருமகளின் வார்த்தைகளை கேட்ட வசிஷ்டர் தரையில் இருந்து எழுந்து, புத்தி திரும்பி, அவளை அணைத்தார்; ஆனால் அவள் மிகுந்த துக்கத்தில் நிலைதடுமாறி விழுந்தாள்.

அருந்ததீ கராப்யாம் தாம் ஸம்ஸ்ப்ரு'ஶ்யாஸ்ராகுலேக்ஷணாம் ருரோத முநிஶார்தூலோ பார்யயா ஸுதவத்ஸலஃ

அருந்ததி, கண்களில் கண்ணீர் நிரம்பியவளாக, அவளைத் தன் கையால் தொட, முனிவர்களில் சிறந்தவன், தன் மனைவியை மகனைப் போல் நேசித்தவன், அழுதான்.

அத நாப்யம்புஜே விஷ்ணோர் யதா தஸ்யாஶ்சதுர்முகஃ ஆஸீநோ கர்பஶய்யாயாம் குமார ரு'சமாஹ ஸஃ

பின், விஷ்ணுவின் நாபியில் உள்ள தாமரையில் பிரமா அமர்ந்திருப்பதைப் போல, அந்தக் குழந்தை, தாயின் கருவில் படுத்தபடியே ஒரு வேத மந்திரத்தைச் சொன்னான்.

ததோ நிஶம்ய பகவாந் வஸிஷ்ட ரு'சமாதராத் கேநோக்தமிதி ஸம்சிந்த்ய ததாதிஷ்டத்ஸமாஹிதஃ

அதை கேட்ட வசிஷ்டர், மரியாதையுடன் யார் இதைச் சொன்னார் என்று ஆச்சரியப்பட்டு, தன் மனதை அதில் ஒருமைப்படுத்தினார்.

வ்யோமாங்கணஸ்தோ ऽத ஹரிஃ புண்டரீகநிபேக்ஷணஃ வஸிஷ்டமாஹ விஶ்வாத்மா க்ரு'ணயா ஸ க்ரு'ணாநிதிஃ

அப்போது, ஆகாயத்தில் நிற்கும், தாமரைப்பூ போன்ற கண்கள் உடைய ஹரி, உலகுக்கு ஆத்மாவாகவும், கருணையின் களஞ்சியமாகவும் இருந்தவன், வசிஷ்டரிடம் தயையுடன் பேசினான்.

போ வத்ஸ வத்ஸ விப்ரேந்த்ர வஸிஷ்ட ஸுதவத்ஸல தவ பௌத்ரமுகாம்போஜாத் ரு'க் ஏஷாத்ய விநிஃஸ்ரு'தா

கண்மணியே, கண்மணியே, பிராமணர்களில் சிறந்த வசிஷ்டா, மகனை நேசிப்பவனே, உன் பேரனின் தாமரை போன்ற முகத்திலிருந்து இந்த வேத மந்திரம் இப்போது வெளிவந்தது.

மத்ஸமஸ்தவ பௌத்ரோ ऽஸௌ ஶக்திஜஃ ஶக்திமாந்முநே தஸ்மாதுத்திஷ்ட ஸம்த்யஜ்ய ஶோகம் ப்ரஹ்மஸுதோத்தம

முனிவரே, சக்தியின் மகன், உன் பேரன், அவன் எனக்கும் உனக்கும் சொந்தமானவன்; அவன் வலிமை உடையவன். ஆகவே, பிரம்மாவின் மகன்களில் சிறந்தவரே, துக்கத்தை விட்டு எழுந்திரு.

ருத்ரபக்தஶ் ச கர்பஸ்தோ ருத்ரபூஜாபராயணஃ ருத்ரதேவப்ரபாவேண குலம் தே ஸம்தரிஷ்யதி

அவன் கருவிலேயே இருக்கும்போது ருத்ரனைத் துதிப்பவன், ருத்ரனை வழிபடுவதில் மனம் செலுத்துபவன்; ருத்ரனின் அருளால், உன் வம்சம் தொடரும்.

ஏவமுக்த்வா க்ரு'ணீ விப்ரம் பகவாந் புருஷோத்தமஃ வஸிஷ்டம் முநிஶார்தூலம் தத்ரைவாந்தரதீயத

இவ்வாறு கூறி, அந்த கருணைமிகு பரம்பொருள், முனிவர்களில் சிறந்த வசிஷ்டருக்கு தெரியாமல் அங்கேயே மறைந்துவிட்டான்.

ததஃ ப்ரணம்ய ஶிரஸா வஸிஷ்டோ வாரிஜேக்ஷணம் அத்ரு'ஶ்யந்த்யா மஹாதேஜாஃ பஸ்பர்ஶோதரமாதராத்

பின்னர், வசிஷ்டர், பெரும் தேஜஸுடையவர், தாமரைப்பூ கண்கள் உடைய இறைவனுக்குத் தலையணிவித்து, அவர் காணப்படாதபோதும், மரியாதையுடன் கருவைத் தொடினார்.

ஹா புத்ர புத்ர புத்ரேதி பபாத ச ஸுதுஃகிதஃ லலாபாருந்ததீ ப்ரேக்ஷ்ய ததாஸௌ ருததீம் த்விஜாஃ

'ஐயோ மகனே, மகனே!' என்று அழுத வசிஷ்டர், மிகுந்த துக்கத்தில் கீழே விழுந்தார்; அருந்ததி அழுவதைப் பார்த்து, அங்கே இருந்த பிராமணர்கள் அவளை ஆறுதல் கூறினர்.

ஸ்வபுத்ரம் ச ஸ்மரந் துஃகாத் புநரேஹ்யேஹி புத்ரக தவ புத்ரமிமம் த்ரு'ஷ்ட்வா போ ஶக்தே குலதாரணம்

தன் மகனை நினைத்து துக்கத்தில் மூழ்கிய வசிஷ்டர், 'வா, வா என் மகனே! சக்தியே, உன் மகன், இந்த வம்சத்தைத் தாங்குபவன், இங்கே இருக்கிறான்' என்று அழைத்தார்.

தவாந்திகம் கமிஷ்யாமி தவ மாத்ரா ந ஸம்ஶயஃ ஏவமுக்த்வா ருதந்விப்ர ஆலிங்க்யாருந்ததீம் ததா

'உன் அம்மாவுடன் சேர்ந்து, நிச்சயமாக உன்னிடம் வருவேன்' என்று கூறி, அந்த பிராமணர் அழுது கொண்டே அருந்ததியை அணைத்தார்.

பபாத தாடயந்தீவ ஸ்வஸ்ய குக்ஷீ கரேண வை அத்ரு'ஶ்யந்தீ ஜகாநாத ஶக்திஜஸ்யாலயம் ஶுபா

அவள் தன் வயிற்றை கை கொண்டு அடித்து, துன்பத்தில் வீழ்ந்தாள்; சக்தியின் நல்ல伴ி, சக்தியின் இல்லத்தை அழித்து, கண்களுக்கு தெரியாமல் மறைந்தாள்.

ஸ்வோதரம் துஃகிதா பூமௌ லலாப ச பபாத ச அருந்ததி ததா பீதா வஸிஷ்டஶ் ச மஹாமதிஃ

துன்பத்தில் அவள் நிலத்தில் புலம்பி விழுந்தாள்; அந்த நேரத்தில் அருந்ததி பயந்தாள், மகான்மதி வசிஷ்டரும் அச்சமடைந்தார்.