லிங்கபுராணம்

பூரிஶ்ரவாஃ ப்ரபுஃ ஶம்புஃ க்ரு'ஷ்ணோ கௌரஸ்து பஞ்சமஃ கந்யா கீர்திமதீ சைவ யோகமாதா த்ரு'தவ்ரதா

பூரிஷ்ரவாஸ், சம்பு, கிருஷ்ணன், கவுரன் ஆகியோர் ஐந்தாவது; மகளாக கீர்த்திமதி பிறந்தாள்; அவள் தவத்தில் நிலை கொண்ட யோகத்தின் தாய்.

ஜநநீ ப்ரஹ்மதத்தஸ்ய பத்நீ ஸா த்வநுஹஸ்ய ச ஶ்வேதஃ க்ரு'ஷ்ணஶ் ச கௌரஶ் ச ஶ்யாமோ தூம்ரஸ்ததாருணஃ

பிரம்மதத்தனும் அனுஹனும் ஆகிய இருவரின் மனைவியான அவள், ஷ்வேதன், கிருஷ்ணன், கவுரன், ஷ்யாமன், தூம்ரன், அருணன் ஆகியவர்களை பெற்றாள்.

நீலோ பாதரிகஶ்சைவ ஸர்வே சைதே பராஶராஃ பராஶராணாமஷ்டௌ தே பக்ஷாஃ ப்ரோக்தா மஹாத்மநாம்

நீலனும் பாதரிகனும் கூட, இவர்கள் எல்லாம் பராசரர்கள். பராசரர்களில் இந்த எட்டு கிளைகளும் புகழ்பெற்றவை.

அத ஊர்த்வம் நிபோதத்வம் இந்த்ரப்ரமிதிஸம்பவம் வஸிஷ்டஸ்ய கபிஞ்ஜல்யோ க்ரு'தாச்யாமுதபத்யத

இப்போது இந்திரப்ரமிதி வம்சத்தைப் பற்றி கேளுங்கள்: வசிஷ்டருக்கு கபிஞ்ஜலன் என்ற மகன் க்ருதாசியிலிருந்து பிறந்தான்.

த்ரிமூர்திர்யஃ ஸமாக்யாத இந்த்ரப்ரமிதிருச்யதே ப்ரு'தோஃ ஸுதாயாம் ஸம்பூதோ பத்ரஸ்தஸ்யா பவத்வஸுஃ

திருமூர்த்தி என்று அழைக்கப்படுபவர் இந்திரப்ரமிதி என அறியப்படுகிறார்; அவர் ப்ரிதுவின் மகளில் பிறந்தார்; அவளிடமிருந்து பத்ரன் பிறந்தான், பத்ரனிடமிருந்து வசு பிறந்தான்.

உபமந்யுஃ ஸுதஸ்தஸ்ய பஹவோ ஹ்யௌபமந்யவஃ மித்ராவருணயோஶ்சைவ கௌண்டிந்யா யே பரிஶ்ருதாஃ

வசுவுக்கு உபமன்யு என்ற மகன் பிறந்தான்; உபமன்யுவின் சந்ததிகள் பலர். மித்ரன், வருணன் ஆகியோரிடமிருந்து புகழ்பெற்ற கவுண்டின்யர்கள் வந்தார்கள்.

ஏகார்ஷேயாஸ் ததா சாந்யே வாஸிஷ்டா நாம விஶ்ருதாஃ ஏதே பக்ஷா வஸிஷ்டாநாம் ஸ்ம்ரு'தா தஶ மஹாத்மநாம்

ஏகார்ஷேயர்கள் என்றும், புகழ்பெற்ற வசிஷ்டர்கள் என்றும் அழைக்கப்படும் மற்றவர்கள் உள்ளனர். இந்த பத்து கிளைகளும் மகான்மாக்கள் வசிஷ்டர்களின் கிளைகளாக நினைவுகூரப்படுகின்றன.

இத்யேதே ப்ரஹ்மணஃ புத்ரா மாநஸா விஶ்ருதா புவி பர்தாரஶ் ச மஹாபாகா ஏஷாம் வம்ஶாஃ ப்ரகீர்திதாஃ

இவ்வாறு, பிரம்மாவின் மனதில் தோன்றிய மகன்கள் பூமியில் புகழ்பெற்றவர்கள்; இவர்களின் வம்சங்கள் இங்கு கூறப்பட்டுள்ளன.

த்ரிலோகதாரணே ஶக்தா தேவர்ஷிகுலஸம்பவாஃ தேஷாம் புத்ராஶ் ச பௌத்ராஶ் ச ஶதஶோ ऽத ஸஹஸ்ரஶஃ

தேவர்ஷிகளின் குடும்பங்களில் பிறந்த இவர்கள் மூன்று உலகங்களையும் தாங்கும் வல்லமை உடையவர்கள்; இவர்களின் மகன்கள், பேத்திகள் நூற்றுக்கணக்கிலும் ஆயிரக்கணக்கிலும் உள்ளனர்.

யைஸ்து வ்யாப்தாஸ்த்ரயோ லோகாஃ ஸூர்யஸ்யேவ கபஸ்திபிஃ

இவர்கள் மூன்று உலகங்களையும், சூரியனின் கதிர்கள் போல, எல்லா இடங்களிலும் பரப்பினர்.

கதம் ஹி ரக்ஷஸா ஶக்திர் பக்ஷிதஃ ஸோ ऽநுஜைஃ ஸஹ வாஸிஷ்டோ வததாம் ஶ்ரேஷ்ட ஸூத வக்துமிஹார்ஹஸி

ராட்சசனால் சகோதரர்களுடன் சேர்ந்து ஷக்தி எப்படி உண்டுபோனான்? பேசுவோரில் சிறந்தவரே, சூதா, இதை இங்கு சொல்ல வேண்டும்.

ராக்ஷஸோ ருதிரோ நாம வஸிஷ்டஸ்ய ஸுதம் புரா ஶக்திம் ஸ பக்ஷயாமாஸ ஶக்தேஃ ஶாபாத்ஸஹாநுஜைஃ

ருதிரன் என்ற ராட்சசன் ஒருநாள் வசிஷ்டரின் மகன் ஷக்தியையும், அவன் சகோதரர்களையும், ஷக்தியின் சாபத்தால் உண்டுபோனான்.

வஸிஷ்டயாஜ்யம் விப்ரேந்த்ராஸ் ததாதிஶ்யைவ பூபதிம் கல்மாஷபாதம் ருதிரோ விஶ்வாமித்ரேண சோதிதஃ

விசுவாமித்திரரால் தூண்டப்பட்டு, கல்மாஷபாதன் என்ற அரசரின் கட்டளையின்படி, ருதிரன் வசிஷ்டரின் யாகபாகத்தை உண்டான்.

பக்ஷிதஃ ஸ இதி ஶ்ருத்வா வஸிஷ்டஸ்தேந ரக்ஷஸா ஶக்திஃ ஶக்திமதாம் ஶ்ரேஷ்டோ ப்ராத்ரு'பிஃ ஸஹ தர்மவித்

அந்த ராட்சசனால் ஷக்தி, சக்திவான்களில் சிறந்தவரும் தர்மத்தை அறிந்தவரும், சகோதரர்களுடன் சேர்ந்து உண்டுபட்டதை வசிஷ்டர் கேட்டார்.

ஹா புத்ர புத்ர புத்ரேதி க்ரந்தமாநோ முஹுர்முஹுஃ அருந்தத்யா ஸஹ முநிஃ பபாத புவி துஃகிதஃ

"மகனே, மகனே, மகனே" என்று மீண்டும் மீண்டும் அழுதபடி, அருந்ததியுடன் அந்த முனிவர் துயரத்தில் தரையில் விழுந்தார்.

நஷ்டம் குலமிதி ஶ்ருத்வா மர்தும் சக்ரே மதிம் ததா ஸ்மரந்புத்ரஶதம் சைவ ஶக்திஜ்யேஷ்டம் ச ஶக்திமாந்

தன் வம்சம் அழிந்துவிட்டது என்று கேட்டு, நூறு மகன்களையும், முதல்வனும் வலிமைமிக்கவருமான ஷக்தியையும் நினைத்து, உயிரை விட தீர்மானித்தார்.

ந தம் விநாஹம் ஜீவிஷ்யே இதி நிஶ்சித்ய துஃகிதஃ

"அவனை இன்றி நான் உயிரோடிருப்பேன் என்று இல்லை" என்று துயரத்தில் தீர்மானித்தார்.

ஆருஹ்ய மூர்தாநம் அஜாத்மஜோ ऽஸௌ தயாத்மவாந் ஸர்வவித் ஆத்மவிச்ச தராதரஸ்யைவ ததா தராயாம் பபாத பத்ந்யா ஸஹ ஸாஶ்ருத்ரு'ஷ்டிஃ

அப்பொழுது, பிறவியில்லாதவன் மகனான அந்த ஞானி, எல்லாம் அறிந்தவரும் ஆத்மாவை உணர்ந்தவரும், தன் மனைவியுடன் மலையின் உச்சிக்கு ஏறி, கண்ணீர் மல்கிய கண்களுடன் தரையில் விழுந்தார்.

தராதராத்தம் பதிதம் தரா ததா ததார தத்ராபி விசித்ரகண்டீ கராம்புஜாப்யாம் கரிகேலகாமிநீ ருதந்தமாதாய ருரோத ஸா ச

அந்த மலையிலிருந்து விழுந்த அவரை பூமி தாங்கினாள்; அங்கேயும், அழகான கழுத்தையுடையவள், யானை போல் நடக்கும் அவள், தன் தாமரைக் கரங்களால் அழுது கொண்டிருந்த முனிவரைத் தழுவி அழுதாள்.

ததா தஸ்ய ஸ்நுஷா ப்ராஹ பத்நீ ஶக்தேர்மஹாமுநிம் வஸிஷ்டம் வததாம் ஶ்ரேஷ்டம் ருதந்தீ பயவிஹ்வலா

அப்போது சக்தியின் மனைவி, அச்சத்தில் அழுது கொண்டே, மகா முனிவரான வசிஷ்டரிடம், 'நீ எல்லா பேசுபவர்களிலும் சிறந்தவர்' என்று மரியாதையுடன் கூறினாள்.

பகவந்ப்ராஹ்மணஶ்ரேஷ்ட தவ தேஹம் இதம் ஶுபம் பாலயஸ்வ விபோ த்ரஷ்டும் தவ பௌத்ரம் மமாத்மஜம்

பெரியவரே, எல்லா பிராமணர்களிலும் சிறந்தவரே, உங்கள் இந்த புண்ணியமான உடலை பாதுகாத்துக்கொள்ளுங்கள்; என் மகனை, உங்கள் பேரனை, நீங்கள் காண வேண்டும்.

ந த்யாஜ்யம் தவ விப்ரேந்த்ர தேஹமேதத்ஸுஶோபநம் கர்பஸ்தோ மம ஸர்வார்தஸாதகஃ ஶக்திஜோ யதஃ

பிராமணர்களில் தலைவனே, உங்கள் இந்த அழகான உடலை நீங்கள் விட்டுவிடக்கூடாது; ஏனெனில் சக்தியின் மகன், என் வயிற்றில் இருக்கும் குழந்தை, எல்லா காரியங்களையும் நிறைவேற்றுவான்.

ஏவமுக்த்வாத தர்மஜ்ஞா கராப்யாம் கமலேக்ஷணா உத்தாப்ய ஶ்வஶுரம் நத்வா நேத்ரே ஸம்ம்ரு'ஜ்ய வாரிணா

இவ்வாறு கூறிய பின், தர்மத்தை அறிந்த அந்த தாமரைப்பூ போன்ற கண்கள் கொண்ட பெண், தன் கையால் மாமனாரை எழுப்பி, வணங்கி, தண்ணீரால் அவருடைய கண்களை துடைத்தாள்.

துஃகிதாபி பரித்ராதும் ஶ்வஶுரம் துஃகிதம் ததா அருந்ததீம் ச கல்யாணீம் ப்ரார்தயாமாஸ துஃகிதாம்

தான் துக்கத்தில் இருந்தாலும், துக்கத்தில் மூழ்கிய மாமனாரை ஆறுதல் கூற முயன்றாள்; அதேபோல், துக்கத்தில் இருந்த அருந்ததியை அந்த நல்லவளும் கேட்டாள்.

ஸ்நுஷாவாக்யம் ததஃ ஶ்ருத்வா வஸிஷ்ட உத்தாய பூதலாத் ஸம்ஜ்ஞாமவாப்ய சாலிங்க்ய ஸா பபாத ஸுதுஃகிதா

மருமகளின் வார்த்தைகளை கேட்ட வசிஷ்டர் தரையில் இருந்து எழுந்து, புத்தி திரும்பி, அவளை அணைத்தார்; ஆனால் அவள் மிகுந்த துக்கத்தில் நிலைதடுமாறி விழுந்தாள்.

அருந்ததீ கராப்யாம் தாம் ஸம்ஸ்ப்ரு'ஶ்யாஸ்ராகுலேக்ஷணாம் ருரோத முநிஶார்தூலோ பார்யயா ஸுதவத்ஸலஃ

அருந்ததி, கண்களில் கண்ணீர் நிரம்பியவளாக, அவளைத் தன் கையால் தொட, முனிவர்களில் சிறந்தவன், தன் மனைவியை மகனைப் போல் நேசித்தவன், அழுதான்.

அத நாப்யம்புஜே விஷ்ணோர் யதா தஸ்யாஶ்சதுர்முகஃ ஆஸீநோ கர்பஶய்யாயாம் குமார ரு'சமாஹ ஸஃ

பின், விஷ்ணுவின் நாபியில் உள்ள தாமரையில் பிரமா அமர்ந்திருப்பதைப் போல, அந்தக் குழந்தை, தாயின் கருவில் படுத்தபடியே ஒரு வேத மந்திரத்தைச் சொன்னான்.

ததோ நிஶம்ய பகவாந் வஸிஷ்ட ரு'சமாதராத் கேநோக்தமிதி ஸம்சிந்த்ய ததாதிஷ்டத்ஸமாஹிதஃ

அதை கேட்ட வசிஷ்டர், மரியாதையுடன் யார் இதைச் சொன்னார் என்று ஆச்சரியப்பட்டு, தன் மனதை அதில் ஒருமைப்படுத்தினார்.

வ்யோமாங்கணஸ்தோ ऽத ஹரிஃ புண்டரீகநிபேக்ஷணஃ வஸிஷ்டமாஹ விஶ்வாத்மா க்ரு'ணயா ஸ க்ரு'ணாநிதிஃ

அப்போது, ஆகாயத்தில் நிற்கும், தாமரைப்பூ போன்ற கண்கள் உடைய ஹரி, உலகுக்கு ஆத்மாவாகவும், கருணையின் களஞ்சியமாகவும் இருந்தவன், வசிஷ்டரிடம் தயையுடன் பேசினான்.