லிங்கபுராணம்

ஆராத்ய ஜகதாமீஶம் கேஶவம் க்லேஶநாஶநம் தக்ஷிணாங்கபவம் ஶம்போர் மஹாதேவஸ்ய தீமதஃ

உலகங்களின் ஆண்டவனும், துன்பங்களை நீக்குபவருமான கேசவனை, மகாதேவனின் வலது பக்கத்திலிருந்து தோன்றிய ஞானியைக் கருதி, பக்தியுடன் வழிபடு.

ஜப நித்யம் மஹாப்ராஜ்ஞ ஸர்வபாபவிநாஶநம் இஷ்டதம் பரமம் ஶுத்தம் பவித்ரமமலம் பரம்

மிகுந்த ஞானமுள்ளவனே, எல்லா பாவங்களையும் அழிக்கும், விருப்பங்களைத் தரும், தூய்மையான, புனிதமான, குற்றமற்ற அந்த உயர்ந்த மந்திரத்தை எப்போதும் ஜபி.

ப்ரூஹி மந்த்ரமிமம் திவ்யம் ப்ரணவேந ஸமந்விதம் நமோ ऽஸ்து வாஸுதேவாய இத்யேவம் நியதேந்த்ரியஃ

பிரணவத்துடன் கூடிய இந்த தெய்வீகமான மந்திரத்தைச் சொல்: "வாசுதேவனுக்கு வணக்கம்" என்று, மனமும் உணர்வுகளும் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட நிலையில் உச்சரிக்க வேண்டும்.

த்யாயந்ஸநாதநம் விஷ்ணும் ஜபஹோமபராயணஃ இத்யுக்தஃ ப்ரணிபத்யைநம் விஶ்வாமித்ரம் மஹாயஶாஃ

நிலையான விஷ்ணுவை தியானித்து, ஜபம் மற்றும் ஹோமத்தில் மனதை செலுத்தி, அந்த மகா புகழ் பெற்றவர் விஸ்வாமித்திரரிடம் பணிந்து உரைத்தார்.

ப்ராங்முகோ நியதோ பூத்வா ஜஜாப ப்ரீதமாநஸஃ ஶாகமூலபலாஹாரஃ ஸம்வத்ஸரமதந்த்ரிதஃ

கிழக்கு நோக்கி அமர்ந்து, கட்டுப்பாட்டுடன், மனதில் மகிழ்ச்சியுடன், கிழங்கு, பழம், காய் ஆகியவற்றை உணவாக கொண்டு, ஓயாமல் ஒரு வருடம் ஜபம் செய்தார்.

ஜஜாப மந்த்ரமநிஶம் அஜஸ்ரம் ஸ புநஃ புநஃ வேதாலா ராக்ஷஸா கோராஃ ஸிம்ஹாத்யாஶ் ச மஹாம்ரு'காஃ

அவர் பகல் இரவு இடையறாது, மறுபடியும் மறுபடியும் மந்திரம் ஜபித்தார்; அப்போது பயங்கரமான பேய்கள், ராட்சதர்கள், சிங்கம் போன்ற பெரிய விலங்குகள் அருகில் வந்தன.

தமப்யயுர்மஹாத்மாநம் புத்திமோஹாய பீஷணாஃ ஜபந் ஸ வாஸுதேவேதி ந கிம்சித் ப்ரத்யபத்யத

அந்த பயங்கரமானவர்கள், அவன் மனதை குழப்ப வர, அந்த மகாத்மாவிடம் வந்தார்கள்; ஆனால் அவர் 'வாஸுதேவா' என்று ஜபிக்க, எதிலும் மனம் சலிக்கவில்லை.

ஸுநீதிர் அஸ்ய யா மாதா தஸ்யா ரூபேண ஸம்வ்ரு'தா பிஶாசி ஸமநுப்ராப்தா ருரோத ப்ரு'ஶதுஃகிதா

அவனுடைய தாய் சுனீதி, தன் உருவத்தில் ஒரு பேயாக வந்து, மிகுந்த துக்கத்தில் அழத் தொடங்கினாள்.

மம த்வமேகஃ புத்ரோ ऽஸி கிமர்தம் க்லிஶ்யதே பவாந் மாமநாதாமபஹாய தப ஆஸ்திதவாநஸி

நீ என் ஒரே மகன்; ஏன் இப்படிச் சிரமப்படுகிறாய்? உன் ஆதரவற்ற தாயை விட்டுவிட்டு, ஏன் தவம் மேற்கொண்டாய்?

ஏவமாதீநி வாக்யாநி பாஷமாணாம் மஹாதபாஃ அநிரீக்ஷ்யைவ ஹ்ரு'ஷ்டாத்மா ஹரேர்நாம ஜஜாப ஸஃ

அவள் இப்படிப் பேசினாலும், அந்த மகா தவசு, அவளை நோக்காமலே, ஆனந்தமுடன் ஹரியின் நாமத்தை ஜபித்துக் கொண்டிருந்தார்.

ததஃ ப்ரஶேமுஃ ஸர்வத்ர விக்நரூபாணி தத்ர வை ததோ கருடமாருஹ்ய காலமேகஸமத்யுதிஃ

அப்போது அங்கு எல்லா இடங்களிலும் இருந்த தடைகள் அனைத்தும் நீங்கின; அதன் பின், கருடன் மீது அமர்ந்த, கரிய மேகத்தைப் போல் பிரகாசமாய் விஷ்ணு வந்தார்.

ஸர்வதேவைஃ பரிவ்ரு'தஃ ஸ்தூயமாநோ மஹர்ஷிபிஃ ஆயயௌ பகவாந்விஷ்ணுஃ த்ருவாந்திகம் அராதிஹா

அனைத்து தேவர்கள் சூழ, மகா முனிவர்கள் புகழ்ந்தபடி, பகவான் விஷ்ணு, பகைவரை அழிப்பவர், த்ருவனிடம் வந்தார்.

ஸமாகதம் விலோக்யாத கோ ऽஸாவித்யேவ சிந்தயந் பிபந்நிவ ஹ்ரு'ஷீகேஶம் நயநாப்யாம் ஜகத்பதிம்

அவர் வருவதைப் பார்த்து, 'இவர் யார்?' என்று எண்ணி, உலகநாதனான ஹ்ருஷீகேசனை கண்களால் பருகும் போல் பார்த்தான்.

ஜபந் ஸ வாஸுதேவேதி த்ருவஸ்தஸ்தௌ மஹாத்யுதிஃ ஶங்கப்ராந்தேந கோவிந்தஃ பஸ்பர்ஶாஸ்யம் ஹி தஸ்ய வை

மிகுந்த ஒளியுடன் த்ருவன் 'வாஸுதேவா' என்று ஜபித்துக் கொண்டிருந்தான்; கோவிந்தன் தன் சங்கு முனையால் அவன் முகத்தைத் தொட்டார்.

ததஃ ஸ பரமம் ஜ்ஞாநம் அவாப்ய புருஷோத்தமம் துஷ்டாவ ப்ராஞ்ஜலிர்பூத்வா ஸர்வலோகேஶ்வரம் ஹரிம்

அப்போது, பரம ஞானத்தையும் உயர்ந்த பரமனையும் அடைந்து, இரு கைகளையும் கூப்பி, எல்லா உலகங்களுக்கும் ஆண்டவனான ஹரியைப் புகழ்ந்தான்.

ப்ரஸீத தேவதேவேஶ ஶங்கசக்ரகதாதர லோகாத்மந் வேதகுஹ்யாத்மந் த்வாம் ப்ரபந்நோ ऽஸ்மி கேஶவ

தெய்வங்களின் தலைவனே, சங்கு, சக்கரம், கேடயம் கொண்டவரே, உலகத்தின் ஆத்மாவே, வேத ரகசியங்களை அறிந்தவரே, கேசவா, உமக்கு சரணாக வந்தேன்; தயை செய்.

ந விதுஸ்த்வாம் மஹாத்மாநம் ஸநகாத்யா மஹர்ஷயஃ தத்கதம் த்வாமஹம் வித்யாம் நமஸ்தே புவநேஶ்வர

சனகன் போன்ற பெரிய முனிவர்களும் உன்னை அறிய முடியவில்லை, மகாத்மா; அப்படி இருக்க, நான் எப்படி உன்னை அறிய முடியும்? உலகநாதா, உமக்கு வணக்கம்.

தமாஹ ப்ரஹஸந்விஷ்ணுர் ஏஹி வத்ஸ த்ருவோ பவாந் ஸ்தாநம் த்ருவம் ஸமாஸாத்ய ஜ்யோதிஷாம் அக்ரபுக் பவ

விஷ்ணு சிரித்தபடி சொன்னார்: 'வா, த்ருவா மகனே! நிலையான இடத்தை அடைந்து, நட்சத்திரங்களில் முதன்மை பெறும்.'

மாத்ரா த்வம் ஸஹிதஸ்தத்ர ஜ்யோதிஷாம் ஸ்தாநமாப்நுஹி மத்ஸ்தாநமேதத்பரமம் த்ருவம் நித்யம் ஸுஶோபநம்

அங்கு, உன் தாயுடன் சேர்ந்து, நட்சத்திரங்களின் இடத்தை அடை; இது என் உயர்ந்த, நிலையான, என்றும் அழகான இடம்.

தபஸாராத்ய தேவேஶம் புரா லப்தம் ஹி ஶங்கராத் வாஸுதேவேதி யோ நித்யம் ப்ரணவேந ஸமந்விதம்

முன்பு தவம் செய்து தேவர்களின் தலைவனை வணங்கி, சங்கரனிடமிருந்து இதை பெற்றேன்; யார் எப்போதும் 'வாஸுதேவா' என்ற நாமத்தைப் பிரணவத்துடன் சேர்த்து ஜபிக்கிறாரோ—

நமஸ்காரஸமாயுக்தம் பகவச்சப்தஸம்யுதம் ஜபேதேவம் ஹி யோ வித்வாந் த்ருவம் ஸ்தாநம் ப்ரபத்யதே

வணக்கத்துடன், 'பகவான்' என்ற சொல்லுடன், மனமாரும் ஜபிப்பவர், அந்த ஞானி த்ருவனுடைய நிலையான இடத்தை அடைவார்.

ததோ தேவாஃ ஸகந்தர்வாஃ ஸித்தாஶ் ச பரமர்ஷயஃ மாத்ரா ஸஹ த்ருவம் ஸர்வே தஸ்மிந் ஸ்தாநே ந்யவேஶயந்

அப்போது எல்லா தேவர்களும், கந்தர்வர்களும், சித்தர்களும், உயர்ந்த முனிவர்களும், தங்கள் தாய்மார்களுடன் சேர்ந்து, அந்த இடத்தில் உறுதியாக தங்கினார்கள்.

விஷ்ணோராஜ்ஞாம் புரஸ்க்ரு'த்ய ஜ்யோதிஷாம் ஸ்தாநமாப்தவாந் ஏவம் த்ருவோ மஹாதேஜா த்வாதஶாக்ஷரவித்யயா

விஷ்ணுவின் todayவையை ஏற்று, அந்த ஒளிவீசும் துருவன், பன்னிரண்டு எழுத்து மந்திரத்தின் மூலம், நட்சத்திரங்களுக்குள் உயர்ந்த இடத்தை அடைந்தான்.

அவாப மஹதீம் ஸித்திம் ஏதத்தே கதிதம் மயா

அவன் மிகப் பெரிய Siddhi-யை பெற்றான்; இதை நான் உங்களுக்குச் சொன்னேன்.

தஸ்மாத்யோ வாஸுதேவாய ப்ரணாமம் குருதே நரஃ ஸ யாதி த்ருவஸாலோக்யம் த்ருவத்வம் தஸ்ய தத்ததா

அதனால், யார் வாசுதேவனுக்கு வணங்குகிறார்களோ, அவர்கள் துருவனுடைய உலகை அடைவார்கள்; அவர்களது நிலைமை துருவனைப் போல உறுதியானதாகும்.

தேவாநாம் தாநவாநாம் ச கந்தர்வோரகரக்ஷஸாம் உத்பத்திம் ப்ரூஹி ஸூதாத்ய யதாக்ரமமநுத்தமம்

ஓ சூதா, இப்போது நீ தேவர்கள், அசுரர்கள், கந்தர்வர்கள், பாம்புகள், ராட்சதர்கள் ஆகியோரின் சிறந்த தோற்றத்தை ஒழுங்காகக் கூறு.

ஸம்கல்பாத்தர்ஶநாத்ஸ்பர்ஶாத் பூர்வேஷாம் ஸ்ரு'ஷ்டிருச்யதே தக்ஷாத்ப்ராசேதஸாதூர்த்வம் ஸ்ரு'ஷ்டிர்மைதுநஸம்பவா

முன்னொரு காலத்தில் சிந்தனை, பார்வை, தொடுதல் மூலமாக படைப்பு நிகழ்ந்தது; ப்ராசேதஸனாகிய தக்ஷனுக்குப் பிறகு, படைப்பு கலவி மூலம் நடந்தது என்று கூறப்படுகிறது.

யதா து ஸ்ரு'ஜதஸ்தஸ்ய தேவர்ஷிகணபந்நகாந் ந வ்ரு'த்திமகமல்லோகஸ் ததா மைதுநயோகதஃ

அவன் தேவர்கள், முனிவர்கள், பாம்புகளை உருவாக்கும்போது, உலகங்கள் வளர்ச்சி அடையவில்லை; பின்னர் கலவி மூலம் வளர்ச்சி ஏற்பட்டது.

தக்ஷஃ புத்ரஸஹஸ்ராணி பஞ்ச ஸூத்யாமஜீஜநத் தாம்ஸ்து த்ரு'ஷ்ட்வா மஹாபாகாந் ஸிஸ்ரு'க்ஷுர்விவிதாஃ ப்ரஜாஃ

தக்ஷன், பிறப்பால் ஐயாயிரம் மகன்களைப் பெற்றான்; அவர்களைப் பார்த்து, பலவிதமான உயிர்களை உருவாக்க விரும்பி, பெரும் பாக்கியவான் ஆனான்.