லிங்கபுராணம்

வஹ்நேஶ்சைவ து ஸம்யோகாத் ப்ரக்ரு'த்ய புருஷஃ ப்ரபுஃ நீலஶ் ச லோஹிதஶ்சைவ யதஃ காலாக்ரு'திஃ புமாந்

அக்னியுடன் சேர்ந்ததாலும், இயற்கையிலிருந்து அந்த ஆண்டவர், மனித வடிவில் தோன்றினார்; அவர் நீலமும் சிவப்பும் உடையவர், காலத்தின் வடிவம் அவரிலிருந்து உருவானது.

நீலலோஹித இத்யுக்தஸ் தேந தேவேந வை ப்ரபுஃ ப்ரஹ்மணா பகவாந்காலஃ ப்ரீதாத்மா சாபவத்விபுஃ

அந்த ஆண்டவரால், அவர் 'நீலலோஹிதன்' என்று அழைக்கப்பட்டார்; பிரம்மா பாக்கியசாலியான காலனை, ஆனந்தமுள்ள மனத்துடன் உருவாக்கினார்.

ஸுப்ரீதமநஸம் தேவம் துஷ்டாவ ச பிதாமஹஃ நாமாஷ்டகேந விஶ்வாத்மா விஶ்வாத்மாநம் மஹாமுநே

மிக மகிழ்ச்சியுடன் அந்த பிதாமகர், உலகின் ஆத்மாவான தேவனை, எட்டு பெயர்களால் புகழ்ந்து பாடினார், மகா முனிவரே, உலகின் ஆத்மாவை நோக்கி.

நமஸ்தே பகவந் ருத்ர பாஸ்கராமிததேஜஸே நமோ பவாய தேவாய ரஸாயாம்புமயாய தே

உமக்கு வணக்கம், பாக்கியசாலியான ருத்ரா, சூரியனைப் போல ஒளிர்வானே; பவா தேவனே, ரசமும் நீரும் ஆன உமக்கு வணக்கம்.

ஶர்வாய க்ஷிதிரூபாய ஸதா ஸுரபிணே நமஃ ஈஶாய வாயவே துப்யம் ஸம்ஸ்பர்ஶாய நமோ நமஃ

சர்வா, பூமியின் வடிவாக இருப்பவரே, எப்போதும் மணமுள்ளவரே, உமக்கு வணக்கம்; ஈசா, காற்றாகவும், தொடும் உணர்வாகவும் இருப்பவரே, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.

பஶூநாம் பதயே சைவ பாவகாயாதிதேஜஸே பீமாய வ்யோமரூபாய ஶப்தமாத்ராய தே நமஃ

உலகிலுள்ள எல்லா உயிர்களின் ஆண்டவரே, தீயை விட அதிக ஒளியுடையவரே, பயங்கரமானவரே, ஆகாயம் போன்ற உருவமுடையவரே, ஒலி மட்டுமே ஆனவரே, உமக்கு வணக்கம்.

மஹாதேவாய ஸோமாய அம்ரு'தாய நமோ ऽஸ்து தே உக்ராய யஜமாநாய நமஸ்தே கர்மயோகிநே

பெரிய தேவனே, சோமனே, மரணமில்லாதவரே, உமக்கு வணக்கம்; கடுமையானவரே, யாகம் செய்பவரே, கர்மயோகத்தில் ஈடுபடுபவரே, உமக்கு வணக்கம்.

யஃ படேச்ச்ரு'ணுயாத்வாபி பைதாமஹமிமம் ஸ்தவம் ருத்ராய கதிதம் விப்ராஞ் ஶ்ராவயேத்வா ஸமாஹிதஃ

யார் இந்த பிதாமஹரால் உரைக்கப்பட்ட இந்த ருத்ரனைப் பற்றி உள்ள ஸ்தோத்திரத்தை வாசிப்பாரோ, கேட்பாரோ, அல்லது பக்தியுடன் பிராமணர்களுக்கு கேட்கவைப்பாரோ,

அஷ்டமூர்தேஸ்து ஸாயுஜ்யம் வர்ஷாதேகாதவாப்நுயாத் ஏவம் ஸ்துத்வா மஹாதேவம் அவைக்ஷத பிதாமஹஃ

அவர்கள் பதினொன்று ஆண்டுகளில் அஷ்டமூர்த்தியுடன் ஒன்றிப்போகும் நிலையை அடைவார்கள்; இவ்வாறு மகாதேவனைப் புகழ்ந்து, பிதாமஹன் அவரைத் தரிசித்தார்.

ததாஷ்டதா மஹாதேவஃ ஸமாதிஷ்டத்ஸமந்ததஃ ததா ப்ரகாஶதே பாநுஃ க்ரு'ஷ்ணவர்த்மா நிஶாகரஃ

அப்போது மகாதேவன் எட்டு வடிவங்களில் எல்லா பக்கங்களிலும் தோன்றினார்; அப்போது சூரியன் பிரகாசித்தான், சந்திரன் இருண்ட பாதையுடன் தோன்றினான்.

க்ஷிதிர்வாயுஃ புமாநம்பஃ ஸுஷிரம் ஸர்வகம் ததா ததாப்ரப்ரு'தி தம் ப்ராஹுர் அஷ்டமூர்திரிதீஶ்வரம்

மண், காற்று, மனிதன், நீர், ஆகாயம், அனைத்திலும் நிறைந்தது—அந்த நேரத்திலிருந்து, அவரை அஷ்டமூர்த்தி என்றே அழைக்கின்றனர்.

அஷ்டமூர்தேஃ ப்ரஸாதேந விரஞ்சிஶ்சாஸ்ரு'ஜத்புநஃ ஸ்ரு'ஷ்ட்வைதத் அகிலம் ப்ரஹ்மா புநஃ கல்பாந்தரே ப்ரபுஃ

அஷ்டமூர்த்தியின் அருளால், விரிஞ்சி மீண்டும் படைத்தார்; இந்த உலகமெல்லாம் படைத்த பின்பு, பிரபு பிரம்மா மறுபடியும் யுக முடிவில் படைத்தார்.

ஸஹஸ்ரயுகபர்யந்தம் ஸம்ஸுப்தே ச சராசரே ப்ரஜாஃ ஸ்ரஷ்டுமநாஸ் தேபே தத உக்ரம் தபோ மஹத்

ஆயிரம் யுகங்கள் முழுவதும் எல்லா உயிர்களும், நகரும், நிலைநிற்றும், தூங்கிக் கொண்டிருந்த போது, உயிர்களை உருவாக்க விரும்பி, அவர் கடுமையான தவம் செய்தார்.

தஸ்யைவம் தப்யமாநஸ்ய ந கிம்சித்ஸமவர்தத ததோ தீர்கேண காலேந துஃகாத்க்ரோதோ வ்யஜாயத

அவர் இவ்வாறு தவம் செய்தபோது, எதுவும் நிகழவில்லை; நீண்ட காலம் கழிந்த பின், துன்பத்தால் கோபம் எழுந்தது.

க்ரோதாவிஷ்டஸ்ய நேத்ராப்யாம் ப்ராபதந்நஶ்ருபிந்தவஃ ததஸ்தேப்யோ ऽஶ்ருபிந்துப்யோ பூதாஃ ப்ரேதாஸ்ததாபவந்

கோபம் கொண்ட அவரது கண்களில் இருந்து கண்ணீர் துளிகள் விழுந்தன; அந்தக் கண்ணீர் துளிகளில் இருந்து பூதங்கள், பிரேதங்கள் அப்போது உருவானார்கள்.

ஸர்வாம்ஸ்தாநக்ரஜாந்த்ரு'ஷ்ட்வா பூதப்ரேதநிஶாசராந் அநிந்தத ததா தேவோ ப்ரஹ்மாத்மாநம் அஜோ விபுஃ

அந்த மூத்த பூதங்கள், பிரேதங்கள், இரவில் சுற்றும் உயிர்களைப் பார்த்து, பிறப்பில்லாத, அனைத்திலும் நிறைந்த பிரம்மா தன்னைத் தானே குறை கூறினார்.

ஜஹௌ ப்ராணாம்ஶ் ச பகவாந் க்ரோதாவிஷ்டஃ ப்ரஜாபதிஃ ததஃ ப்ராணமயோ ருத்ரஃ ப்ராதுராஸீத்ப்ரபோர்முகாத்

கோபம் கொண்ட பிரஜாபதி, தனது உயிர்களை விட்டுவிட்டார்; பின்னர் அந்த ஆண்டவரின் வாயிலிருந்து உயிர் சக்தியால் ஆன ருத்ரன் தோன்றினார்.

அர்தநாரீஶ்வரோ பூத்வா பாலார்கஸத்ரு'ஶத்யுதிஃ ததைகாதஶதாத்மாநம் ப்ரவிபஜ்ய வ்யவஸ்திதஃ

ஆடையும் பெண்ணும் சேர்ந்த ஒரே உருவமாக, பிள்ளை சூரியனைப் போல் பிரகாசித்து, அவர் தன்னை பதினொன்று பாகையாகப் பிரித்து நிலைத்தார்.

அர்தேநாம்ஶேந ஸர்வாத்மா ஸஸர்ஜாஸௌ ஶிவாமுமாம் ஸா சாஸ்ரு'ஜத்ததா லக்ஷ்மீம் துர்காம் ஶ்ரேஷ்டாம் ஸரஸ்வதீம்

அனைத்து உயிர்களின் ஆத்மாவாக, தனது பாதி பாகத்தால் சிவா, உமாவை உருவாக்கினார்; அவள் பின்னர் லட்சுமி, சிறந்த துர்கை, சரஸ்வதி ஆகியோரை உருவாக்கினார்.

வாமாம் ரௌத்ரீம் மஹாமாயாம் வைஷ்ணவீம் வாரிஜேக்ஷணாம் கலாம் விகிரிணீம் சைவ காலீம் கமலவாஸிநீம்

வாமா, ரௌத்ரி, மகாமாயை, தாமரைப் போல் கண்கள் உடைய வைஷ்ணவி, கலா, விகிரிணி, காளி, தாமரையில் உறையும் தேவியை உருவாக்கினார்.

பலவிகரிணீம் தேவீம் பலப்ரமதிநீம் ததா ஸர்வபூதஸ்ய தமநீம் ஸஸ்ரு'ஜே ச மநோந்மநீம்

பலவிகிரிணி, பலப்ரமதினி, எல்லா உயிர்களையும் அடக்கும் தேவியை, மனோன்மனியையும் உருவாக்கினார்.

ததாந்யா பஹவஃ ஸ்ரு'ஷ்டாஸ் தயா நார்யஃ ஸஹஸ்ரஶஃ ருத்ரைஶ்சைவ மஹாதேவஸ் தாபிஸ்த்ரிபுவநேஶ்வரஃ

அதேபோல், அவளால் இன்னும் பல ஆயிரக்கணக்கான பெண்கள் உருவாக்கப்பட்டனர்; ருத்ரர்களுடன் மகாதேவன் அவர்களோடு மூன்று உலகங்களுக்கும் ஆண்டவரானார்.

ஸர்வாத்மநஶ் ச தஸ்யாக்ரே ஹ்ய் அதிஷ்டத்பரமேஶ்வரஃ ம்ரு'தஸ்ய தஸ்ய தேவஸ்ய ப்ரஹ்மணஃ பரமேஷ்டிநஃ

அனைத்து உயிர்களின் ஆத்மாவாகிய பரமேஸ்வரன் அவளுக்கு முன்பாக நின்றார்; இறந்த அந்த தேவனான பரமேஷ்டி பிரம்மாவின் முன்பாக.

க்ரு'ணீ ததௌ புநஃ ப்ராணாந் ப்ரஹ்மபுத்ரோ மஹேஶ்வரஃ ப்ரஹ்மணஃ ப்ரததௌ ப்ராணாந் ஆத்மஸ்தாம்ஸ்து ததா ப்ரபுஃ

கருணைமிகு மகேஸ்வரன், பிரம்மாவின் மகன், மீண்டும் பிரம்மாவுக்கு உயிர் மூச்சை வழங்கினார்; தன் உள்ளேயிருந்த அந்த உயிர் சக்திகளை அவருக்குத் தந்தார்.

ப்ரஹ்ரு'ஷ்டோ ऽபூத்ததோ ருத்ரஃ கிம்சித்ப்ரத்யாகதாஸவம் அப்யபாஷத தேவேஶோ ப்ரஹ்மாணம் பரமம் வசஃ

அப்போது ருத்ரன் மகிழ்ச்சியடைந்து, சிறிது வலிமை திரும்பி, தேவர்களின் அதிபதி பிரம்மாவிடம் உயர்ந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.

மா பைர்தேவ மஹாபாக விரிஞ்ச ஜகதாம் குரோ மயேஹ ஸ்தாபிதாஃ ப்ராணாஸ் தஸ்மாதுத்திஷ்ட வை ப்ரபோ

"பயப்படாதீர்கள், பெரும் பாக்கியசாலி விரிஞ்சா, உலகங்களுக்கு ஆசானே! நான் இங்கு உங்களுக்காக உயிர் சக்திகளை நிலைநிறுத்தியுள்ளேன்; ஆகவே எழுங்கள், பிரபுவே!"

ஶ்ருத்வா வசஸ்ததஸ்தஸ்ய ஸ்வப்நபூதம் மநோகதம் பிதாமஹஃ ப்ரஸந்நாத்மா நேத்ரைஃ புல்லாம்புஜப்ரபைஃ

அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட பிதாமகன், கனவில் இருந்து விழித்தவனைப் போல் மனம் தெளிவடைந்து, கண்கள் மலர்ந்த தாமரையின் ஒளிபோல் பிரகாசித்தன.

ததஃ ப்ரத்யாகதப்ராணஃ ஸமுதைக்ஷந் மஹேஶ்வரம் ஸ உத்வீக்ஷ்ய சிரம் காலம் ஸ்நிக்தகம்பீரயா கிரா

பிரம்மா உயிர் திரும்பியவுடன் மகேஸ்வரனை நீண்ட நேரம் பார்த்து, மென்மையான ஆழமான குரலில் பேசத் தொடங்கினார்.

உவாச பகவாந் ப்ரஹ்மா ஸமுத்தாய க்ரு'தாஞ்ஜலிஃ போ போ வத மஹாபாக ஆநந்தயஸி மே மநஃ

பிரம்மா எழுந்து, கையைக் கூப்பி, "பெருமையே! மகா பாக்கியசாலி! என் மனதை மகிழ்விக்கிறீர்; தயவு செய்து பேசுங்கள்" என்று சொன்னார்.