லிங்கபுராணம்

ஸஸர்ஜ ஸகலம் தஸ்மாத் ஸ்வாங்காதேவ சராசரம் ததோ ப்ரஹ்மாணமஸ்ரு'ஜத் ப்ரஹ்மா ருத்ரம் பிதாமஹஃ

அவன் தன் உடற்பாகத்திலிருந்து எல்லா ஜீவராசிகளையும், அசைவும் அசைவற்றவையும் படைத்தான்; பின்னர் பிரம்மா பிராமணர்களை உருவாக்கினார், பிதாமகனான பிரம்மா ருத்ரனையும் படைத்தார்.

முநே கல்பாந்தரே ருத்ரோ ஹரிம் ப்ரஹ்மாணம் ஈஶ்வரம் ததோ ப்ரஹ்மாணமஸ்ரு'ஜந் முநே கல்பாந்தரே ஹரிஃ

முனிவரே, ஒரு கல்பம் முடிவில் ருத்ரன் ஹரியையும், பிராமணனையும், ஈஸ்வரனையும் படைத்தான்; பின்னர் மற்றொரு கல்ப முடிவில் ஹரி பிராமணனை உருவாக்கினார், முனிவரே.

நாராயணம் புநர்ப்ரஹ்மா ப்ரஹ்மாணம் ச புநர்பவஃ ததா விசார்ய வை ப்ரஹ்மா துஃகம் ஸம்ஸார இத்யஜஃ

மீண்டும் பிரம்மா நாராயணனை உருவாக்கினார்; பவனும் பிராமணனை உருவாக்கினார்; பின்னர் பிரம்மா யோசித்து, இந்த உலக வாழ்க்கை துயரமே என்று உணர்ந்தார்.

ஸர்கம் விஸ்ரு'ஜ்ய சாத்மாநம் ஆத்மந்யேவ நியோஜ்ய ச ஸம்ஹ்ரு'த்ய ப்ராணஸஞ்சாரம் பாஷாண இவ நிஶ்சலஃ

அவன் படைப்பைத் தள்ளி வைத்து, தன்னைத் தன்னுள் நிலைநிறுத்தி, உயிரின் ஓட்டத்தை அடக்கி, கல்லைப் போல அசையாமல் இருந்தான்.

தஶவர்ஷஸஹஸ்ராணி ஸமாதிஸ்தோ ऽபவத்ப்ரபுஃ அதோமுகம் து யத்பத்மம் ஹ்ரு'தி ஸம்ஸ்தம் ஸுஶோபநம்

அந்த ஆண்டவன் பத்து ஆயிரம் ஆண்டுகள் சமாதியில் இருந்தார்; கீழே நோக்கிய அழகான தாமரையோசை இதயத்தில் இருந்தது—

பூரிதம் பூரகேணைவ ப்ரபுத்தம் சாபவத்ததா ததூர்த்வவக்த்ரம் அபவத் கும்பகேந நிரோதிதம்

அது உள்ளிழுப்பால் நிரம்பி, பின்னர் விழித்தது; அதன் மேல்நோக்கிய முகம் மூச்சை நிறுத்துவதால் அடக்கப்பட்டது.

தத்பத்மகர்ணிகாமத்யே ஸ்தாபயாமாஸ சேஶ்வரம் ததோமிதி ஶிவம் தேவம் அர்தமாத்ராபரம் பரம்

அந்த தாமரையின் நடு பாகத்தில், அவன் ஆண்டவரை, ஓம் என்ற நாதத்தை, சிவபெருமானை, எல்லாவற்றிற்கும் அப்பாற்பட்ட பரம்பொருளை நிறுவினார்.

ம்ரு'ணாலதந்துபாகைகஶதபாகே வ்யவஸ்திதம் யமீ யமவிஶுத்தாத்மா நியம்யைவம் ஹ்ரு'தீஶ்வரம்

தாமரையின் நூலிழையின் நூற்றில் ஒரு பாகத்தில் இருப்பதைப் போல, இதயத்தில் ஆண்டவரை இவ்வாறு கட்டுப்படுத்தி, மனம் தூயவனாகத் தன்னை அடக்கிக் கொண்டான்.

யமபுஷ்பாதிபிஃ பூஜ்யம் யாஜ்யோ ஹ்யயஜதவ்யயம் தஸ்ய ஹ்ரு'த்கமலஸ்தஸ்ய நியோகாச்சாம்ஶஜோ விபுஃ

யமப்பூவும் பிற பூக்களாலும் ஆராதிக்கப்படுபவன், யாகத்திற்கு தகுதியானவன், அழிவற்றவன்; இதய தாமரையில் இருப்பவரின் கட்டளையால், அந்த வல்லமைவான் ஒரு பகுதியிலிருந்து பிறந்தான்.

லலாடமஸ்ய நிர்பித்ய ப்ராதுராஸீத்பிதாமஹாத் லோஹிதோ ऽபூத் ஸ்வயம் நீலஃ ஶிவஸ்ய ஹ்ரு'தயோத்பவஃ

அவரது நெற்றியை உடைத்து, பிதாமகரிடமிருந்து தோன்றினார்; சிவனின் இதயத்திலிருந்து பிறந்தவர், சிவந்த நிறமும், தானாகவே நீல நிறமும் உடையவரும் ஆனார்.

வஹ்நேஶ்சைவ து ஸம்யோகாத் ப்ரக்ரு'த்ய புருஷஃ ப்ரபுஃ நீலஶ் ச லோஹிதஶ்சைவ யதஃ காலாக்ரு'திஃ புமாந்

அக்னியுடன் சேர்ந்ததாலும், இயற்கையிலிருந்து அந்த ஆண்டவர், மனித வடிவில் தோன்றினார்; அவர் நீலமும் சிவப்பும் உடையவர், காலத்தின் வடிவம் அவரிலிருந்து உருவானது.

நீலலோஹித இத்யுக்தஸ் தேந தேவேந வை ப்ரபுஃ ப்ரஹ்மணா பகவாந்காலஃ ப்ரீதாத்மா சாபவத்விபுஃ

அந்த ஆண்டவரால், அவர் 'நீலலோஹிதன்' என்று அழைக்கப்பட்டார்; பிரம்மா பாக்கியசாலியான காலனை, ஆனந்தமுள்ள மனத்துடன் உருவாக்கினார்.

ஸுப்ரீதமநஸம் தேவம் துஷ்டாவ ச பிதாமஹஃ நாமாஷ்டகேந விஶ்வாத்மா விஶ்வாத்மாநம் மஹாமுநே

மிக மகிழ்ச்சியுடன் அந்த பிதாமகர், உலகின் ஆத்மாவான தேவனை, எட்டு பெயர்களால் புகழ்ந்து பாடினார், மகா முனிவரே, உலகின் ஆத்மாவை நோக்கி.

நமஸ்தே பகவந் ருத்ர பாஸ்கராமிததேஜஸே நமோ பவாய தேவாய ரஸாயாம்புமயாய தே

உமக்கு வணக்கம், பாக்கியசாலியான ருத்ரா, சூரியனைப் போல ஒளிர்வானே; பவா தேவனே, ரசமும் நீரும் ஆன உமக்கு வணக்கம்.

ஶர்வாய க்ஷிதிரூபாய ஸதா ஸுரபிணே நமஃ ஈஶாய வாயவே துப்யம் ஸம்ஸ்பர்ஶாய நமோ நமஃ

சர்வா, பூமியின் வடிவாக இருப்பவரே, எப்போதும் மணமுள்ளவரே, உமக்கு வணக்கம்; ஈசா, காற்றாகவும், தொடும் உணர்வாகவும் இருப்பவரே, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.

பஶூநாம் பதயே சைவ பாவகாயாதிதேஜஸே பீமாய வ்யோமரூபாய ஶப்தமாத்ராய தே நமஃ

உலகிலுள்ள எல்லா உயிர்களின் ஆண்டவரே, தீயை விட அதிக ஒளியுடையவரே, பயங்கரமானவரே, ஆகாயம் போன்ற உருவமுடையவரே, ஒலி மட்டுமே ஆனவரே, உமக்கு வணக்கம்.

மஹாதேவாய ஸோமாய அம்ரு'தாய நமோ ऽஸ்து தே உக்ராய யஜமாநாய நமஸ்தே கர்மயோகிநே

பெரிய தேவனே, சோமனே, மரணமில்லாதவரே, உமக்கு வணக்கம்; கடுமையானவரே, யாகம் செய்பவரே, கர்மயோகத்தில் ஈடுபடுபவரே, உமக்கு வணக்கம்.

யஃ படேச்ச்ரு'ணுயாத்வாபி பைதாமஹமிமம் ஸ்தவம் ருத்ராய கதிதம் விப்ராஞ் ஶ்ராவயேத்வா ஸமாஹிதஃ

யார் இந்த பிதாமஹரால் உரைக்கப்பட்ட இந்த ருத்ரனைப் பற்றி உள்ள ஸ்தோத்திரத்தை வாசிப்பாரோ, கேட்பாரோ, அல்லது பக்தியுடன் பிராமணர்களுக்கு கேட்கவைப்பாரோ,

அஷ்டமூர்தேஸ்து ஸாயுஜ்யம் வர்ஷாதேகாதவாப்நுயாத் ஏவம் ஸ்துத்வா மஹாதேவம் அவைக்ஷத பிதாமஹஃ

அவர்கள் பதினொன்று ஆண்டுகளில் அஷ்டமூர்த்தியுடன் ஒன்றிப்போகும் நிலையை அடைவார்கள்; இவ்வாறு மகாதேவனைப் புகழ்ந்து, பிதாமஹன் அவரைத் தரிசித்தார்.

ததாஷ்டதா மஹாதேவஃ ஸமாதிஷ்டத்ஸமந்ததஃ ததா ப்ரகாஶதே பாநுஃ க்ரு'ஷ்ணவர்த்மா நிஶாகரஃ

அப்போது மகாதேவன் எட்டு வடிவங்களில் எல்லா பக்கங்களிலும் தோன்றினார்; அப்போது சூரியன் பிரகாசித்தான், சந்திரன் இருண்ட பாதையுடன் தோன்றினான்.

க்ஷிதிர்வாயுஃ புமாநம்பஃ ஸுஷிரம் ஸர்வகம் ததா ததாப்ரப்ரு'தி தம் ப்ராஹுர் அஷ்டமூர்திரிதீஶ்வரம்

மண், காற்று, மனிதன், நீர், ஆகாயம், அனைத்திலும் நிறைந்தது—அந்த நேரத்திலிருந்து, அவரை அஷ்டமூர்த்தி என்றே அழைக்கின்றனர்.

அஷ்டமூர்தேஃ ப்ரஸாதேந விரஞ்சிஶ்சாஸ்ரு'ஜத்புநஃ ஸ்ரு'ஷ்ட்வைதத் அகிலம் ப்ரஹ்மா புநஃ கல்பாந்தரே ப்ரபுஃ

அஷ்டமூர்த்தியின் அருளால், விரிஞ்சி மீண்டும் படைத்தார்; இந்த உலகமெல்லாம் படைத்த பின்பு, பிரபு பிரம்மா மறுபடியும் யுக முடிவில் படைத்தார்.

ஸஹஸ்ரயுகபர்யந்தம் ஸம்ஸுப்தே ச சராசரே ப்ரஜாஃ ஸ்ரஷ்டுமநாஸ் தேபே தத உக்ரம் தபோ மஹத்

ஆயிரம் யுகங்கள் முழுவதும் எல்லா உயிர்களும், நகரும், நிலைநிற்றும், தூங்கிக் கொண்டிருந்த போது, உயிர்களை உருவாக்க விரும்பி, அவர் கடுமையான தவம் செய்தார்.

தஸ்யைவம் தப்யமாநஸ்ய ந கிம்சித்ஸமவர்தத ததோ தீர்கேண காலேந துஃகாத்க்ரோதோ வ்யஜாயத

அவர் இவ்வாறு தவம் செய்தபோது, எதுவும் நிகழவில்லை; நீண்ட காலம் கழிந்த பின், துன்பத்தால் கோபம் எழுந்தது.

க்ரோதாவிஷ்டஸ்ய நேத்ராப்யாம் ப்ராபதந்நஶ்ருபிந்தவஃ ததஸ்தேப்யோ ऽஶ்ருபிந்துப்யோ பூதாஃ ப்ரேதாஸ்ததாபவந்

கோபம் கொண்ட அவரது கண்களில் இருந்து கண்ணீர் துளிகள் விழுந்தன; அந்தக் கண்ணீர் துளிகளில் இருந்து பூதங்கள், பிரேதங்கள் அப்போது உருவானார்கள்.

ஸர்வாம்ஸ்தாநக்ரஜாந்த்ரு'ஷ்ட்வா பூதப்ரேதநிஶாசராந் அநிந்தத ததா தேவோ ப்ரஹ்மாத்மாநம் அஜோ விபுஃ

அந்த மூத்த பூதங்கள், பிரேதங்கள், இரவில் சுற்றும் உயிர்களைப் பார்த்து, பிறப்பில்லாத, அனைத்திலும் நிறைந்த பிரம்மா தன்னைத் தானே குறை கூறினார்.

ஜஹௌ ப்ராணாம்ஶ் ச பகவாந் க்ரோதாவிஷ்டஃ ப்ரஜாபதிஃ ததஃ ப்ராணமயோ ருத்ரஃ ப்ராதுராஸீத்ப்ரபோர்முகாத்

கோபம் கொண்ட பிரஜாபதி, தனது உயிர்களை விட்டுவிட்டார்; பின்னர் அந்த ஆண்டவரின் வாயிலிருந்து உயிர் சக்தியால் ஆன ருத்ரன் தோன்றினார்.

அர்தநாரீஶ்வரோ பூத்வா பாலார்கஸத்ரு'ஶத்யுதிஃ ததைகாதஶதாத்மாநம் ப்ரவிபஜ்ய வ்யவஸ்திதஃ

ஆடையும் பெண்ணும் சேர்ந்த ஒரே உருவமாக, பிள்ளை சூரியனைப் போல் பிரகாசித்து, அவர் தன்னை பதினொன்று பாகையாகப் பிரித்து நிலைத்தார்.

அர்தேநாம்ஶேந ஸர்வாத்மா ஸஸர்ஜாஸௌ ஶிவாமுமாம் ஸா சாஸ்ரு'ஜத்ததா லக்ஷ்மீம் துர்காம் ஶ்ரேஷ்டாம் ஸரஸ்வதீம்

அனைத்து உயிர்களின் ஆத்மாவாக, தனது பாதி பாகத்தால் சிவா, உமாவை உருவாக்கினார்; அவள் பின்னர் லட்சுமி, சிறந்த துர்கை, சரஸ்வதி ஆகியோரை உருவாக்கினார்.