லிங்கபுராணம்

அநாகதேஷு தத்வச்ச தர்கஃ கார்யோ விஜாநதா மந்வந்தரேஷு ஸர்வேஷு அதீதாநாகதேஷ்விஹ

இன்னும் வரவிருக்கும் காலங்களிலும், கடந்தும் வரவிருப்பதிலும், எல்லா மன்வந்தரங்களையும் அறிந்தவன் இங்கு பகுத்தறிவை பயன்படுத்த வேண்டும்.

துல்யாபிமாநிநஃ ஸர்வே நாமரூபைர்பவந்த்யுத தேவா ஹ்யஷ்டவிதா யே ச யே ச மந்வந்தரேஶ்வராஃ

ஒப்பான பெருமை கொண்ட அனைவரும், பெயரும் ரூபமும் கொண்டு, எட்டுவகைத் தேவர்களாகவும் மன்வந்தரங்களின் அதிபதிகளாகவும் ஆகிறார்கள்.

ரு'ஷயோ மநவஶ்சைவ ஸர்வே துல்யப்ரயோஜநாஃ ஏவம் வர்ணாஶ்ரமாணாம் து ப்ரவிபாகோ யுகே யுகே

முனிவர்களும் மனுக்களும் அனைவரும் ஒரே நோக்கத்துடன் இருக்கிறார்கள்; இப்படியே ஒவ்வொரு யுகத்திலும் சாதி மற்றும் வாழ்க்கை நிலைகளின் பிரிவும் நிகழ்கிறது.

யுகஸ்வபாவஶ் ச ததா விதத்தே வை ததா ப்ரபுஃ வர்ணாஶ்ரமவிபாகாஶ் ச யுகாநி யுகஸித்தயஃ

யுகங்களின் இயல்பும் அப்போது இறைவனால் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது; சாதி, வாழ்க்கை நிலைகள் மற்றும் யுகங்களின் பிரிவும் ஒவ்வொரு யுகத்திலும் நிறைவேறுகின்றன.

யுகாநாம் பரிமாணம் தே கதிதம் ஹி ப்ரஸங்கதஃ வதாமி தேவீபுத்ரத்வம் பத்மயோநேஃ ஸமாஸதஃ

யுகங்களின் அளவு உனக்கு வழக்கமாகக் கூறப்பட்டது; இப்போது பத்மயோனியின் தெய்வீகப் பிள்ளைத்தன்மையை சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன்.

புநஃ ஸஸர்ஜ பகவாந் ப்ரப்ரஷ்டாஃ பூர்வவத்ப்ரஜாஃ ஸஹஸ்ரயுகபர்யந்தே ப்ரபாதே து பிதாமஹஃ

மீண்டும், ஆயிரம் யுகங்கள் முடிவில், விடியற்காலையில், பிதாமகன் முன்புபோல இழந்த உயிர்களை உருவாக்கினார்.

ஏவம் பரார்தே விப்ரேந்த்ர த்விகுணே து ததா கதே ததா தராம்பஸி வ்யாப்தா ஹ்ய் ஆபோ வஹ்நௌ ஸமீரணே

இவ்வாறு, சிறந்த பிராமணா, பரார்த்தத்தின் பாதி இரட்டிப்பாக கடந்தபோது, அப்போது நீர் பூமியில் பரவியது, நெருப்பு காற்றில் பரவியது.

வஹ்நிஃ ஸமீரணஶ்சைவ வ்யோம்நி தந்மாத்ரஸம்யுதஃ இந்த்ரியாணி தஶைகம் ச தந்மாத்ராணி த்விஜோத்தம

நெருப்பும் காற்றும் ஆகாயத்தில் சூட்சுமத் தன்மைகளுடன் இணைந்தன; சிறந்த பிராமணா, பதினொன்று இந்திரியங்களும் சூட்சுமத் தன்மைகளும் இருந்தன.

அஹங்காரமநுப்ராப்ய ப்ரலீநாஸ்தத்க்ஷணாதஹோ அபிமாநஸ்ததா தத்ர மஹாந்தம் வ்யாப்ய வை க்ஷணாத்

அவை அகங்காரத்தை அடைந்து உடனே அழிந்தன; அப்போது பெருமை, மகத்துவத்தை முழுவதும் ஆட்கொண்டு கணத்தில் அழிந்தது.

மஹாநபி ததா வ்யக்தம் ப்ராப்ய லீநோ ऽபவத்த்விஜ அவ்யக்தம் ஸ்வகுணைஃ ஸார்தம் ப்ரலீநமபவத்பவே

அதேபோல் மகத்துவமும் வெளிப்பாட்டை அடைந்து, பிராமணா, அழிந்தது; அவ்யக்தமும் தன் குணங்களுடன் சேர்ந்து, உலகில் அழிந்தது.

ததஃ ஸ்ரு'ஷ்டிரபூத்தஸ்மாத் பூர்வவத்புருஷாச்சிவாத் அத ஸ்ரு'ஷ்டாஸ்ததா தஸ்ய மநஸா தேந மாநஸாஃ

அதிலிருந்து, முன்புபோல, புருஷன் சிவனிலிருந்து படைப்பு ஏற்பட்டது; அப்போது அவர் மனத்திலிருந்து உருவானவர்கள் மனப்புதல்வர்களாக பிறந்தார்கள்.

ந வ்யவர்தந்த லோகே ऽஸ்மிந் ப்ரஜாஃ கமலயோநிநா வ்ரு'த்த்யர்தம் பகவாந்ப்ரஹ்மா புத்ரைர்வை மாநஸைஃ ஸஹ

பத்மயோனியால் உருவாக்கப்பட்ட உயிர்கள் இவ்வுலகில் பெருகவில்லை; அவர்களின் வளர்ச்சிக்காக, பாக்யவான் பிரம்மா தன் மனப்புதல்வர்களுடன் சேர்ந்து,

துஶ்சரம் விசசாரேஶம் ஸமுத்திஶ்ய தபஃ ஸ்வயம் துஷ்டஸ்து தபஸா தஸ்ய பவோ ஜ்ஞாத்வா ஸ வாஞ்சிதம்

அரிதான தவம் செய்து, இறைவனை அடைவதற்காக முயன்றார்; அவர் தவத்தால் திருப்தியடைந்த சிவன், அவரது விருப்பத்தை அறிந்தார்.

லலாடமத்யம் நிர்பித்ய ப்ரஹ்மணஃ புருஷஸ்ய து புத்ரஸ்நேஹமிதி ப்ரோச்ய ஸ்த்ரீபும்ரூபோ ऽபவத்ததா

பிரம்மாவின் நெற்றியின் நடுவைத் துளைத்து, பித்ரு பாசத்தைச் சொல்லி, இறைவன் அப்போது பெண்-ஆண் ரூபமாக ஆனார்.

தஸ்ய புத்ரோ மஹாதேவோ ஹ்ய் அர்தநாரீஶ்வரோ ऽபவத் ததாஹ பகவாந்ஸர்வம் ப்ரஹ்மாணம் ச ஜகத்குரும்

அவரது மகன் மகாதேவன் அர்த்தநாரீசுவரனாக ஆனார்; பாக்யவான் எல்லாவற்றையும், பிரம்மாவையும், உலகுக்குரிய ஆசானையும் எரித்தார்.

அதார்தமாத்ராம் கல்யாணீம் ஆத்மநஃ பரமேஶ்வரீம் புபுஜே யோகமார்கேண வ்ரு'த்த்யர்தம் ஜகதாம் ஶிவஃ

பின்னர் சிவன் தன் ஆன்மாவின் அரை பகுதியான புனிதமான பரமேசுவரியை, யோகமார்க்கத்தின் மூலம், உலகங்களின் வளர்ச்சிக்காக அனுபவித்தார்.

தஸ்யாம் ஹரிம் ச ப்ரஹ்மாணம் ஸஸர்ஜ பரமேஶ்வரஃ விஶ்வேஶ்வரஸ்து விஶ்வாத்மா சாஸ்த்ரம் பாஶுபதம் ததா

அவரில், பரமேசுவரன் ஹரியையும் பிரம்மாவையும் உருவாக்கினார்; உலகத்துக்குரிய இறைவனும், எல்லாவற்றிற்கும் ஆத்மாவும், பாசுபத அயுதத்தையும் உருவாக்கினார்.

தஸ்மாத்ப்ரஹ்மா மஹாதேவ்யாஶ் சாம்ஶஜஶ் ச ஹரிஸ் ததா அண்டஜஃ பத்மஜஶ்சைவ பவாங்கபவ ஏவ ச

அதனால் மகாதேவியின் ஒரு பகுதியிலிருந்து பிரம்மா தோன்றினார்; அவளுடைய மற்றொரு பகுதியிலிருந்து ஹரி, முட்டையிலிருந்து பிறந்தவர், தாமரையிலிருந்து பிறந்தவர், மேலும் பவனுடைய உடலிலிருந்து எழுந்தவரும் தோன்றினர்.

ஏதத்தே கதிதம் ஸர்வம் இதிஹாஸம் புராதநம் பரார்தம் ப்ரஹ்மணோ யாவத் தாவத்பூதிஃ ஸமாஸதஃ

இந்தப் பழமையான வரலாறு அனைத்தும் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது; பிரம்மாவின் வளம் ஒரு பரார்த்தம் வரை நீடித்தது, சுருக்கமாக.

வைராக்யம் ப்ரஹ்மணோ வக்ஷ்யே தமோத்பூதம் ஸமாஸதஃ நாராயணோ ऽபி பகவாந் த்விதா க்ரு'த்வாத்மநஸ்தநும்

இப்போது பிரம்மாவின் வைராக்கியத்தை, இருளிலிருந்து எழுந்ததை, சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன்; பாக்கியசாலியான நாராயணனும் தன் உருவத்தை இரண்டாகப் பிரித்தான்—

ஸஸர்ஜ ஸகலம் தஸ்மாத் ஸ்வாங்காதேவ சராசரம் ததோ ப்ரஹ்மாணமஸ்ரு'ஜத் ப்ரஹ்மா ருத்ரம் பிதாமஹஃ

அவன் தன் உடற்பாகத்திலிருந்து எல்லா ஜீவராசிகளையும், அசைவும் அசைவற்றவையும் படைத்தான்; பின்னர் பிரம்மா பிராமணர்களை உருவாக்கினார், பிதாமகனான பிரம்மா ருத்ரனையும் படைத்தார்.

முநே கல்பாந்தரே ருத்ரோ ஹரிம் ப்ரஹ்மாணம் ஈஶ்வரம் ததோ ப்ரஹ்மாணமஸ்ரு'ஜந் முநே கல்பாந்தரே ஹரிஃ

முனிவரே, ஒரு கல்பம் முடிவில் ருத்ரன் ஹரியையும், பிராமணனையும், ஈஸ்வரனையும் படைத்தான்; பின்னர் மற்றொரு கல்ப முடிவில் ஹரி பிராமணனை உருவாக்கினார், முனிவரே.

நாராயணம் புநர்ப்ரஹ்மா ப்ரஹ்மாணம் ச புநர்பவஃ ததா விசார்ய வை ப்ரஹ்மா துஃகம் ஸம்ஸார இத்யஜஃ

மீண்டும் பிரம்மா நாராயணனை உருவாக்கினார்; பவனும் பிராமணனை உருவாக்கினார்; பின்னர் பிரம்மா யோசித்து, இந்த உலக வாழ்க்கை துயரமே என்று உணர்ந்தார்.

ஸர்கம் விஸ்ரு'ஜ்ய சாத்மாநம் ஆத்மந்யேவ நியோஜ்ய ச ஸம்ஹ்ரு'த்ய ப்ராணஸஞ்சாரம் பாஷாண இவ நிஶ்சலஃ

அவன் படைப்பைத் தள்ளி வைத்து, தன்னைத் தன்னுள் நிலைநிறுத்தி, உயிரின் ஓட்டத்தை அடக்கி, கல்லைப் போல அசையாமல் இருந்தான்.

தஶவர்ஷஸஹஸ்ராணி ஸமாதிஸ்தோ ऽபவத்ப்ரபுஃ அதோமுகம் து யத்பத்மம் ஹ்ரு'தி ஸம்ஸ்தம் ஸுஶோபநம்

அந்த ஆண்டவன் பத்து ஆயிரம் ஆண்டுகள் சமாதியில் இருந்தார்; கீழே நோக்கிய அழகான தாமரையோசை இதயத்தில் இருந்தது—

பூரிதம் பூரகேணைவ ப்ரபுத்தம் சாபவத்ததா ததூர்த்வவக்த்ரம் அபவத் கும்பகேந நிரோதிதம்

அது உள்ளிழுப்பால் நிரம்பி, பின்னர் விழித்தது; அதன் மேல்நோக்கிய முகம் மூச்சை நிறுத்துவதால் அடக்கப்பட்டது.

தத்பத்மகர்ணிகாமத்யே ஸ்தாபயாமாஸ சேஶ்வரம் ததோமிதி ஶிவம் தேவம் அர்தமாத்ராபரம் பரம்

அந்த தாமரையின் நடு பாகத்தில், அவன் ஆண்டவரை, ஓம் என்ற நாதத்தை, சிவபெருமானை, எல்லாவற்றிற்கும் அப்பாற்பட்ட பரம்பொருளை நிறுவினார்.

ம்ரு'ணாலதந்துபாகைகஶதபாகே வ்யவஸ்திதம் யமீ யமவிஶுத்தாத்மா நியம்யைவம் ஹ்ரு'தீஶ்வரம்

தாமரையின் நூலிழையின் நூற்றில் ஒரு பாகத்தில் இருப்பதைப் போல, இதயத்தில் ஆண்டவரை இவ்வாறு கட்டுப்படுத்தி, மனம் தூயவனாகத் தன்னை அடக்கிக் கொண்டான்.

யமபுஷ்பாதிபிஃ பூஜ்யம் யாஜ்யோ ஹ்யயஜதவ்யயம் தஸ்ய ஹ்ரு'த்கமலஸ்தஸ்ய நியோகாச்சாம்ஶஜோ விபுஃ

யமப்பூவும் பிற பூக்களாலும் ஆராதிக்கப்படுபவன், யாகத்திற்கு தகுதியானவன், அழிவற்றவன்; இதய தாமரையில் இருப்பவரின் கட்டளையால், அந்த வல்லமைவான் ஒரு பகுதியிலிருந்து பிறந்தான்.