லிங்கபுராணம்

சதுர்யுகாநாம் ஸர்வேஷாம் அநேநைவ து ஸாதநம் ஏஷா சதுர்யுகாவ்ரு'த்திர் ஆ ஸஹஸ்ராத் குணீக்ரு'தா

நான்கு யுகங்களுக்கெல்லாம் இதுவே முறை; இந்த நான்கு யுகங்கள் ஒன்றாகச் சேர்ந்து ஆயிரமடங்கு நடைபெறும் சுழற்சி இதுவே.

ப்ரஹ்மணஸ்ததஹஃ ப்ரோக்தம் ராத்ரிஶ்சைதாவதீ ஸ்ம்ரு'தா அநார்ஜவம் ஜடீபாவோ பூதாநாம் ஆ யுகக்ஷயாத்

இது பிரம்மாவின் ஒரு பகலாகக் கூறப்படுகிறது; இரவு அதே அளவு என நினைவில் கொள்ளப்படுகிறது; யுகம் முடிவடையும் போது உயிரினங்களில் நேர்மை குறைவு, மந்தநிலை ஏற்படுகிறது.

ஏததேவ து ஸர்வேஷாம் யுகாநாம் லக்ஷணம் ஸ்ம்ரு'தம் ஏஷாம் சதுர்யுகாணாம் ச குணிதா ஹ்யேகஸப்ததிஃ

இது எல்லா யுகங்களின் இலக்கணமாக நினைவில் கொள்ளப்படுகிறது; இந்த நான்கு யுகங்கள் சேர்த்து எண்ணினால், எழுபத்து ஒன்று ஆகும்.

க்ரமேண பரிவ்ரு'த்தா து மநோரந்தரம் உச்யதே சதுர்யுகே யதைகஸ்மிந் பவதீஹ யதா து யத்

இவை ஒவ்வொன்றாக சுழன்று செல்லும் போது, அது ஒரு மன்வந்தரமாக அழைக்கப்படுகிறது; ஒவ்வொரு யுகத்திலும் இங்கே என்ன நடக்கிறதோ, அது ஏற்படுகிறது.

ததா சாந்யேஷு பவதி புநஸ்தத்வை யதாக்ரமம் ஸர்கே ஸர்கே யதா பேதா உத்பத்யந்தே ததைவ து

அதேபோல், மற்றவற்றிலும் முறையே மீண்டும் நிகழ்கிறது; ஒவ்வொரு படைப்பிலும் வேறுபாடுகள் தோன்றும் போதும், அதேபோல் நிகழ்கிறது.

பஞ்சவிம்ஶத்பரிமிதா ந ந்யூநா நாதிகாஸ் ததா ததா கல்பா யுகைஃ ஸார்தம் பவந்தி ஸஹ லக்ஷணைஃ

இவை இருபத்தைந்து என நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளன; குறைவோ அதிகமோ இல்லை; இவ்வாறு, யுகங்களுடனும் அவற்றின் இலக்கணங்களுடனும் கல்பங்கள் நடைபெறுகின்றன.

மந்வந்தராணாம் ஸர்வேஷாம் ஏததேவ து லக்ஷணம்

இது எல்லா மன்வந்தரங்களின் இலக்கணம் ஆகும்.

யதா யுகாநாம் பரிவர்தநாநி சிரப்ரவ்ரு'த்தாநி யுகஸ்வபாவாத் ததா து ஸம்திஷ்டதி ஜீவலோகஃ க்ஷயோதயாப்யாம் பரிவர்தமாநஃ

யுகங்கள் நீண்ட காலமாக மாற்றம் அடைந்தது போல, உயிர்கள் வாழும் உலகமும், யுகங்களின் இயல்பின்படி வீழ்ச்சி, எழுச்சி ஆகியவற்றில் சுழன்று நிலைக்கிறது.

இத்யேதல்லக்ஷணம் ப்ரோக்தம் யுகாநாம் வை ஸமாஸதஃ அதீதாநாகதாநாம் ஹி ஸர்வமந்வந்தரேஷு வை

இவ்வாறு, கடந்த காலமும் வருங்காலமும் உட்பட எல்லா மன்வந்தரங்களிலும் யுகங்களின் இலக்கணங்கள் சுருக்கமாக கூறப்பட்டுள்ளன.

மந்வந்தரேண சைகேந ஸர்வாண்யேவாந்தராணி ச வ்யாக்யாதாநி ந ஸம்தேஹஃ கல்பஃ கல்பேந சைவ ஹி

ஒரு மன்வந்தரத்தில் எல்லா இடைப்பட்ட காலங்களும் விளக்கப்பட்டுள்ளன; இதில் ஐயம் இல்லை, ஏனெனில் ஒரு கல்பம் மற்றொரு கல்பத்தால் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது.

அநாகதேஷு தத்வச்ச தர்கஃ கார்யோ விஜாநதா மந்வந்தரேஷு ஸர்வேஷு அதீதாநாகதேஷ்விஹ

இன்னும் வரவிருக்கும் காலங்களிலும், கடந்தும் வரவிருப்பதிலும், எல்லா மன்வந்தரங்களையும் அறிந்தவன் இங்கு பகுத்தறிவை பயன்படுத்த வேண்டும்.

துல்யாபிமாநிநஃ ஸர்வே நாமரூபைர்பவந்த்யுத தேவா ஹ்யஷ்டவிதா யே ச யே ச மந்வந்தரேஶ்வராஃ

ஒப்பான பெருமை கொண்ட அனைவரும், பெயரும் ரூபமும் கொண்டு, எட்டுவகைத் தேவர்களாகவும் மன்வந்தரங்களின் அதிபதிகளாகவும் ஆகிறார்கள்.

ரு'ஷயோ மநவஶ்சைவ ஸர்வே துல்யப்ரயோஜநாஃ ஏவம் வர்ணாஶ்ரமாணாம் து ப்ரவிபாகோ யுகே யுகே

முனிவர்களும் மனுக்களும் அனைவரும் ஒரே நோக்கத்துடன் இருக்கிறார்கள்; இப்படியே ஒவ்வொரு யுகத்திலும் சாதி மற்றும் வாழ்க்கை நிலைகளின் பிரிவும் நிகழ்கிறது.

யுகஸ்வபாவஶ் ச ததா விதத்தே வை ததா ப்ரபுஃ வர்ணாஶ்ரமவிபாகாஶ் ச யுகாநி யுகஸித்தயஃ

யுகங்களின் இயல்பும் அப்போது இறைவனால் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது; சாதி, வாழ்க்கை நிலைகள் மற்றும் யுகங்களின் பிரிவும் ஒவ்வொரு யுகத்திலும் நிறைவேறுகின்றன.

யுகாநாம் பரிமாணம் தே கதிதம் ஹி ப்ரஸங்கதஃ வதாமி தேவீபுத்ரத்வம் பத்மயோநேஃ ஸமாஸதஃ

யுகங்களின் அளவு உனக்கு வழக்கமாகக் கூறப்பட்டது; இப்போது பத்மயோனியின் தெய்வீகப் பிள்ளைத்தன்மையை சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன்.

புநஃ ஸஸர்ஜ பகவாந் ப்ரப்ரஷ்டாஃ பூர்வவத்ப்ரஜாஃ ஸஹஸ்ரயுகபர்யந்தே ப்ரபாதே து பிதாமஹஃ

மீண்டும், ஆயிரம் யுகங்கள் முடிவில், விடியற்காலையில், பிதாமகன் முன்புபோல இழந்த உயிர்களை உருவாக்கினார்.

ஏவம் பரார்தே விப்ரேந்த்ர த்விகுணே து ததா கதே ததா தராம்பஸி வ்யாப்தா ஹ்ய் ஆபோ வஹ்நௌ ஸமீரணே

இவ்வாறு, சிறந்த பிராமணா, பரார்த்தத்தின் பாதி இரட்டிப்பாக கடந்தபோது, அப்போது நீர் பூமியில் பரவியது, நெருப்பு காற்றில் பரவியது.

வஹ்நிஃ ஸமீரணஶ்சைவ வ்யோம்நி தந்மாத்ரஸம்யுதஃ இந்த்ரியாணி தஶைகம் ச தந்மாத்ராணி த்விஜோத்தம

நெருப்பும் காற்றும் ஆகாயத்தில் சூட்சுமத் தன்மைகளுடன் இணைந்தன; சிறந்த பிராமணா, பதினொன்று இந்திரியங்களும் சூட்சுமத் தன்மைகளும் இருந்தன.

அஹங்காரமநுப்ராப்ய ப்ரலீநாஸ்தத்க்ஷணாதஹோ அபிமாநஸ்ததா தத்ர மஹாந்தம் வ்யாப்ய வை க்ஷணாத்

அவை அகங்காரத்தை அடைந்து உடனே அழிந்தன; அப்போது பெருமை, மகத்துவத்தை முழுவதும் ஆட்கொண்டு கணத்தில் அழிந்தது.

மஹாநபி ததா வ்யக்தம் ப்ராப்ய லீநோ ऽபவத்த்விஜ அவ்யக்தம் ஸ்வகுணைஃ ஸார்தம் ப்ரலீநமபவத்பவே

அதேபோல் மகத்துவமும் வெளிப்பாட்டை அடைந்து, பிராமணா, அழிந்தது; அவ்யக்தமும் தன் குணங்களுடன் சேர்ந்து, உலகில் அழிந்தது.

ததஃ ஸ்ரு'ஷ்டிரபூத்தஸ்மாத் பூர்வவத்புருஷாச்சிவாத் அத ஸ்ரு'ஷ்டாஸ்ததா தஸ்ய மநஸா தேந மாநஸாஃ

அதிலிருந்து, முன்புபோல, புருஷன் சிவனிலிருந்து படைப்பு ஏற்பட்டது; அப்போது அவர் மனத்திலிருந்து உருவானவர்கள் மனப்புதல்வர்களாக பிறந்தார்கள்.

ந வ்யவர்தந்த லோகே ऽஸ்மிந் ப்ரஜாஃ கமலயோநிநா வ்ரு'த்த்யர்தம் பகவாந்ப்ரஹ்மா புத்ரைர்வை மாநஸைஃ ஸஹ

பத்மயோனியால் உருவாக்கப்பட்ட உயிர்கள் இவ்வுலகில் பெருகவில்லை; அவர்களின் வளர்ச்சிக்காக, பாக்யவான் பிரம்மா தன் மனப்புதல்வர்களுடன் சேர்ந்து,

துஶ்சரம் விசசாரேஶம் ஸமுத்திஶ்ய தபஃ ஸ்வயம் துஷ்டஸ்து தபஸா தஸ்ய பவோ ஜ்ஞாத்வா ஸ வாஞ்சிதம்

அரிதான தவம் செய்து, இறைவனை அடைவதற்காக முயன்றார்; அவர் தவத்தால் திருப்தியடைந்த சிவன், அவரது விருப்பத்தை அறிந்தார்.

லலாடமத்யம் நிர்பித்ய ப்ரஹ்மணஃ புருஷஸ்ய து புத்ரஸ்நேஹமிதி ப்ரோச்ய ஸ்த்ரீபும்ரூபோ ऽபவத்ததா

பிரம்மாவின் நெற்றியின் நடுவைத் துளைத்து, பித்ரு பாசத்தைச் சொல்லி, இறைவன் அப்போது பெண்-ஆண் ரூபமாக ஆனார்.

தஸ்ய புத்ரோ மஹாதேவோ ஹ்ய் அர்தநாரீஶ்வரோ ऽபவத் ததாஹ பகவாந்ஸர்வம் ப்ரஹ்மாணம் ச ஜகத்குரும்

அவரது மகன் மகாதேவன் அர்த்தநாரீசுவரனாக ஆனார்; பாக்யவான் எல்லாவற்றையும், பிரம்மாவையும், உலகுக்குரிய ஆசானையும் எரித்தார்.

அதார்தமாத்ராம் கல்யாணீம் ஆத்மநஃ பரமேஶ்வரீம் புபுஜே யோகமார்கேண வ்ரு'த்த்யர்தம் ஜகதாம் ஶிவஃ

பின்னர் சிவன் தன் ஆன்மாவின் அரை பகுதியான புனிதமான பரமேசுவரியை, யோகமார்க்கத்தின் மூலம், உலகங்களின் வளர்ச்சிக்காக அனுபவித்தார்.

தஸ்யாம் ஹரிம் ச ப்ரஹ்மாணம் ஸஸர்ஜ பரமேஶ்வரஃ விஶ்வேஶ்வரஸ்து விஶ்வாத்மா சாஸ்த்ரம் பாஶுபதம் ததா

அவரில், பரமேசுவரன் ஹரியையும் பிரம்மாவையும் உருவாக்கினார்; உலகத்துக்குரிய இறைவனும், எல்லாவற்றிற்கும் ஆத்மாவும், பாசுபத அயுதத்தையும் உருவாக்கினார்.

தஸ்மாத்ப்ரஹ்மா மஹாதேவ்யாஶ் சாம்ஶஜஶ் ச ஹரிஸ் ததா அண்டஜஃ பத்மஜஶ்சைவ பவாங்கபவ ஏவ ச

அதனால் மகாதேவியின் ஒரு பகுதியிலிருந்து பிரம்மா தோன்றினார்; அவளுடைய மற்றொரு பகுதியிலிருந்து ஹரி, முட்டையிலிருந்து பிறந்தவர், தாமரையிலிருந்து பிறந்தவர், மேலும் பவனுடைய உடலிலிருந்து எழுந்தவரும் தோன்றினர்.

ஏதத்தே கதிதம் ஸர்வம் இதிஹாஸம் புராதநம் பரார்தம் ப்ரஹ்மணோ யாவத் தாவத்பூதிஃ ஸமாஸதஃ

இந்தப் பழமையான வரலாறு அனைத்தும் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது; பிரம்மாவின் வளம் ஒரு பரார்த்தம் வரை நீடித்தது, சுருக்கமாக.