லிங்கபுராணம்

உத்பந்நாஃ கலிஶிஷ்டாஸ்து ப்ரஜாஃ கார்தயுகாஸ்ததா திஷ்டந்தி சேஹ யே ஸித்தா அத்ரு'ஷ்டா விசரந்தி ச

கலியுகத்தில் மீதமிருந்த மக்கள் அப்போது கிருதயுகத்தில் பிறந்தார்கள்; இங்கேயே இருக்கும் சித்தர்கள் கண்களுக்கு தெரியாமல் திரிந்தார்கள்.

ஸப்த ஸப்தர்ஷிபிஶ்சைவ தத்ர தே து வ்யவஸ்திதாஃ ப்ரஹ்மக்ஷத்ரவிஶஃ ஶூத்ரா பீஜார்தம் யே ஸ்ம்ரு'தா இஹ

அங்கே, ஏழு வகை மக்கள், ஏழு முனிவர்களுடன் சேர்ந்து, இங்கே நினைவில் கொள்ளப்படும் பிராமணர், சத்திரியர், வைசியர், சூத்திரர் ஆகியோர், வம்சம் தொடரும் பொருட்டு நிலைபெற்றிருக்கின்றனர்.

கலிஜைஃ ஸஹ தே ஸர்வே நிர்விஶேஷாஸ்ததாபவந் தேஷாம் ஸப்தர்ஷயோ தர்மம் கதயந்தீதரே ऽபி ச

கலியுகத்தில் பிறந்தவர்களுடன் எல்லோரும் அந்த நேரத்தில் வேறுபாடின்றி ஒன்றாகி விட்டனர்; அவர்களில் ஏழு முனிவர்கள் தர்மத்தை எடுத்துரைக்கின்றனர், மற்றவர்களும் அதையே செய்கின்றனர்.

வர்ணாஶ்ரமாசாரயுதம் ஶ்ரௌதம் ஸ்மார்தம் த்விதா து யம் ததஸ்தேஷு க்ரியாவத்ஸு வர்தந்தே வை ப்ரஜாஃ க்ரு'தே

வண்ணம் மற்றும் ஆசிரமம் சார்ந்த பழக்கங்கள், வேத வழியும், மரபு வழியும் இருவகையாக உள்ளன; அவற்றை அவர்கள் செய்தால், கிருதயுகத்தில் மக்கள் வளமாக வளர்கின்றனர்.

ஶ்ரௌதஸ்மார்தக்ரு'தாநாம் ச தர்மே ஸப்தர்ஷிதர்ஶிதே கேசித்தர்மவ்யவஸ்தார்தம் திஷ்டந்தீஹ யுகக்ஷயே

வேத மற்றும் மரபு வழி தர்மங்களை, ஏழு முனிவர்கள் காட்டியபடி மேற்கொள்ளும் போது, அந்த தர்மங்களில் சில, யுகத்தின் முடிவில் தர்மம் நிலைநிற்றும் பொருட்டு இங்கே தொடர்கின்றன.

மந்வந்தராதிகாரேஷு திஷ்டந்தி முநயஸ்து வை யதா தாவப்ரதக்தேஷு த்ரு'ணேஷ்விஹ ததஃ க்ஷிதௌ

மனுவின் காலங்களில் முனிவர்கள் நிலைபெற்று இருக்கின்றனர்; அது எப்படியெனில், காட்டுத் தீயால் எரிந்த பின்பும் புல் பூமியில் மீண்டும் வளர்வதைப் போன்று.

வநாநாம் ப்ரதமம் வ்ரு'ஷ்ட்யா தேஷாம் மூலேஷு ஸம்பவஃ ததா கார்தயுகாநாம் து கலிஜேஷ்விஹ ஸம்பவஃ

காடுகளில் முதல் மழை விழும்போது வேர்களில் புதிதாக வளர்ச்சி உண்டாகும் போல, இங்கே கலியுகத்தினிடையே கிருதயுகம் தோன்றுகிறது.

ஏவம் யுகாத்யுகஸ்யேஹ ஸம்தாநம் து பரஸ்பரம் வர்ததே ஹ வ்யவச்சேதாத் யாவந்மந்வந்தரக்ஷயஃ

இவ்வாறு, யுகம் யுகமாக ஒன்றுக்கொன்று தொடர்ந்தே, எந்த இடையூறும் இல்லாமல், ஒரு மன்வந்தர முடிவுவரை இவை நடைபெறுகின்றன.

ஸுகமாயுர்பலம் ரூபம் தர்மோ ऽர்தஃ காம ஏவ ச யுகேஷ்வேதாநி ஹீயந்தே த்ரீம்ஸ்த்ரீந் பாதாந் க்ரமேண து

இன்பம், ஆயுள், பலம், அழகு, தர்மம், செல்வம், ஆசை ஆகியவை யுகங்களுக்குள் ஒவ்வொன்றாக மூன்றில் மூன்றுபங்கு குறைந்து போகின்றன.

ஸஸம்த்யாம்ஶேஷு ஹீயந்தே யுகாநாம் தர்மஸித்தயஃ இத்யேஷா ப்ரதிஸித்திர்வை கீர்திதைஷா க்ரமேண து

யுகங்களில் சந்த்யை மற்றும் சந்த்யாம்சம் எனப்படும் பகுதிகளில் தர்மநிறைவு குறைந்து போகிறது; இது ஒவ்வொன்றாக ஏற்படும் கட்டுப்பாடாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

சதுர்யுகாநாம் ஸர்வேஷாம் அநேநைவ து ஸாதநம் ஏஷா சதுர்யுகாவ்ரு'த்திர் ஆ ஸஹஸ்ராத் குணீக்ரு'தா

நான்கு யுகங்களுக்கெல்லாம் இதுவே முறை; இந்த நான்கு யுகங்கள் ஒன்றாகச் சேர்ந்து ஆயிரமடங்கு நடைபெறும் சுழற்சி இதுவே.

ப்ரஹ்மணஸ்ததஹஃ ப்ரோக்தம் ராத்ரிஶ்சைதாவதீ ஸ்ம்ரு'தா அநார்ஜவம் ஜடீபாவோ பூதாநாம் ஆ யுகக்ஷயாத்

இது பிரம்மாவின் ஒரு பகலாகக் கூறப்படுகிறது; இரவு அதே அளவு என நினைவில் கொள்ளப்படுகிறது; யுகம் முடிவடையும் போது உயிரினங்களில் நேர்மை குறைவு, மந்தநிலை ஏற்படுகிறது.

ஏததேவ து ஸர்வேஷாம் யுகாநாம் லக்ஷணம் ஸ்ம்ரு'தம் ஏஷாம் சதுர்யுகாணாம் ச குணிதா ஹ்யேகஸப்ததிஃ

இது எல்லா யுகங்களின் இலக்கணமாக நினைவில் கொள்ளப்படுகிறது; இந்த நான்கு யுகங்கள் சேர்த்து எண்ணினால், எழுபத்து ஒன்று ஆகும்.

க்ரமேண பரிவ்ரு'த்தா து மநோரந்தரம் உச்யதே சதுர்யுகே யதைகஸ்மிந் பவதீஹ யதா து யத்

இவை ஒவ்வொன்றாக சுழன்று செல்லும் போது, அது ஒரு மன்வந்தரமாக அழைக்கப்படுகிறது; ஒவ்வொரு யுகத்திலும் இங்கே என்ன நடக்கிறதோ, அது ஏற்படுகிறது.

ததா சாந்யேஷு பவதி புநஸ்தத்வை யதாக்ரமம் ஸர்கே ஸர்கே யதா பேதா உத்பத்யந்தே ததைவ து

அதேபோல், மற்றவற்றிலும் முறையே மீண்டும் நிகழ்கிறது; ஒவ்வொரு படைப்பிலும் வேறுபாடுகள் தோன்றும் போதும், அதேபோல் நிகழ்கிறது.

பஞ்சவிம்ஶத்பரிமிதா ந ந்யூநா நாதிகாஸ் ததா ததா கல்பா யுகைஃ ஸார்தம் பவந்தி ஸஹ லக்ஷணைஃ

இவை இருபத்தைந்து என நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளன; குறைவோ அதிகமோ இல்லை; இவ்வாறு, யுகங்களுடனும் அவற்றின் இலக்கணங்களுடனும் கல்பங்கள் நடைபெறுகின்றன.

மந்வந்தராணாம் ஸர்வேஷாம் ஏததேவ து லக்ஷணம்

இது எல்லா மன்வந்தரங்களின் இலக்கணம் ஆகும்.

யதா யுகாநாம் பரிவர்தநாநி சிரப்ரவ்ரு'த்தாநி யுகஸ்வபாவாத் ததா து ஸம்திஷ்டதி ஜீவலோகஃ க்ஷயோதயாப்யாம் பரிவர்தமாநஃ

யுகங்கள் நீண்ட காலமாக மாற்றம் அடைந்தது போல, உயிர்கள் வாழும் உலகமும், யுகங்களின் இயல்பின்படி வீழ்ச்சி, எழுச்சி ஆகியவற்றில் சுழன்று நிலைக்கிறது.

இத்யேதல்லக்ஷணம் ப்ரோக்தம் யுகாநாம் வை ஸமாஸதஃ அதீதாநாகதாநாம் ஹி ஸர்வமந்வந்தரேஷு வை

இவ்வாறு, கடந்த காலமும் வருங்காலமும் உட்பட எல்லா மன்வந்தரங்களிலும் யுகங்களின் இலக்கணங்கள் சுருக்கமாக கூறப்பட்டுள்ளன.

மந்வந்தரேண சைகேந ஸர்வாண்யேவாந்தராணி ச வ்யாக்யாதாநி ந ஸம்தேஹஃ கல்பஃ கல்பேந சைவ ஹி

ஒரு மன்வந்தரத்தில் எல்லா இடைப்பட்ட காலங்களும் விளக்கப்பட்டுள்ளன; இதில் ஐயம் இல்லை, ஏனெனில் ஒரு கல்பம் மற்றொரு கல்பத்தால் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது.

அநாகதேஷு தத்வச்ச தர்கஃ கார்யோ விஜாநதா மந்வந்தரேஷு ஸர்வேஷு அதீதாநாகதேஷ்விஹ

இன்னும் வரவிருக்கும் காலங்களிலும், கடந்தும் வரவிருப்பதிலும், எல்லா மன்வந்தரங்களையும் அறிந்தவன் இங்கு பகுத்தறிவை பயன்படுத்த வேண்டும்.

துல்யாபிமாநிநஃ ஸர்வே நாமரூபைர்பவந்த்யுத தேவா ஹ்யஷ்டவிதா யே ச யே ச மந்வந்தரேஶ்வராஃ

ஒப்பான பெருமை கொண்ட அனைவரும், பெயரும் ரூபமும் கொண்டு, எட்டுவகைத் தேவர்களாகவும் மன்வந்தரங்களின் அதிபதிகளாகவும் ஆகிறார்கள்.

ரு'ஷயோ மநவஶ்சைவ ஸர்வே துல்யப்ரயோஜநாஃ ஏவம் வர்ணாஶ்ரமாணாம் து ப்ரவிபாகோ யுகே யுகே

முனிவர்களும் மனுக்களும் அனைவரும் ஒரே நோக்கத்துடன் இருக்கிறார்கள்; இப்படியே ஒவ்வொரு யுகத்திலும் சாதி மற்றும் வாழ்க்கை நிலைகளின் பிரிவும் நிகழ்கிறது.

யுகஸ்வபாவஶ் ச ததா விதத்தே வை ததா ப்ரபுஃ வர்ணாஶ்ரமவிபாகாஶ் ச யுகாநி யுகஸித்தயஃ

யுகங்களின் இயல்பும் அப்போது இறைவனால் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது; சாதி, வாழ்க்கை நிலைகள் மற்றும் யுகங்களின் பிரிவும் ஒவ்வொரு யுகத்திலும் நிறைவேறுகின்றன.

யுகாநாம் பரிமாணம் தே கதிதம் ஹி ப்ரஸங்கதஃ வதாமி தேவீபுத்ரத்வம் பத்மயோநேஃ ஸமாஸதஃ

யுகங்களின் அளவு உனக்கு வழக்கமாகக் கூறப்பட்டது; இப்போது பத்மயோனியின் தெய்வீகப் பிள்ளைத்தன்மையை சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன்.

புநஃ ஸஸர்ஜ பகவாந் ப்ரப்ரஷ்டாஃ பூர்வவத்ப்ரஜாஃ ஸஹஸ்ரயுகபர்யந்தே ப்ரபாதே து பிதாமஹஃ

மீண்டும், ஆயிரம் யுகங்கள் முடிவில், விடியற்காலையில், பிதாமகன் முன்புபோல இழந்த உயிர்களை உருவாக்கினார்.

ஏவம் பரார்தே விப்ரேந்த்ர த்விகுணே து ததா கதே ததா தராம்பஸி வ்யாப்தா ஹ்ய் ஆபோ வஹ்நௌ ஸமீரணே

இவ்வாறு, சிறந்த பிராமணா, பரார்த்தத்தின் பாதி இரட்டிப்பாக கடந்தபோது, அப்போது நீர் பூமியில் பரவியது, நெருப்பு காற்றில் பரவியது.

வஹ்நிஃ ஸமீரணஶ்சைவ வ்யோம்நி தந்மாத்ரஸம்யுதஃ இந்த்ரியாணி தஶைகம் ச தந்மாத்ராணி த்விஜோத்தம

நெருப்பும் காற்றும் ஆகாயத்தில் சூட்சுமத் தன்மைகளுடன் இணைந்தன; சிறந்த பிராமணா, பதினொன்று இந்திரியங்களும் சூட்சுமத் தன்மைகளும் இருந்தன.

அஹங்காரமநுப்ராப்ய ப்ரலீநாஸ்தத்க்ஷணாதஹோ அபிமாநஸ்ததா தத்ர மஹாந்தம் வ்யாப்ய வை க்ஷணாத்

அவை அகங்காரத்தை அடைந்து உடனே அழிந்தன; அப்போது பெருமை, மகத்துவத்தை முழுவதும் ஆட்கொண்டு கணத்தில் அழிந்தது.