லிங்கபுராணம்

ப்ரவ்ரு'த்தசக்ரோ பலவாந் ம்லேச்சாநாமந்தக்ரு'த்ஸ து அத்ரு'ஷ்யஃ ஸர்வபூதாநாம் சசாராத வஸும்தராம்

செயலின் சக்கரம் ஓட, வலிமை மிகுந்தவர், மிலேச்சர்களை அழிக்கிறார்; எல்லா உயிர்களுக்கும் வெல்ல முடியாதவர், பிறகு பூமியில் சஞ்சரிக்கிறார்.

மாநவஸ்ய து ஸோ ऽம்ஶேந தேவஸ்யேஹ விஜஜ்ஞிவாந் பூர்வஜந்மநி விஷ்ணோஸ்து ப்ரமிதிர்நாம வீர்யவாந்

அவர் ஒரு பகுதியாய் இங்கு மனிதராக பிறந்தாலும், முன் பிறவியில் பிரமிதி என்ற வீரன் விஷ்ணுவாகத் தெய்வமாக இருந்தார்.

கோத்ரதோ வை சந்த்ரமஸஃ பூர்ணே கலியுகே ப்ரபுஃ த்வாத்ரிம்ஶே ऽப்யுதிதே வர்ஷே ப்ரக்ராந்தோ விம்ஶதிஃ ஸமாஃ

சந்திரகுலத்தில், கலியுகம் முடிவில், அந்த ஆண்டவரானவர், முப்பத்திரண்டு ஆண்டில், இருபது ஆண்டுகள் பயணத்தைத் தொடங்குகிறார்.

விநிக்நந்ஸர்வபூதாநி ஶதஶோ ऽத ஸஹஸ்ரஶஃ க்ரு'த்வா பீஜாவஶேஷாம் து ப்ரு'திவீம் க்ரூரகர்மணஃ

அவன் நூற்றுக்கணக்கிலும் ஆயிரக்கணக்கிலும் எல்லா உயிரினங்களையும் அழித்து, கடுமையான செயல்களால் பூமியில் விதைகள் மட்டும் மீதமிருக்கச் செய்தான்.

பரஸ்பரநிமித்தேந கோபேநாகஸ்மிகேந து ஸ ஸாதயித்வா வ்ரு'ஷலாந் ப்ராயஶஸ் தாந் அதார்மிகாந்

ஒருவருக்கொருவர் காரணமாகவும், திடீரென எழும் கோபத்தாலும் அவன் பெரும்பாலான தெய்வீகமற்ற, அநியாயமான மக்களை அடக்கி அழித்தான்.

கங்காயமுநயோர்மத்யே ஸ்திதிம் ப்ராப்தஃ ஸஹாநுகஃ ததோ வ்யதீதே காலே து ஸாமாத்யஃ ஸஹஸைநிகஃ

அவன் தன் உடன்பிறப்புகளுடன் கங்கை, யமுனை நதிகளுக்கு நடுவில் தங்கினான்; பின்னர் காலம் கடந்தபோது அமைச்சர்களும் படையுடனும் அங்கேயே இருந்தான்.

உத்ஸாத்ய பார்திவாந் ஸர்வாந் ம்லேச்சாம்ஶ்சைவ ஸஹஸ்ரஶஃ தத்ர ஸம்த்யாம்ஶகே காலே ஸம்ப்ராப்தே து யுகாந்திகே

அவன் எல்லா அரசர்களையும், ஆயிரக்கணக்கான வெளிநாட்டு மக்களையும் வீழ்த்தி, அந்த யுகத்தின் முடிவில், மாலை நேரம் போலிய காலத்தில்—

ஸ்திதாஸ்வல்பாவஶிஷ்டாஸு ப்ரஜாஸ்விஹ க்வசித்க்வசித் அப்ரக்ரஹாஸ்ததஸ்தா வை லோபாவிஷ்டாஸ்து க்ரு'த்ஸ்நஶஃ

சில இடங்களில் மட்டும் சிலர் மீதமிருந்தபோது, அவர்கள் அனைவரும் பேராசையில் ஆட்பட்டு, எந்த கட்டுப்பாடும் இன்றி நடந்தார்கள்.

உபஹிம்ஸந்தி சாந்யோந்யம் ப்ரணிபத்ய பரஸ்பரம் அராஜகே யுகவஶாத் ஸம்ஶயே ஸமுபஸ்திதே

அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் வணங்கி இருந்தும், ஒருவரை ஒருவர் புண்படுத்தத் தொடங்கினர்; அரசர் இல்லாததால், அந்தக் காலத்தின் இயல்பின்படி, குழப்பம் நிலவியது.

ப்ரஜாஸ்தா வை ததஃ ஸர்வாஃ பரஸ்பரபயார்திதாஃ வ்யாகுலாஶ் ச பரிப்ராந்தாஸ் த்யக்த்வா தாராந் க்ரு'ஹாணி ச

பிறர் பயத்தில் எல்லா மக்கள் கலக்கமடைந்து, தங்கள் குடும்பத்தையும் வீடுகளையும் விட்டு விட்டு அலைந்து திரிந்தார்கள்.

ஸ்வாந்ப்ராணாந் அநபேக்ஷந்தோ நிஷ்காருண்யாஃ ஸுதுஃகிதாஃ நஷ்டே ஶ்ரௌதே ஸ்மார்ததர்மே பரஸ்பரஹதாஸ்ததா

தங்கள் உயிரை பொருட்படுத்தாமல், இரக்கம் இன்றி, மிகுந்த துயரத்தில், வேதமும் பழக்க வழக்கங்களும் அழிந்ததால், அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் கொல்லத் தொடங்கினர்.

நிர்மர்யாதா நிராக்ராந்தா நிஃஸ்நேஹா நிரபத்ரபாஃ நஷ்டே தர்மே ப்ரதிஹதாஃ ஹ்ரஸ்வகாஃ பஞ்சவிம்ஶகாஃ

அவர்கள் எல்லா எல்லைகளும் இழந்து, வெளியேற்றப்பட்டு, பாசமுமின்றி, வெட்கமுமின்றி, தர்மம் அழிந்ததால் பலவீனமடைந்து, சிறியவர்களாக இருபத்தைந்து பேர் மட்டுமே மீதமிருந்தார்கள்.

ஹித்வா புத்ராம்ஶ் ச தாராம்ஶ் ச விவாதவ்யாகுலேந்த்ரியாஃ அநாவ்ரு'ஷ்டிஹதாஶ்சைவ வார்தாமுத்ஸ்ரு'ஜ்ய தூரதஃ

மக்கள் தங்கள் மக்களையும் மனைவியையும் விட்டு, மனம் கலங்க, வறட்சியால் பாதிக்கப்பட்டு, தங்கள் வாழ்வை விட்டுவிட்டு தூரம் சென்றார்கள்.

ப்ரத்யந்தாநுபஸேவந்தே ஹித்வா ஜநபதாந் ஸ்வகாந் ஸரித்ஸாகரகூபாம்ஸ்தே ஸேவந்தே பர்வதாம்ஸ் ததா

அவர்கள் தங்கள் நாட்டை விட்டு எல்லையோர பகுதிகளில் வாழ்ந்து, ஆறுகள், கடல்கள், கிணறுகள், மலைகள் ஆகியவற்றை நாடினர்.

மதுமாம்ஸைர்மூலபலைர் வர்தயந்தி ஸுதுஃகிதாஃ சீரபத்ராஜிநதரா நிஷ்க்ரியா நிஷ்பரிக்ரஹாஃ

மிகுந்த துயரத்தில், தேன், இறைச்சி, வேர், பழம் ஆகியவற்றை உணவாக கொண்டு, மரச்சீலை, இலை, மிருக தோல் போன்றவற்றை அணிந்து, யாரும் வழிபாடும் சொத்தும் இன்றி வாழ்ந்தார்கள்.

வர்ணாஶ்ரமபரிப்ரஷ்டாஃ ஸம்கடம் கோரமாஸ்திதாஃ ஏவம் கஷ்டமநுப்ராப்தா அல்பஶேஷாஃ ப்ரஜாஸ்ததா

வகுப்பும் வாழ்க்கை நிலையுமின்றி, கடும் துன்பத்தில் மூழ்கி, அப்போது மிகக் குறைவான மக்கள் மட்டுமே மிகுந்த துயரத்துடன் மீதமிருந்தார்கள்.

ஜராவ்யாதிக்ஷுதாவிஷ்டா துஃகாந்நிர்வேதமாநஸாஃ விசாரணா து நிர்வேதாத் ஸாம்யாவஸ்தா விசாரணா

வயது, நோய், பசிக்காக அவதிப்பட்டு, துயரத்தால் மனம் சோர்ந்து, அந்தச் சோர்விலிருந்து சிந்தனை எழுந்தது; சிந்தனையிலிருந்து சமநிலை வந்தது.

ஸாம்யாவஸ்தாத்மகோ போதஃ ஸம்போதாத்தர்மஶீலதா அரூபஶமயுக்தாஸ்து கலிஶிஷ்டா ஹி வை ஸ்வயம்

அந்த சமநிலை அறிவு பிறந்தது; அந்த விழிப்பிலிருந்து தர்மமும் நல்லொழுக்கமும் வந்தன; கலியுகம் முடிவில் மீதமுள்ளவர்கள் உருவமோ கட்டுப்பாடோ இல்லாமல் இதை பெற்றிருந்தார்கள்.

அஹோராத்ராத்ததா தாஸாம் யுகம் து பரிவர்ததே சித்தஸம்மோஹநம் க்ரு'த்வா தாஸாம் வை ஸுப்தமத்தவத்

அப்போது, அவர்களுக்கு ஒரு பகல், ஒரு இரவில் யுகம் மாறியது; அவர்கள் மனம் தூக்கத்திலும் மதத்தில் உள்ளவர்கள்போல் குழப்பமடைந்தது.

பாவிநோ ऽர்தஸ்ய ச பலாத் ததஃ க்ரு'தமவர்தத ப்ரவ்ரு'த்தே து ததஸ்தஸ்மிந் புநஃ க்ரு'தயுகே து வை

எதிர்காலத்தின் வலிமையால், கிருதயுகம் திரும்ப வந்தது; அது ஆரம்பித்ததும், மீண்டும் கிருதயுகம் வந்தது.

உத்பந்நாஃ கலிஶிஷ்டாஸ்து ப்ரஜாஃ கார்தயுகாஸ்ததா திஷ்டந்தி சேஹ யே ஸித்தா அத்ரு'ஷ்டா விசரந்தி ச

கலியுகத்தில் மீதமிருந்த மக்கள் அப்போது கிருதயுகத்தில் பிறந்தார்கள்; இங்கேயே இருக்கும் சித்தர்கள் கண்களுக்கு தெரியாமல் திரிந்தார்கள்.

ஸப்த ஸப்தர்ஷிபிஶ்சைவ தத்ர தே து வ்யவஸ்திதாஃ ப்ரஹ்மக்ஷத்ரவிஶஃ ஶூத்ரா பீஜார்தம் யே ஸ்ம்ரு'தா இஹ

அங்கே, ஏழு வகை மக்கள், ஏழு முனிவர்களுடன் சேர்ந்து, இங்கே நினைவில் கொள்ளப்படும் பிராமணர், சத்திரியர், வைசியர், சூத்திரர் ஆகியோர், வம்சம் தொடரும் பொருட்டு நிலைபெற்றிருக்கின்றனர்.

கலிஜைஃ ஸஹ தே ஸர்வே நிர்விஶேஷாஸ்ததாபவந் தேஷாம் ஸப்தர்ஷயோ தர்மம் கதயந்தீதரே ऽபி ச

கலியுகத்தில் பிறந்தவர்களுடன் எல்லோரும் அந்த நேரத்தில் வேறுபாடின்றி ஒன்றாகி விட்டனர்; அவர்களில் ஏழு முனிவர்கள் தர்மத்தை எடுத்துரைக்கின்றனர், மற்றவர்களும் அதையே செய்கின்றனர்.

வர்ணாஶ்ரமாசாரயுதம் ஶ்ரௌதம் ஸ்மார்தம் த்விதா து யம் ததஸ்தேஷு க்ரியாவத்ஸு வர்தந்தே வை ப்ரஜாஃ க்ரு'தே

வண்ணம் மற்றும் ஆசிரமம் சார்ந்த பழக்கங்கள், வேத வழியும், மரபு வழியும் இருவகையாக உள்ளன; அவற்றை அவர்கள் செய்தால், கிருதயுகத்தில் மக்கள் வளமாக வளர்கின்றனர்.

ஶ்ரௌதஸ்மார்தக்ரு'தாநாம் ச தர்மே ஸப்தர்ஷிதர்ஶிதே கேசித்தர்மவ்யவஸ்தார்தம் திஷ்டந்தீஹ யுகக்ஷயே

வேத மற்றும் மரபு வழி தர்மங்களை, ஏழு முனிவர்கள் காட்டியபடி மேற்கொள்ளும் போது, அந்த தர்மங்களில் சில, யுகத்தின் முடிவில் தர்மம் நிலைநிற்றும் பொருட்டு இங்கே தொடர்கின்றன.

மந்வந்தராதிகாரேஷு திஷ்டந்தி முநயஸ்து வை யதா தாவப்ரதக்தேஷு த்ரு'ணேஷ்விஹ ததஃ க்ஷிதௌ

மனுவின் காலங்களில் முனிவர்கள் நிலைபெற்று இருக்கின்றனர்; அது எப்படியெனில், காட்டுத் தீயால் எரிந்த பின்பும் புல் பூமியில் மீண்டும் வளர்வதைப் போன்று.

வநாநாம் ப்ரதமம் வ்ரு'ஷ்ட்யா தேஷாம் மூலேஷு ஸம்பவஃ ததா கார்தயுகாநாம் து கலிஜேஷ்விஹ ஸம்பவஃ

காடுகளில் முதல் மழை விழும்போது வேர்களில் புதிதாக வளர்ச்சி உண்டாகும் போல, இங்கே கலியுகத்தினிடையே கிருதயுகம் தோன்றுகிறது.

ஏவம் யுகாத்யுகஸ்யேஹ ஸம்தாநம் து பரஸ்பரம் வர்ததே ஹ வ்யவச்சேதாத் யாவந்மந்வந்தரக்ஷயஃ

இவ்வாறு, யுகம் யுகமாக ஒன்றுக்கொன்று தொடர்ந்தே, எந்த இடையூறும் இல்லாமல், ஒரு மன்வந்தர முடிவுவரை இவை நடைபெறுகின்றன.

ஸுகமாயுர்பலம் ரூபம் தர்மோ ऽர்தஃ காம ஏவ ச யுகேஷ்வேதாநி ஹீயந்தே த்ரீம்ஸ்த்ரீந் பாதாந் க்ரமேண து

இன்பம், ஆயுள், பலம், அழகு, தர்மம், செல்வம், ஆசை ஆகியவை யுகங்களுக்குள் ஒவ்வொன்றாக மூன்றில் மூன்றுபங்கு குறைந்து போகின்றன.