லிங்கபுராணம்

த்வாபரே து ப்ரவர்தந்தே ராகோ லோபோ மதஸ் ததா வேதோ வ்யாஸைஶ்சதுர்தா து வ்யஸ்யதே த்வாபராதிஷு

துவாபரயுகத்தில், ஆசை, பேராசை, மதம் ஆகியவை பெருகின; துவாபரயுகம் முதலாக, வியாசர் வேதத்தை நான்கு பகுதிகளாகப் பிரித்தார்.

ஏகோ வேதஶ்சதுஷ்பாதஸ் த்ரேதாஸ்விஹ விதீயதே ஸம்க்ஷயாதாயுஷஶ்சைவ வ்யஸ்யதே த்வாபரேஷு ஸஃ

த்ரேதா யுகத்தில் ஒரே வேதம் நான்கு பகுதிகளாக அமைக்கப்பட்டது; ஆயுளும் குறைந்து, அது துவாபர யுகத்தில் இன்னும் பலவகையாகப் பிரிக்கப்பட்டது.

ரு'ஷிபுத்ரைஃ புநர்பேதா பித்யந்தே த்ரு'ஷ்டிவிப்ரமைஃ மந்த்ரப்ராஹ்மணவிந்யாஸைஃ ஸ்வரவர்ணவிபர்யயைஃ

முனிவர்களின் மக்களால், பார்வை வேறுபாடுகள், மந்திரங்களும் பிராமணங்களும் அமைக்கப்பட்ட விதமும், சுருதி, எழுத்து மாற்றங்களும் காரணமாக வேறுபாடுகள் உருவாகின்றன.

ஸம்ஹிதா ரு'க்யஜுஃஸாம்நாம் ஸம்ஹந்யந்தே மநீஷிபிஃ ஸாமாந்யா வைக்ரு'தாஶ்சைவ த்ரஷ்ட்ரு'பிஸ்தைஃ ப்ரு'தக்ப்ரு'தக்

ரிக், யஜுஸ், சாமம் ஆகிய வேதங்களின் தொகுப்புகள் ஞானிகள் மூலம் தொகுக்கப்பட்டன; அவற்றில் பொதுவானதும், மாற்றப்பட்டதும், அந்த அந்த முனிவர்களால் தனித்தனியாக நிறுவப்பட்டன.

ப்ராஹ்மணம் கல்பஸூத்ராணி மந்த்ரப்ரவசநாநி ச அந்யே து ப்ரஸ்திதாஸ்தாந்வை கேசித்தாந்ப்ரத்யவஸ்திதாஃ

பிராமணங்கள், கல்ப சூத்திரங்கள், மந்திர விளக்கங்கள்—இவற்றில் சிலர் தொடர்ந்தும் பயின்றனர்; மற்றவர்கள் பழையவற்றிலேயே நிலைத்திருந்தனர்.

இதிஹாஸபுராணாநி பித்யந்தே காலகௌரவாத் ப்ராஹ்மம் பாத்மம் வைஷ்ணவம் ச ஶைவம் பாகவதம் ததா

இதிகாசங்களும் புராணங்களும் காலத்தின் பெருமையால் பிரிக்கப்பட்டன: ப்ராஹ்மம், பாட்மம், வைஷ்ணவம், சைவம், பாகவதம் என்பனவும் உள்ளன.

பவிஷ்யம் நாரதீயம் ச மார்கண்டேயமதஃ பரம் ஆக்நேயம் ப்ரஹ்மவைவர்தம் லைங்கம் வாராஹமேவ ச

பவிஷ்யம், நாரதம், மார்கண்டேயன், பின்னர் ஆக்னேயன், ப்ரஹ்மவைவர்த்தம், லைங்கம், வாராஹம் ஆகியவை கூட உள்ளன.

வாமநாக்யம் ததஃ கூர்மம் மாத்ஸ்யம் காருடமேவ ச ஸ்காந்தம் ததா ச ப்ரஹ்மாண்டம் தேஷாம் பேதஃ ப்ரகத்யதே

பின்னர் வாமனன், கூர்மம், மாத்ஸ்யம், காருடம், ஸ்காண்டம், ப்ரஹ்மாண்டம்—இவ்வாறு அவற்றின் பிரிவுகள் கூறப்பட்டுள்ளன.

லைங்கம் ஏகாதஶவிதம் ப்ரபிந்நம் த்வாபரே ஶுபம் மந்வத்ரிவிஷ்ணுஹாரீதயாஜ்ஞவல்க்யோஶநோ ऽங்கிராஃ

துவாபர யுகத்தில் லைங்க புராணம் பதினொன்று வகைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டது: மனு, திரி, விஷ்ணு, ஹாரீதன், யாஜ்ஞவல்க்யன், உசனஸ், அங்கிரஸ்.

யமாபஸ்தம்பஸம்வர்தாஃ காத்யாயநப்ரு'ஹஸ்பதீ பராஶரவ்யாஸஶங்கலிகிதா தக்ஷகௌதமௌ

யமன், ஆபஸ்தம்பன், சம்வர்த்தன், காத்த்யாயனன், ப்ருஹஸ்பதி, பராசரன், வியாசர், சங்கன், லிகிதன், தக்ஷன், கவுதமன்.

ஶாதாதபோ வஸிஷ்டஶ் ச ஏவமாத்யைஃ ஸஹஸ்ரஶஃ அவ்ரு'ஷ்டிர்மரணம் சைவ ததா வ்யாத்யாத்யுபத்ரவாஃ

சாதாதபன், வசிஷ்டர்—இவ்வாறு ஆயிரக்கணக்கான மற்றவர்களும்; வறட்சி, மரணம், நோய் போன்ற துன்பங்களும் ஏற்படுகின்றன.

வாங்மநஃகர்மஜைர் துஃகைர் நிர்வேதோ ஜாயதே ததஃ நிர்வேதாஜ்ஜாயதே தேஷாம் துஃகமோக்ஷவிசாரணா

வாக்கு, மனம், செயல் மூலமாக வரும் துன்பங்களால் விரக்தி உண்டாகிறது; அந்த விரக்தியிலிருந்து துன்பத்திலிருந்து விடுதலை பற்றி ஆராய்ச்சி பிறக்கிறது.

விசாரணாச்ச வைராக்யம் வைராக்யாத்தோஷதர்ஶநம் தோஷாணாம் தர்ஶநாச்சைவ த்வாபரே ஜ்ஞாநஸம்பவஃ

ஆராய்ச்சியால் வைராக்கியம் பிறக்கிறது; வைராக்கியத்தால் குறைகள் தெளிவாக தெரிகின்றன; குறைகளை அறிந்ததால் துவாபர யுகத்தில் ஞானம் உருவாகிறது.

ஏஷா ரஜஸ்தமோயுக்தா வ்ரு'த்திர் வை த்வாபரே ஸ்ம்ரு'தா ஆத்யே க்ரு'தே து தர்மோ ऽஸ்தி ஸ த்ரேதாயாம் ப்ரவர்ததே

இத்தகைய செயல், ரஜஸ் மற்றும் தமஸ் கலந்ததாக துவாபர யுகத்தில் காணப்படுகிறது; முதல் யுகமான கிருதயுகத்தில் தர்மம் நிலவியது, த்ரேதாயுகத்தில் அது விரிவடைந்தது.

த்வாபரே வ்யாகுலீபூத்வா ப்ரணஶ்யதி கலௌ யுகே

துவாபர யுகத்தில் தர்மம் குழப்பமடைந்து, கலியுகத்தில் அது முற்றிலும் அழிகிறது.

திஷ்யே மாயாமஸூயாம் ச வதம் சைவ தபஸ்விநாம் ஸாதயந்தி நராஸ்தத்ர தமஸா வ்யாகுலேந்த்ரியாஃ

திஷ்யம், மாயாமசூயிலும், தவமிருக்கும் மக்களை கொல்வதிலும், அந்த மனிதர்கள் இருளால் உணர்வுகள் குழப்பமடைந்து, இவை போன்ற செயல்களைச் செய்கிறார்கள்.

கலௌ ப்ரமாதகோ ரோகஃ ஸததம் க்ஷுத்பயாநி ச அநாவ்ரு'ஷ்டிபயம் கோரம் தேஶாநாம் ச விபர்யயஃ

கலியுகத்தில் கவனக்குறைவு, நோய், எப்போதும் பசிப்பும் பயமும், கடுமையான வறட்சி பயமும், நாடுகளில் குழப்பமும் நிலவுகிறது.

ந ப்ராமாண்யம் ஶ்ருதேரஸ்தி ந்ரு'ணாம் சாதர்மஸேவநம் அதார்மிகாஸ்த்வநாசாரா மஹாகோபால்பசேதஸஃ

மக்களுக்கு வேதத்தின் அதிகாரம் இல்லை; அநியாயம் அதிகம்; அநியாயம் செய்பவர்கள் கட்டுப்பாடின்றி, மிகுந்த கோபத்துடன், குறைந்த அறிவுடன் நடக்கிறார்கள்.

அந்ரு'தம் ப்ருவதே லுப்தாஸ் திஷ்யே ஜாதாஶ் ச துஷ்ப்ரஜாஃ துரிஷ்டைர்துரதீதைஶ் ச துராசாரைர்துராகமைஃ

பேராசையால் பொய் பேசுகிறார்கள்; திஷ்யத்தில் தீய பிள்ளைகள் பிறக்கிறார்கள்; அவர்கள் கெட்ட செயல்களும், குறைவான கல்வியும், தவறான நடப்பும், ஒழுக்கமற்ற முறைகளும் கொண்டவர்கள்.

விப்ராணாம் கர்ம தோஷேண ப்ரஜாநாம் ஜாயதே பயம் நாதீயந்தே ததா வேதாந் ந யஜந்தி த்விஜாதயஃ

பிராமணர்களின் தவறான செயல்களால் மக்கள் மனதில் பயம் தோன்றுகிறது; அப்போது அவர்கள் வேதங்களை படிக்கவில்லை, இருமுறை பிறந்தோர்கள் யாகங்களும் செய்யவில்லை.

உத்ஸீதந்தி நராஶ்சைவ க்ஷத்ரியாஶ் ச விஶஃ க்ரமாத் ஶூத்ராணாம் மந்த்ரயோகேந ஸம்பந்தோ ப்ராஹ்மணைஃ ஸஹ

அந்த நேரத்தில் மனிதர்களும், க்ஷத்திரியர்களும், பொதுமக்களும் ஒவ்வொன்றாக வீழ்ச்சி அடைகிறார்கள்; மந்திரங்களின் மூலம் சூத்திரர்கள் பிராமணர்களுடன் தொடர்பு கொள்ளுகிறார்கள்.

பவதீஹ கலௌ தஸ்மிஞ் ஶயநாஸநபோஜநைஃ ராஜாநஃ ஶூத்ரபூயிஷ்டா ப்ராஹ்மணாந் பாதயந்தி தே

அந்த கலியுகத்தில், படுக்கை, இருக்கை, உணவு ஆகியவற்றை பகிர்ந்து, பெரும்பாலும் சூத்திரர்கள் ஆன அரசர்கள் பிராமணர்களை துன்புறுத்துகிறார்கள்.

ப்ரூணஹத்யா வீரஹத்யா ப்ரஜாயந்தே ப்ரஜாஸு வை ஶூத்ராஶ் ச ப்ராஹ்மணாசாராஃ ஶூத்ராசாராஶ் ச ப்ராஹ்மணாஃ

மக்களிடையே கருக்கொலை, வீரர்களைக் கொல்வது போன்ற பாவங்கள் ஏற்படுகின்றன; சூத்திரர்கள் பிராமணர்களைப் போல நடக்கிறார்கள், பிராமணர்கள் சூத்திரர்களைப் போல நடக்கிறார்கள்.

ராஜவ்ரு'த்திஸ்திதாஶ் சௌராஶ் சௌராசாராஶ் ச பார்திவாஃ ஏகபத்ந்யோ ந ஶிஷ்யந்தி வர்திஷ்யந்த்யபிஸாரிகாஃ

திருடர்கள் அரசர்களின் வேலையை செய்கிறார்கள், அரசர்கள் திருடர்களைப் போல நடக்கிறார்கள்; ஒரே கணவனுடன் வாழும் பெண்கள் குறைந்து, பிறரை நாடும் பெண்கள் அதிகரிக்கிறார்கள்.

வர்ணாஶ்ரமப்ரதிஷ்டாநோ ஜாயதே ந்ரு'ஷு ஸர்வதஃ ததா ஸ்வல்பபலா பூமிஃ க்வசிச்சாபி மஹாபலா

மக்களிடையே அனைத்து இடங்களிலும் வகுப்பும் ஆசிரம முறையும் நிலைநிற்றலை இழக்கிறது; அப்போது பூமி சிறிது பயிரையே தரும், சில இடங்களில் மட்டும் அதிகம் பயிரும் தரும்.

அரக்ஷிதாரோ ஹர்தாரஃ பார்திவாஶ் ச ஶிலாஶந ஶூத்ரா வை ஜ்ஞாநிநஃ ஸர்வே ப்ராஹ்மணைரபிவந்திதாஃ

கல்லை உண்ணும் பெருமகனே, பாதுகாப்பு தரவேண்டிய அரசர்கள் திருடர்களாகி கொள்ளை செய்கிறார்கள்; எல்லா சூத்திரர்களும் அறிவாளிகளாகி, பிராமணர்களால் மதிக்கப்படுகிறார்கள்.

அக்ஷத்ரியாஶ் ச ராஜாநோ விப்ராஃ ஶூத்ரோபஜீவிநஃ ஆஸநஸ்தா த்விஜாந்த்ரு'ஷ்ட்வா ந சலந்த்யல்பபுத்தயஃ

அரசர்கள் க்ஷத்திரியர்கள் அல்ல, பிராமணர்கள் சூத்திரர்களைச் சார்ந்து வாழ்கிறார்கள்; இருமுறை பிறந்தோர்கள் அமர்ந்திருக்கும்போது, அறியாமை உடையவர்கள் எழுந்து மரியாதை செய்யவில்லை.

தாடயந்தி த்விஜேந்த்ராம்ஶ் ச ஶூத்ரா வை ஸ்வல்பபுத்தயஃ ஆஸ்யே நிதாய வை ஹஸ்தம் கர்ணம் ஶூத்ரஸ்ய வை த்விஜாஃ

அறிவில்லாத சூத்திரர்கள் சிறந்த பிராமணர்களை அடிக்கிறார்கள்; பிராமணர்கள் சூத்திரரின் வாயிலோ காதிலோ கை வைக்கிறார்கள்.

நீசஸ்யேவ ததா வாக்யம் வதந்தி விநயேந தம் உச்சாஸநஸ்தாந் ஶூத்ராம்ஶ் ச த்விஜமத்யே த்விஜர்ஷப

அந்த நேரத்தில், அவர்கள் கீழ்மக்களைப் போல மரியாதையுடன் பேசுகிறார்கள்; இருமுறை பிறந்தவர்களுக்குள், சூத்திரர்கள் உயர்ந்த இருக்கைகளில் அமர்கிறார்கள்.