லிங்கபுராணம்

வார்தாம் க்ரு'ஷிம் ஸமாயாதா வர்துகாமாஃ ப்ரயத்நதஃ வார்தா வ்ரு'த்திஃ ஸமாக்யாதா க்ரு'ஷிகாமப்ரயத்நதஃ

வாழ்வை நடத்த விரும்பி, மக்கள் உழவிலும் வேளாண்மையிலும் தீவிரமாக ஈடுபட்டனர்; இதை வாழ்வாதாரம் என்றும், உழவு வாழ்வின் மூலமெனவும் அழைக்கப்படுகிறது.

அந்யதா ஜீவிதம் தாஸாம் நாஸ்தி த்ரேதாயுகாத்யயே ஹஸ்தோத்பவா ஹ்யபஶ்சைவ பவந்தி பஹுஶஸ்ததா

இல்லையெனில், திரேதாயுகம் முடிவில் அந்த செடிகள் உயிருடன் இருக்க முடியாது; அப்போது நீரில் பிறக்கும், கையால் வளர்க்கப்படும் பல வகை செடிகள் தோன்றும்.

தத்ராபி ஜக்ரு'ஹுஃ ஸர்வே சாந்யோந்யம் க்ரோதமூர்சிதாஃ ஸுததாரதநாத்யாம்ஸ்து பலாத்யுகபலேந து

அங்கேயும், எல்லோரும் கோபத்தால் ஒருவரை ஒருவர் பிடித்து, மகன், மனைவி, செல்வம் ஆகியவற்றை யுகத்தின் வலிமையால் பலத்தால் பிடித்தனர்.

மர்யாதாயாஃ ப்ரதிஷ்டார்தம் ஜ்ஞாத்வா ததகிலம் விபுஃ ஸஸர்ஜ க்ஷத்ரியாம்ஸ்த்ராதும் க்ஷதாத்கமலஸம்பவஃ

அனைத்தையும் அறிந்த தாமரைப்பூவில் பிறந்த இறைவன், ஒழுங்கை நிலைநிறுத்தும் பொருட்டு, க்ஷத்திரியர்களை பாதுகாப்பதற்காக உருவாக்கினார்.

வர்ணாஶ்ரமப்ரதிஷ்டாம் ச சகார ஸ்வேந தேஜஸா வ்ரு'த்தேந வ்ரு'த்திநா வ்ரு'த்தம் விஶ்வாத்மா நிர்மமே ஸ்வயம்

தன் சக்தியால், அவர் வகுப்பும் வாழ்க்கை முறையும் நிலைபெறச் செய்தார்; நடத்தை மற்றும் வாழ்வாதாரத்தின் மூலம், உலகின் ஆத்மா தானே அந்த ஒழுங்கை அமைத்தார்.

யஜ்ஞப்ரவர்தநம் சைவ த்ரேதாயாமபவத்க்ரமாத் பஶுயஜ்ஞம் ந ஸேவந்தே கேசித்தத்ராபி ஸுவ்ரதாஃ

திரேதாயுகத்தில், யாகங்கள் படிப்படியாக ஆரம்பமானது; அங்கே சில நல்லவர்கள் மிருக யாகம் செய்யவில்லை.

பலாத்விஷ்ணுஸ்ததா யஜ்ஞம் அகரோத்ஸர்வத்ரு'க் க்ரமாத் த்விஜாஸ்ததா ப்ரஶம்ஸந்தி ததஸ்த்வாஹிம்ஸகம் முநே

அப்போது, எல்லாம் அறிந்த விஷ்ணு, பலத்தால் யாகம் செய்தார்; அந்த யாகத்தை இருமுறை பிறந்தோர் புகழ்ந்தனர்; அதன் பிறகு, முனிவரே, அது வன்முறை இல்லாததாக ஆனது.

த்வாபரேஷ்வபி வர்தந்தே மதிபேதாஸ்ததா ந்ரு'ணாம் மநஸா கர்மணா வாசா க்ரு'ச்ச்ராத்வார்தா ப்ரஸித்யதி

துவாபரயுகத்திலும், மக்களில் கருத்து வேறுபாடுகள் தோன்றின; மனதில், செயலால், சொல்லால், மிகுந்த முயற்சியால் வாழ்வாதாரம் கிடைத்தது.

ததா து ஸர்வபூதாநாம் காயக்லேஶவஶாத்க்ரமாத் லோபோ ப்ரு'திர்வணிக்யுத்தம் தத்த்வாநாமவிநிஶ்சயஃ

அப்போது, எல்லா உயிர்களும் உடல் சிரமத்தால், ஆசை, சம்பளம், வியாபாரம், போர், உண்மை பற்றிய குழப்பம் ஆகியவை படிப்படியாக தோன்றின.

வேதஶாகாப்ரணயநம் தர்மாணாம் ஸம்கரஸ் ததா வர்ணாஶ்ரமபரித்வம்ஸஃ காமத்வேஷௌ ததைவ ச

வேதப் பிரிவுகள் பரவியது, தர்மங்களில் குழப்பம் ஏற்பட்டது, வகுப்பு மற்றும் வாழ்க்கை முறைகள் கெட்டன, ஆசையும் வெறுப்பும் தோன்றின.

த்வாபரே து ப்ரவர்தந்தே ராகோ லோபோ மதஸ் ததா வேதோ வ்யாஸைஶ்சதுர்தா து வ்யஸ்யதே த்வாபராதிஷு

துவாபரயுகத்தில், ஆசை, பேராசை, மதம் ஆகியவை பெருகின; துவாபரயுகம் முதலாக, வியாசர் வேதத்தை நான்கு பகுதிகளாகப் பிரித்தார்.

ஏகோ வேதஶ்சதுஷ்பாதஸ் த்ரேதாஸ்விஹ விதீயதே ஸம்க்ஷயாதாயுஷஶ்சைவ வ்யஸ்யதே த்வாபரேஷு ஸஃ

த்ரேதா யுகத்தில் ஒரே வேதம் நான்கு பகுதிகளாக அமைக்கப்பட்டது; ஆயுளும் குறைந்து, அது துவாபர யுகத்தில் இன்னும் பலவகையாகப் பிரிக்கப்பட்டது.

ரு'ஷிபுத்ரைஃ புநர்பேதா பித்யந்தே த்ரு'ஷ்டிவிப்ரமைஃ மந்த்ரப்ராஹ்மணவிந்யாஸைஃ ஸ்வரவர்ணவிபர்யயைஃ

முனிவர்களின் மக்களால், பார்வை வேறுபாடுகள், மந்திரங்களும் பிராமணங்களும் அமைக்கப்பட்ட விதமும், சுருதி, எழுத்து மாற்றங்களும் காரணமாக வேறுபாடுகள் உருவாகின்றன.

ஸம்ஹிதா ரு'க்யஜுஃஸாம்நாம் ஸம்ஹந்யந்தே மநீஷிபிஃ ஸாமாந்யா வைக்ரு'தாஶ்சைவ த்ரஷ்ட்ரு'பிஸ்தைஃ ப்ரு'தக்ப்ரு'தக்

ரிக், யஜுஸ், சாமம் ஆகிய வேதங்களின் தொகுப்புகள் ஞானிகள் மூலம் தொகுக்கப்பட்டன; அவற்றில் பொதுவானதும், மாற்றப்பட்டதும், அந்த அந்த முனிவர்களால் தனித்தனியாக நிறுவப்பட்டன.

ப்ராஹ்மணம் கல்பஸூத்ராணி மந்த்ரப்ரவசநாநி ச அந்யே து ப்ரஸ்திதாஸ்தாந்வை கேசித்தாந்ப்ரத்யவஸ்திதாஃ

பிராமணங்கள், கல்ப சூத்திரங்கள், மந்திர விளக்கங்கள்—இவற்றில் சிலர் தொடர்ந்தும் பயின்றனர்; மற்றவர்கள் பழையவற்றிலேயே நிலைத்திருந்தனர்.

இதிஹாஸபுராணாநி பித்யந்தே காலகௌரவாத் ப்ராஹ்மம் பாத்மம் வைஷ்ணவம் ச ஶைவம் பாகவதம் ததா

இதிகாசங்களும் புராணங்களும் காலத்தின் பெருமையால் பிரிக்கப்பட்டன: ப்ராஹ்மம், பாட்மம், வைஷ்ணவம், சைவம், பாகவதம் என்பனவும் உள்ளன.

பவிஷ்யம் நாரதீயம் ச மார்கண்டேயமதஃ பரம் ஆக்நேயம் ப்ரஹ்மவைவர்தம் லைங்கம் வாராஹமேவ ச

பவிஷ்யம், நாரதம், மார்கண்டேயன், பின்னர் ஆக்னேயன், ப்ரஹ்மவைவர்த்தம், லைங்கம், வாராஹம் ஆகியவை கூட உள்ளன.

வாமநாக்யம் ததஃ கூர்மம் மாத்ஸ்யம் காருடமேவ ச ஸ்காந்தம் ததா ச ப்ரஹ்மாண்டம் தேஷாம் பேதஃ ப்ரகத்யதே

பின்னர் வாமனன், கூர்மம், மாத்ஸ்யம், காருடம், ஸ்காண்டம், ப்ரஹ்மாண்டம்—இவ்வாறு அவற்றின் பிரிவுகள் கூறப்பட்டுள்ளன.

லைங்கம் ஏகாதஶவிதம் ப்ரபிந்நம் த்வாபரே ஶுபம் மந்வத்ரிவிஷ்ணுஹாரீதயாஜ்ஞவல்க்யோஶநோ ऽங்கிராஃ

துவாபர யுகத்தில் லைங்க புராணம் பதினொன்று வகைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டது: மனு, திரி, விஷ்ணு, ஹாரீதன், யாஜ்ஞவல்க்யன், உசனஸ், அங்கிரஸ்.

யமாபஸ்தம்பஸம்வர்தாஃ காத்யாயநப்ரு'ஹஸ்பதீ பராஶரவ்யாஸஶங்கலிகிதா தக்ஷகௌதமௌ

யமன், ஆபஸ்தம்பன், சம்வர்த்தன், காத்த்யாயனன், ப்ருஹஸ்பதி, பராசரன், வியாசர், சங்கன், லிகிதன், தக்ஷன், கவுதமன்.

ஶாதாதபோ வஸிஷ்டஶ் ச ஏவமாத்யைஃ ஸஹஸ்ரஶஃ அவ்ரு'ஷ்டிர்மரணம் சைவ ததா வ்யாத்யாத்யுபத்ரவாஃ

சாதாதபன், வசிஷ்டர்—இவ்வாறு ஆயிரக்கணக்கான மற்றவர்களும்; வறட்சி, மரணம், நோய் போன்ற துன்பங்களும் ஏற்படுகின்றன.

வாங்மநஃகர்மஜைர் துஃகைர் நிர்வேதோ ஜாயதே ததஃ நிர்வேதாஜ்ஜாயதே தேஷாம் துஃகமோக்ஷவிசாரணா

வாக்கு, மனம், செயல் மூலமாக வரும் துன்பங்களால் விரக்தி உண்டாகிறது; அந்த விரக்தியிலிருந்து துன்பத்திலிருந்து விடுதலை பற்றி ஆராய்ச்சி பிறக்கிறது.

விசாரணாச்ச வைராக்யம் வைராக்யாத்தோஷதர்ஶநம் தோஷாணாம் தர்ஶநாச்சைவ த்வாபரே ஜ்ஞாநஸம்பவஃ

ஆராய்ச்சியால் வைராக்கியம் பிறக்கிறது; வைராக்கியத்தால் குறைகள் தெளிவாக தெரிகின்றன; குறைகளை அறிந்ததால் துவாபர யுகத்தில் ஞானம் உருவாகிறது.

ஏஷா ரஜஸ்தமோயுக்தா வ்ரு'த்திர் வை த்வாபரே ஸ்ம்ரு'தா ஆத்யே க்ரு'தே து தர்மோ ऽஸ்தி ஸ த்ரேதாயாம் ப்ரவர்ததே

இத்தகைய செயல், ரஜஸ் மற்றும் தமஸ் கலந்ததாக துவாபர யுகத்தில் காணப்படுகிறது; முதல் யுகமான கிருதயுகத்தில் தர்மம் நிலவியது, த்ரேதாயுகத்தில் அது விரிவடைந்தது.

த்வாபரே வ்யாகுலீபூத்வா ப்ரணஶ்யதி கலௌ யுகே

துவாபர யுகத்தில் தர்மம் குழப்பமடைந்து, கலியுகத்தில் அது முற்றிலும் அழிகிறது.

திஷ்யே மாயாமஸூயாம் ச வதம் சைவ தபஸ்விநாம் ஸாதயந்தி நராஸ்தத்ர தமஸா வ்யாகுலேந்த்ரியாஃ

திஷ்யம், மாயாமசூயிலும், தவமிருக்கும் மக்களை கொல்வதிலும், அந்த மனிதர்கள் இருளால் உணர்வுகள் குழப்பமடைந்து, இவை போன்ற செயல்களைச் செய்கிறார்கள்.

கலௌ ப்ரமாதகோ ரோகஃ ஸததம் க்ஷுத்பயாநி ச அநாவ்ரு'ஷ்டிபயம் கோரம் தேஶாநாம் ச விபர்யயஃ

கலியுகத்தில் கவனக்குறைவு, நோய், எப்போதும் பசிப்பும் பயமும், கடுமையான வறட்சி பயமும், நாடுகளில் குழப்பமும் நிலவுகிறது.

ந ப்ராமாண்யம் ஶ்ருதேரஸ்தி ந்ரு'ணாம் சாதர்மஸேவநம் அதார்மிகாஸ்த்வநாசாரா மஹாகோபால்பசேதஸஃ

மக்களுக்கு வேதத்தின் அதிகாரம் இல்லை; அநியாயம் அதிகம்; அநியாயம் செய்பவர்கள் கட்டுப்பாடின்றி, மிகுந்த கோபத்துடன், குறைந்த அறிவுடன் நடக்கிறார்கள்.

அந்ரு'தம் ப்ருவதே லுப்தாஸ் திஷ்யே ஜாதாஶ் ச துஷ்ப்ரஜாஃ துரிஷ்டைர்துரதீதைஶ் ச துராசாரைர்துராகமைஃ

பேராசையால் பொய் பேசுகிறார்கள்; திஷ்யத்தில் தீய பிள்ளைகள் பிறக்கிறார்கள்; அவர்கள் கெட்ட செயல்களும், குறைவான கல்வியும், தவறான நடப்பும், ஒழுக்கமற்ற முறைகளும் கொண்டவர்கள்.