லிங்கபுராணம்

அபி த்யாயந்தி தாம் ஸித்திம் ஸத்யாபித்யாயிநஸ்ததா ப்ராதுர்பபூவுஸ்தாஸாம் து வ்ரு'க்ஷாஸ்தே க்ரு'ஹஸம்ஜ்ஞிதாஃ

அந்த நேரத்திலும், உண்மையை விரும்பி தவம் செய்தவர்கள் அந்த முன்னேற்றத்தை நினைத்து தியானித்தனர்; அவர்களுக்கு மீண்டும் அந்த வீட்டுமரங்கள் தோன்றின.

வஸ்த்ராணி தே ப்ரஸூயந்தே பலாந்யாபரணாநி ச தேஷ்வேவ ஜாயதே தாஸாம் கந்தவர்ணரஸாந்விதம்

அந்த மரங்களில் இருந்து உடைகள், பழங்கள், ஆபரணங்கள் உருவானது; அவற்றில் வாசனை, நிறம், சுவை கொண்ட பொருள்கள் அவர்களுக்கு கிடைத்தன.

அமாக்ஷிகம் மஹீவீர்யம் புடகே புடகே மது தேந தா வர்தயந்தி ஸ்ம ஸுகமாயுஃ ஸதைவ ஹி

ஒவ்வொரு கொத்திலும் பூமியின் வலிமை கொண்ட தேன் இருந்தது; அதனால் அவர்கள் எப்போதும் சந்தோஷமாகவும், நீண்ட ஆயுளோடும் வாழ்ந்தனர்.

ஹ்ரு'ஷ்டபுஷ்டாஸ்தயா ஸித்த்யா ப்ரஜா வை விகதஜ்வராஃ ததஃ காலாந்தரேணைவ புநர்லோபாவ்ரு'தாஸ்து தாஃ

அந்த முன்னேற்றத்தால் மக்கள் மகிழ்ச்சியுடன், உடலுறுதியுடன், துயரமின்றி இருந்தனர்; ஆனால், காலம் கடந்ததும், மீண்டும் பேராசை அவர்களை பிடித்தது.

வ்ரு'க்ஷாம்ஸ்தாந்பர்யக்ரு'ஹ்ணந்தி மது வா மாக்ஷிகம் பலாத் தாஸாம் தேநோபசாரேண புநர்லோபக்ரு'தேந வை

அவர்கள் அந்த மரங்களையும், தேனையும் வலுக்கட்டாயமாக பிடித்தனர்; அந்த முறையால், மீண்டும் பேராசை காரணமாக,

ப்ரநஷ்டா மதுநா ஸார்தம் கல்பவ்ரு'க்ஷாஃ க்வசித்க்வசித் தஸ்யாமேவால்பஶிஷ்டாயாம் ஸித்த்யாம் காலவஶாத்ததா

அந்த தேனுடன் கூடிய கற்பகமரங்கள் இடம் இடமாக மறைந்துபோயின; அந்த முன்னேற்றம் சிறிது மட்டுமே மீதமிருந்தது, காலத்தின் வலிமையால்.

ஆவர்தநாத்து த்ரேதாயாம் த்வந்த்வாந்யப்யுத்திதாநி வை ஶீதவர்ஷாதபைஸ்தீவ்ரைஸ் ததஸ்தா துஃகிதா ப்ரு'ஶம்

த்ரேதாயுகம் திரும்பியபோது, இரட்டை எதிர்மறைகள் எழுந்தன—கடுமையான குளிர், மழை, வெப்பம்; அதனால் அவர்கள் மிகுந்த துயரடைந்தனர்.

த்வந்த்வைஃ ஸம்பீட்யமாநாஶ் ச சக்ருர் ஆவரணாநி து க்ரு'தத்வந்த்வப்ரதீகாதாஃ கேதநாநி கிரௌ ததஃ

அந்த இரட்டை வேதனைகளால் பாதிக்கப்பட்டு, அவர்கள் போர்வைகள் செய்தனர்; அவற்றைத் தடுக்க, மலைகளில் குடிசைகள் அமைத்தனர்.

பூர்வம் நிகாமசாராஸ்தா ஹ்ய் அநிகேதா அதாவஸந் யதாயோகம் யதாப்ரீதி நிகேதேஷ்வவஸந்புநஃ

முன்பு அவர்கள் விருப்பப்படி அலைந்து, வீடில்லாமல் வாழ்ந்தனர்; பின்னர், தேவைக்கும் விருப்பிற்கும் ஏற்ப வீடுகளில் வாழத் தொடங்கினர்.

க்ரு'த்வா த்வந்த்வோபகாதாம்ஸ்தாந் வ்ரு'த்த்யுபாயமசிந்தயந் நஷ்டேஷு மதுநா ஸார்தம் கல்பவ்ரு'க்ஷேஷு வை ததா

அந்த இரட்டை வேதனைகளை அனுபவித்தபின், அவர்கள் வாழ்வாதாரத்தை யோசித்தனர்; ஏனெனில், அப்போது கற்பகமரங்களும் தேனும் இல்லாமல் போயிருந்தன.

விவாதவ்யாகுலாஸ்தா வை ப்ரஜாஸ்த்ரு'ஷ்ணாக்ஷுதார்திதாஃ ததஃ ப்ராதுர்பபௌ தாஸாம் ஸித்திஸ்த்ரேதாயுகே புநஃ

மக்கள் வாதங்களாலும், தாகத்தாலும், பசியாலும் சிரமப்பட்டனர்; அப்போது, த்ரேதாயுகத்தில் அவர்களுக்கு மற்றொரு முன்னேற்றம் தோன்றியது.

வார்தாயாஃ ஸாதிகாப்யந்யா வ்ரு'ஷ்டிஸ்தாஸாம் நிகாமதஃ தாஸாம் வ்ரு'ஷ்ட்யுதகாதீநி ஹ்ய் அபவந்நிம்நகாநி து

அவர்களுக்கு வேறு ஒரு வாழ்வாதாரம் தோன்றியது; அவர்கள் விரும்பியபோது மழை பெய்தது; அந்த மழையால், ஓடைகள் மற்றும் நீர்நிலைகள் உருவானது.

அபவந்வ்ரு'ஷ்டிஸம்தத்யா ஸ்ரோதஸ்தாநாநி நிம்நகாஃ ஏவம் நத்யஃ ப்ரவ்ரு'த்தாஸ்து த்விதீயே வ்ரு'ஷ்டிஸர்ஜநே

தொடர்ந்த மழையால் ஓடைகள் உருவானது; இரண்டாவது மழை பெய்யும் போது, நதிகள் பாயத் தொடங்கின.

யே புநஸ்ததபாம் ஸ்தோகாஃ பதிதாஃ ப்ரு'திவீதலே அபாம் பூமேஶ் ச ஸம்யோகாத் ஓஷத்யஸ்தாஸ்ததாபவந்

மழைத்துளிகள் பூமியில் விழுந்த போது, நீரும் மண்ணும் கலந்து, அவை மருந்தாகும் செடிகளாக மாறின.

அதால்பக்ரு'ஷ்டாஶ்சாநுப்தா க்ராம்யாரண்யாஶ்சதுர்தஶ ரு'துபுஷ்பபலாஶ்சைவ வ்ரு'க்ஷகுல்மாஶ் ச ஜஜ்ஞிரே

பின்னர் சிறியது, பெரியது, காட்டும் வீடும் என நாற்பதினான்கு வகை மரங்களும் கொடிகளும், பருவத்தில் மலரும் பழுக்கும் செடிகளும் தோன்றின.

ப்ராதுர்பூதாநி சைதாநி வ்ரு'க்ஷஜாத்யௌஷதாநி ச தேநௌஷதேந வர்தந்தே ப்ரஜாஸ்த்ரேதாயுகே ததா

இந்த மரங்களும் மருந்துச் செடிகளும் அவ்வப்போது தோன்றி, அவை மூலம் உயிர்கள் திரேதாயுகத்தில் வாழ்ந்தனர்.

ததஃ புநரபூத்தாஸாம் ராகோ லோபஶ் ச ஸர்வஶஃ அவஶ்யம் பாவிநார்தேந த்ரேதாயுகவஶேந ச

அதன்பின், திரேதாயுகத்தின் இயல்பால், அவற்றில் ஆசையும் பேராசையும் எல்லா வழியிலும் தோன்றின.

ததஸ்தாஃ பர்யக்ரு'ஹ்ணந்த நதீக்ஷேத்ராணி பர்வதாந் வ்ரு'க்ஷகுல்மௌஷதீஶ்சைவ ப்ரஸஹ்ய து யதாபலம்

பின்னர், அவர்கள் தங்கள் வலிமைக்கேற்ப, ஆறுகள், நிலங்கள், மலைகள், மரங்கள், கொடிகள், மருந்துச் செடிகள் ஆகியவற்றை பலத்தால் பிடித்தனர்.

விபர்யயேண சௌஷத்யஃ ப்ரநஷ்டாஸ்தாஶ்சதுர்தஶ மத்வா தராம் ப்ரவிஷ்டாஸ்தா இத்யௌஷத்யஃ பிதாமஹஃ

அதை எதிர்மாறாக, அந்த நாற்பதினான்கு மருந்துச் செடிகள் அழிந்துவிட்டன; இதை உணர்ந்து அவை பூமிக்குள் சென்றன; அதனால் மருந்துச் செடிகள் பிதாமகன் எனப்படுகின்றன.

துதோஹ காம் ப்ரயத்நேந ஸர்வபூதஹிதாய வை ததாப்ரப்ரு'தி சௌஷத்யஃ பாலக்ரு'ஷ்டாஸ்த்விதஸ்ததஃ

பிதாமகன் எல்லா உயிர்களுக்கும் நன்மை செய்யும் பொருட்டு, முயற்சியுடன் பூமியை பசுவைபோல் பால் பறித்து, அப்போது முதல், மருந்துச் செடிகள் உழுதுதான் பெறப்படும்.

வார்தாம் க்ரு'ஷிம் ஸமாயாதா வர்துகாமாஃ ப்ரயத்நதஃ வார்தா வ்ரு'த்திஃ ஸமாக்யாதா க்ரு'ஷிகாமப்ரயத்நதஃ

வாழ்வை நடத்த விரும்பி, மக்கள் உழவிலும் வேளாண்மையிலும் தீவிரமாக ஈடுபட்டனர்; இதை வாழ்வாதாரம் என்றும், உழவு வாழ்வின் மூலமெனவும் அழைக்கப்படுகிறது.

அந்யதா ஜீவிதம் தாஸாம் நாஸ்தி த்ரேதாயுகாத்யயே ஹஸ்தோத்பவா ஹ்யபஶ்சைவ பவந்தி பஹுஶஸ்ததா

இல்லையெனில், திரேதாயுகம் முடிவில் அந்த செடிகள் உயிருடன் இருக்க முடியாது; அப்போது நீரில் பிறக்கும், கையால் வளர்க்கப்படும் பல வகை செடிகள் தோன்றும்.

தத்ராபி ஜக்ரு'ஹுஃ ஸர்வே சாந்யோந்யம் க்ரோதமூர்சிதாஃ ஸுததாரதநாத்யாம்ஸ்து பலாத்யுகபலேந து

அங்கேயும், எல்லோரும் கோபத்தால் ஒருவரை ஒருவர் பிடித்து, மகன், மனைவி, செல்வம் ஆகியவற்றை யுகத்தின் வலிமையால் பலத்தால் பிடித்தனர்.

மர்யாதாயாஃ ப்ரதிஷ்டார்தம் ஜ்ஞாத்வா ததகிலம் விபுஃ ஸஸர்ஜ க்ஷத்ரியாம்ஸ்த்ராதும் க்ஷதாத்கமலஸம்பவஃ

அனைத்தையும் அறிந்த தாமரைப்பூவில் பிறந்த இறைவன், ஒழுங்கை நிலைநிறுத்தும் பொருட்டு, க்ஷத்திரியர்களை பாதுகாப்பதற்காக உருவாக்கினார்.

வர்ணாஶ்ரமப்ரதிஷ்டாம் ச சகார ஸ்வேந தேஜஸா வ்ரு'த்தேந வ்ரு'த்திநா வ்ரு'த்தம் விஶ்வாத்மா நிர்மமே ஸ்வயம்

தன் சக்தியால், அவர் வகுப்பும் வாழ்க்கை முறையும் நிலைபெறச் செய்தார்; நடத்தை மற்றும் வாழ்வாதாரத்தின் மூலம், உலகின் ஆத்மா தானே அந்த ஒழுங்கை அமைத்தார்.

யஜ்ஞப்ரவர்தநம் சைவ த்ரேதாயாமபவத்க்ரமாத் பஶுயஜ்ஞம் ந ஸேவந்தே கேசித்தத்ராபி ஸுவ்ரதாஃ

திரேதாயுகத்தில், யாகங்கள் படிப்படியாக ஆரம்பமானது; அங்கே சில நல்லவர்கள் மிருக யாகம் செய்யவில்லை.

பலாத்விஷ்ணுஸ்ததா யஜ்ஞம் அகரோத்ஸர்வத்ரு'க் க்ரமாத் த்விஜாஸ்ததா ப்ரஶம்ஸந்தி ததஸ்த்வாஹிம்ஸகம் முநே

அப்போது, எல்லாம் அறிந்த விஷ்ணு, பலத்தால் யாகம் செய்தார்; அந்த யாகத்தை இருமுறை பிறந்தோர் புகழ்ந்தனர்; அதன் பிறகு, முனிவரே, அது வன்முறை இல்லாததாக ஆனது.

த்வாபரேஷ்வபி வர்தந்தே மதிபேதாஸ்ததா ந்ரு'ணாம் மநஸா கர்மணா வாசா க்ரு'ச்ச்ராத்வார்தா ப்ரஸித்யதி

துவாபரயுகத்திலும், மக்களில் கருத்து வேறுபாடுகள் தோன்றின; மனதில், செயலால், சொல்லால், மிகுந்த முயற்சியால் வாழ்வாதாரம் கிடைத்தது.

ததா து ஸர்வபூதாநாம் காயக்லேஶவஶாத்க்ரமாத் லோபோ ப்ரு'திர்வணிக்யுத்தம் தத்த்வாநாமவிநிஶ்சயஃ

அப்போது, எல்லா உயிர்களும் உடல் சிரமத்தால், ஆசை, சம்பளம், வியாபாரம், போர், உண்மை பற்றிய குழப்பம் ஆகியவை படிப்படியாக தோன்றின.