லிங்கபுராணம்

துல்யமாயுஃ ஸுகம் ரூபம் தாஸாம் தஸ்மிந்க்ரு'தே யுகே தாஸாம் ப்ரீதிர்ந ச த்வந்த்வம் ந த்வேஷோ நாஸ்தி ச க்லமஃ

அந்த க்ருதயுகத்தில் அவர்களின் ஆயுள், மகிழ்ச்சி, உருவம் எல்லாம் சமம்; அவர்களுக்கு பரஸ்பர அன்பும் நிலைத்தது; சண்டை, வெறுப்பு, சோர்வு எதுவும் இல்லை.

பர்வதோததிவாஸிந்யோ ஹ்ய் அநிகேதாஶ்ரயாஸ்து தாஃ விஶோகாஃ ஸத்த்வபஹுலா ஏகாந்தபஹுலாஸ் ததா

அவர்கள் மலைகளிலும், கடல்களிலும் வாழ்கிறார்கள்; நிலையான வீடுகள் இல்லை; துக்கமில்லாமல், சத்துவம் நிறைந்து, ஒருமுகப்படுத்திய மனதுடன் இருக்கிறார்கள்.

தா வை நிஷ்காமசாரிண்யோ நித்யம் முதிதமாநஸாஃ அப்ரவ்ரு'த்திஃ க்ரு'தயுகே கர்மணோஃ ஶுபபாபயோஃ

அவர்கள் ஆசை இல்லாமல் நடந்து, எப்போதும் மகிழ்ச்சியான மனதுடன் இருக்கிறார்கள்; க்ருதயுகத்தில் நல்லதும் கெட்டதும் எனும் செயல்கள் இல்லை.

வர்ணாஶ்ரமவ்யவஸ்தா ச ததாஸீந்ந ச ஸம்கரஃ ரஸோல்லாஸஃ காலயோகாத் த்ரேதாக்யே நஶ்யதே த்விஜ

அப்போது, வர்ணம் மற்றும் ஆசிரமம் என்ற அமைப்பு இருந்தது; ஆனால் கலப்பு இல்லை; காலத்தின் விளைவால், திரேதாயுகத்தில் அந்த இனிமை குறைந்து விடுகிறது.

தஸ்யாம் ஸித்தௌ ப்ரநஷ்டாயாம் அந்யா ஸித்திஃ ப்ரஜாயதே அபாம் ஸௌக்ஷ்ம்யே ப்ரதிகதே ததா மேகாத்மநா து வை

அந்த சிறப்பும் முடிந்தபின், மற்றொரு சிறப்பு தோன்றுகிறது; அப்போது நீர் மிக நுண்ணியமாகி, மேகத்தின் இயல்பாக அது திரும்ப வருகிறது.

மேகேப்யஸ்தநயித்நுப்யஃ ப்ரவ்ரு'த்தம் வ்ரு'ஷ்டிஸர்ஜநம் ஸக்ரு'த் ஏவ ததா வ்ரு'ஷ்ட்யா ஸம்யுக்தே ப்ரு'திவீதலே

மேகங்களும் இடியும் எழுந்ததும், மழை பெய்யத் தொடங்கியது; அந்த ஒரே மழையால் பூமியின் மேற்பரப்பு நனையியது.

ப்ராதுராஸம்ஸ்ததா தாஸாம் வ்ரு'க்ஷாஸ்தே க்ரு'ஹஸம்ஜ்ஞிதாஃ ஸர்வவ்ரு'த்த்யுபபோகஸ்து தாஸாம் தேப்யஃ ப்ரஜாயதே

அப்போது, 'வீட்டுக்காகிய மரங்கள்' என அழைக்கப்படும் அவை தோன்றின; அவற்றிலிருந்து எல்லா வாழ்வும், நுகர்வும் உருவானது.

வர்தயந்தி ஸ்ம தேப்யஸ்தாஸ் த்ரேதாயுகமுகே ப்ரஜாஃ ததஃ காலேந மஹதா தாஸாமேவ விபர்யயாத்

த்ரேதாயுகத்தின் தொடக்கத்தில், மக்கள் அந்த மரங்களிலிருந்து வாழ்ந்தனர்; ஆனால், காலம் செல்லச் செல்ல, மாற்றம் ஏற்பட்டது.

ராகலோபாத்மகோ பாவஸ் ததா ஹ்யாகஸ்மிகோ ऽபவத் விபர்யயேண தாஸாம் து தேந தத்காலபாவிநா

அப்போது, ஆசை மற்றும் பேராசை நிறைந்த மனநிலை திடீரென எழுந்தது; அந்த மாற்றத்தால், அந்த நேரத்தில் அவர்கள் பாதிக்கப்பட்டனர்.

ப்ரணஶ்யந்தி ததஃ ஸர்வே வ்ரு'க்ஷாஸ்தே க்ரு'ஹஸம்ஜ்ஞிதாஃ ததஸ்தேஷு ப்ரநஷ்டேஷு விப்ராந்தா மைதுநோத்பவாஃ

அப்போது, அந்த வீட்டுமரங்கள் அனைத்தும் அழிந்துபோயின; அவை அழிந்ததும், மக்கள் குழப்பமடைந்து, பிறப்பும் வாழ்வும் உடலுறவால் ஏற்பட்டது.

அபி த்யாயந்தி தாம் ஸித்திம் ஸத்யாபித்யாயிநஸ்ததா ப்ராதுர்பபூவுஸ்தாஸாம் து வ்ரு'க்ஷாஸ்தே க்ரு'ஹஸம்ஜ்ஞிதாஃ

அந்த நேரத்திலும், உண்மையை விரும்பி தவம் செய்தவர்கள் அந்த முன்னேற்றத்தை நினைத்து தியானித்தனர்; அவர்களுக்கு மீண்டும் அந்த வீட்டுமரங்கள் தோன்றின.

வஸ்த்ராணி தே ப்ரஸூயந்தே பலாந்யாபரணாநி ச தேஷ்வேவ ஜாயதே தாஸாம் கந்தவர்ணரஸாந்விதம்

அந்த மரங்களில் இருந்து உடைகள், பழங்கள், ஆபரணங்கள் உருவானது; அவற்றில் வாசனை, நிறம், சுவை கொண்ட பொருள்கள் அவர்களுக்கு கிடைத்தன.

அமாக்ஷிகம் மஹீவீர்யம் புடகே புடகே மது தேந தா வர்தயந்தி ஸ்ம ஸுகமாயுஃ ஸதைவ ஹி

ஒவ்வொரு கொத்திலும் பூமியின் வலிமை கொண்ட தேன் இருந்தது; அதனால் அவர்கள் எப்போதும் சந்தோஷமாகவும், நீண்ட ஆயுளோடும் வாழ்ந்தனர்.

ஹ்ரு'ஷ்டபுஷ்டாஸ்தயா ஸித்த்யா ப்ரஜா வை விகதஜ்வராஃ ததஃ காலாந்தரேணைவ புநர்லோபாவ்ரு'தாஸ்து தாஃ

அந்த முன்னேற்றத்தால் மக்கள் மகிழ்ச்சியுடன், உடலுறுதியுடன், துயரமின்றி இருந்தனர்; ஆனால், காலம் கடந்ததும், மீண்டும் பேராசை அவர்களை பிடித்தது.

வ்ரு'க்ஷாம்ஸ்தாந்பர்யக்ரு'ஹ்ணந்தி மது வா மாக்ஷிகம் பலாத் தாஸாம் தேநோபசாரேண புநர்லோபக்ரு'தேந வை

அவர்கள் அந்த மரங்களையும், தேனையும் வலுக்கட்டாயமாக பிடித்தனர்; அந்த முறையால், மீண்டும் பேராசை காரணமாக,

ப்ரநஷ்டா மதுநா ஸார்தம் கல்பவ்ரு'க்ஷாஃ க்வசித்க்வசித் தஸ்யாமேவால்பஶிஷ்டாயாம் ஸித்த்யாம் காலவஶாத்ததா

அந்த தேனுடன் கூடிய கற்பகமரங்கள் இடம் இடமாக மறைந்துபோயின; அந்த முன்னேற்றம் சிறிது மட்டுமே மீதமிருந்தது, காலத்தின் வலிமையால்.

ஆவர்தநாத்து த்ரேதாயாம் த்வந்த்வாந்யப்யுத்திதாநி வை ஶீதவர்ஷாதபைஸ்தீவ்ரைஸ் ததஸ்தா துஃகிதா ப்ரு'ஶம்

த்ரேதாயுகம் திரும்பியபோது, இரட்டை எதிர்மறைகள் எழுந்தன—கடுமையான குளிர், மழை, வெப்பம்; அதனால் அவர்கள் மிகுந்த துயரடைந்தனர்.

த்வந்த்வைஃ ஸம்பீட்யமாநாஶ் ச சக்ருர் ஆவரணாநி து க்ரு'தத்வந்த்வப்ரதீகாதாஃ கேதநாநி கிரௌ ததஃ

அந்த இரட்டை வேதனைகளால் பாதிக்கப்பட்டு, அவர்கள் போர்வைகள் செய்தனர்; அவற்றைத் தடுக்க, மலைகளில் குடிசைகள் அமைத்தனர்.

பூர்வம் நிகாமசாராஸ்தா ஹ்ய் அநிகேதா அதாவஸந் யதாயோகம் யதாப்ரீதி நிகேதேஷ்வவஸந்புநஃ

முன்பு அவர்கள் விருப்பப்படி அலைந்து, வீடில்லாமல் வாழ்ந்தனர்; பின்னர், தேவைக்கும் விருப்பிற்கும் ஏற்ப வீடுகளில் வாழத் தொடங்கினர்.

க்ரு'த்வா த்வந்த்வோபகாதாம்ஸ்தாந் வ்ரு'த்த்யுபாயமசிந்தயந் நஷ்டேஷு மதுநா ஸார்தம் கல்பவ்ரு'க்ஷேஷு வை ததா

அந்த இரட்டை வேதனைகளை அனுபவித்தபின், அவர்கள் வாழ்வாதாரத்தை யோசித்தனர்; ஏனெனில், அப்போது கற்பகமரங்களும் தேனும் இல்லாமல் போயிருந்தன.

விவாதவ்யாகுலாஸ்தா வை ப்ரஜாஸ்த்ரு'ஷ்ணாக்ஷுதார்திதாஃ ததஃ ப்ராதுர்பபௌ தாஸாம் ஸித்திஸ்த்ரேதாயுகே புநஃ

மக்கள் வாதங்களாலும், தாகத்தாலும், பசியாலும் சிரமப்பட்டனர்; அப்போது, த்ரேதாயுகத்தில் அவர்களுக்கு மற்றொரு முன்னேற்றம் தோன்றியது.

வார்தாயாஃ ஸாதிகாப்யந்யா வ்ரு'ஷ்டிஸ்தாஸாம் நிகாமதஃ தாஸாம் வ்ரு'ஷ்ட்யுதகாதீநி ஹ்ய் அபவந்நிம்நகாநி து

அவர்களுக்கு வேறு ஒரு வாழ்வாதாரம் தோன்றியது; அவர்கள் விரும்பியபோது மழை பெய்தது; அந்த மழையால், ஓடைகள் மற்றும் நீர்நிலைகள் உருவானது.

அபவந்வ்ரு'ஷ்டிஸம்தத்யா ஸ்ரோதஸ்தாநாநி நிம்நகாஃ ஏவம் நத்யஃ ப்ரவ்ரு'த்தாஸ்து த்விதீயே வ்ரு'ஷ்டிஸர்ஜநே

தொடர்ந்த மழையால் ஓடைகள் உருவானது; இரண்டாவது மழை பெய்யும் போது, நதிகள் பாயத் தொடங்கின.

யே புநஸ்ததபாம் ஸ்தோகாஃ பதிதாஃ ப்ரு'திவீதலே அபாம் பூமேஶ் ச ஸம்யோகாத் ஓஷத்யஸ்தாஸ்ததாபவந்

மழைத்துளிகள் பூமியில் விழுந்த போது, நீரும் மண்ணும் கலந்து, அவை மருந்தாகும் செடிகளாக மாறின.

அதால்பக்ரு'ஷ்டாஶ்சாநுப்தா க்ராம்யாரண்யாஶ்சதுர்தஶ ரு'துபுஷ்பபலாஶ்சைவ வ்ரு'க்ஷகுல்மாஶ் ச ஜஜ்ஞிரே

பின்னர் சிறியது, பெரியது, காட்டும் வீடும் என நாற்பதினான்கு வகை மரங்களும் கொடிகளும், பருவத்தில் மலரும் பழுக்கும் செடிகளும் தோன்றின.

ப்ராதுர்பூதாநி சைதாநி வ்ரு'க்ஷஜாத்யௌஷதாநி ச தேநௌஷதேந வர்தந்தே ப்ரஜாஸ்த்ரேதாயுகே ததா

இந்த மரங்களும் மருந்துச் செடிகளும் அவ்வப்போது தோன்றி, அவை மூலம் உயிர்கள் திரேதாயுகத்தில் வாழ்ந்தனர்.

ததஃ புநரபூத்தாஸாம் ராகோ லோபஶ் ச ஸர்வஶஃ அவஶ்யம் பாவிநார்தேந த்ரேதாயுகவஶேந ச

அதன்பின், திரேதாயுகத்தின் இயல்பால், அவற்றில் ஆசையும் பேராசையும் எல்லா வழியிலும் தோன்றின.

ததஸ்தாஃ பர்யக்ரு'ஹ்ணந்த நதீக்ஷேத்ராணி பர்வதாந் வ்ரு'க்ஷகுல்மௌஷதீஶ்சைவ ப்ரஸஹ்ய து யதாபலம்

பின்னர், அவர்கள் தங்கள் வலிமைக்கேற்ப, ஆறுகள், நிலங்கள், மலைகள், மரங்கள், கொடிகள், மருந்துச் செடிகள் ஆகியவற்றை பலத்தால் பிடித்தனர்.

விபர்யயேண சௌஷத்யஃ ப்ரநஷ்டாஸ்தாஶ்சதுர்தஶ மத்வா தராம் ப்ரவிஷ்டாஸ்தா இத்யௌஷத்யஃ பிதாமஹஃ

அதை எதிர்மாறாக, அந்த நாற்பதினான்கு மருந்துச் செடிகள் அழிந்துவிட்டன; இதை உணர்ந்து அவை பூமிக்குள் சென்றன; அதனால் மருந்துச் செடிகள் பிதாமகன் எனப்படுகின்றன.