லிங்கபுராணம்

ஸத்த்வம் க்ரு'தம் ரஜஸ்த்ரேதா த்வாபரம் ச ரஜஸ்தமஃ கலிஸ்தமஶ் ச விஜ்ஞேயம் யுகவ்ரு'த்திர்யுகேஷு ச

க்ருதயுகத்தில் சத்துவம், திரேதாயுகத்தில் ரஜஸ், த்வாபரயுகத்தில் ரஜஸ் மற்றும் தமஸ் இரண்டும், கலியுகத்தில் தமஸ் — இவ்வாறு ஒவ்வொரு யுகத்திலும் அதன் தன்மை அறியப்பட வேண்டும்.

த்யாநம் பரம் க்ரு'தயுகே த்ரேதாயாம் யஜ்ஞ உச்யதே பஜநம் த்வாபரே ஶுத்தம் தாநமேவ கலௌ யுகே

க்ருதயுகத்தில் தியானமே சிறந்தது; திரேதாயுகத்தில் யாகம் புகழப்படுகிறது; த்வாபரயுகத்தில் தூய பக்தி; கலியுகத்தில் தானம் மட்டுமே உயர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது.

சத்வாரி ச ஸஹஸ்ராணி வர்ஷாணாம் தத்க்ரு'தம் யுகம் தஸ்ய தாவச்சதீ ஸம்த்யா ஸம்த்யாம்ஶஶ் ச ததாவிதஃ

க்ருதயுகம் நான்கு ஆயிரம் ஆண்டுகள் கொண்டது; அதன் சந்த்யை என்பது அதே எண்ணிக்கையிலான நூறுகள்; சந்த்யை பகுதியும் அதுபோலவே.

சத்வாரி ச ஸஹஸ்ராணி மாநுஷாணி ஶிலாஶந ஆயுஃ க்ரு'தயுகே வித்தி ப்ரஜாநாமிஹ ஸுவ்ரத

நல்ல விரதம் கொண்டவரே, க்ருதயுகத்தில் கல் உண்ணும் மனிதர்களின் ஆயுள் நான்கு ஆயிரம் ஆண்டுகள் என அறிய வேண்டும்.

ததஃ க்ரு'தயுகே தஸ்மிந் ஸம்த்யாம்ஶே ச கதே து வை பாதாவஶிஷ்டோ பவதி யுகதர்மஸ்து ஸர்வதஃ

அப்போது, க்ருதயுகமும் அதன் சந்த்யை பகுதியும் முடிந்தபின், யுக தர்மங்களில் நான்கில் ஒரு பங்கு மட்டும் எங்கும் மீதமிருக்கும்.

சதுர்பாகைகஹீநம் து த்ரேதாயுகமநுத்தமம் க்ரு'தார்தம் த்வாபரம் வித்தி ததர்தம் திஷ்யமுச்யதே

அற்புதமான திரேதாயுகம், க்ருதயுகத்தில் ஒரு பங்கினை இழந்தது; த்வாபரயுகம் க்ருதயுகத்தின் பாதி; திஷ்யம் அதற்கும் பாதி என்று கூறப்படுகிறது.

த்ரிஶதீ த்விஶதீ ஸம்த்யா ததா சைகஶதீ முநே ஸம்த்யாம்ஶகம் ததாப்யேவம் கல்பேஷ்வேவம் யுகே யுகே

முனிவரே, சந்த்யை காலங்கள் முறையே மூன்று நூறு, இரண்டு நூறு, ஒரு நூறு ஆண்டுகள்; சந்த்யை பாகங்களும் அதேபோல்; ஒவ்வொரு யுகத்திலும், ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் இவ்வாறே.

ஆத்யே க்ரு'தயுகே தர்மஶ் சதுஷ்பாதஃ ஸநாதநஃ த்ரேதாயுகே த்ரிபாதஸ்து த்விபாதோ த்வாபரே ஸ்திதஃ

முதற்கால க்ருதயுகத்தில் தர்மம் நான்கு கால்களிலும் நிலைத்துள்ளது; திரேதாயுகத்தில் மூன்று கால்களில்; த்வாபரயுகத்தில் இரண்டு கால்களில் நிற்கிறது.

த்ரிபாதஹீநஸ்திஷ்யே து ஸத்தாமாத்ரேண திஷ்டிதஃ க்ரு'தே து மிதுநோத்பத்திர் வ்ரு'த்திஃ ஸாக்ஷாத்ரஸோல்லஸா

திஷ்யத்தில் மூன்று கால்கள் குறைந்த நிலையில், தர்மம் சத்துவத்தால் மட்டும் நிலைக்கிறது; க்ருதயுகத்தில் ஜோடிகள் நேரடியாக உருவாகின்றன, வாழ்வும் முழுமையாக இனிமை நிறைந்தது.

ப்ரஜாஸ்த்ரு'ப்தாஃ ஸதா ஸர்வாஃ ஸர்வாநந்தாஶ் ச போகிநஃ அதமோத்தமதா தாஸாம் ந விஶேஷாஃ ப்ரஜாஃ ஶுபாஃ

அந்த யுகத்தில் எல்லா மக்கள் எப்போதும் திருப்தியுடன், எல்லா ஆனந்தங்களையும் அனுபவிக்கிறார்கள்; உயர்ந்தவர், தாழ்ந்தவர் என்ற வேறுபாடு இல்லை; அனைவரும் நல்லவர்கள்.

துல்யமாயுஃ ஸுகம் ரூபம் தாஸாம் தஸ்மிந்க்ரு'தே யுகே தாஸாம் ப்ரீதிர்ந ச த்வந்த்வம் ந த்வேஷோ நாஸ்தி ச க்லமஃ

அந்த க்ருதயுகத்தில் அவர்களின் ஆயுள், மகிழ்ச்சி, உருவம் எல்லாம் சமம்; அவர்களுக்கு பரஸ்பர அன்பும் நிலைத்தது; சண்டை, வெறுப்பு, சோர்வு எதுவும் இல்லை.

பர்வதோததிவாஸிந்யோ ஹ்ய் அநிகேதாஶ்ரயாஸ்து தாஃ விஶோகாஃ ஸத்த்வபஹுலா ஏகாந்தபஹுலாஸ் ததா

அவர்கள் மலைகளிலும், கடல்களிலும் வாழ்கிறார்கள்; நிலையான வீடுகள் இல்லை; துக்கமில்லாமல், சத்துவம் நிறைந்து, ஒருமுகப்படுத்திய மனதுடன் இருக்கிறார்கள்.

தா வை நிஷ்காமசாரிண்யோ நித்யம் முதிதமாநஸாஃ அப்ரவ்ரு'த்திஃ க்ரு'தயுகே கர்மணோஃ ஶுபபாபயோஃ

அவர்கள் ஆசை இல்லாமல் நடந்து, எப்போதும் மகிழ்ச்சியான மனதுடன் இருக்கிறார்கள்; க்ருதயுகத்தில் நல்லதும் கெட்டதும் எனும் செயல்கள் இல்லை.

வர்ணாஶ்ரமவ்யவஸ்தா ச ததாஸீந்ந ச ஸம்கரஃ ரஸோல்லாஸஃ காலயோகாத் த்ரேதாக்யே நஶ்யதே த்விஜ

அப்போது, வர்ணம் மற்றும் ஆசிரமம் என்ற அமைப்பு இருந்தது; ஆனால் கலப்பு இல்லை; காலத்தின் விளைவால், திரேதாயுகத்தில் அந்த இனிமை குறைந்து விடுகிறது.

தஸ்யாம் ஸித்தௌ ப்ரநஷ்டாயாம் அந்யா ஸித்திஃ ப்ரஜாயதே அபாம் ஸௌக்ஷ்ம்யே ப்ரதிகதே ததா மேகாத்மநா து வை

அந்த சிறப்பும் முடிந்தபின், மற்றொரு சிறப்பு தோன்றுகிறது; அப்போது நீர் மிக நுண்ணியமாகி, மேகத்தின் இயல்பாக அது திரும்ப வருகிறது.

மேகேப்யஸ்தநயித்நுப்யஃ ப்ரவ்ரு'த்தம் வ்ரு'ஷ்டிஸர்ஜநம் ஸக்ரு'த் ஏவ ததா வ்ரு'ஷ்ட்யா ஸம்யுக்தே ப்ரு'திவீதலே

மேகங்களும் இடியும் எழுந்ததும், மழை பெய்யத் தொடங்கியது; அந்த ஒரே மழையால் பூமியின் மேற்பரப்பு நனையியது.

ப்ராதுராஸம்ஸ்ததா தாஸாம் வ்ரு'க்ஷாஸ்தே க்ரு'ஹஸம்ஜ்ஞிதாஃ ஸர்வவ்ரு'த்த்யுபபோகஸ்து தாஸாம் தேப்யஃ ப்ரஜாயதே

அப்போது, 'வீட்டுக்காகிய மரங்கள்' என அழைக்கப்படும் அவை தோன்றின; அவற்றிலிருந்து எல்லா வாழ்வும், நுகர்வும் உருவானது.

வர்தயந்தி ஸ்ம தேப்யஸ்தாஸ் த்ரேதாயுகமுகே ப்ரஜாஃ ததஃ காலேந மஹதா தாஸாமேவ விபர்யயாத்

த்ரேதாயுகத்தின் தொடக்கத்தில், மக்கள் அந்த மரங்களிலிருந்து வாழ்ந்தனர்; ஆனால், காலம் செல்லச் செல்ல, மாற்றம் ஏற்பட்டது.

ராகலோபாத்மகோ பாவஸ் ததா ஹ்யாகஸ்மிகோ ऽபவத் விபர்யயேண தாஸாம் து தேந தத்காலபாவிநா

அப்போது, ஆசை மற்றும் பேராசை நிறைந்த மனநிலை திடீரென எழுந்தது; அந்த மாற்றத்தால், அந்த நேரத்தில் அவர்கள் பாதிக்கப்பட்டனர்.

ப்ரணஶ்யந்தி ததஃ ஸர்வே வ்ரு'க்ஷாஸ்தே க்ரு'ஹஸம்ஜ்ஞிதாஃ ததஸ்தேஷு ப்ரநஷ்டேஷு விப்ராந்தா மைதுநோத்பவாஃ

அப்போது, அந்த வீட்டுமரங்கள் அனைத்தும் அழிந்துபோயின; அவை அழிந்ததும், மக்கள் குழப்பமடைந்து, பிறப்பும் வாழ்வும் உடலுறவால் ஏற்பட்டது.

அபி த்யாயந்தி தாம் ஸித்திம் ஸத்யாபித்யாயிநஸ்ததா ப்ராதுர்பபூவுஸ்தாஸாம் து வ்ரு'க்ஷாஸ்தே க்ரு'ஹஸம்ஜ்ஞிதாஃ

அந்த நேரத்திலும், உண்மையை விரும்பி தவம் செய்தவர்கள் அந்த முன்னேற்றத்தை நினைத்து தியானித்தனர்; அவர்களுக்கு மீண்டும் அந்த வீட்டுமரங்கள் தோன்றின.

வஸ்த்ராணி தே ப்ரஸூயந்தே பலாந்யாபரணாநி ச தேஷ்வேவ ஜாயதே தாஸாம் கந்தவர்ணரஸாந்விதம்

அந்த மரங்களில் இருந்து உடைகள், பழங்கள், ஆபரணங்கள் உருவானது; அவற்றில் வாசனை, நிறம், சுவை கொண்ட பொருள்கள் அவர்களுக்கு கிடைத்தன.

அமாக்ஷிகம் மஹீவீர்யம் புடகே புடகே மது தேந தா வர்தயந்தி ஸ்ம ஸுகமாயுஃ ஸதைவ ஹி

ஒவ்வொரு கொத்திலும் பூமியின் வலிமை கொண்ட தேன் இருந்தது; அதனால் அவர்கள் எப்போதும் சந்தோஷமாகவும், நீண்ட ஆயுளோடும் வாழ்ந்தனர்.

ஹ்ரு'ஷ்டபுஷ்டாஸ்தயா ஸித்த்யா ப்ரஜா வை விகதஜ்வராஃ ததஃ காலாந்தரேணைவ புநர்லோபாவ்ரு'தாஸ்து தாஃ

அந்த முன்னேற்றத்தால் மக்கள் மகிழ்ச்சியுடன், உடலுறுதியுடன், துயரமின்றி இருந்தனர்; ஆனால், காலம் கடந்ததும், மீண்டும் பேராசை அவர்களை பிடித்தது.

வ்ரு'க்ஷாம்ஸ்தாந்பர்யக்ரு'ஹ்ணந்தி மது வா மாக்ஷிகம் பலாத் தாஸாம் தேநோபசாரேண புநர்லோபக்ரு'தேந வை

அவர்கள் அந்த மரங்களையும், தேனையும் வலுக்கட்டாயமாக பிடித்தனர்; அந்த முறையால், மீண்டும் பேராசை காரணமாக,

ப்ரநஷ்டா மதுநா ஸார்தம் கல்பவ்ரு'க்ஷாஃ க்வசித்க்வசித் தஸ்யாமேவால்பஶிஷ்டாயாம் ஸித்த்யாம் காலவஶாத்ததா

அந்த தேனுடன் கூடிய கற்பகமரங்கள் இடம் இடமாக மறைந்துபோயின; அந்த முன்னேற்றம் சிறிது மட்டுமே மீதமிருந்தது, காலத்தின் வலிமையால்.

ஆவர்தநாத்து த்ரேதாயாம் த்வந்த்வாந்யப்யுத்திதாநி வை ஶீதவர்ஷாதபைஸ்தீவ்ரைஸ் ததஸ்தா துஃகிதா ப்ரு'ஶம்

த்ரேதாயுகம் திரும்பியபோது, இரட்டை எதிர்மறைகள் எழுந்தன—கடுமையான குளிர், மழை, வெப்பம்; அதனால் அவர்கள் மிகுந்த துயரடைந்தனர்.

த்வந்த்வைஃ ஸம்பீட்யமாநாஶ் ச சக்ருர் ஆவரணாநி து க்ரு'தத்வந்த்வப்ரதீகாதாஃ கேதநாநி கிரௌ ததஃ

அந்த இரட்டை வேதனைகளால் பாதிக்கப்பட்டு, அவர்கள் போர்வைகள் செய்தனர்; அவற்றைத் தடுக்க, மலைகளில் குடிசைகள் அமைத்தனர்.

பூர்வம் நிகாமசாராஸ்தா ஹ்ய் அநிகேதா அதாவஸந் யதாயோகம் யதாப்ரீதி நிகேதேஷ்வவஸந்புநஃ

முன்பு அவர்கள் விருப்பப்படி அலைந்து, வீடில்லாமல் வாழ்ந்தனர்; பின்னர், தேவைக்கும் விருப்பிற்கும் ஏற்ப வீடுகளில் வாழத் தொடங்கினர்.