லிங்கபுராணம்

மயா ஸஹ ஜகத்ஸர்வம் ததாப்யஸ்ரு'ஜதச்யுதஃ ஜகந்மயோ ऽவஹத்யஸ்மாந் மேகோ பூத்வா திவாநிஶம்

என்னுடன் சேர்ந்து அசையாதவன் இந்த உலகை எல்லாம் படைத்தார்; உலகத்தின் சாரமாகிய அவர், மேகமாக மாறி, பகலும் இரவும் எங்களைத் தாங்கினார்.

பவந்தமவஹத்விஷ்ணுர் தேவதேவம் ஜகத்குரும் நாராயணாதபி விபோ பக்தோ ऽஹம் தவ ஶங்கர

விஷ்ணு, எல்லா தேவர்களுக்கும் தேவனாகவும், உலகுக்கு ஆசானாகவும் இருக்கும் உம்மை கொண்டு வந்தான். பெருமையுள்ள இறைவனே, நாராயணனை விடவும் நான் உமக்கு அதிகமான பக்தன், சங்கரா.

ப்ரஸீத தேஹி மே ஸர்வம் ஸர்வாத்மத்வம் தவ ப்ரபோ ததாத லப்த்வா பகவாந் பவாத்ஸர்வாத்மதாம் க்ஷணாத்

அருள்புரியுங்கள், எல்லாவற்றையும் எனக்கு தாருங்கள்; ஏனெனில் நீங்களே எல்லாவற்றிலும் உள்ள ஆத்மா, பிரபுவே. அப்போது, இதை பெற்றவுடன், அந்த மகான் உம்மிடம் இருந்து உடனே எல்லாவற்றிலும் உள்ள ஆத்மா என்ற நிலையை அடைந்தார்.

த்வரமாணோ ऽத ஸம்கம்ய ததர்ஶ புருஷோத்தமம் ஏகார்ணவாலயே ஶுப்ரே த்வ் அந்தகாரே ஸுதாருணே

அவன் விரைவாக சென்று, அந்த ஒரே பெருங்கடலில் உள்ள தூய இடத்தில், மிகவும் பயங்கரமான இருளில், பரமபுருஷனை கண்டான்.

ஹேமரத்நசிதே திவ்யே மநஸா ச விநிர்மிதே துஷ்ப்ராப்யே துர்ஜநைஃ புண்யைஃ ஸநகாத்யைரகோசரே

பொன்னாலும் ரத்தினங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட தெய்வீகமான இடத்தில், மனதில் உருவாக்கப்பட்டதாகவும், தீயவர்களுக்கு எட்டாததாகவும், நற்காரியங்கள் செய்தவர்களுக்கு மட்டுமே கிடைப்பதாகவும், சனகரும் மற்றவர்களும் காண முடியாததாகவும் இருந்தது.

ஜகதாவாஸஹ்ரு'தயம் ததர்ஶ புருஷம் த்வஜஃ அநந்தபோகஶய்யாயாம் ஶாயிநம் பங்கஜேக்ஷணம்

பிறவியில்லாதவன், உலகம் தங்கும் இதயத்தைக் கொண்ட அந்த புருஷனை, முடிவில்லாத ஆதிசேஷன் மீது படுத்து, தாமரை போன்ற கண்களுடன் இருந்ததைப் பார்த்தான்.

ஶங்கசக்ரகதாபத்மம் தாரயந்தம் சதுர்புஜம் ஸர்வாபரணஸம்யுக்தம் ஶஶிமண்டலஸந்நிபம்

சங்கும் சக்கரமும் கேடயமும் தாமரையும் ஏந்திய நான்கு கரங்களுடன், எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, சந்திரமண்டலத்தைப் போல ஒளிவீசினார்.

ஶ்ரீவத்ஸலக்ஷணம் தேவம் ப்ரஸந்நாஸ்யம் ஜநார்தநம் ரமாம்ரு'துகராம்போஜஸ்பர்ஶரக்தபதாம்புஜம்

ஶ்ரீவத்ஸம் என்ற குறியுடன், அருள் நிறைந்த முகத்துடன், ஜனார்த்தனராக, லக்ஷ்மியின் மென்மையான கரங்களால் தொடப்பட்டு சிவந்த தாமரைக் கால்களுடன் இருந்தார்.

பரமாத்மாநமீஶாநம் தமஸா காலரூபிணம் ரஜஸா ஸர்வலோகாநாம் ஸர்கலீலாப்ரவர்தகம்

அந்த பரமாத்மாவும் ஈஶ்வரனும், காலமாகிய இருளாகவும், ரஜஸால் எல்லா உலகங்களுக்கும் படைப்பு விளையாட்டை நடத்துபவராகவும் இருந்தார்.

ஸத்த்வேந ஸர்வபூதாநாம் ஸ்தாபகம் பரமேஶ்வரம் ஸர்வாத்மாநம் மஹாத்மாநம் பரமாத்மாநமீஶ்வரம்

சத்த்வகுணத்தால் எல்லா உயிர்களையும் நிலைநிறுத்தும் பரமேஶ்வரன், எல்லாவற்றிலும் உள்ள ஆத்மா, மகாத்மா, பரமாத்மா, ஈஶ்வரன்.

க்ஷீரார்ணவே ऽம்ரு'தமயே ஶாயிநம் யோகநித்ரயா தம் த்ரு'ஷ்ட்வா ப்ராஹ வை ப்ரஹ்மா பகவந்தம் ஜநார்தநம்

பால்கடலில் அமுதம் போல அமைந்த இடத்தில், யோகநித்திரையில் படுத்திருந்த அவரை பார்த்து, பிரம்மா அந்த பாக்கியசாலியான ஜனார்த்தனனைப் பேசினார்.

க்ரஸாமி த்வாம் ப்ரஸாதேந யதாபூர்வம் பவாநஹம் ஸ்மயமாநஸ்து பகவாந் ப்ரதிபுத்ய பிதாமஹம்

"உமது அருளால், முன்புபோல் உம்மை நான் உட்கொள்கிறேன், ஏனெனில் நானே நீர்." ஆனால் அந்த பாக்கியசாலி சிரித்தபடி, பிதாமகரை விழித்தார்.

உதைக்ஷத மஹாபாஹுஃ ஸ்மிதமீஷச்சகார ஸஃ விவேஶ சாண்டஜம் தம் து க்ரஸ்தஸ்தேந மஹாத்மநா

பெரும் புயலுடையவன் அவனைப் பார்த்து சற்றே சிரித்தான்; பிறகு முட்டையிலிருந்து பிறந்தவனுள் புகுந்து, அந்த மகாத்மாவால் அவன் உட்கொள்ளப்பட்டான்.

ததஸ்தம் சாஸ்ரு'ஜத்ப்ரஹ்மா ப்ருவோர்மத்யேந சாச்யுதம் ஸ்ரு'ஷ்டஸ்தேந ஹரிஃ ப்ரேக்ஷ்ய ஸ்திதஸ்தஸ்யாத ஸம்நிதௌ

பின்னர் பிரம்மா, தன் புருவங்களுக்கு நடுவிலிருந்து அசையாதவனை உருவாக்கினார்; அவ்வாறு உருவான ஹரி, அவன் அருகில் நின்றான்.

ஏதஸ்மிந்நந்தரே ருத்ரஃ ஸர்வதேவபவோத்பவஃ விக்ரு'தம் ரூபமாஸ்தாய புரா தத்தவரஸ்தயோஃ

அந்த நேரத்தில், எல்லா தேவர்களுக்கும் ஆதியாகிய ருத்ரன், முன்பு வழங்கப்பட்ட வரத்தின்படி, கொடூரமான உருவத்தை எடுத்துக் கொண்டான்.

ஆகச்சத்யத்ர வை விஷ்ணுர் விஶ்வாத்மா பரமேஶ்வரஃ ப்ரஸாதமதுலம் கர்தும் ப்ரஹ்மணஶ் ச ஹரேஃ ப்ரபுஃ

அங்கு, உலகுக்கு ஆத்மாவாகவும் பரமேஶ்வரனாகவும் இருக்கும் விஷ்ணு வந்து, பிரம்மாவுக்கும் ஹரிக்கும் ஒப்பற்ற அருளை வழங்க வந்தார்.

ததஃ ஸமேத்ய தௌ தேவௌ ஸர்வதேவபவோத்பவம் அபஶ்யதாம் பவம் தேவம் காலாக்நிஸத்ரு'ஶம் ப்ரபும்

பின்னர், அந்த இரு தேவர்களும் ஒன்றாகச் சென்று, எல்லா தேவர்களுக்கும் மூலமான, காலாக்னியைப் போல் பிரகாசிக்கும் பவ தேவனைப் பார்த்தார்கள்.

தௌ தம் துஷ்டுவதுஶ்சைவ ஶர்வமுக்ரம் கபர்திநம் ப்ரணேமதுஶ் ச வரதம் பஹுமாநேந தூரதஃ

அவர்கள் அந்த சர்வனை, கொடுமையான, ஜடையுடன் இருக்கும் இறைவனைப் புகழ்ந்து, தூரத்தில் இருந்து பெரும் மரியாதையுடன் வணங்கி, வரங்களை வழங்குபவரை வணங்கினார்கள்.

பவோ ऽபி பகவாந் தேவம் அநுக்ரு'ஹ்ய பிதாமஹம் ஜநார்தநம் ஜகந்நாதஸ் தத்ரைவாந்தரதீயத

பவனும், அந்த பாக்கியசாலியான இறைவன், பிரம்மாவுக்கும் உலகநாதனாகிய ஜனார்த்தனனுக்கும் அருள் செய்து, அங்கேயே மறைந்தார்.

கதே மஹேஶ்வரே தேவே தமுத்திஶ்ய ஜநார்தநஃ ப்ரணம்ய பகவாந்ப்ராஹ பத்மயோநிமஜோத்பவஃ

மகேஷ்வரன் அங்கிருந்து புறப்பட்ட பிறகு, ஜனார்த்தனன் அவரை வணங்கி, தாமரைப்பிறப்பான பிரம்மாவை நேரில் நோக்கி உரைத்தான்.

பரமேஶோ ஜகந்நாதஃ ஶங்கரஸ்த்வேஷ ஸர்வகஃ ஆவயோரகிலஸ்யேஶஃ ஶரணம் ச மஹேஶ்வரஃ

பரமன், உலகத்தின் ஆண்டவன், சங்கரன் எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்தவன்; அவன் நம்மிருவருக்கும், எல்லாவற்றிற்கும் இறையவன், நம்முடைய அடைக்கலம் மகேஷ்வரன்.

அஹம் வாமாங்கஜோ ப்ரஹ்மந் ஶங்கரஸ்ய மஹாத்மநஃ பவாந் பவஸ்ய தேவஸ்ய தக்ஷிணாங்கபவஃ ஸ்வயம்

பிரம்மா, நான் அந்த மகான் சங்கரனின் இடது பக்கத்திலிருந்து பிறந்தவன்; நீயும் அந்த தேவன் பவனின் வலது பக்கத்திலிருந்து தானாகவே பிறந்தவன்.

மாமாஹுர் ரு'ஷயஃ ப்ரேக்ஷ்ய ப்ரதாநம் ப்ரக்ரு'திம் ததா அவ்யக்தமஜமித்யேவம் பவந்தம் புருஷஸ்த்விதி

முனிவர்கள் என்னை பார்த்து, முதன்மை, இயற்கை, வெளிப்படாதது, பிறவியில்லாதது என்று அழைக்கிறார்கள்; உன்னை புருஷன் என்று கூறுகிறார்கள்.

ஏவமாஹுர்மஹாதேவம் ஆவயோரபி காரணம் ஈஶம் ஸர்வஸ்ய ஜகதஃ ப்ரபுமவ்யயமீஶ்வரம்

இவ்வாறு, மகாதேவன் நம்மிருவருக்கும் காரணம், எல்லா உலகங்களுக்கும் இறை, அழியாத ஆண்டவன் என்று அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்.

ஸோ ऽபி தஸ்யாமரேஶஸ்ய வசநாத்வாரிஜோத்பவஃ வரேண்யம் வரதம் ருத்ரம் அஸ்துவத்ப்ரணநாம ச

அந்த அமரர்களின் தலைவனின் கட்டளையின்படி, தாமரைப்பிறப்பான பிரம்மா, வரங்களை வழங்கும், வணங்கத்தக்க ருத்ரனை புகழ்ந்து வணங்கினான்.

அதாம்பஸா ப்லுதாம் பூமீம் ஸமாதாய ஜநார்தநஃ பூர்வவத்ஸ்தாபயாமாஸ வாராஹம் ரூபமாஸ்திதஃ

பின்னர், ஜனார்த்தனன், வராக உருவத்தை எடுத்துக்கொண்டு, நீரில் மூழ்கிய பூமியை முன்புபோல் நிலைநிறுத்தினான்.

நதீநதஸமுத்ராம்ஶ் ச பூர்வவச்சாகரோத்ப்ரபுஃ க்ரு'த்வா சோர்வீம் ப்ரயத்நேந நிம்நோந்நதவிவர்ஜிதாம்

அண்டவன், முன்புபோல் நதிகள், ஓடைகள், கடல்களை உருவாக்கி, மிகுந்த கவனத்துடன் பள்ளத்தாக்கும் உயர்வும் இல்லாத சமமான பூமியை அமைத்தான்.

தராயாம் ஸோ ऽசிநோத்ஸர்வாந் பூதராந் பூதராக்ரு'திஃ பூராத்யாம்ஶ்சதுரோ லோகாந் கல்பயாமாஸ பூர்வவத்

அவன், மலை வடிவத்தை எடுத்துக்கொண்டு, பூமியில் எல்லா மலைகளையும் நிறுவி, பூ முதலான நான்கு உலகங்களையும் முன்புபோல் படைத்தான்.

ஸ்ரஷ்டும் ச பகவாம்ஶ்சக்ரே மதிம் மதிமதாம் வரஃ முக்யம் ச தைர்யக்யோந்யம் ச தைவிகம் மாநுஷம் ததா

அருளாளன், ஞானிகளுக்குள் சிறந்தவன், படைக்க வேண்டும் என்று தீர்மானித்து, முதன்மை உயிரினங்கள், முட்டையிலிருந்து பிறப்போர், தெய்வீகர்கள், மனிதர்கள் ஆகியோரையும் உருவாக்கினான்.