லிங்கபுராணம்

தஸ்ய தத்வசநம் ஶ்ருத்வா பிதா மே லோகவிஶ்ருதஃ ஶிலாத இதி புண்யாத்மா புநஃ ப்ராஹ ஶசீபதிம்

இந்த வார்த்தைகளை என் தந்தை, உலகில் புகழ்பெற்ற, புண்ணியமுள்ள சிலாடர் கேட்டதும், மீண்டும் சசியின் கணவரிடம் பேசினார்.

பகவந்நண்டயோநித்வம் பத்மயோநித்வமேவ ச மஹேஶ்வராங்கயோநித்வம் ஶ்ருதம் வை ப்ரஹ்மணோ மயா

இறைவா, கருவில் பிறக்காமல் பிறப்பது, தாமரையில் பிறப்பது, மகேஸ்வரனின் உடலில் பிறப்பது, பிரம்மாவின் பிறப்பு ஆகியவற்றை நான் கேட்டுள்ளேன்.

புரா மஹேந்த்ரதாயாதாத் கததஶ்சாஸ்ய பூர்வஜாத் நாரதாத்வை மஹாபாஹோ கதமத்ராஶு நோ வத

மிகப் பெருமை உடையவரே, முன்பு மகேந்திரனின் வம்சத்திலிருந்தும், கடந்த பிறவிகளில் நாரதரிடமிருந்தும் இதை நான் கேட்டேன்; இது எப்படி நடந்தது என்பதை விரைவில் சொல்.

தாக்ஷாயணீ ஸா தக்ஷோ ऽபி தேவஃ பத்மோத்பவாத்மஜஃ பௌத்ரீகநககர்பஸ்ய கதம் தஸ்யாஃ ஸுதோ விபுஃ

தக்ஷாயணி தக்ஷனின் மகள்; தாமரையில் பிறந்த தேவன் அவளுடைய மகன்; அப்படி இருக்க, அவள் பொன்னிறக் கருவில் பிறந்தவளாகவும், அந்த வல்லமையுள்ளவன் அவளுடைய மகனாகவும் எப்படி இருக்க முடியும்?

ஸ்தாநே ஸம்ஶயிதும் விப்ர தவ வக்ஷ்யாமி காரணம் கல்பே தத்புருஷே வ்ரு'த்தம் ப்ரஹ்மணஃ பரமேஷ்டிநஃ

உனக்கு சந்தேகம் வருவது இயல்பானதே, பிராமணரே; காரணத்தை நான் கூறுகிறேன். புருஷ கல்பத்தில், பரம பிரம்மாவைச் சார்ந்த இந்த நிகழ்வு நடந்தது.

ஸஸர்ஜ ஸகலம் த்யாத்வா ப்ரஹ்மாணம் பரமேஶ்வரஃ ஜநார்தநோ ஜகந்நாதஃ கல்பே வை மேகவாஹநே

அனைத்தையும் சிந்தித்து, உலகத்தின் ஆண்டவன் ஜனார்த்தனன், அந்த மேகவாகன கல்பத்தில் பிரம்மாவையும் மற்ற உயிர்களையும் உருவாக்கினார்.

திவ்யம் வர்ஷஸஹஸ்ரம் து மேகோ பூத்வாவஹத்தரம் நாராயணோ மஹாதேவம் பஹுமாநேந ஸாதரம்

தெய்வீகமான ஆயிரம் ஆண்டுகள், மேகமாக மாறி, நாராயணன், மகாதேவனை மிகுந்த மரியாதையோடு சுமந்தார்.

த்ரு'ஷ்ட்வா பாவம் மஹாதேவோ ஹரேஃ ஸ்வாத்மநி ஶங்கரஃ ப்ரததௌ தஸ்ய ஸகலம் ஸ்ரஷ்டும் வை ப்ரஹ்மணா ஸஹ

ஹரியின் மனநிலையைத் தன் உள்ளத்தில் கண்ட மகாதேவன் சங்கரன், பிரம்மாவுடன் சேர்ந்து அனைத்தையும் படைக்கும் சக்தியை அவருக்கு அளித்தார்.

ததா தம் கல்பமாஹுர்வை மேகவாஹநஸம்ஜ்ஞயா ஹிரண்யகர்பஸ்தம் த்ரு'ஷ்ட்வா தஸ்ய தேஹோத்பவஸ்ததா

அப்போது அந்த கல்பம் 'மேகவாகன' என அழைக்கப்பட்டது; ஹிரண்யகர்பன் அவரை பார்த்து, அப்போது அவனது உடலில் இருந்து பிறந்தான்.

ஜநார்தநஸுதஃ ப்ராஹ தபஸா ப்ராப்ய ஶங்கரம் தவ வாமாங்கஜோ விஷ்ணுர் தக்ஷிணாங்கபவோ ஹ்யஹம்

ஜனார்த்தனனின் மகன் தவம் செய்து சங்கரனை அடைந்து பேசினான்: 'உங்கள் இடது பக்கத்திலிருந்து விஷ்ணு பிறந்தார், வலது பக்கத்திலிருந்து நான் பிறந்தேன்' என்றான்.

மயா ஸஹ ஜகத்ஸர்வம் ததாப்யஸ்ரு'ஜதச்யுதஃ ஜகந்மயோ ऽவஹத்யஸ்மாந் மேகோ பூத்வா திவாநிஶம்

என்னுடன் சேர்ந்து அசையாதவன் இந்த உலகை எல்லாம் படைத்தார்; உலகத்தின் சாரமாகிய அவர், மேகமாக மாறி, பகலும் இரவும் எங்களைத் தாங்கினார்.

பவந்தமவஹத்விஷ்ணுர் தேவதேவம் ஜகத்குரும் நாராயணாதபி விபோ பக்தோ ऽஹம் தவ ஶங்கர

விஷ்ணு, எல்லா தேவர்களுக்கும் தேவனாகவும், உலகுக்கு ஆசானாகவும் இருக்கும் உம்மை கொண்டு வந்தான். பெருமையுள்ள இறைவனே, நாராயணனை விடவும் நான் உமக்கு அதிகமான பக்தன், சங்கரா.

ப்ரஸீத தேஹி மே ஸர்வம் ஸர்வாத்மத்வம் தவ ப்ரபோ ததாத லப்த்வா பகவாந் பவாத்ஸர்வாத்மதாம் க்ஷணாத்

அருள்புரியுங்கள், எல்லாவற்றையும் எனக்கு தாருங்கள்; ஏனெனில் நீங்களே எல்லாவற்றிலும் உள்ள ஆத்மா, பிரபுவே. அப்போது, இதை பெற்றவுடன், அந்த மகான் உம்மிடம் இருந்து உடனே எல்லாவற்றிலும் உள்ள ஆத்மா என்ற நிலையை அடைந்தார்.

த்வரமாணோ ऽத ஸம்கம்ய ததர்ஶ புருஷோத்தமம் ஏகார்ணவாலயே ஶுப்ரே த்வ் அந்தகாரே ஸுதாருணே

அவன் விரைவாக சென்று, அந்த ஒரே பெருங்கடலில் உள்ள தூய இடத்தில், மிகவும் பயங்கரமான இருளில், பரமபுருஷனை கண்டான்.

ஹேமரத்நசிதே திவ்யே மநஸா ச விநிர்மிதே துஷ்ப்ராப்யே துர்ஜநைஃ புண்யைஃ ஸநகாத்யைரகோசரே

பொன்னாலும் ரத்தினங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட தெய்வீகமான இடத்தில், மனதில் உருவாக்கப்பட்டதாகவும், தீயவர்களுக்கு எட்டாததாகவும், நற்காரியங்கள் செய்தவர்களுக்கு மட்டுமே கிடைப்பதாகவும், சனகரும் மற்றவர்களும் காண முடியாததாகவும் இருந்தது.

ஜகதாவாஸஹ்ரு'தயம் ததர்ஶ புருஷம் த்வஜஃ அநந்தபோகஶய்யாயாம் ஶாயிநம் பங்கஜேக்ஷணம்

பிறவியில்லாதவன், உலகம் தங்கும் இதயத்தைக் கொண்ட அந்த புருஷனை, முடிவில்லாத ஆதிசேஷன் மீது படுத்து, தாமரை போன்ற கண்களுடன் இருந்ததைப் பார்த்தான்.

ஶங்கசக்ரகதாபத்மம் தாரயந்தம் சதுர்புஜம் ஸர்வாபரணஸம்யுக்தம் ஶஶிமண்டலஸந்நிபம்

சங்கும் சக்கரமும் கேடயமும் தாமரையும் ஏந்திய நான்கு கரங்களுடன், எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, சந்திரமண்டலத்தைப் போல ஒளிவீசினார்.

ஶ்ரீவத்ஸலக்ஷணம் தேவம் ப்ரஸந்நாஸ்யம் ஜநார்தநம் ரமாம்ரு'துகராம்போஜஸ்பர்ஶரக்தபதாம்புஜம்

ஶ்ரீவத்ஸம் என்ற குறியுடன், அருள் நிறைந்த முகத்துடன், ஜனார்த்தனராக, லக்ஷ்மியின் மென்மையான கரங்களால் தொடப்பட்டு சிவந்த தாமரைக் கால்களுடன் இருந்தார்.

பரமாத்மாநமீஶாநம் தமஸா காலரூபிணம் ரஜஸா ஸர்வலோகாநாம் ஸர்கலீலாப்ரவர்தகம்

அந்த பரமாத்மாவும் ஈஶ்வரனும், காலமாகிய இருளாகவும், ரஜஸால் எல்லா உலகங்களுக்கும் படைப்பு விளையாட்டை நடத்துபவராகவும் இருந்தார்.

ஸத்த்வேந ஸர்வபூதாநாம் ஸ்தாபகம் பரமேஶ்வரம் ஸர்வாத்மாநம் மஹாத்மாநம் பரமாத்மாநமீஶ்வரம்

சத்த்வகுணத்தால் எல்லா உயிர்களையும் நிலைநிறுத்தும் பரமேஶ்வரன், எல்லாவற்றிலும் உள்ள ஆத்மா, மகாத்மா, பரமாத்மா, ஈஶ்வரன்.

க்ஷீரார்ணவே ऽம்ரு'தமயே ஶாயிநம் யோகநித்ரயா தம் த்ரு'ஷ்ட்வா ப்ராஹ வை ப்ரஹ்மா பகவந்தம் ஜநார்தநம்

பால்கடலில் அமுதம் போல அமைந்த இடத்தில், யோகநித்திரையில் படுத்திருந்த அவரை பார்த்து, பிரம்மா அந்த பாக்கியசாலியான ஜனார்த்தனனைப் பேசினார்.

க்ரஸாமி த்வாம் ப்ரஸாதேந யதாபூர்வம் பவாநஹம் ஸ்மயமாநஸ்து பகவாந் ப்ரதிபுத்ய பிதாமஹம்

"உமது அருளால், முன்புபோல் உம்மை நான் உட்கொள்கிறேன், ஏனெனில் நானே நீர்." ஆனால் அந்த பாக்கியசாலி சிரித்தபடி, பிதாமகரை விழித்தார்.

உதைக்ஷத மஹாபாஹுஃ ஸ்மிதமீஷச்சகார ஸஃ விவேஶ சாண்டஜம் தம் து க்ரஸ்தஸ்தேந மஹாத்மநா

பெரும் புயலுடையவன் அவனைப் பார்த்து சற்றே சிரித்தான்; பிறகு முட்டையிலிருந்து பிறந்தவனுள் புகுந்து, அந்த மகாத்மாவால் அவன் உட்கொள்ளப்பட்டான்.

ததஸ்தம் சாஸ்ரு'ஜத்ப்ரஹ்மா ப்ருவோர்மத்யேந சாச்யுதம் ஸ்ரு'ஷ்டஸ்தேந ஹரிஃ ப்ரேக்ஷ்ய ஸ்திதஸ்தஸ்யாத ஸம்நிதௌ

பின்னர் பிரம்மா, தன் புருவங்களுக்கு நடுவிலிருந்து அசையாதவனை உருவாக்கினார்; அவ்வாறு உருவான ஹரி, அவன் அருகில் நின்றான்.

ஏதஸ்மிந்நந்தரே ருத்ரஃ ஸர்வதேவபவோத்பவஃ விக்ரு'தம் ரூபமாஸ்தாய புரா தத்தவரஸ்தயோஃ

அந்த நேரத்தில், எல்லா தேவர்களுக்கும் ஆதியாகிய ருத்ரன், முன்பு வழங்கப்பட்ட வரத்தின்படி, கொடூரமான உருவத்தை எடுத்துக் கொண்டான்.

ஆகச்சத்யத்ர வை விஷ்ணுர் விஶ்வாத்மா பரமேஶ்வரஃ ப்ரஸாதமதுலம் கர்தும் ப்ரஹ்மணஶ் ச ஹரேஃ ப்ரபுஃ

அங்கு, உலகுக்கு ஆத்மாவாகவும் பரமேஶ்வரனாகவும் இருக்கும் விஷ்ணு வந்து, பிரம்மாவுக்கும் ஹரிக்கும் ஒப்பற்ற அருளை வழங்க வந்தார்.

ததஃ ஸமேத்ய தௌ தேவௌ ஸர்வதேவபவோத்பவம் அபஶ்யதாம் பவம் தேவம் காலாக்நிஸத்ரு'ஶம் ப்ரபும்

பின்னர், அந்த இரு தேவர்களும் ஒன்றாகச் சென்று, எல்லா தேவர்களுக்கும் மூலமான, காலாக்னியைப் போல் பிரகாசிக்கும் பவ தேவனைப் பார்த்தார்கள்.

தௌ தம் துஷ்டுவதுஶ்சைவ ஶர்வமுக்ரம் கபர்திநம் ப்ரணேமதுஶ் ச வரதம் பஹுமாநேந தூரதஃ

அவர்கள் அந்த சர்வனை, கொடுமையான, ஜடையுடன் இருக்கும் இறைவனைப் புகழ்ந்து, தூரத்தில் இருந்து பெரும் மரியாதையுடன் வணங்கி, வரங்களை வழங்குபவரை வணங்கினார்கள்.

பவோ ऽபி பகவாந் தேவம் அநுக்ரு'ஹ்ய பிதாமஹம் ஜநார்தநம் ஜகந்நாதஸ் தத்ரைவாந்தரதீயத

பவனும், அந்த பாக்கியசாலியான இறைவன், பிரம்மாவுக்கும் உலகநாதனாகிய ஜனார்த்தனனுக்கும் அருள் செய்து, அங்கேயே மறைந்தார்.