லிங்கபுராணம்

ப்ரஜாகாமஃ ஶிலாதோ ऽபூத் பிதா மம மஹாமுநே ஸோ ऽப்யந்தஃ ஸுசிரம் கலம் தபஸ்தேபே ஸுதுஶ்சரம்

மகாமுனிவனே, எனது தந்தை சிலாடன், மக்களை விரும்பி, நீண்ட நாட்கள் குருடனாக இருந்து, கடினமான தவம் செய்தார்.

தபதஸ்தஸ்ய தபஸா ஸம்துஷ்டோ வஜ்ரத்ரு'க் ப்ரபுஃ ஶிலாதமாஹ துஷ்டோ ऽஸ்மி வரயஸ்வ வராநிதி

அவர் தவம் செய்தபோது, வஜ்ராயுதம் உடைய இறைவன் அவரது தவத்தால் மகிழ்ந்து, 'நான் மகிழ்ந்தேன்; வேண்டிய வரங்களை கேள்' என்று சிலாடனிடம் கூறினார்.

ததஃ ப்ரணம்ய தேவேஶம் ஸஹஸ்ராக்ஷம் ஸஹாமரைஃ ப்ரோவாச முநிஶார்தூல க்ரு'தாஞ்ஜலிபுடோ ஹரிம்

பின்னர், தேவர்களோடு கூடிய ஆயிரம் கண்கள் உடைய தேவேசனை வணங்கி, அந்த முனிவர், கைகூப்பி ஹரியை நோக்கி பேசினார்.

பகவந்தேவதாரிக்ந ஸஹஸ்ராக்ஷ வரப்ரத அயோநிஜம் ம்ரு'த்யுஹீநம் புத்ரமிச்சாமி ஸுவ்ரத

தேவதைகளின் பகைவரை அழிப்பவரும், ஆயிரம் கண்கள் உடையவரும், அருள்புரிவவரும் ஆன இறைவா, கருவில் பிறக்காத, மரணம் இல்லாத ஒரு மகனை நான் விரும்புகிறேன், தர்மத்திலுள்ளவரே.

புத்ரம் தாஸ்யாமி விப்ரர்ஷே யோநிஜம் ம்ரு'த்யுஸம்யுதம் அந்யதா தே ந தாஸ்யாமி ம்ரு'த்யுஹீநா ந ஸந்தி வை

முனிவரே, நான் உனக்கு கருவில் பிறந்த, மரணத்துக்கு உட்பட்ட ஒரு மகனைத் தருவேன்; வேறு விதமாக உனக்கு மகன் கிடையாது, மரணம் இல்லாதவர்கள் யாரும் இல்லை.

ந தாஸ்யதி ஸுதம் தே ऽத்ர ம்ரு'த்யுஹீநமயோநிஜம் பிதாமஹோ ऽபி பகவாந் கிமுதாந்யே மஹாமுநே

இந்த உலகில், கருவில் பிறக்காத, மரணமற்ற மகனை உனக்கு பிரம்மா கூட தர முடியாது; பிறர் எப்படி தர முடியும், பெரிய முனிவரே?

ஸோ ऽபி தேவஃ ஸ்வயம் ப்ரஹ்மா ம்ரு'த்யுஹீநோ ந சேஶ்வரஃ யோநிஜஶ் ச மஹாதேஜாஶ் சாண்டஜஃ பத்மஸம்பவஃ

அந்த பிரம்மா தேவனும் மரணத்திலிருந்து விடுபட்டவர் அல்ல; அவர் கருவில் பிறந்தவர், பேரொளி உடையவர், முட்டையில் பிறந்தவர், தாமரையில் தோன்றியவர்.

மஹேஶ்வராங்கஜஶ்சைவ பவாந்யாஸ்தநயஃ ப்ரபுஃ தஸ்யாப்யாயுஃ ஸமாக்யாதம் பரார்தத்வயஸம்மிதம்

மகேஸ்வரனின் உடலிலிருந்து பிறந்த, பவானியின் மகன் ஆன அந்த பிரபுவிற்கும், அவனுடைய ஆயுள் இரண்டு பரார்த்தம் எனக் கூறப்பட்டுள்ளது.

கோடிகோடிஸஹஸ்ராணி அஹர்பூதாநி யாநி வை ஸமதீதாநி கல்பாநாம் தாவச்சேஷாபரத்ரயே

எத்தனை கோடி கோடி ஆயிரக் கணக்கான நாட்கள் கடந்தனவோ, அவை எல்லாம் ஒரு கல்பத்தின் கால அளவு; அந்த அளவுதான் மூன்று உலகிலும் மீதமுள்ள ஆயுள்.

தஸ்மாதயோநிஜே புத்ரே ம்ரு'த்யுஹீநே ப்ரயத்நதஃ பரித்யஜாஶாம் விப்ரேந்த்ர க்ரு'ஹாணாத்மஸமம் ஸுதம்

ஆகையால், கருவில் பிறக்காத, மரணமற்ற மகனை விரும்பும் ஆசையை விட்டுவிடு, சிறந்த பிராமணரே; உனக்கு உன்னையே போன்ற ஒரு மகனை ஏற்றுக்கொள்.

தஸ்ய தத்வசநம் ஶ்ருத்வா பிதா மே லோகவிஶ்ருதஃ ஶிலாத இதி புண்யாத்மா புநஃ ப்ராஹ ஶசீபதிம்

இந்த வார்த்தைகளை என் தந்தை, உலகில் புகழ்பெற்ற, புண்ணியமுள்ள சிலாடர் கேட்டதும், மீண்டும் சசியின் கணவரிடம் பேசினார்.

பகவந்நண்டயோநித்வம் பத்மயோநித்வமேவ ச மஹேஶ்வராங்கயோநித்வம் ஶ்ருதம் வை ப்ரஹ்மணோ மயா

இறைவா, கருவில் பிறக்காமல் பிறப்பது, தாமரையில் பிறப்பது, மகேஸ்வரனின் உடலில் பிறப்பது, பிரம்மாவின் பிறப்பு ஆகியவற்றை நான் கேட்டுள்ளேன்.

புரா மஹேந்த்ரதாயாதாத் கததஶ்சாஸ்ய பூர்வஜாத் நாரதாத்வை மஹாபாஹோ கதமத்ராஶு நோ வத

மிகப் பெருமை உடையவரே, முன்பு மகேந்திரனின் வம்சத்திலிருந்தும், கடந்த பிறவிகளில் நாரதரிடமிருந்தும் இதை நான் கேட்டேன்; இது எப்படி நடந்தது என்பதை விரைவில் சொல்.

தாக்ஷாயணீ ஸா தக்ஷோ ऽபி தேவஃ பத்மோத்பவாத்மஜஃ பௌத்ரீகநககர்பஸ்ய கதம் தஸ்யாஃ ஸுதோ விபுஃ

தக்ஷாயணி தக்ஷனின் மகள்; தாமரையில் பிறந்த தேவன் அவளுடைய மகன்; அப்படி இருக்க, அவள் பொன்னிறக் கருவில் பிறந்தவளாகவும், அந்த வல்லமையுள்ளவன் அவளுடைய மகனாகவும் எப்படி இருக்க முடியும்?

ஸ்தாநே ஸம்ஶயிதும் விப்ர தவ வக்ஷ்யாமி காரணம் கல்பே தத்புருஷே வ்ரு'த்தம் ப்ரஹ்மணஃ பரமேஷ்டிநஃ

உனக்கு சந்தேகம் வருவது இயல்பானதே, பிராமணரே; காரணத்தை நான் கூறுகிறேன். புருஷ கல்பத்தில், பரம பிரம்மாவைச் சார்ந்த இந்த நிகழ்வு நடந்தது.

ஸஸர்ஜ ஸகலம் த்யாத்வா ப்ரஹ்மாணம் பரமேஶ்வரஃ ஜநார்தநோ ஜகந்நாதஃ கல்பே வை மேகவாஹநே

அனைத்தையும் சிந்தித்து, உலகத்தின் ஆண்டவன் ஜனார்த்தனன், அந்த மேகவாகன கல்பத்தில் பிரம்மாவையும் மற்ற உயிர்களையும் உருவாக்கினார்.

திவ்யம் வர்ஷஸஹஸ்ரம் து மேகோ பூத்வாவஹத்தரம் நாராயணோ மஹாதேவம் பஹுமாநேந ஸாதரம்

தெய்வீகமான ஆயிரம் ஆண்டுகள், மேகமாக மாறி, நாராயணன், மகாதேவனை மிகுந்த மரியாதையோடு சுமந்தார்.

த்ரு'ஷ்ட்வா பாவம் மஹாதேவோ ஹரேஃ ஸ்வாத்மநி ஶங்கரஃ ப்ரததௌ தஸ்ய ஸகலம் ஸ்ரஷ்டும் வை ப்ரஹ்மணா ஸஹ

ஹரியின் மனநிலையைத் தன் உள்ளத்தில் கண்ட மகாதேவன் சங்கரன், பிரம்மாவுடன் சேர்ந்து அனைத்தையும் படைக்கும் சக்தியை அவருக்கு அளித்தார்.

ததா தம் கல்பமாஹுர்வை மேகவாஹநஸம்ஜ்ஞயா ஹிரண்யகர்பஸ்தம் த்ரு'ஷ்ட்வா தஸ்ய தேஹோத்பவஸ்ததா

அப்போது அந்த கல்பம் 'மேகவாகன' என அழைக்கப்பட்டது; ஹிரண்யகர்பன் அவரை பார்த்து, அப்போது அவனது உடலில் இருந்து பிறந்தான்.

ஜநார்தநஸுதஃ ப்ராஹ தபஸா ப்ராப்ய ஶங்கரம் தவ வாமாங்கஜோ விஷ்ணுர் தக்ஷிணாங்கபவோ ஹ்யஹம்

ஜனார்த்தனனின் மகன் தவம் செய்து சங்கரனை அடைந்து பேசினான்: 'உங்கள் இடது பக்கத்திலிருந்து விஷ்ணு பிறந்தார், வலது பக்கத்திலிருந்து நான் பிறந்தேன்' என்றான்.

மயா ஸஹ ஜகத்ஸர்வம் ததாப்யஸ்ரு'ஜதச்யுதஃ ஜகந்மயோ ऽவஹத்யஸ்மாந் மேகோ பூத்வா திவாநிஶம்

என்னுடன் சேர்ந்து அசையாதவன் இந்த உலகை எல்லாம் படைத்தார்; உலகத்தின் சாரமாகிய அவர், மேகமாக மாறி, பகலும் இரவும் எங்களைத் தாங்கினார்.

பவந்தமவஹத்விஷ்ணுர் தேவதேவம் ஜகத்குரும் நாராயணாதபி விபோ பக்தோ ऽஹம் தவ ஶங்கர

விஷ்ணு, எல்லா தேவர்களுக்கும் தேவனாகவும், உலகுக்கு ஆசானாகவும் இருக்கும் உம்மை கொண்டு வந்தான். பெருமையுள்ள இறைவனே, நாராயணனை விடவும் நான் உமக்கு அதிகமான பக்தன், சங்கரா.

ப்ரஸீத தேஹி மே ஸர்வம் ஸர்வாத்மத்வம் தவ ப்ரபோ ததாத லப்த்வா பகவாந் பவாத்ஸர்வாத்மதாம் க்ஷணாத்

அருள்புரியுங்கள், எல்லாவற்றையும் எனக்கு தாருங்கள்; ஏனெனில் நீங்களே எல்லாவற்றிலும் உள்ள ஆத்மா, பிரபுவே. அப்போது, இதை பெற்றவுடன், அந்த மகான் உம்மிடம் இருந்து உடனே எல்லாவற்றிலும் உள்ள ஆத்மா என்ற நிலையை அடைந்தார்.

த்வரமாணோ ऽத ஸம்கம்ய ததர்ஶ புருஷோத்தமம் ஏகார்ணவாலயே ஶுப்ரே த்வ் அந்தகாரே ஸுதாருணே

அவன் விரைவாக சென்று, அந்த ஒரே பெருங்கடலில் உள்ள தூய இடத்தில், மிகவும் பயங்கரமான இருளில், பரமபுருஷனை கண்டான்.

ஹேமரத்நசிதே திவ்யே மநஸா ச விநிர்மிதே துஷ்ப்ராப்யே துர்ஜநைஃ புண்யைஃ ஸநகாத்யைரகோசரே

பொன்னாலும் ரத்தினங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட தெய்வீகமான இடத்தில், மனதில் உருவாக்கப்பட்டதாகவும், தீயவர்களுக்கு எட்டாததாகவும், நற்காரியங்கள் செய்தவர்களுக்கு மட்டுமே கிடைப்பதாகவும், சனகரும் மற்றவர்களும் காண முடியாததாகவும் இருந்தது.

ஜகதாவாஸஹ்ரு'தயம் ததர்ஶ புருஷம் த்வஜஃ அநந்தபோகஶய்யாயாம் ஶாயிநம் பங்கஜேக்ஷணம்

பிறவியில்லாதவன், உலகம் தங்கும் இதயத்தைக் கொண்ட அந்த புருஷனை, முடிவில்லாத ஆதிசேஷன் மீது படுத்து, தாமரை போன்ற கண்களுடன் இருந்ததைப் பார்த்தான்.

ஶங்கசக்ரகதாபத்மம் தாரயந்தம் சதுர்புஜம் ஸர்வாபரணஸம்யுக்தம் ஶஶிமண்டலஸந்நிபம்

சங்கும் சக்கரமும் கேடயமும் தாமரையும் ஏந்திய நான்கு கரங்களுடன், எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, சந்திரமண்டலத்தைப் போல ஒளிவீசினார்.

ஶ்ரீவத்ஸலக்ஷணம் தேவம் ப்ரஸந்நாஸ்யம் ஜநார்தநம் ரமாம்ரு'துகராம்போஜஸ்பர்ஶரக்தபதாம்புஜம்

ஶ்ரீவத்ஸம் என்ற குறியுடன், அருள் நிறைந்த முகத்துடன், ஜனார்த்தனராக, லக்ஷ்மியின் மென்மையான கரங்களால் தொடப்பட்டு சிவந்த தாமரைக் கால்களுடன் இருந்தார்.

பரமாத்மாநமீஶாநம் தமஸா காலரூபிணம் ரஜஸா ஸர்வலோகாநாம் ஸர்கலீலாப்ரவர்தகம்

அந்த பரமாத்மாவும் ஈஶ்வரனும், காலமாகிய இருளாகவும், ரஜஸால் எல்லா உலகங்களுக்கும் படைப்பு விளையாட்டை நடத்துபவராகவும் இருந்தார்.