லிங்கபுராணம்

மாயாம் த்யஜ மஹாபாஹோ ப்ரதிபாஸா விசாரதஃ விஜ்ஞாநாநாம் ஸஹஸ்ராணி துர்விஜ்ஞேயாநி மாதவ

மிகுந்த புயலுடையவனே, மாயையை விட்டு விடு; வெளிப்பாடுகள் எல்லாம் ஏமாற்றமளிக்கக்கூடியவை. மாதவா, ஆயிரக்கணக்கான அறிவுகளும் அறிதற்குப் பெரிதும் கடினமானவை.

மயி பஶ்ய ஜகத் ஸர்வம் த்வயா ஸார்தம் அநிந்தித ப்ரஹ்மாணம் ச ததா ருத்ரம் திவ்யாம் த்ரு'ஷ்டிம் ததாமி தே

என்னைப் பார்த்து, நீயும், இந்த உலகமும், பிரம்மாவும், ருத்ரனும் எல்லோரும் எனக்குள் இருப்பதை காண், குற்றமில்லாதவனே; உனக்கு தெய்வீகத் திருஷ்டி அளிக்கிறேன்.

இத்யுக்த்வா தர்ஶயாமாஸ ஸ்வதநௌ நிகிலம் முநிஃ தம் ப்ராஹ ச ஹரிம் தேவம் ஸர்வதேவபவோத்பவம்

இவ்வாறு கூறி, அந்த முனிவர் தன் உடலில் எல்லாவற்றையும் காண்பித்தார்; பின்னர், எல்லா தேவர்களின் ஆதியாகிய ஹரியை நோக்கி உரையாடினார்.

மாயயா ஹ்யநயா கிம் வா மந்த்ரஶக்த்யாத வா ப்ரபோ வஸ்துஶக்த்யாத வா விஷ்ணோ த்யாநஶக்த்யாத வா புநஃ

இது இந்த மாயையாலா, அல்லது மந்திரத்தின் சக்தியாலா, பொருளின் சக்தியாலா, அல்லது தியானத்தின் சக்தியாலா, பரமனே, விஷ்ணுவே?

த்யக்த்வா மாயாமிமாம் தஸ்மாத் யோத்துமர்ஹஸி யத்நதஃ ஏவம் தஸ்ய வசஃ ஶ்ருத்வா த்ரு'ஷ்ட்வா மாஹாத்ம்யமத்புதம்

ஆகையால், இந்த மாயையை விட்டு, நீ முயற்சியுடன் போரிட வேண்டும்; அவன் சொற்களை கேட்டதும், அவன் அதிசயமான மகிமையை கண்டதும்—

தேவாஶ் ச துத்ருவுர்பூயோ தேவம் நாராயணம் ச தம் வாரயாமாஸ நிஶ்சேஷ்டம் பத்மயோநிர்ஜகத்குருஃ

அப்பொழுது தேவர்கள் மீண்டும் ஓடினர். ஆனால் உலகத்துக்குத் தலைவன், தாமரைப்பிறப்பான பிரமா, அசையாமல் நின்ற நாராயணனைத் தடுத்தார்.

நிஶம்ய வசநம் தஸ்ய ப்ரஹ்மணஸ்தேந நிர்ஜிதஃ ஜகாம பகவாந் விஷ்ணுஃ ப்ரணிபத்ய மஹாமுநிம்

பிரமாவின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட விஷ்ணு, தன்னை வென்றவராகிய பிரமாவிடம் பணிந்து, அந்த மகாமுனிவரிடம் சென்று வணங்கினார்.

க்ஷுபோ துஃகாதுரோ பூத்வா ஸம்பூஜ்ய ச முநீஶ்வரம் ததீசமபிவந்த்யாஶு ப்ரார்தயாமாஸ விக்லவஃ

க்ஷுபன் துக்கத்தில் வாடி, அந்த முனிவருக்கு மரியாதை செய்து, ததீசனை விரைவாக வணங்கி, மனம் கலங்கியவனாக வேண்டிக் கொண்டான்.

ததீச க்ஷம்யதாம் தேவ மயாஜ்ஞாநாத்க்ரு'தம் ஸகே விஷ்ணுநா ஹி ஸுரைர்வாபி ருத்ரபக்தஸ்ய கிம் தவ

ததீசா, என்னை மன்னிக்க வேண்டும். நண்பனே, நான் அறியாமலே செய்தேன். ருத்ர பக்தனாகிய உனக்கு, விஷ்ணுவிலோ அல்லது மற்ற தேவர்களிலோ என்ன பயன் இருக்கிறது?

ப்ரஸீத பரமேஶாந துர்லபா துர்ஜநைர்த்விஜ பக்திர்பக்திமதாம் ஶ்ரேஷ்ட மத்விதைஃ க்ஷத்ரியாதமைஃ

பரமேசானே, தயை செய். தீயவர்களிடம் பக்தி அரிது. பக்தர்களில் சிறந்தவரே, என்னைப் போன்ற க்ஷத்திரியர்களிடையே பக்தி மிக அரிது.

ஶ்ருத்வாநுக்ரு'ஹ்ய தம் விப்ரோ ததீசஸ்தபதாம் வரஃ ராஜாநம் முநிஶார்தூலஃ ஶஶாப ச ஸுரோத்தமாந்

அந்த அரசனின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு, ததீசன், முனிவர்களில் சிறந்தவராக, அவனை ஏற்று, அரசனையும் சிறந்த தேவர்களையும் சாபமிட்டார்.

ருத்ரகோபாக்நிநா தேவாஃ ஸதேவேந்த்ரா முநீஶ்வரைஃ த்வஸ்தா பவந்து தேவேந விஷ்ணுநா ச ஸமந்விதாஃ

ருத்ரனுடைய கோபத்தின் அக்கினியால், இந்திரனும் மற்ற முனிவர்களும் உடன், தேவர்கள் விஷ்ணுவுடன் சேர்ந்து அழிவடைய வேண்டும்.

ப்ரஜாபதேர் மகே புண்யே தக்ஷஸ்ய ஸுமஹாத்மநஃ ஏவம் ஶப்த்வா க்ஷுபம் ப்ரேக்ஷ்ய புநராஹ த்விஜோத்தமஃ

பிரஜாபதியான தக்ஷனுடைய புண்ணியமான யாகத்தில், க்ஷுபனை இவ்வாறு சாபமிட்டு, அந்த முனிவர் மீண்டும் அவனை நோக்கி பேசினார்.

தேவைஶ் ச பூஜ்யா ராஜேந்த்ர ந்ரு'பைஶ் ச விவிதைர்கணைஃ ப்ராஹ்மணா ஏவ ராஜேந்த்ர பலிநஃ ப்ரபவிஷ்ணவஃ

அரசர்களின் அரசனே, தேவர்கள் பல்வேறு அரசர்களாலும் குழுக்களாலும் வழிபடப்பட வேண்டும். ஆனால், பிராமணர்கள் மட்டுமே வலிமைசாலிகளும் அதிகாரிகளும் ஆவர்.

இத்யுக்த்வா ஸ்வோடஜம் விப்ரஃ ப்ரவிவேஶ மஹாத்யுதிஃ ததீசமபிவந்த்யைவ ஜகாம ஸ்வம் ந்ரு'பஃ க்ஷயம்

இவ்வாறு கூறி, அந்த பிரம்மஞானி தன் ஆசிரமத்துக்குள் சென்றார். அரசன் ததீசனை வணங்கி, தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பினார்.

ததேவ தீர்தமபவத் ஸ்தாநேஶ்வரமிதி ஸ்ம்ரு'தம் ஸ்தாநேஶ்வரம் அநுப்ராப்ய ஶிவஸாயுஜ்யம் ஆப்நுயாத்

அந்த இடம் புனிதமான தீர்த்தமாகி, 'ஸ்தானேஸ்வரன்' என்று அறியப்பட்டது. ஸ்தானேஸ்வரனை அடைந்தவர் சிவனுடன் ஒன்றாகும் பாக்கியம் பெறுவார்.

கதிதஸ்தவ ஸம்க்ஷேபாத் விவாதஃ க்ஷுப்ததீசயோஃ ப்ரபாவஶ் ச ததீசஸ்ய பவஸ்ய ச மஹாமுநே

க்ஷுபனும் ததீசனும் இடையே நடந்த வாதமும், ததீசனின் பெருமையும் சிவனுடைய மகிமையும் சுருக்கமாக உனக்குச் சொன்னேன், மகாமுனிவனே.

ய இதம் கீர்தயேத்திவ்யம் விவாதம் க்ஷுப்ததீசயோஃ ஜித்வாபம்ரு'த்யும் தேஹாந்தே ப்ரஹ்மலோகம் ப்ரயாதி ஸஃ

இக்க்ஷுபன், ததீசன் ஆகியோரின் தெய்வீகமான வாதத்தை யார் பாடுவாரோ, அவர்கள் அகாலமரணத்தை வென்று, இறுதியில் பிரமாவின் உலகை அடைவார்கள்.

ய இதம் கீர்த்ய ஸம்க்ராமம் ப்ரவிஶேத்தஸ்ய ஸர்வதா நாஸ்தி ம்ரு'த்யுபயம் சைவ விஜயீ ச பவிஷ்யதி

இந்தப் போரின் கதையை யார் பாடி, போருக்குள் செல்லுகிறார்களோ, அவர்களுக்கு எப்போதும் மரணபயம் இருக்காது; என்றும் வெற்றி பெறுவார்கள்.

பவாந்கதமநுப்ராப்தோ மஹாதேவமுமாபதிம் ஶ்ரோதுமிச்சாமி தத்ஸர்வம் வக்துமர்ஹஸி மே ப்ரபோ

நீ எவ்வாறு மகாதேவனையும் உமையையும் அடைந்தாய்? அதை முழுவதும் கேட்க விரும்புகிறேன். தயவு செய்து எனக்குச் சொல்ல வேண்டும், பிரபுவே.

ப்ரஜாகாமஃ ஶிலாதோ ऽபூத் பிதா மம மஹாமுநே ஸோ ऽப்யந்தஃ ஸுசிரம் கலம் தபஸ்தேபே ஸுதுஶ்சரம்

மகாமுனிவனே, எனது தந்தை சிலாடன், மக்களை விரும்பி, நீண்ட நாட்கள் குருடனாக இருந்து, கடினமான தவம் செய்தார்.

தபதஸ்தஸ்ய தபஸா ஸம்துஷ்டோ வஜ்ரத்ரு'க் ப்ரபுஃ ஶிலாதமாஹ துஷ்டோ ऽஸ்மி வரயஸ்வ வராநிதி

அவர் தவம் செய்தபோது, வஜ்ராயுதம் உடைய இறைவன் அவரது தவத்தால் மகிழ்ந்து, 'நான் மகிழ்ந்தேன்; வேண்டிய வரங்களை கேள்' என்று சிலாடனிடம் கூறினார்.

ததஃ ப்ரணம்ய தேவேஶம் ஸஹஸ்ராக்ஷம் ஸஹாமரைஃ ப்ரோவாச முநிஶார்தூல க்ரு'தாஞ்ஜலிபுடோ ஹரிம்

பின்னர், தேவர்களோடு கூடிய ஆயிரம் கண்கள் உடைய தேவேசனை வணங்கி, அந்த முனிவர், கைகூப்பி ஹரியை நோக்கி பேசினார்.

பகவந்தேவதாரிக்ந ஸஹஸ்ராக்ஷ வரப்ரத அயோநிஜம் ம்ரு'த்யுஹீநம் புத்ரமிச்சாமி ஸுவ்ரத

தேவதைகளின் பகைவரை அழிப்பவரும், ஆயிரம் கண்கள் உடையவரும், அருள்புரிவவரும் ஆன இறைவா, கருவில் பிறக்காத, மரணம் இல்லாத ஒரு மகனை நான் விரும்புகிறேன், தர்மத்திலுள்ளவரே.

புத்ரம் தாஸ்யாமி விப்ரர்ஷே யோநிஜம் ம்ரு'த்யுஸம்யுதம் அந்யதா தே ந தாஸ்யாமி ம்ரு'த்யுஹீநா ந ஸந்தி வை

முனிவரே, நான் உனக்கு கருவில் பிறந்த, மரணத்துக்கு உட்பட்ட ஒரு மகனைத் தருவேன்; வேறு விதமாக உனக்கு மகன் கிடையாது, மரணம் இல்லாதவர்கள் யாரும் இல்லை.

ந தாஸ்யதி ஸுதம் தே ऽத்ர ம்ரு'த்யுஹீநமயோநிஜம் பிதாமஹோ ऽபி பகவாந் கிமுதாந்யே மஹாமுநே

இந்த உலகில், கருவில் பிறக்காத, மரணமற்ற மகனை உனக்கு பிரம்மா கூட தர முடியாது; பிறர் எப்படி தர முடியும், பெரிய முனிவரே?

ஸோ ऽபி தேவஃ ஸ்வயம் ப்ரஹ்மா ம்ரு'த்யுஹீநோ ந சேஶ்வரஃ யோநிஜஶ் ச மஹாதேஜாஶ் சாண்டஜஃ பத்மஸம்பவஃ

அந்த பிரம்மா தேவனும் மரணத்திலிருந்து விடுபட்டவர் அல்ல; அவர் கருவில் பிறந்தவர், பேரொளி உடையவர், முட்டையில் பிறந்தவர், தாமரையில் தோன்றியவர்.

மஹேஶ்வராங்கஜஶ்சைவ பவாந்யாஸ்தநயஃ ப்ரபுஃ தஸ்யாப்யாயுஃ ஸமாக்யாதம் பரார்தத்வயஸம்மிதம்

மகேஸ்வரனின் உடலிலிருந்து பிறந்த, பவானியின் மகன் ஆன அந்த பிரபுவிற்கும், அவனுடைய ஆயுள் இரண்டு பரார்த்தம் எனக் கூறப்பட்டுள்ளது.

கோடிகோடிஸஹஸ்ராணி அஹர்பூதாநி யாநி வை ஸமதீதாநி கல்பாநாம் தாவச்சேஷாபரத்ரயே

எத்தனை கோடி கோடி ஆயிரக் கணக்கான நாட்கள் கடந்தனவோ, அவை எல்லாம் ஒரு கல்பத்தின் கால அளவு; அந்த அளவுதான் மூன்று உலகிலும் மீதமுள்ள ஆயுள்.