லிங்கபுராணம்

ஸாம்யே லயோ குணாநாம் து தயோர்ஹேதுர்மஹேஶ்வரஃ லீலயா தேவதேவேந ஸர்காஸ்த்வீத்ரு'க்விதாஃ க்ரு'தாஃ

குணங்கள் சமமாயிருக்கும்போது, லயம் உண்டாகிறது; இரண்டிற்கும் காரணம் மகேசுவரன். தெய்வங்களின் தெய்வமான அவர் விளையாட்டால் இப்படிப்பட்ட படைப்புகள் உண்டாகின்றன.

அஸம்க்யாதாஶ் ச ஸம்க்ஷேபாத் ப்ரதாநாத் அந்வதிஷ்டிதாத் அஸம்க்யாதாஶ் ச கல்பாக்யா ஹ்ய் அஸம்க்யாதாஃ பிதாமஹாஃ

சுருக்கமாகச் சொல்வதானால், முதன்மை பொருளிலிருந்து எண்ணற்ற உயிர்கள் தோன்றுகின்றன; எண்ணற்ற கால்பங்கள், எண்ணற்ற பிதாமகர்களும் உள்ளனர்.

ஹரயஶ்சாப்யஸம்க்யாதாஸ் த்வ் ஏக ஏவ மஹேஶ்வரஃ ப்ரதாநாதிப்ரவ்ரு'த்தாநி லீலயா ப்ராக்ரு'தாநி து

அனேக ஹரிகளும் உள்ளனர், ஆனால் மகேசுவரன் ஒருவரே; முதன்மை பொருளிலிருந்து தொடங்கும் இயற்கை நிகழ்வுகள் அனைத்தும் அவருடைய விளையாட்டால் நடைபெறுகின்றன.

குணாத்மிகா ச தத்வ்ரு'த்திஸ் தஸ்ய தேவஸ்ய வை த்ரிதா அப்ராக்ரு'தஸ்ய தஸ்யாதிர் மத்யாந்தம் நாஸ்தி சாத்மநஃ

அந்த தேவனின் செயல்கள் மூன்று வகை குணங்களால் ஆனவை; அந்த பரப்பொருளுக்கு ஆரம்பமும் நடுவும் முடிவும் இல்லை.

பிதாமஹஸ்யாத பரஃ பரார்தத்வயஸம்மிதஃ திவா ஸ்ரு'ஷ்டம் து யத்ஸர்வம் நிஶி நஶ்யதி சாஸ்ய தத்

பிதாமகரைத் தாண்டி, இன்னொருவர் உள்ளார், அவருடைய ஒரு பகல் இரண்டு பரார்த்தம் ஆகும்; அந்த பகலில் உருவான அனைத்தும் இரவில் அழிகின்றன.

பூர்புவஃஸ்வர்மஹஸ்தத்ர நஶ்யதே சோர்த்வதோ ந ச ராத்ரௌ சைகார்ணவே ப்ரஹ்மா நஷ்டே ஸ்தாவரஜங்கமே

அங்கு பூ, புவ, ஸ்வர் உலகங்கள் அழிகின்றன; மேலுள்ள உலகங்களும் கூட. இரவில், நிலையானதும் அசையும் அனைத்தும் அழிந்தபோது, பிரம்மா ஒரே பெருங்கடலில் நிலைத்திருப்பார்.

ஸுஷ்வாபாம்பஸி யஸ்தஸ்மாந் நாராயண இதி ஸ்ம்ரு'தஃ ஶர்வர்யந்தே ப்ரபுத்தோ வை த்ரு'ஷ்ட்வா ஶூந்யம் சராசரம்

ஆழ்ந்த நித்திரை நீரில் மூழ்கியதால், அவர் நாராயணன் என அழைக்கப்படுகிறார்; இரவு முடிவில் விழித்தபோது, அசையும், அசையாத அனைத்தும் வெறுமையாக இருப்பதைப் பார்க்கிறார்.

ஸ்ரஷ்டும் ததா மதிம் சக்ரே ப்ரஹ்மா ப்ரஹ்மவிதாம் வரஃ உதகைராப்லுதாம் க்ஷ்மாம் தாம் ஸமாதாய ஸநாதநஃ

பிரம்மா, பிரம்மத்தை அறிந்தவர்களில் சிறந்தவர், அப்போது படைக்க எண்ணம் கொண்டார்; நீரில் மூழ்கியிருந்த பூமியை எடுத்துக்கொண்டு, அந்த நித்யன்—

பூர்வவத்ஸ்தாபயாமாஸ வாராஹம் ரூபமாஸ்திதஃ நதீநதஸமுத்ராம்ஶ் ச பூர்வவச்சாகரோத்ப்ரபுஃ

முந்தையபோல், அவர் வராக உருவம் எடுத்துத் தனை நிலைநிறுத்தினார்; நதிகள், ஆறுகள், கடல்கள் அனைத்தையும் முன்புபோல் உருவாக்கினார்.

க்ரு'த்வா தராம் ப்ரயத்நேந நிம்நோந்நதிவிவர்ஜிதாம் தராயாம் ஸோ ऽசிநோத்ஸர்வாந் கிரீந் தக்தாந் புராக்நிநா

மிகவும் கவனமாக நிலத்தை சமமாக்கி, பள்ளங்களும் உயரங்களும் இல்லாதபடி செய்து, பழைய அக்கினியில் எரிந்த எல்லா மலைகளையும் அந்த நிலத்தில் அவர் வைத்தார்.

பூராத்யாம்ஶ் சதுரோ லோகாந் கல்பயாமாஸ பூர்வவத் ஸ்ரஷ்டும் ச பகவாம்ஶ்சக்ரே ததா ஸ்ரஷ்டா புநர்மதிம்

பூலோகம் முதலான நான்கு உலகங்களையும் முன்னிருந்தபடி உருவாக்கினார்; அப்போது அந்த அருளாளன் மீண்டும் படைப்பைச் செய்ய எண்ணினார்.

யதா ஸ்ரஷ்டும் மதிம் சக்ரே மோஹஶ்சாஸீந்மஹாத்மநஃ த்விஜாஶ் ச புத்திபூர்வம் து ப்ரஹ்மணோ ऽவ்யக்தஜந்மநஃ

பிரம்மன் படைக்க எண்ணியபோது, அவனுக்குள் மாயை தோன்றியது; அவ்வப்போது அவ்விதம் பிறந்த பிரம்மதேவனிடமிருந்து முன்பே அறிவு பெற்ற இருமுறை பிறந்தவர்கள் தோன்றினர்.

தமோ மோஹோ மஹாமோஹஸ் தாமிஸ்ரஶ்சாந்தஸம்ஜ்ஞிதஃ அவித்யா பஞ்சதா ஹ்யேஷா ப்ராதுர்பூதா ஸ்வயம்புவஃ

இருள், மயக்கம், பெரும் மயக்கம், தாமிஸ்ரம், அந்தம் என்ற ஐந்து விதமான அறியாமை சுயம்புவனிடமிருந்து தோன்றின.

அவித்யயா முநேர்க்ரஸ்தஃ ஸர்கோ முக்ய இதி ஸ்ம்ரு'தஃ அஸாதக இதி ஸ்ம்ரு'த்வா ஸர்கோ முக்யஃ ப்ரஜாபதிஃ

அறியாமையால் பிடிக்கப்பட்ட படைப்பை முதன்மை படைப்பு என்று அழைக்கின்றனர்; அது பயனளிக்காதது என்று நினைத்து, அந்த முதன்மை படைப்பை உயிர்களின் ஆண்டவரிடம் சேர்க்கின்றனர்.

அப்யமந்யத ஸோ ऽந்யம் வை நகா முக்யோத்பவாஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ த்ரிதா கண்டோ முநேஸ்தஸ்ய த்யாயதோ வை ஹ்யவர்தத

அவர் வேறு ஒரு படைப்பை யோசித்தார்; முக்கியமான மரங்கள் தோன்றின என்று நினைவில் உள்ளது; அந்த முனிவர் தியானித்தபோது, அவருடைய குரல் மூன்று வகையாக வெளிப்பட்டது.

ப்ரதமம் தஸ்ய வை ஜஜ்ஞே திர்யக்ஸ்ரோதோ மஹாத்மநஃ ஊர்த்வஸ்ரோதஃ பரஸ்தஸ்ய ஸாத்த்விகஃ ஸ இதி ஸ்ம்ரு'தஃ

முதலில், அந்த மகானிடமிருந்து குறுக்கே செல்லும் படைப்பு பிறந்தது; அடுத்ததாக மேலே செல்லும் படைப்பு தோன்றியது, அது சாந்தமானது என்று கூறப்படுகிறது.

அர்வாக்ஸ்ரோதோ ऽநுக்ரஹஶ் ச ததா பூதாதிகஃ புநஃ ப்ரஹ்மணோ மஹதஸ்த்வாத்யோ த்விதீயோ பௌதிகஸ் ததா

கீழே செல்லும் படைப்பு, அருள் படைப்பு, மற்றும் மூலப் பொருட்களின் படைப்பு மீண்டும் தோன்றின; அந்த பெரிய பிரம்மனிடமிருந்து முதலில் மகத் எனப்படும் ஒன்று, இரண்டாவது பொருட்களின் படைப்பு எனப்படுகிறது.

ஸர்கஸ்த்ரு'தீயஶ்சைந்த்ரியஸ் துரீயோ முக்ய உச்யதே திர்யக்யோந்யஃ பஞ்சமஸ்து ஷஷ்டோ தைவிக உச்யதே

மூன்றாவது படைப்பு உணர்வுகளுக்கானது, நான்காவது முதன்மை படைப்பு என்று அழைக்கப்படுகிறது; ஐந்தாவது விலங்குகளுக்கானது, ஆறாவது தெய்வீகமானது என்று அழைக்கப்படுகிறது.

ஸப்தமோ மாநுஷோ விப்ரா அஷ்டமோ ऽநுக்ரஹஃ ஸ்ம்ரு'தஃ நவமஶ்சைவ கௌமாரஃ ப்ராக்ரு'தா வைக்ரு'தாஸ்த்விமே

ஏழாவது மனிதப் படைப்பு, பிராமணர்களே; எட்டாவது அருள் படைப்பு என்று நினைவில் உள்ளது; ஒன்பதாவது இளமைப் படைப்பு; இவை இயற்கை மற்றும் மாற்றப்பட்ட படைப்புகள் ஆகும்.

புரஸ்தாதஸ்ரு'ஜத்தேவஃ ஸநந்தம் ஸநகம் ததா ஸநாதநம் முநிஶ்ரேஷ்டா நைஷ்கர்ம்யேண கதாஃ பரம்

முதலில், அவர் சனந்தன், சனகன், சனாதனன் ஆகிய முனிவர்களை உருவாக்கினார்; அவர்கள் செயல் இல்லாமல் உயர்ந்த நிலையை அடைந்தவர்கள்.

மரீசிப்ரு'க்வங்கிரஸஃ புலஸ்த்யம் புலஹம் க்ரதும் தக்ஷமத்ரிம் வஸிஷ்டம் ச ஸோ ऽஸ்ரு'ஜத்யோகவித்யயா

மரீசி, ப்ருகு, அங்கிரசு, புலஸ்த்யன், புலஹன், கிரது, தக்ஷன், அத்ரி, வசிஷ்டன் ஆகியோரை யோக அறிவால் அவர் உருவாக்கினார்.

நவைதே ப்ரஹ்மணஃ புத்ரா ப்ரஹ்மஜ்ஞா ப்ராஹ்மணோத்தமாஃ ப்ரஹ்மவாதிந ஏவைதே ப்ரஹ்மணஃ ஸத்ரு'ஶாஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ

இந்த ஒன்பது பேர் பிரம்மாவின் மகன்கள், பரமத்தை அறிந்தவர்கள், பிராமணர்களில் சிறந்தவர்கள்; இவர்கள் பரமத்தைப் பேசுவோர் என்றும், பிரம்மாவுக்கு ஒத்தவர்கள் என்றும் கூறப்படுகிறார்கள்.

ஸம்கல்பஶ்சைவ தர்மஶ் ச ஹ்ய் அதர்மோ தர்மஸம்நிதிஃ த்வாதஶைவ ப்ரஜாஸ்த்வேதா ப்ரஹ்மணோ ऽவ்யக்தஜந்மநஃ

சங்கல்பம், தர்மம், அதர்மம், தர்மத்தின் அருகாமை ஆகிய பன்னிரண்டு சந்ததிகளும் பிறவியற்ற பிரம்மனிடமிருந்து தோன்றின.

ரு'பும் ஸநத்குமாரம் ச ஸஸர்ஜாதௌ ஸநாதநஃ தாவூர்த்வரேதஸௌ திவ்யௌ சாக்ரஜௌ ப்ரஹ்மவாதிநௌ

சனாதனன் முதலில் ரிபு, சனத்குமாரன் ஆகியோரை உருவாக்கினார்; அவர்கள் இருவரும் தெய்வீக சக்தியுடன் பிறந்தவர்கள், பரமத்தைப் பேசுவோரில் முதன்மை பெற்றவர்கள்.

குமாரௌ ப்ரஹ்மணஸ் துல்யௌ ஸர்வஜ்ஞௌ ஸர்வபாவிநௌ வக்ஷ்யே பார்யாகுலம் தேஷாம் முநீநாமக்ரஜந்மநாம்

பிரம்மாவுக்கு ஒப்பான, அனைத்தையும் அறிந்த, அனைத்தையும் உருவாக்கும் அந்த மகன்களின் மனைவிகளை, முதலில் பிறந்த முனிவர்களின் துணைகளை நான் கூறுவேன்.

ஸமாஸதோ முநிஶ்ரேஷ்டாஃ ப்ரஜாஸம்பூதிமேவ ச ஶதரூபாம் து வை ராஜ்ஞீம் விராஜமஸ்ரு'ஜத்ப்ரபுஃ

சுருக்கமாகச் சொல்வதானால், முனிவர்களே, சந்ததியின் தோற்றம் குறித்து: ஆண்டவன் சதரூபா என்ற அரசியை, விராஜ் என்பவரையும் உருவாக்கினார்.

ஸ்வாயம்புவாத்து வை ராஜ்ஞீ ஶதரூபா த்வயோநிஜா லேபே புத்ரத்வயம் புண்யா ததா கந்யாத்வயம் ச ஸா

சுவாயம்புவனிடமிருந்து, கருவில் பிறக்காத சதரூபா என்ற அரசி, இரு நல்ல மகன்களையும், இரு மகள்களையும் பெற்றாள்.

உத்தாநபாதோ ஹ்யவரோ தீமாஞ்ஜ்யேஷ்டஃ ப்ரியவ்ரதஃ ஜ்யேஷ்டா வரிஷ்டா த்வாகூதிஃ ப்ரஸூதிஶ்சாநுஜா ஸ்ம்ரு'தா

உத்தானபாதன் இளையவன், அறிவாளி; பெரியவரன் ப்ரியவ்ரதன். மூத்த மகளாக ஆகூதி, இளையவளாக ப்ரசூதி என நினைவில் கொள்ளப்படுகிறது.

உபயேமே ததாகூதிம் ருசிர்நாம ப்ரஜாபதிஃ ப்ரஸூதிம் பகவாந்தக்ஷோ லோகதாத்ரீம் ச யோகிநீம்

அந்த காலத்தில், ருசி என்ற ப்ரஜாபதி ஆகூதியை மணந்தார்; உலகங்களைத் தாங்கும், தவசாலியான தக்ஷன் ப்ரசூதியை மணந்தார்.