லிங்கபுராணம்

ப்ரஹ்மபுத்ரோ மஹாதேஜா ராஜா க்ஷுப இதி ஸ்ம்ரு'தஃ அபூந்மித்ரோ ததீசஸ்ய முநீந்த்ரஸ்ய ஜநேஶ்வரஃ

பிரம்மாவின் மகனாகவும், மிகுந்த ஒளியுடையவராகவும் புகழ்பெற்ற க்ஷுபன் என்ற அரசன், முனிவர்களின் தலைவனான ததீசருடன் நண்பனானான்.

சிராத்தயோஃ ப்ரஸம்காத்வை வாதஃ க்ஷுபததீசயோஃ அபவத் க்ஷத்ரியஶ்ரேஷ்டோ விப்ர ஏவேதி விஶ்ருதஃ

நீண்ட நாட்கள் கழித்து, க்ஷுபன் மற்றும் ததீசர் இடையே, க்ஷத்திரியர்களா பிராமணர்களா உயர்ந்தவர்கள் என்ற விவாதம் எழுந்தது; அது எல்லோருக்கும் தெரிந்தது.

அஷ்டாநாம் லோகபாலாநாம் வபுர்தாரயதே ந்ரு'பஃ தஸ்மாதிந்த்ரோ ஹ்யயம் வஹ்நிர் யமஶ் ச நிர்ரு'திஸ் ததா

அந்த அரசன் எட்டு திசைபாலர்களின் உருவத்தை எடுத்தான்; அதனால் அவன் இந்திரன், அக்னி, யமன், நிருத்தி ஆகியவர்களாகவும் ஆனான்.

வருணஶ்சைவ வாயுஶ் ச ஸோமோ தநத ஏவ ச ஈஶ்வரோ ऽஹம் ந ஸம்தேஹோ நாவமந்தவ்ய ஏவ ச

அதேபோல், வருணன், வாயு, சோமன், செல்வன் ஆகியவர்களாகவும் ஆனான்; நான் இறைவன் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை; எனவே என்னை இகழக்கூடாது.

மஹதீ தேவதா யா ஸா மஹதஶ்சாபி ஸுவ்ரத தஸ்மாத்த்வயா மஹாபாக ச்யாவநேய ஸதா ஹ்யஹம்

அந்த பெரிய தெய்வம் மிகவும் உயர்ந்தது; அதனால், அதிர்ஷ்டசாலி, நான் எப்போதும் ச்யவனனின் வம்சத்திலிருந்து வந்தவன் என்று கருதப்பட வேண்டும்.

நாவமந்தவ்ய ஏவேஹ பூஜநீயஶ் ச ஸர்வதா ஶ்ருத்வா ததா மதம் தஸ்ய க்ஷுபஸ்ய முநிஸத்தமஃ

இங்கே அவனை ஒருபோதும் இகழக் கூடாது; எப்போதும் அவனை வழிபடவேண்டும். இப்படிச் கேட்ட பிறகு, அந்த முனிவர் அந்த மரத்தை அதேபோல் மதித்தார்.

ததீசஶ் ச்யாவநிஶ் சோக்ரோ கௌரவாதாத்மநோ த்விஜஃ அதாடயத்க்ஷுபம் மூர்த்நி ததீசோ வாமமுஷ்டிநா சிசேத வஜ்ரேண ச தம் ததீசம் பலவாந் க்ஷுபஃ

ததீசன், ச்யாவனி, உக்ரன் ஆகிய உயர்ந்த பிராமணர்கள், மரத்தின் தலைப்பகுதியில் அடித்தார்கள்; ததீசன் இடது கையால் அதனை அடித்தான், அப்போது வஜ்ராயுதத்தால் வலிமைமிக்க க்ஷுபன் ததீசனை வெட்டினான்.

ப்ரஹ்மலோகே புராஸௌ ஹி ப்ரஹ்மணஃ க்ஷுதஸம்பவஃ லப்தம் வஜ்ரம் ச கார்யார்தம் வஜ்ரிணா சோதிதஃ ப்ரபுஃ

முன்னொரு காலத்தில் பிரம்மாவின் உலகில், அவன் பிரம்மாவின் பசியிலிருந்து பிறந்தான்; அவன் ஒரு காரியத்திற்காக வஜ்ராயுதத்தை பெற்றான், வஜ்ராயுதம் ஏந்தும் ஆண்டவன் அவனை அதற்காக உத்தரவிட்டான்.

ஸ்வேச்சயைவ நரோ பூத்வா நரபாலோ பபூவ ஸஃ தஸ்மாத்ராஜா ஸ விப்ரேந்த்ரம் அஜயத்வை மஹாபலஃ

தன் விருப்பப்படி மனிதராகி, அரசராக ஆட்சி செய்தான்; அதனால் அந்த வலிமைமிக்க அரசன் அந்த உயர்ந்த பிராமணரை வென்றான்.

யதா வஜ்ரதரஃ ஶ்ரீமாந் பலவாம்ஸ்தமஸாந்விதஃ பபாத பூமௌ நிஹதோ வஜ்ரேண த்விஜபுங்கவஃ

வஜ்ராயுதம் ஏந்தும் பிரமாண்டமானவன், வலிமையும் இருளும் உடையவன், வஜ்ரத்தால் தாக்கப்பட்டு நிலத்தில் விழுந்தான் போல, அந்த பிராமண சிறந்தவரும் வஜ்ரத்தால் வீழ்த்தப்பட்டான்.

ஸஸ்மார ச ததா தத்ர துஃகாத்வை பார்கவம் முநிம் ஶுக்ரோ ऽபி ஸம்தயாமாஸ தாடிதம் குலிஶேந தம்

அப்போது துக்கத்தில் அவன் பாஹர்கவ முனிவரை நினைத்தான்; சுக்கிரன் வஜ்ரத்தால் தாக்கப்பட்ட அவனை குணப்படுத்தத் தொடங்கினான்.

யோகாதேத்ய ததீசஸ்ய தேஹம் தேஹப்ரு'தாம்வரஃ ஸம்தாய பூர்வவத்தேஹம் ததீசஸ்யாஹ பார்கவஃ

யோகத்தினால், உடலுடையவர்களில் சிறந்தவன் பாஹர்கவன் வந்து, ததீசனின் உடலை முந்தையபோல் மீண்டும் குணப்படுத்தினான்.

போ ததீச மஹாபாக தேவதேவமுமாபதிம் ஸம்பூஜ்ய பூஜ்யம் ப்ரஹ்மாத்யைர் தேவதேவம் நிரஞ்ஜநம்

ஓ ததீசா, பெரும் பாக்கியசாலி, பிரம்மா முதலியோர் வழிபடும் தேவாதி தேவனும், உமையின் கணவரும், குற்றமற்றவனுமான அவனை நீ ஆராதித்து வழிபடு.

அவத்யோ பவ விப்ரர்ஷே ப்ரஸாதாத்த்ர்யம்பகஸ்ய து ம்ரு'தஸம்ஜீவநம் தஸ்மால் லப்தமேதந்மயா த்விஜ

பிராமண முனிவரே, திரயம்பகனின் அருளால் நீ அழிக்க முடியாதவனாகு. இந்த மறுபடியும் உயிர் பெறும் சக்தியை நான் பெற்றுள்ளேன், பிராமணனே.

நாஸ்தி ம்ரு'த்யுபயம் ஶம்போர் பக்தாநாமிஹ ஸர்வதஃ ம்ரு'தஸம்ஜீவநம் சாபி ஶைவமத்ய வதாமி தே

இங்கே சம்புவை பக்தியுடன் வழிபடுவோருக்கு எங்கும் மரணப் பயம் இல்லை; இந்த மறுபடியும் உயிர் பெறும் சக்தி சிவனுடையது என்பதை இப்போது உனக்குச் சொல்கிறேன்.

த்ரியம்பகம் யஜாமஹே த்ரைலோக்யபிதரம் ப்ரபும் த்ரிமண்டலஸ்ய பிதரம் த்ரிகுணஸ்ய மஹேஶ்வரம்

நாம் திரயம்பகனை, மூவுலகுக்கும் தந்தையுமான ஆண்டவனை, மூன்று உலகங்களுக்கும், மூன்று குணங்களுக்கும் தலைவனான மகேசுவரனை வழிபடுகிறோம்.

த்ரிதத்த்வஸ்ய த்ரிவஹ்நேஶ் ச த்ரிதாபூதஸ்ய ஸர்வதஃ த்ரிவேதஸ்ய மஹாதேவம் ஸுகந்திம் புஷ்டிவர்தநம்

மூன்று தத்துவங்களுக்கும், மூன்று அக்னிகளுக்கும், மூன்று வகைகளுக்கும், மூன்று வேதங்களுக்கும் தலைவனான மகாதேவன், மணமிக்கவன், செழிப்பை வளர்க்கும் பெருமைமிக்கவன்.

ஸர்வபூதேஷு ஸர்வத்ர த்ரிகுணே ப்ரக்ரு'தௌ ததா இந்த்ரியேஷு ததாந்யேஷு தேவேஷு ச கணேஷு ச

எல்லா உயிர்களிலும், எங்கும், மூன்று குணங்களிலும், இயற்கையிலும், அறிவுப்புலங்களிலும், மற்ற பொருட்களிலும், தேவர்களிலும், கணங்களிலும் அவன் இருக்கிறான்.

புஷ்பேஷு கந்தவத்ஸூக்ஷ்மஃ ஸுகந்திஃ பரமேஶ்வரஃ புஷ்டிஶ் ச ப்ரக்ரு'திர்யஸ்மாத் புருஷஸ்ய த்விஜோத்தம

மலர்களில் வாசனைபோல் நுண்ணியவனும், பரம ஈசுவரனும், மணமிக்கவனும்; செழிப்பு மனிதனின் இயல்பாகும், உயர்ந்த பிராமணனே.

மஹதாதிவிஶேஷாந்தவிகல்பஸ்யாபி ஸுவ்ரத விஷ்ணோஃ பிதாமஹஸ்யாபி முநீநாம் ச மஹாமுநே

பெரியதிலிருந்து சிறியதுவரை எல்லா வேறுபாடுகளிலும், நல்லொழுக்கமுள்ளவரே, அவன் விஷ்ணுவுக்கும், பிரம்மாவுக்கும், முனிவர்களுக்கும் தந்தை, மகா முனிவரே.

இந்த்ரஸ்யாபி ச தேவாநாம் தஸ்மாத்வை புஷ்டிவர்தநஃ தம் தேவமம்ரு'தம் ருத்ரம் கர்மணா தபஸா ததா

இந்திரனுக்கும் மற்ற தேவர்களுக்கும் அவன் தந்தை; அதனால் செழிப்பை வளர்க்கும் பெருமை அவனுக்கு உண்டு. அந்த இறைவன், மரணமற்ற ருத்ரன், செயலும் தவமும் மூலம் அடையப்படுகிறான்.

ஸ்வாத்யாயேந ச யோகேந த்யாநேந ச யஜாமஹே ஸத்யேநாநேந முக்ஷீயாந் ம்ரு'த்யுபாஶாத் பவஃ ஸ்வயம்

சுவத்யாயம், யோகம், தியானம் ஆகியவற்றால் நாங்கள் அவனை வழிபடுகிறோம்; இந்த உண்மையால், மரண பாசத்திலிருந்து விடுதலை பெறட்டும், பவா, உன் அருளால்.

பந்தமோக்ஷகரோ யஸ்மாத் உர்வாருகமிவ ப்ரபுஃ ம்ரு'தஸம்ஜீவநோ மந்த்ரோ மயா லப்தஸ்து ஶங்கராத்

ஏனெனில் அவன் பந்தத்தையும் விடுதலையையும் அளிப்பவன், வெள்ளரிக்காய் தண்டிலிருந்து பிரிவதைப்போல்; மறுபடியும் உயிர் பெறும் மந்திரத்தை நான் சங்கரனிடமிருந்து பெற்றுள்ளேன்.

ஜப்த்வா ஹுத்வாபிமந்த்ர்யைவம் ஜலம் பீத்வா திவாநிஶம் லிங்கஸ்ய ஸம்நிதௌ த்யாத்வா நாஸ்தி ம்ரு'த்யுபயம் த்விஜ

இந்த முறையில் ஜபித்து, அர்ப்பணித்து, புனிதம் செய்து, அந்த நீரை பகலும் இரவும் பருகி, லிங்கத்தின் அருகில் மனதை ஒருமைப்படுத்தி தியானம் செய்தால், மரணத்திற்கான பயம் எதுவும் இல்லையே, இருமுறை பிறந்தவரே.

தஸ்ய தத்வசநம் ஶ்ருத்வா தபஸாராத்ய ஶங்கரம் வஜ்ராஸ்தித்வம் அவத்யத்வம் அதீநத்வம் ச லப்தவாந்

அந்த வார்த்தைகளை கேட்டவுடன், அவர் தவம் செய்து சங்கரனை வழிபட்டு, வைரத்துக்கு இணையான உறுதி, எந்தவிதமான தாக்கத்திற்கும் உட்படாத தன்மை, அடிமைத்தனமில்லாத நிலை ஆகியவற்றை பெற்றார்.

ஏவமாராத்ய தேவேஶம் ததீசோ முநிஸத்தமஃ ப்ராப்யாவத்யத்வமந்யைஶ் ச வஜ்ராஸ்தித்வம் ப்ரயத்நதஃ

இவ்வாறு தேவர்களின் தலைவனை முனிவர் ததீசி ஆராதித்து, மற்றவர்களுக்கு எட்டாத வைரத்துக்கு ஒப்பான உறுதியும், எந்தவிதமான பாதிப்பும் இல்லாத தன்மையையும் முயற்சியுடன் பெற்றார்.

அதாடயச்ச ராஜேந்த்ரம் பாதமூலேந மூர்தநி க்ஷுபோ ததீசம் வஜ்ரேண ஜகாநோரஸி ச ப்ரபுஃ

அவர் அரசனைத் தலையின் அடியில் அடித்தார்; க்ஷுபன் ததீசியை வைராயுதத்தால் மார்பில் தாக்கினார்.

நாபூந்நாஶாய தத்வஜ்ரம் ததீசஸ்ய மஹாத்மநஃ ப்ரபாவாத்பரமேஶஸ்ய வஜ்ரபத்தஶரீரிணஃ

அந்த வைராயுதம், பரமாத்மாவின் அருளாலும், ததீசியின் உடல் வைரத்தால் பாதுகாக்கப்பட்டிருந்ததால், அவரை அழிக்க முடியவில்லை.

த்ரு'ஷ்ட்வாப்யவத்யத்வமதீநதாம் ச க்ஷுபோ ததீசஸ்ய ததா ப்ரபாவம் ஆராதயாமாஸ ஹரிம் முகுந்தம் இந்த்ராநுஜம் ப்ரேக்ஷ்ய ததாம்புஜாக்ஷம்

ததீசியின் தாக்கமற்ற தன்மை மற்றும் அடிமையில்லாத நிலையை க்ஷுபன் பார்த்தபோது, அப்போது அவர் இந்திரனின் தம்பியான, தாமரைப்பாதை கொண்ட ஹரியை ஆராதித்தார்.