லிங்கபுராணம்

இந்த்ரியைரஜிதைர்நக்நோ துகூலேநாபி ஸம்வ்ரு'தஃ தைரேவ ஸம்வ்ரு'தைர்குப்தோ ந வஸ்த்ரம் காரணம் ஸ்ம்ரு'தம்

உணர்வுகளை அடக்காதவன், பட்டையால் மூடப்பட்டாலும் நிர்வாணனே; ஆனால், அவற்றை அடக்கியவன் உண்மையில் பாதுகாக்கப்படுகிறான்—உடை காரணமல்ல என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

க்ஷமா த்ரு'திரஹிம்ஸா ச வைராக்யம் சைவ ஸர்வஶஃ துல்யௌ மாநாவமாநௌ ச ததாவரணமுத்தமம்

பொறுமை, மன உறுதி, அஹிம்சை, முழுமையான பற்றின்மை, மதிப்பும் அவமதிப்பும் சமமாக பார்க்கும் மனம்—இவை எல்லாம் சிறந்த பாதுகாப்பாகும்.

பஸ்மஸ்நாநேந திக்தாங்கோ த்யாயதே மநஸா பவம் யத்யகார்யஸஹஸ்ராணி க்ரு'த்வா யஃ ஸ்நாதி பஸ்மநா

சாம்பலில் பூசி, மனதில் பவனைத் தியானித்து, ஆயிரக்கணக்கான தவறுகள் செய்திருந்தாலும், யார் சாம்பலில் குளிக்கிறாரோ—

தத்ஸர்வம் தஹதே பஸ்ம யதாக்நிஸ்தேஜஸா வநம் தஸ்மாத் யத்நபரோ பூத்வா த்ரிகாலமபி யஃ ஸதா

அந்த எல்லாவற்றையும் சாம்பல் எரிக்கிறது; எப்படிப் புலியை அக்னி எரிக்கிறதோ, அதுபோல். ஆகவே, எப்போதும் மூன்று வேளையும் சாம்பலில் குளிக்க முயற்சி செய்பவர்—

பஸ்மநா குருதே ஸ்நாநம் காணபத்யம் ஸ கச்சதி ஸமாஹ்ரு'த்ய க்ரதூந் ஸர்வாந் க்ரு'ஹீத்வா வ்ரதமுத்தமம்

சாம்பலில் குளிப்பவர், எல்லா யாகங்களையும் செய்து, உயர்ந்த விரதத்தை மேற்கொண்டு, விநாயகர் பாதையை அடைவார்.

த்யாயந்தி யே மஹாதேவம் லீலாஸத்பாவபாவிதாஃ உத்தரேணார்யபந்தாநம் தே ऽம்ரு'தத்வமவாப்நுயுஃ

மகாதேவனை, அவர் விளையாட்டு உண்மையில் மனதை மூழ்க வைத்து தியானிப்பவர்கள், வடக்கு நன்னடப்பில் சென்று அமரத்துவத்தை அடைவார்கள்.

தக்ஷிணேந ச பந்தாநம் யே ஶ்மஶாநாநி பேஜிரே அணிமா கரிமா சைவ லகிமா ப்ராப்திரேவ ச

தெற்கு வழியில் சென்று, சுடுகாடுகளில் தங்கியவர்கள், அணி, பெருமை, இலகுருதி, அடைவு ஆகிய சக்திகளை அடைவார்கள்.

இச்சா காமாவஸாயித்வம் ததா ப்ராகாம்யமேவ ச ஈக்ஷணேந ச பந்தாநம் யே ஶ்மஶாநாநி பேஜிரே அணிமா கரிமா சைவ லகிமா ப்ராப்திரேவ ச

இச்சை, ஆசை, உறுதி, மனதில் நினைத்ததை அடையும் திறன் ஆகியவை, சடங்குகளுக்காக சுடுகாடுகளில் சென்றவர்களின் வழிகள். அதுபோல மிகச் சிறியதாகவும், கனமாகவும், லேசாகவும், எதை வேண்டினாலும் அடையும் வல்லமை ஆகிய Siddhi-களும் அவர்களுக்கு கிடைத்தன.

இந்த்ராதயஸ் ததா தேவாஃ காமிகவ்ரதமாஸ்திதாஃ ஐஶ்வர்யம் பரமம் ப்ராப்ய ஸர்வே ப்ரதிததேஜஸஃ

இந்திரன் மற்றும் மற்ற தேவர்கள், காமிக விரதத்தை மேற்கொண்டு, எல்லோரும் உயர்ந்த ஆட்சி பெற்றார்கள்; அவர்களின் புகழ் எல்லா இடங்களிலும் பரவியது.

வ்யபகதமதமோஹமுக்தராகஸ் தமோரஜோதோஷவிவர்ஜிதஸ்வபாவஃ பரிபவமிதமுத்தமம் விதித்வா பஶுபதியோகபரோ பவேத்ஸதைவ

அகந்தை, மயக்கம், பற்றுதல், அறியாமை ஆகிய குற்றங்கள் இல்லாத மனதை உடையவன், இந்த உயர்ந்த வழியை அறிந்து, எப்போதும் பசுபதி யோகத்தில் மனதை செலுத்த வேண்டும்.

இமம் பாஶுபதம் த்யாயந் ஸர்வபாபப்ரணாஶநம் யஃ படேச்ச ஶுசிர்பூத்வா ஶ்ரத்ததாநோ ஜிதேந்த்ரியஃ

யார் தூய்மையுடன், மனஅடக்கம் மற்றும் நம்பிக்கையுடன், இந்த பாஷுபத விரதத்தை தியானித்து, அதை ஓதுகிறாரோ, அவர் எல்லா பாவங்களையும் நீக்குவார்.

ஸர்வபாபவிஶுத்தாத்மா ருத்ரலோகம் ஸ கச்சதி தே ஸர்வே முநயஃ ஶ்ருத்வா வஸிஷ்டாத்யா த்விஜோத்தமாஃ

எல்லா பாவங்களும் நீங்கிய தூய்மையான மனதை உடையவர்கள், ருத்ரனுடைய உலகை அடைவார்கள்; வசிஷ்டர் முதலிய முனிவர்கள் இதை கேட்டதும் அதுபோல ஆனார்கள்.

பஸ்மபாண்டுரதிக்தாங்கா பபூவுர்விகதஸ்ப்ரு'ஹாஃ ருத்ரலோகாய கல்பாந்தே ஸம்ஸ்திதாஃ ஶிவதேஜஸா

வெண்மையான பசுமை பூசி, ஆசைகள் இல்லாமல், சிவனுடைய சக்தியால் ருத்ரனுடைய உலகில் காலத்தின் முடிவிலும் நிலைத்திருந்தார்கள்.

தஸ்மாந்ந நிந்த்யாஃ பூஜ்யாஶ்ச விக்ரு'தா மலிநா அபி ரூபாந்விதாஶ் ச விப்ரேந்த்ராஃ ஸதா யோகீந்த்ரஶங்கயா

ஆகவே, வடிவத்தில் குறைபாடோ, அழுக்கோ இருந்தாலும், அவர்கள் யோகிகள் போல் எப்போதும் மதிக்கப்பட வேண்டும்; அவர்களை இகழக்கூடாது, பிராமணர்களே.

பஹுநா கிம் ப்ரலாபேந பவபக்தா த்விஜோத்தமாஃ ஸம்பூஜ்யாஃ ஸர்வயத்நேந ஶிவவந்நாத்ர ஸம்ஶயஃ

அதிகமாக விளக்க என்ன வேண்டும்? பிராமணர்களே, பவனை பக்தியுடன் வணங்குபவர்கள், சிவனைப் போலவே எல்லா முயற்சியுடன் மதிக்கப்பட வேண்டும்; இதில் சந்தேகம் இல்லை.

மலிநாஶ்சைவ விப்ரேந்த்ரா பவபக்தா த்ரு'டவ்ரதாஃ ததீசஸ்து யதா தேவதேவம் ஜித்வா வ்யவஸ்திதஃ

அழுக்குள்ள பிராமணர்களும், பவனுக்கு உறுதியான பக்தியுள்ளவர்களும், தேவதேவனை வென்று நிலைத்த ததீசர் போல மதிக்கப்பட வேண்டும்.

நாராயணம் ததா லோகே ருத்ரபக்த்யா ந ஸம்ஶயஃ தஸ்மாத்ஸர்வப்ரயத்நேந பஸ்மதிக்ததநூருஹாஃ

இவ்வுலகில் நாராயணனும், ருத்ர பக்தியால் உயர்ந்தான்; இதில் சந்தேகம் இல்லை. ஆகவே, பசுமை பூசியுள்ளவர்கள் எல்லா முயற்சியுடனும் மதிக்கப்பட வேண்டும்.

ஜடிநோ முண்டிநஶ்சைவ நக்நா நாநாப்ரகாரிணஃ ஸம்பூஜ்யாஃ ஶிவவந்நித்யம் மநஸா கர்மணா கிரா

கூந்தல் முடி வைத்தவர்களும், முடிகழித்தவர்களும், நிர்வாணர்களும், பலவகை வடிவுள்ளவர்களும், எப்போதும் சிவனைப் போல மனதில், சொல்லிலும், செயலிலும் மதிக்கப்பட வேண்டும்.

கதம் ஜகாந ராஜாநம் க்ஷுபம் பாதேந ஸுவ்ரத ததீசஃ ஸமரே ஜித்வா தேவதேவம் ஜநார்தநம்

நல்லவனே, ததீசர் சமரத்தில் ஜனார்த்தனனை வென்று, தனது காலால் க்ஷுபன் என்ற அரசனை எப்படி வீழ்த்தினார்?

வஜ்ராஸ்தித்வம் கதம் லேபே மஹாதேவாந்மஹாதபாஃ வக்துமர்ஹஸி ஶைலாதே ஜிதோ ம்ரு'த்யுஸ்த்வயா யதா

மகாதேவனிடமிருந்து ததீசர் எப்படி வஜ்ரத்தின் நிலையைப் பெற்றார்? ஶைலாதி, நீ மரணத்தை வென்றதைப்போல் இதையும் சொல்ல வேண்டும்.

ப்ரஹ்மபுத்ரோ மஹாதேஜா ராஜா க்ஷுப இதி ஸ்ம்ரு'தஃ அபூந்மித்ரோ ததீசஸ்ய முநீந்த்ரஸ்ய ஜநேஶ்வரஃ

பிரம்மாவின் மகனாகவும், மிகுந்த ஒளியுடையவராகவும் புகழ்பெற்ற க்ஷுபன் என்ற அரசன், முனிவர்களின் தலைவனான ததீசருடன் நண்பனானான்.

சிராத்தயோஃ ப்ரஸம்காத்வை வாதஃ க்ஷுபததீசயோஃ அபவத் க்ஷத்ரியஶ்ரேஷ்டோ விப்ர ஏவேதி விஶ்ருதஃ

நீண்ட நாட்கள் கழித்து, க்ஷுபன் மற்றும் ததீசர் இடையே, க்ஷத்திரியர்களா பிராமணர்களா உயர்ந்தவர்கள் என்ற விவாதம் எழுந்தது; அது எல்லோருக்கும் தெரிந்தது.

அஷ்டாநாம் லோகபாலாநாம் வபுர்தாரயதே ந்ரு'பஃ தஸ்மாதிந்த்ரோ ஹ்யயம் வஹ்நிர் யமஶ் ச நிர்ரு'திஸ் ததா

அந்த அரசன் எட்டு திசைபாலர்களின் உருவத்தை எடுத்தான்; அதனால் அவன் இந்திரன், அக்னி, யமன், நிருத்தி ஆகியவர்களாகவும் ஆனான்.

வருணஶ்சைவ வாயுஶ் ச ஸோமோ தநத ஏவ ச ஈஶ்வரோ ऽஹம் ந ஸம்தேஹோ நாவமந்தவ்ய ஏவ ச

அதேபோல், வருணன், வாயு, சோமன், செல்வன் ஆகியவர்களாகவும் ஆனான்; நான் இறைவன் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை; எனவே என்னை இகழக்கூடாது.

மஹதீ தேவதா யா ஸா மஹதஶ்சாபி ஸுவ்ரத தஸ்மாத்த்வயா மஹாபாக ச்யாவநேய ஸதா ஹ்யஹம்

அந்த பெரிய தெய்வம் மிகவும் உயர்ந்தது; அதனால், அதிர்ஷ்டசாலி, நான் எப்போதும் ச்யவனனின் வம்சத்திலிருந்து வந்தவன் என்று கருதப்பட வேண்டும்.

நாவமந்தவ்ய ஏவேஹ பூஜநீயஶ் ச ஸர்வதா ஶ்ருத்வா ததா மதம் தஸ்ய க்ஷுபஸ்ய முநிஸத்தமஃ

இங்கே அவனை ஒருபோதும் இகழக் கூடாது; எப்போதும் அவனை வழிபடவேண்டும். இப்படிச் கேட்ட பிறகு, அந்த முனிவர் அந்த மரத்தை அதேபோல் மதித்தார்.

ததீசஶ் ச்யாவநிஶ் சோக்ரோ கௌரவாதாத்மநோ த்விஜஃ அதாடயத்க்ஷுபம் மூர்த்நி ததீசோ வாமமுஷ்டிநா சிசேத வஜ்ரேண ச தம் ததீசம் பலவாந் க்ஷுபஃ

ததீசன், ச்யாவனி, உக்ரன் ஆகிய உயர்ந்த பிராமணர்கள், மரத்தின் தலைப்பகுதியில் அடித்தார்கள்; ததீசன் இடது கையால் அதனை அடித்தான், அப்போது வஜ்ராயுதத்தால் வலிமைமிக்க க்ஷுபன் ததீசனை வெட்டினான்.

ப்ரஹ்மலோகே புராஸௌ ஹி ப்ரஹ்மணஃ க்ஷுதஸம்பவஃ லப்தம் வஜ்ரம் ச கார்யார்தம் வஜ்ரிணா சோதிதஃ ப்ரபுஃ

முன்னொரு காலத்தில் பிரம்மாவின் உலகில், அவன் பிரம்மாவின் பசியிலிருந்து பிறந்தான்; அவன் ஒரு காரியத்திற்காக வஜ்ராயுதத்தை பெற்றான், வஜ்ராயுதம் ஏந்தும் ஆண்டவன் அவனை அதற்காக உத்தரவிட்டான்.

ஸ்வேச்சயைவ நரோ பூத்வா நரபாலோ பபூவ ஸஃ தஸ்மாத்ராஜா ஸ விப்ரேந்த்ரம் அஜயத்வை மஹாபலஃ

தன் விருப்பப்படி மனிதராகி, அரசராக ஆட்சி செய்தான்; அதனால் அந்த வலிமைமிக்க அரசன் அந்த உயர்ந்த பிராமணரை வென்றான்.