லிங்கபுராணம்

ஸர்வே ப்ராஞ்ஜலயோ பூத்வா ஶூலபாணிம் ப்ரபத்யத ததோ த்ரக்ஷ்யத தேவேஶம் துர்தர்ஶமக்ரு'தாத்மபிஃ

அனைவரும் கைகளை கூப்பி, சூலத்தை ஏந்தியவரை அடையுங்கள்; அப்போது, மனம் தூய்மையில்லாதவர்களுக்கு எளிதில் காண முடியாத தேவர்களின் தலைவனை நீங்கள் காண்பீர்கள்.

யம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸர்வமஜ்ஞாநம் அதர்மஶ் ச ப்ரணஶ்யதி ததஃ ப்ரதக்ஷிணம் க்ரு'த்வா ப்ரஹ்மாணமமிதௌஜஸம்

அவரை கண்டவுடன் எல்லா அறியாமையும், அநியாயமும் அழிகின்றன; அதன் பிறகு, அளவில்லாத மகிமை கொண்ட பிரம்மனைச் சுற்றி வணங்குங்கள்.

ஸம்ப்ரஸ்திதா வநௌகாஸ்தே தேவதாருவநம் ததஃ ஆராதயிதுமாரப்தா ப்ரஹ்மணா கதிதம் யதா

அந்த காட்டில் வாழ்ந்தவர்கள், பிரம்மா கூறியபடி வழிபாடு செய்யத் தொடங்கி, தேவதாரு வனத்திற்குச் சென்றார்கள்.

ஸ்தண்டிலேஷு விசித்ரேஷு பர்வதாநாம் குஹாஸு ச நதீநாம் ச விவிக்தேஷு புலிநேஷு ஶுபேஷு ச

பல்வேறு வேதிகளில், மலைக் குகைகளிலும், நதிகளின் தனிமையான, புனிதமான கரைகளிலும், மணற்பரப்புகளிலும்—

ஶைவாலஶோபநாஃ கேசித் கேசிதந்தர்ஜலேஶயாஃ கேசித்தர்பாவகாஶாஸ்து பாதாங்குஷ்டாக்ரதிஷ்டிதாஃ

சிலர் அழகான பாசி அலங்கரித்த இடங்களில், சிலர் சிறிதளவு நீர் உள்ள இடங்களில், சிலர் தர்ப்பை புல்லில் அமர்ந்து, சிலர் பாதம் விரல் முனையில் நிற்பவர்களாக இருந்தனர்.

தந்தோலூகலிநஸ்த்வந்யே அஶ்மகுட்டாஸ் ததா பரே ஸ்தாநவீராஸநாஸ்த்வந்யே ம்ரு'கசர்யாரதாஃ பரே

சிலர் மரத்தால் செய்யப்பட்ட உலோகத்தில் அமர்ந்தனர், மற்றவர்கள் கல்லில் அமர்ந்தனர்; சிலர் நிற்கும் வீர ஆசனத்தில் இருந்தனர், மற்றவர்கள் மான் போல் சுற்றித் திரிந்தனர்.

காலம் நயந்தி தபஸா பூஜயா ச மஹாதியஃ ஏவம் ஸம்வத்ஸரே பூர்ணே வஸந்தே ஸமுபஸ்திதே

அந்த மகான்கள் தங்கள் காலத்தை தவம் செய்து, பூஜை செய்து கழித்தனர்; இப்படியாக ஒரு வருடம் முடிந்து வசந்த காலம் வந்தது.

ததஸ்தேஷாம் ப்ரஸாதார்தம் பக்தாநாம் அநுகம்பயா தேவஃ க்ரு'தயுகே தஸ்மிந் கிரௌ ஹிமவதஃ ஶுபே

பிறகு, அந்த பக்தர்களுக்கு அருள் செய்யும் பொருட்டு, கருணையால், அந்த நல்ல மலையில் கிருத யுகத்தில் தேவன் தோன்றினார்.

தேவதாருவநம் ப்ராப்தஃ ப்ரஸந்நஃ பரமேஶ்வரஃ பஸ்மபாம்ஸூபதிக்தாங்கோ நக்நோ விக்ரு'தலக்ஷணஃ

பரம ஈசுவரன் மகிழ்ச்சியுடன் தேவதாரு வனத்துக்கு வந்து, தன் உடலைப் புச்சும் தூசும் பூசி, நிர்வாணமாகவும், விசித்திரமான அடையாளங்களுடன் தோன்றினார்.

உல்முகவ்யக்ரஹஸ்தஶ் ச ரக்தபிங்கலலோசநஃ க்வசிச்ச ஹஸதே ரௌத்ரம் க்வசித்காயதி விஸ்மிதஃ

ஒரு கையில் எரியும் தீக்குச்சி பிடித்து, கண்கள் சிவப்பாகவும் மஞ்சளாகவும் இருந்தார்; சில சமயம் பயங்கரமாக சிரித்து, சில சமயம் ஆச்சரியமாக பாடினார்.

க்வசிந்ந்ரு'த்யதி ஶ்ரு'ங்காரம் க்வசித்ரௌதி முஹுர்முஹுஃ ஆஶ்ரமே ஹ்யடதே பைக்ஷ்யம் யாசதே ச புநஃ புநஃ

சில நேரம் காதல் நடனம் ஆடினார், சில நேரம் மீண்டும் மீண்டும் கர்ஜனை செய்தார்; ஆசிரமத்தில் சுற்றி, அடிக்கடி பிச்சை கேட்டார்.

மாயாம் க்ரு'த்வா ததாரூபாம் தேவஸ்தத்வநம் ஆகதஃ ததஸ்தே முநயஃ ஸர்வே துஷ்டுவுஶ் ச ஸமாஹிதாஃ

அப்படி தன் மாயையால் அந்த உருவத்தை எடுத்துக் கொண்டு, தேவன் அந்த வனத்துக்குள் வந்தார்; அப்போது அந்த முனிவர்கள் அனைவரும் மனதை ஒருமைப்படுத்தி அவரை புகழ்ந்தனர்.

அத்பிர் விவிதமால்யைஶ் ச தூபைர்கந்தைஸ்ததைவ ச ஸபத்நீகா மஹாபாகாஃ ஸபுத்ராஃ ஸபரிச்சதாஃ

நீர், பலவகை மாலைகள், தூபம், வாசனை ஆகியவற்றால், தங்கள் மனைவியர், மக்கள், உற்றார், தோழர்கள் உடன் அந்த மகா பாக்கியசாலிகள் வழிபட்டனர்.

முநயஸ்தே ததா வாக்பிர் ஈஶ்வரம் சேதம் அப்ருவந் அஜ்ஞாநாத்தேவதேவேஶ யதஸ்மாபிர் அநுஷ்டிதம்

அந்த முனிவர்கள், 'தேவதேவரே, அறியாமையால் எங்களால் நடந்தவை எதுவும்—' என்று இறைவனை இவ்வாறு சொன்னார்கள்.

கர்மணா மநஸா வாசா தத்ஸர்வம் க்ஷந்துமர்ஹஸி சரிதாநி விசித்ராணி குஹ்யாநி கஹநாநி ச

'செயலில், மனதில், வார்த்தையில் எதுவாக இருந்தாலும், அவையெல்லாம் நீங்கள் மன்னிக்க வேண்டும்; ஏனெனில் எங்கள் செயல்கள் பலவகையாகவும், ரகசியமாகவும், ஆழமாகவும் இருந்துள்ளன.'

ப்ரஹ்மாதீநாம் ச தேவாநாம் துர்விஜ்ஞேயாநி தே ஹர அகதிம் தே ந ஜாநீமோ கதிம் நைவ ச நைவ ச

ஓ ஹரா, பிரமா முதலான தேவர்களுக்கே உமது பாதைகள் எளிதில் புரியாதவை; உமது வருகையும் போக்கையும் நாங்கள் அறியோம், அறியவேயும் முடியாது.

விஶ்வேஶ்வர மஹாதேவ யோ ऽஸி ஸோ ऽஸி நமோ ऽஸ்து தே ஸ்துவந்தி த்வாம் மஹாத்மாநோ தேவதேவம் மஹேஶ்வரம்

அனைவருக்கும் இறைவனே, பெரிய தேவனே, நீ எவன் என்றால் அதுவே; உமக்கு வணக்கம்! பெரிய ஆன்மாக்கள் உம்மை, தேவாதி தேவனாகவும், பரம ஈசனாகவும் போற்றுகிறார்கள்.

நமோ பவாய பவ்யாய பாவநாயோத்பவாய ச அநந்தபலவீர்யாய பூதாநாம் பதயே நமஃ

பவனாகவும், மங்களனாகவும், எல்லாவற்றிற்கும் காரணமாகவும், அளவில்லா வலிமையும் சக்தியும் உடையவராகவும், உயிர்கள் அனைத்துக்கும் ஆண்டவராகவும் உமக்கு வணக்கம்.

ஸம்ஹர்த்ரே ச பிஶங்காய அவ்யயாய வ்யயாய ச கங்காஸலிலதாராய ஆதாராய குணாத்மநே

அழிப்பவராகவும், மஞ்சள் நிற உடையவராகவும், அழிவில்லாதவராகவும், அழிவுடையவராகவும், கங்கை நீரை தாங்குபவராகவும், ஆதாரமாகவும், குணங்களின் சுருக்கமாகவும் உமக்கு வணக்கம்.

த்ர்யம்பகாய த்ரிநேத்ராய த்ரிஶூலவரதாரிணே கந்தர்பாய ஹுதாஶாய நமோ ऽஸ்து பரமாத்மநே

மூன்று கண்கள் உடைய திரியம்பகனாகவும், திரிசூலம் ஏந்துபவராகவும், காமனாகவும், அக்னியாகவும், பரமாத்மாவாகவும் உமக்கு வணக்கம்.

ஶங்கராய வ்ரு'ஷாங்காய கணாநாம் பதயே நமஃ தண்டஹஸ்தாய காலாய பாஶஹஸ்தாய வை நமஃ

சங்கரனாகவும், காளையின் குறியுடையவராகவும், கணங்களின் ஆண்டவராகவும், தண்டம் பிடிப்பவராகவும், காலனாகவும், பாசம் ஏந்துபவராகவும் உமக்கு வணக்கம்.

வேதமந்த்ரப்ரதாநாய ஶதஜிஹ்வாய வை நமஃ பூதம் பவ்யம் பவிஷ்யம் ச ஸ்தாவரம் ஜங்கமம் ச யத்

வேத மந்திரங்களில் முதன்மை உடையவராகவும், நூறு நாவுடையவராகவும் உமக்கு வணக்கம்; கடந்தது, நிகழ்காலம், வருங்காலம், நிலையானவை, அசையாதவை, அசையும் அனைத்தும் நீயே.

தவ தேஹாத்ஸமுத்பந்நம் தேவ ஸர்வமிதம் ஜகத் பாஸி ஹம்ஸி ச பத்ரம் தே ப்ரஸீத பகவம்ஸ்ததஃ

இறைவா, உமது உடலிலிருந்து இந்த உலகம் முழுவதும் தோன்றியது; நீ பாதுகாக்கிறாய், அழிக்கிறாயும்; உமக்கு எல்லாம் நன்மை உண்டாகட்டும், தயவு செய், பகவானே.

அஜ்ஞாநாத்யதி விஜ்ஞாநாத் யத் கிம்சித் குருதே நரஃ தத்ஸர்வம் பகவாநேவ குருதே யோகமாயயா

அறிவில்லையோ, அறிவோடு யாராவது ஏதாவது செய்கிறார்களானால், அது எல்லாம் உம்மால் மட்டும், உமது யோக மாயையால் நிகழ்கிறது, பகவானே.

ஏவம் ஸ்துத்வா து முநயஃ ப்ரஹ்ரு'ஷ்டைரந்தராத்மபிஃ யாசந்த தபஸா யுக்தாஃ பஶ்யாமஸ்த்வாம் யதாபுரா

இவ்வாறு உம்மை போற்றி, உள்ளத்தில் மகிழ்ச்சி கொண்டு, முனிவர்கள் தவத்துடன் வந்து, 'முந்தையபோல் உம்மை காண ஆசைப்படுகிறோம்' என்று வேண்டினர்.

ததோ தேவஃ ப்ரஸந்நாத்மா ஸ்வமேவாஸ்தாய ஶங்கரஃ ரூபம் த்ர்யக்ஷம் ச ஸம்த்ரஷ்டும் திவ்யம் சக்ஷுரதாத்ப்ரபுஃ

பின்னர் சங்கரன் ஆன இறைவன் மனதில் மகிழ்ச்சி கொண்டு, தன் இயல்பான உருவத்தை எடுத்துக் கொண்டு, தன் மூன்று கண்கள் உடைய திருவுருவை காண தெய்வீகக் கண்களை வழங்கினார்.

லப்தத்ரு'ஷ்ட்யா தயா த்ரு'ஷ்ட்வா தேவதேவம் த்ரியம்பகம் புநஸ்துஷ்டுவுரீஶாநம் தேவதாருவநௌகஸஃ

அந்த கண்பார்வை கிடைத்தபின், அவர்கள் தேவாதி தேவனான திரியம்பகனை பார்த்து, அந்த தாரு வனத்தில் வாழ்ந்தவர்கள் மீண்டும் ஈசனைப் போற்றினர்.

நமோ திக்வாஸஸே நித்யம் க்ரு'தாந்தாய த்ரிஶூலிநே விகடாய கராலாய கராலவதநாய ச

எப்போதும் எல்லாத் திசைகளையே உடையாகக் கொண்டவருக்கு, இறப்புக்கும், திரிசூலம் ஏந்துபவருக்கும், பயங்கரமானவருக்கும், கொடூர முகம் உடையவருக்கும் வணக்கம்.

அரூபாய ஸுரூபாய விஶ்வரூபாய தே நமஃ கடங்கடாய ருத்ராய ஸ்வாஹாகாராய வை நமஃ

உருவமில்லாதவருக்கும், அழகானவருக்கும், உலகமெங்கும் உருவம் கொண்டவருக்கும் வணக்கம்; ஒலிக்கும் ஆபரணங்கள் அணிந்தவருக்கும், ருத்ரனுக்கும், ஸ்வாஹா எனும் ஓசையின் வடிவானவருக்கும் வணக்கம்.