லிங்கபுராணம்

ப்ரஸ்தாநாதிகமாயாஸம் ஸ்வதேஹஸ்ய சரேத்யதிஃ ஶிவஸாயுஜ்யமாப்நோதி கர்மணாப்யேவமாசரந்

புறப்பட்டுச் செல்லுதல் போன்ற உடல் துன்பங்களை யதி பொறுத்து, இப்படிச் செயல்பட்டால், அவன் சிவனுடன் ஒன்றாகும் நிலையை அடைகிறான்.

ஸத்யோ ऽபி லபதே முக்திம் பக்தியுக்தோ த்ரு'டவ்ரதாஃ

உறுதியான விரதமும், பக்தியும் கொண்டவன் உடனேவே முக்தியை அடைகிறான்.

த்யாகேந வா கிம் விதிநாப்ய் அநேந பக்தஸ்ய ருத்ரஸ்ய ஶுபைர்வ்ரதைஶ்ச யஜ்ஞைஶ் ச தாநைர்விவிதைஶ் ச ஹோமைர் லப்தைஶ்சஶாஸ்த்ரைர்விவிதைஶ் ச வேதைஃ

அல்லது துறவினாலும், அல்லது இந்த முறையாலும், ருத்ர பக்தன் நல்ல விரதங்கள், யாகங்கள், பலவகை தானங்கள், ஹோமங்கள், வேதங்கள், சாஸ்திரங்கள் ஆகியவற்றால் முக்தியை அடைகிறான்.

ஶ்வேதேநைவம் ஜிதோ ம்ரு'த்யுர் பவபக்த்யா மஹாத்மநா வோ ऽஸ்து பக்திர்மஹாதேவே ஶங்கரே பரமாத்மநி

இவ்வாறு, ஶ்வேதன் இறப்பை வென்று விட்டான், அவன் பேரன்பால், உயர்ந்த உள்ளத்தால். நீங்களும் மகாதேவனாகிய சங்கரனை, பரமாத்மாவை, உண்மையான பக்தியுடன் வழிபட வேண்டும்.

ஏவமுக்தாஸ்ததா தேந ப்ரஹ்மணா ப்ராஹ்மணர்ஷபாஃ ஶ்வேதஸ்ய ச கதாம் புண்யாம் அப்ரு'ச்சந் பரமர்ஷயஃ

அப்போது பிரம்மா இப்படிச் சொன்னதும், அந்தப் பெரிய பிராமணர்களும், ஶ்வேதனுடைய புனிதமான கதையை அறிய விரும்பி, அந்த மகான்கள் கேட்டனர்.

ஶ்வேதோ நாம முநிஃ ஶ்ரீமாந் கதாயுர்கிரிகஹ்வரே ஸக்தோ ஹ்யப்யர்ச்ய யத்பக்த்யா துஷ்டாவ ச மஹேஶ்வரம்

ஶ்வேதன் என்ற பெயருடைய ஒரு பிரம்மவாதி முனிவர் இருந்தார்; புகழுடன், அவருடைய ஆயுள் முடிந்திருந்தது; மலையிலுள்ள ஒரு குகையில் தங்கி, முழு மனதுடன் இறைவனை வழிபட்டு, மகேஶ்வரனை பக்தியுடன் புகழ்ந்தார்.

ருத்ராத்யாயேந புண்யேந நமஸ்தேத்யாதிநா த்விஜாஃ ததஃ காலோ மஹாதேஜாஃ காலப்ராப்தம் த்விஜோத்தமம்

புனிதமான ருத்ராத்யாயத்தை, 'நம' என்று தொடங்கும் அந்த வேதப்பாடலை, அந்த முனிவர் பாடிக்கொண்டிருந்தார். அப்போது, பெரும் ஒளியுடன் கூடிய காலன், whose time had come, அந்த முனிவரை அணுகினான்.

நேதும் ஸம்சிந்த்ய விப்ரேந்த்ராஃ ஸாந்நித்யமகரோந்முநேஃ ஶ்வேதோ ऽபி த்ரு'ஷ்ட்வா தம் காலம் காலப்ராப்தோ ऽபி ஶங்கரம்

அந்த முனிவரை அழைத்துச் செல்ல நினைத்து, காலன் முனிவரின் முன்னால் தோன்றி நின்றான். ஶ்வேதனும், காலனை பார்த்ததும், தன் காலம் முடிந்திருந்தாலும், சங்கரனை நினைத்தார்.

பூஜயாமாஸ புண்யாத்மா த்ரியம்பகமநுஸ்மரந் த்ரியம்பகம் யஜேதேவம் ஸுகந்திம் புஷ்டிவர்தநம்

அந்த புண்ணியவான், திரியம்பகனை நினைத்து, அவனை வழிபடத் தொடங்கினார்; வாசனைமிக்க, உடலை வளர்க்கும் திரியம்பக தேவனை முழு பக்தியுடன் வணங்கினார்.

கிம் கரிஷ்யதி மே ம்ரு'த்யுர் ம்ரு'த்யோர்ம்ரு'த்யுரஹம் யதஃ தம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸஸ்மிதம் ப்ராஹ ஶ்வேதம் லோகபயம்கரஃ

எனக்கு மரணம் என்ன செய்ய முடியும்? ஏனெனில் நான் மரணத்தின் மரணம். என்று உலகத்துக்கு பயத்தை ஏற்படுத்தும் காலன், ஶ்வேதனைப் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டே சொன்னான்.

ஏஹ்யேஹி ஶ்வேத சாநேந விதிநா கிம் பலம் தவ ருத்ரோ வா பகவாந் விஷ்ணுர் ப்ரஹ்மா வா ஜகதீஶ்வரஃ

வா, வா, ஶ்வேதா! இந்த வழிபாட்டால் உனக்கு என்ன பலன் கிடைக்கும்? ருத்ரனா, பெருமானா, விஷ்ணுவா, பிரம்மாவா, உலகத்துக்குத் தலைவனா?

கஃ ஸமர்தஃ பரித்ராதும் மயா க்ரஸ்தம் த்விஜோத்தம அநேந மம கிம் விப்ர ரௌத்ரேண விதிநா ப்ரபோஃ

நான் பிடித்தவனை யார் காப்பாற்ற முடியும், சிறந்த பிராமணா? இந்தக் கடுமையான வழிபாடு உனக்கு என்ன பயன் தரும், பிராமணா?

நேதும் யஸ்யோத்திதஶ்சாஹம் யமலோகம் க்ஷணேந வை யஸ்மாத்கதாயுஸ்த்வம் தஸ்மாந் முநே நேதுமிஹோத்யதஃ

உன்னை அழைத்துச் செல்ல நான் வந்துள்ளேன்; ஒரு கணத்தில் யமராஜாவின் உலகத்துக்கு. உன்னுடைய ஆயுள் முடிந்துவிட்டது, அதனால் உன்னை இங்கு அழைத்துச் செல்ல வந்துள்ளேன்.

தஸ்ய தத்வசநம் ஶ்ருத்வா பைரவம் தர்மமிஶ்ரிதம் ஹா ருத்ர ருத்ர ருத்ரேதி லலாப முநிபுங்கவஃ

பயங்கரமான, தர்மம் கலந்த அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், அந்த முனிவர், 'அய்யோ, ருத்ரா! ருத்ரா! ருத்ரா!' என்று அழைத்தார்.

தம் ப்ராஹ ச மஹாதேவம் காலம் ஸம்ப்ரேக்ஷ்ய வை த்ரு'ஶா நேத்ரேண பாஷ்பமிஶ்ரேண ஸம்ப்ராந்தேந ஸமாகுலஃ

அவர், சங்கரனை நோக்கி, காலனை கண்களால் பார்த்தார்; கண்களில் கண்ணீர் கலந்திருந்தது; மனம் கலங்கியிருந்தது.

த்வயா கிம் கால நோ நாதஶ் சாஸ்தி சேத்தி வ்ரு'ஷத்வஜஃ லிங்கே ऽஸ்மிந் ஶங்கரோ ருத்ரஃ ஸர்வதேவபவோத்பவஃ

நாயகனாகிய வ்ருஷத்வஜன் இருந்தால், காலா, உனால் என்ன செய்ய முடியும்? இந்த லிங்கத்தில் சங்கரன், ருத்ரன், எல்லா தேவர்களுக்கும் ஆதியானவன் இருக்கிறான்.

அதீவ பவபக்தாநாம் மத்விதாநாம் மஹாத்மநாம் விதிநா கிம் மஹாபாஹோ கச்ச கச்ச யதாகதம்

உயிரை நேசிக்கும், என்னைப் போன்ற பெரிய ஆன்மாக்களுக்கு, இந்தச் செயல் என்ன பயன் தரும், வீரனே? நீ வந்தபடி போய்விடு.

ததோ நிஶம்ய குபிதஸ் தீக்ஷ்ணதம்ஷ்ட்ரோ பயங்கரஃ ஶ்ருத்வா ஶ்வேதஸ்ய தத்வாக்யம் பாஶஹஸ்தோ பயாவஹஃ

ஶ்வேதனுடைய வார்த்தைகளை கேட்டதும், கோபம் கொண்ட, கூர்மையான பற்கள் உடைய, பயங்கரமான, பாசம் பிடித்த காலன், பெரிய சிங்கம் போல முழங்கினான், பலமுறை கையடி அடித்தான், காலம் வந்த அந்த முனிவரை பிணைத்தான்.

ஸிம்ஹநாதம் மஹத்க்ரு'த்வா சாஸ்பாட்ய ச முஹுர்முஹுஃ பபந்த ச முநிம் காலஃ காலப்ராப்தம் தமாஹ ச

பெரிய சிங்கம் போல முழங்கியும், மீண்டும் மீண்டும் கையடி அடித்தும், காலன், காலம் வந்த அந்த முனிவரை பிணைத்து, அவனிடம் பேசினான்.

மயா பத்தோ ऽஸி விப்ரர்ஷே ஶ்வேதம் நேதும் யமாலயம் அத்ய வை தேவதேவேந தவ ருத்ரேண கிம் க்ரு'தம்

நான் உன்னை பிணைத்துள்ளேன், சிறந்த பிராமண முனிவரே! இன்று ஶ்வேதனை யமராஜாவின் வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்கிறேன். உன் தேவதேவனாகிய ருத்ரன் உனக்காக என்ன செய்தான்?

க்வ ஶர்வஸ்தவ பக்திஶ் ச க்வ பூஜா பூஜயா பலம் க்வ சாஹம் க்வ ச மே பீதிஃ ஶ்வேத பத்தோ ऽஸி வை மயா

உன் பக்தி எங்கே? உன் பூஜை, பூஜையின் பலன் எங்கே? நான் எங்கே? எனக்கு பயம் எங்கே? ஶ்வேதா, நீ என் பாசத்தில் கட்டப்பட்டுள்ளாய்.

லிங்கே ऽஸ்மிந் ஸம்ஸ்திதஃ ஶ்வேத தவ ருத்ரோ மஹேஶ்வரஃ நிஶ்சேஷ்டோ ऽஸௌ மஹாதேவஃ கதம் பூஜ்யோ மஹேஶ்வரஃ

இந்த லிங்கத்தில், வெண்மையுள்ளவரே, உன் ருத்ரன், மகேஸ்வரன் உறைகிறார்; அசையாத மகாதேவன் எப்படி வழிபடப்பட வேண்டும் என்று கேட்கிறாயா?

ததஃ ஸதாஶிவஃ ஸ்வயம் த்விஜம் நிஹந்துமாகதம் நிஹந்துமந்தகம் ஸ்மயந் ஸ்மராரியஜ்ஞஹா ஹரஃ

அப்போது சதாசிவன் தானே, கொல்ல வந்த இரண்டுமுறை பிறந்தவரை அழிக்கவும், மரணத்தை அழிக்கவும், காமனுக்கு எதிரியான ஹரன், யஜ்ஞம் செய்தவன், சிரித்தபடி வந்தான்.

த்வரந் விநிர்கதஃ பரஃ ஶிவஃ ஸ்வயம் த்ரிலோசநஃ த்ரியம்பகோ ऽம்பயா ஸமம் ஸநந்திநா கணேஶ்வரைஃ

அந்த உத்தமமான திரிலோசனன் சிவன், துரிதமாக அம்பிகையுடன், நந்தியுடன், கணங்களின் தலைவர்களுடன் வெளியில் தோன்றினார்.

ஸஸர்ஜ ஜீவிதம் க்ஷணாத் பவம் நிரீக்ஷ்ய வை பயாத் பபாத சாஶு வை பலீ முநேஸ்து ஸம்நிதௌ த்விஜாஃ

அவன் பயத்தில் பவனை பார்த்தவுடன், ஒரு கணத்தில் உயிரை உருவாக்கினான்; அந்த வலிமைமிக்கவன் முனிவரின் முன்னிலையில் விரைவாக கீழே விழுந்தான்.

நநாத சோர்த்வமுச்சதீர் நிரீக்ஷ்ய சாந்தகாந்தகம் நிரீக்ஷணேந வை ம்ரு'தம் பவஸ்ய விப்ரபுங்கவாஃ

அவன் மேல் நோக்கி பெரிதாக கர்ஜித்தான்; மரணத்தின் முடிவை பார்த்தவுடன், அவன் பார்வையாலேயே, பவனை அழித்தான், பிராமணர்களில் சிறந்தவர்களே.

விநேதுருச்சமீஶ்வராஃ ஸுரேஶ்வரா மஹேஶ்வரம் ப்ரணேமுரம்பிகாமுமாம் முநீஶ்வராஸ்து ஹர்ஷிதாஃ

தேவர்களின் தலைவர்கள் மகேஸ்வரனை நோக்கி உரக்க அழுதார்கள்; அவர்கள் அம்பிகைக்கும் உமைக்கும் வணங்கினர்; முனிவர்களும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர்.

ஸஸர்ஜுர் அஸ்ய மூர்த்நி வை முநேர்பவஸ்ய கேசராஃ ஸுஶோபநம் ஸுஶீதலம் ஸுபுஷ்பவர்ஷமம்பராத்

வானிலுள்ள உயிர்கள், பவ முனிவரின் தலையில் இருந்து, அழகான, குளிர்ந்த, மணமுள்ள மலர்களை ஆகாயத்திலிருந்து பொழிந்தன.

அஹோ நிரீக்ஷ்ய சாந்தகம் ம்ரு'தம் ததா ஸுவிஸ்மிதஃ ஶிலாஶநாத்மஜோ ऽவ்யயம் ஶிவம் ப்ரணம்ய ஶங்கரம்

அப்போது மரணத்தை அழிக்கப்பட்டதை பார்த்து, கல்லின் மகன் ஆச்சரியத்துடன், அழிவில்லாத சிவனாகிய சங்கரனை வணங்கினான்.