லிங்கபுராணம்

ஸுரதாந்தஸ்து விப்ரேந்த்ர ஸம்துஷ்டோ ऽஹம் த்விஜோத்தம ஸுதர்ஶநஸ்ததஃ ப்ராஹ ஸுப்ரஹ்ரு'ஷ்டோ த்விஜோத்தமஃ

'பிராமணர்களில் சிறந்தவரே, இன்பம் முடிந்தது; நான் திருப்தியடைந்தேன்,' என்று அந்த சிறந்த பிராமணன் சொன்னான். பின்னர், சுதர்சனன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன், அந்த சிறந்த பிராமணனை நோக்கி பேசினான்.

புங்க்ஷ்வ சைநாம் யதாகாமம் கமிஷ்யே ऽஹம் த்விஜோத்தம ஹ்ரு'ஷ்டோ ऽத தர்ஶயாமாஸ ஸ்வாத்மாநம் தர்மராட் ஸ்வயம்

'நீ விரும்பும் போல் அவளுடன் இரு; நான் இப்போது போகிறேன், பிராமணர்களில் சிறந்தவரே,' என்று கூறினான். அப்போது தர்மராஜா மகிழ்ச்சியுடன் தன் உண்மையான உருவத்தை காட்டினான்.

ப்ரததௌ சேப்ஸிதம் ஸர்வம் தமாஹ ச மஹாத்யுதிஃ ஏஷா ந புக்தா விப்ரேந்த்ர மநஸாபி ஸுஶோபநா

அவன் விரும்பிய அனைத்தையும் வழங்கி, பிரகாசமாக, 'பிராமணர்களில் சிறந்தவரே, இந்த அழகானவளை நான் மனதிலும் தொடவில்லை,' என்று கூறினான்.

மயா சைஷா ந ஸம்தேஹஃ ஶ்ரத்தாம் ஜ்ஞாதுமிஹாகதஃ ஜிதோ வை யஸ்த்வயா ம்ரு'த்யுர் தர்மேணைகேந ஸுவ்ரத

'நான் அவளைத் தொடவில்லை என்பது சந்தேகமில்லை; உன் பக்தியை அறியவே இங்கு வந்தேன். நல்லொழுக்கமுள்ளவளே, நீ தர்மத்தின் மூலம் மரணத்தை வென்றுவிட்டாய்.'

அஹோ ऽஸ்ய தபஸோ வீர்யம் இத்யுக்த்வா ப்ரயயௌ ச ஸஃ தஸ்மாத்ததா பூஜநீயாஃ ஸர்வே ஹ்யதிதயஃ ஸதா

'அஹா, இவரது தவத்தின் வலிமை!' என்று கூறி, அவர் சென்றார். எனவே, எல்லா விருந்தினர்களும் எப்போதும் இப்படியே மதிக்கப்பட வேண்டும்.

பஹுநாத்ர கிமுக்தேந பாக்யஹீநா த்விஜோத்தமாஃ தமேவ ஶரணம் தூர்ணம் கந்துமர்ஹத ஶங்கரம்

இன்னும் எதைச் சொல்ல வேண்டும், உத்தம பிராமணர்களே? அதிர்ஷ்டம் இல்லாதவர்கள் விரைவாகவே சங்கரனைத் தஞ்சமாக அடைய வேண்டும்.

தஸ்ய தத்வசநம் ஶ்ருத்வா ப்ரஹ்மணோ ப்ராஹ்மணர்ஷபாஃ ப்ரஹ்மாணமபிவந்த்யார்தாஃ ப்ரோசுராகுலிதேக்ஷணாஃ

பிரம்மாவின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட பிராமணர்களில் சிறந்தவர்கள், மனதில் துயரம் கொண்டு கண்கள் கலங்கியபடி, பிரம்மாவை வணங்கி பேசினார்கள்.

நாபேக்ஷிதம் மஹாபாக ஜீவிதம் விக்ரு'தாஃ ஸ்த்ரியஃ த்ரு'ஷ்டோ ऽஸ்மாபிர் மஹாதேவோ நிந்திதோ யஸ்த்வநிந்திதஃ

மிகுந்த பாக்கியசாலி நீரே, எங்கள் உயிரை நாம் பொருட்படுத்தவில்லை; பெண்கள் மிகவும் கலங்கிவிட்டார்கள்; நாங்கள் குற்றமற்ற மகாதேவனை பார்த்தும், அவரை தவறாக பேசிவிட்டோம்.

ஶப்தஶ் ச ஸர்வகஃ ஶூலீ பிநாகீ நீலலோஹிதஃ அஜ்ஞாநாச்சாபஜா ஶக்திஃ குண்டிதாஸ்யநிரீக்ஷணாத்

எல்லாவற்றிலும் நிறைந்திருக்கும், சூலம் ஏந்தும், பிணாகம் வில்லும் கொண்ட, நீலமும் சிவப்பும் கலந்தவரான அவரை நாம் சபித்துவிட்டோம்; ஆனால் அவரை பார்த்தவுடன், அறியாமையால் நாங்கள் சொன்ன சாபம் பலிக்கவில்லை.

வக்துமர்ஹஸி தேவேஶ ஸம்ந்யாஸம் வை க்ரமேண து த்ரஷ்டும் வை தேவதேவேஶம் உக்ரம் பீமம் கபர்திநம்

தேவர்களின் தலைவனே, எங்களுக்கு அந்த உக்ரன், பயங்கரன், ஜடாமுடியுடன் உள்ள தேவதேவனை காண, எவ்வாறு துறவு மேற்கொள்ள வேண்டும் என்பதை முறையாக விளக்க வேண்டும்.

ஆதௌ வேதாநதீத்யைவ ஶ்ரத்தயா ச குரோஃ ஸதா விசார்யார்தம் முநேர்தர்மாந் ப்ரதிஜ்ஞாய த்விஜோத்தமாஃ

முதலில், ஒரு ஆசானிடம் நம்பிக்கையுடன் வேதங்களை படித்து, எப்போதும் அதன் பொருளை ஆராய்ந்து, முனிவரின் தர்மங்களை பின்பற்ற உறுதி செய்து, பிராமணர்களில் சிறந்தவர்களே,

க்ரஹணாந்தம் ஹி வா வித்வாந் அத த்வாதஶவார்ஷிகம் ஸ்நாத்வாஹ்ரு'த்ய ச தாராந்வை புத்ராநுத்பாத்ய ஸுவ்ரதாந்

அல்லது வேதபடிப்பு முடிந்ததும், அல்லது பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் கழித்தும், நீராடி, மணமகளை ஏற்று, நல்லொழுக்கம் கொண்ட மகன்களைப் பெற்ற பிறகு,

வ்ரு'த்திபிஶ்சாநுரூபாபிஸ் தாந் விபஜ்ய ஸுதாந்முநிஃ அக்நிஷ்டோமாதிபிஶ்சேஷ்ட்வா யஜ்ஞைர்யஜ்ஞேஶ்வரம் விபும்

முனிவர் தன் மக்களுக்கு அவரவர் வாழ்க்கைத் தேவைக்கு ஏற்ப சொத்துகளைப் பகிர்ந்து, அக்கினிஷ்டோமம் போன்ற யாகங்களை யஜ்ஞேஸ்வரனுக்காக நடத்தி,

பூஜயேத் பரமாத்மாநம் ப்ராப்யாரண்யம் விபாவஸௌ முநிர்த்வாதஶவர்ஷம் வா வர்ஷமாத்ரம் அதாபி வா

பின்னர் காட்டுக்குச் சென்று, அங்கே பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் அல்லது ஒரு வருடமாவது, அக்கினியால் வாழ்ந்து, பரமாத்மாவை வழிபட வேண்டும்.

பக்ஷத்வாதஶகம் வாபி திநத்வாதஶகம் து வா க்ஷீரபுக் ஸம்யுதஃ ஶாந்தஃ ஸர்வாந் ஸம்பூஜயேத்ஸுராந்

அல்லது பன்னிரண்டு பக்கங்கள், அல்லது பன்னிரண்டு நாட்கள், பாலை மட்டும் அருந்தி, அமைதியுடன் இருந்து, எல்லா தேவர்களையும் வழிபட வேண்டும்.

இஷ்ட்வைவம் ஜுஹுயாதக்நௌ யஜ்ஞபாத்ராணி மந்த்ரதஃ அப்ஸு வை பார்திவம் ந்யஸ்ய குரவே தைஜஸாநி து

இவ்வாறு யாகங்கள் செய்து முடித்தவுடன், மந்திரங்களோடு யாகபாத்திரங்களை அக்கினியில் அர்ப்பணித்து, மண்ணால் ஆனவற்றை நீரில் வைத்து, உலோக பாத்திரங்களை ஆசானுக்கு கொடுக்க வேண்டும்.

ஸ்வதநம் ஸகலம் சைவ ப்ராஹ்மணேப்யோ விஶங்கயா ப்ரணிபத்ய குரும் பூமௌ விரக்தஃ ஸம்ந்யஸேத்யதிஃ

தன் சொத்து அனைத்தையும் தயங்காமல் பிராமணர்களுக்கு வழங்கி, ஆசானுக்கு தரையில் வணங்கி, பற்றினை விட்டுவிட்டு, யதி துறவு மேற்கொள்ள வேண்டும்.

நிக்ரு'த்ய கேஶாந் ஸஶிகாந் உபவீதம் விஸ்ரு'ஜ்ய ச பஞ்சபிர் ஜுஹுயாத் அப்ஸு பூஃ ஸ்வாஹேதி விசக்ஷணஃ

தலைமுடியும் சிகையும் வெட்டி, பூணூலும் கழற்றி, அறிவுள்ளவன் ஐந்து முறைகள் 'பூ: ஸ்வாஹா' என்று சொல்லி நீரில் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

ததஶ்சோர்த்வம் சரேதேவம் யதிஃ ஶிவவிமுக்தயே வ்ரதேநாநஶநேநாபி தோயவ்ரு'த்த்யாபி வா புநஃ

அதற்குப் பிறகு, சிவமுக்திக்கு, விரதம், உண்ணாமை, அல்லது வெறும் தண்ணீரில் வாழ்வது போன்ற முறைகளில் யதி வாழ வேண்டும்.

பர்ணவ்ரு'த்த்யா பயோவ்ரு'த்த்யா பலவ்ரு'த்த்யாபி வா யதிஃ ஏவம் ஜீவந்ம்ரு'தோ நோ சேத் ஷண்மாஸாத்வத்ஸராத்து வா

அல்லது இலை, பால், பழம் ஆகியவற்றை உணவாக கொண்டு வாழ்ந்தாலும், அந்த யதி உயிரோடு இறந்தவன் போலாகிறான்; இல்லையெனில், ஆறு மாதம் அல்லது ஒரு வருடம் கழித்து.

ப்ரஸ்தாநாதிகமாயாஸம் ஸ்வதேஹஸ்ய சரேத்யதிஃ ஶிவஸாயுஜ்யமாப்நோதி கர்மணாப்யேவமாசரந்

புறப்பட்டுச் செல்லுதல் போன்ற உடல் துன்பங்களை யதி பொறுத்து, இப்படிச் செயல்பட்டால், அவன் சிவனுடன் ஒன்றாகும் நிலையை அடைகிறான்.

ஸத்யோ ऽபி லபதே முக்திம் பக்தியுக்தோ த்ரு'டவ்ரதாஃ

உறுதியான விரதமும், பக்தியும் கொண்டவன் உடனேவே முக்தியை அடைகிறான்.

த்யாகேந வா கிம் விதிநாப்ய் அநேந பக்தஸ்ய ருத்ரஸ்ய ஶுபைர்வ்ரதைஶ்ச யஜ்ஞைஶ் ச தாநைர்விவிதைஶ் ச ஹோமைர் லப்தைஶ்சஶாஸ்த்ரைர்விவிதைஶ் ச வேதைஃ

அல்லது துறவினாலும், அல்லது இந்த முறையாலும், ருத்ர பக்தன் நல்ல விரதங்கள், யாகங்கள், பலவகை தானங்கள், ஹோமங்கள், வேதங்கள், சாஸ்திரங்கள் ஆகியவற்றால் முக்தியை அடைகிறான்.

ஶ்வேதேநைவம் ஜிதோ ம்ரு'த்யுர் பவபக்த்யா மஹாத்மநா வோ ऽஸ்து பக்திர்மஹாதேவே ஶங்கரே பரமாத்மநி

இவ்வாறு, ஶ்வேதன் இறப்பை வென்று விட்டான், அவன் பேரன்பால், உயர்ந்த உள்ளத்தால். நீங்களும் மகாதேவனாகிய சங்கரனை, பரமாத்மாவை, உண்மையான பக்தியுடன் வழிபட வேண்டும்.

ஏவமுக்தாஸ்ததா தேந ப்ரஹ்மணா ப்ராஹ்மணர்ஷபாஃ ஶ்வேதஸ்ய ச கதாம் புண்யாம் அப்ரு'ச்சந் பரமர்ஷயஃ

அப்போது பிரம்மா இப்படிச் சொன்னதும், அந்தப் பெரிய பிராமணர்களும், ஶ்வேதனுடைய புனிதமான கதையை அறிய விரும்பி, அந்த மகான்கள் கேட்டனர்.

ஶ்வேதோ நாம முநிஃ ஶ்ரீமாந் கதாயுர்கிரிகஹ்வரே ஸக்தோ ஹ்யப்யர்ச்ய யத்பக்த்யா துஷ்டாவ ச மஹேஶ்வரம்

ஶ்வேதன் என்ற பெயருடைய ஒரு பிரம்மவாதி முனிவர் இருந்தார்; புகழுடன், அவருடைய ஆயுள் முடிந்திருந்தது; மலையிலுள்ள ஒரு குகையில் தங்கி, முழு மனதுடன் இறைவனை வழிபட்டு, மகேஶ்வரனை பக்தியுடன் புகழ்ந்தார்.

ருத்ராத்யாயேந புண்யேந நமஸ்தேத்யாதிநா த்விஜாஃ ததஃ காலோ மஹாதேஜாஃ காலப்ராப்தம் த்விஜோத்தமம்

புனிதமான ருத்ராத்யாயத்தை, 'நம' என்று தொடங்கும் அந்த வேதப்பாடலை, அந்த முனிவர் பாடிக்கொண்டிருந்தார். அப்போது, பெரும் ஒளியுடன் கூடிய காலன், whose time had come, அந்த முனிவரை அணுகினான்.

நேதும் ஸம்சிந்த்ய விப்ரேந்த்ராஃ ஸாந்நித்யமகரோந்முநேஃ ஶ்வேதோ ऽபி த்ரு'ஷ்ட்வா தம் காலம் காலப்ராப்தோ ऽபி ஶங்கரம்

அந்த முனிவரை அழைத்துச் செல்ல நினைத்து, காலன் முனிவரின் முன்னால் தோன்றி நின்றான். ஶ்வேதனும், காலனை பார்த்ததும், தன் காலம் முடிந்திருந்தாலும், சங்கரனை நினைத்தார்.

பூஜயாமாஸ புண்யாத்மா த்ரியம்பகமநுஸ்மரந் த்ரியம்பகம் யஜேதேவம் ஸுகந்திம் புஷ்டிவர்தநம்

அந்த புண்ணியவான், திரியம்பகனை நினைத்து, அவனை வழிபடத் தொடங்கினார்; வாசனைமிக்க, உடலை வளர்க்கும் திரியம்பக தேவனை முழு பக்தியுடன் வணங்கினார்.