லிங்கபுராணம்

அவிமுக்தேஶ்வரம் ப்ராப்ய வாராணஸ்யாம் ஜநார்தநஃ க்ஷீரேண சாபிஷிச்யேஶம் தேவதேவம் த்ரியம்பகம்

வராணாசியில் அவிமுக்தேஸ்வரரை அடைந்த ஜனார்த்தனன், தேவாதி தேவனாகிய திரியம்பகனை பாலும் கொண்டு அபிஷேகம் செய்தான்.

ஶ்ரத்தயா பரயா யுக்தோ தேஹாஶ்லேஷாம்ரு'தேந வை நிஷிக்தேந ஸ்வயம் தேவஃ க்ஷீரேண மதுஸூதநஃ

மிகுந்த பக்தியுடன், உடல் சேர்க்கையின் அமுதத்தைப் பயன்படுத்தி, மது சூதனன் தானே இறைவனை பாலும் கொண்டு அபிஷேகம் செய்தான்.

ஸேசயித்வாத பகவாந் ப்ரஹ்மணா முநிபிஃ ஸமம் க்ஷீரோதம் பூர்வவச்சக்ரே நிவாஸம் சாத்மநஃ ப்ரபுஃ

பின்னர், பகவான் பிரம்மாவும் முனிவர்களும் சேர்ந்து பாலை ஊற்றி, முன்புபோல் பால்கடலைத் தன் உறைவிடமாக ஆக்கியான்.

தர்மஶ்சைவ ததா ஶப்தோ மாண்டவ்யேந மஹாத்மநா வ்ரு'ஷ்ணயஶ்சைவ க்ரு'ஷ்ணேந துர்வாஸாத்யைர்மஹாத்மபிஃ

தர்மன் மகாத்மாவான மாண்டவ்யனால் சாபமடைந்தான்; வ்ருஷ்ணிகள் கிருஷ்ணனாலும், துர்வாசாதி பெரிய முனிவர்களாலும் சாபமடைந்தார்கள்.

ராகவஃ ஸாநுஜஶ் சாபி துர்வாஸேந மஹாத்மநா ஶ்ரீவத்ஸஶ் ச முநேஃ பாத பதநாத்தஸ்ய தீமதஃ

ராகவன் தன் சகோதரர்களுடன் மகாத்மா துர்வாசனால் சாபமடைந்தான்; ஞானி முனிவரின் பாதத்தில் விழுந்ததால் ஸ்ரீவத்ஸனும் சாபமடைந்தான்.

ஏதே சாந்யே ச பஹவோ விப்ராணாம் வஶமாகதாஃ வர்ஜயித்வா விரூபாக்ஷம் தேவதேவமுமாபதிம்

இவர்கள் மற்றும் பலரும் பிராமணர்களின் கட்டுப்பாட்டிற்கு வந்தார்கள்; உமாபதியும், தேவாதி தேவனும், விரூபாக்ஷனும் மட்டும் விதிவிலக்காக இருந்தார்கள்.

ஏவம் ஹி மோஹிதாஸ்தேந நாவபுத்யந்த ஶங்கரம் அத்யுக்ரவசநம் ப்ரோசுஶ் சோக்ரோ ऽப்யந்தரதீயத

அவர் காரணமாக அவர்கள் மயக்கமடைந்து சங்கரனை அறியவில்லை; மிகவும் கடுமையான வார்த்தைகள் பேசினர்; அவர் கோபத்துடன் இருந்தும் மறைந்துவிட்டார்.

தே ऽபி தாருவநாத்தஸ்மாத் ப்ராதஃ ஸம்விக்நமாநஸாஃ பிதாமஹம் மஹாத்மாநம் ஆஸீநம் பரமாஸநே

அந்த முனிவர்கள், மனம் கலங்கியவர்களாக, காலையில் தாரு வனத்தை விட்டு புறப்பட்டு, உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்த மகாத்மா பிதாமகரை அடைந்தார்கள்.

கத்வா விஜ்ஞாபயாமாஸுஃ ப்ரவ்ரு'த்தமகிலம் விபோஃ ஶுபே தாருவநே தஸ்மிந் முநயஃ க்ஷீணசேதஸஃ

அங்கு சென்று, மனம் சோர்ந்த முனிவர்கள், அந்த புனிதமான தாரு வனத்தில் நடந்த அனைத்தையும் இறைவனிடம் தெரிவித்தார்கள்.

ஸோ ऽபி ஸம்சிந்த்ய மநஸா க்ஷணாதேவ பிதாமஹஃ தேஷாம் ப்ரவ்ரு'த்தமகிலம் புண்யே தாருவநே புரா

பிதாமகர் மனதில் சிந்தித்து, அந்த புனிதமான தாரு வனத்தில் பழைய காலத்தில் நடந்த அனைத்தையும் உடனே நினைவுகூர்ந்தார்.

உத்தாய ப்ராஞ்ஜலிர்பூத்வா ப்ரணிபத்ய பவாய ச உவாச ஸத்வரம் ப்ரஹ்மா முநீந்தாருவநாலயாந்

எழுந்து, கைகள் கூப்பி, பவனை வணங்கி, பிரம்மா விரைவாக தாரு வனத்தில் வாழும் முனிவர்களிடம் பேசினார்.

திக் யுஷ்மாந் ப்ராப்தநிதநாந் மஹாநிதிம் அநுத்தமம் வ்ரு'தாக்ரு'தம் யதோ விப்ரா யுஷ்மாபிர் பாக்யவர்ஜிதைஃ

நீங்கள் எல்லாம் உன்னதமான செல்வத்தை இழந்து வீணாக வாழ்ந்தீர்கள்; அதனால், அதிர்ஷ்டம் இல்லாத பிராமணர்களே, உங்கள் செயல் பயனற்றது.

யஸ்து தாருவநே தஸ்மிம்ல் லிங்கீ த்ரு'ஷ்டோ ऽப்யலிங்கிபிஃ யுஷ்மாபிர் விக்ரு'தாகாரஃ ஸ ஏவ பரமேஶ்வரஃ

தாரு வனத்தில் நீங்கள் பார்த்த லிங்கம் கொண்டவர், உங்கள் கண்களுக்கு வித்தியாசமாகத் தோன்றினாலும், அவர் தான் பரமேஸ்வரன்.

க்ரு'ஹஸ்தைஶ் ச ந நிந்த்யாஸ்து ஸதா ஹ்யதிதயோ த்விஜாஃ விரூபாஶ் ச ஸுரூபாஶ் ச மலிநாஶ்சாப்யபண்டிதாஃ

கிருஹஸ்தர்கள் எப்போதும் விருந்தினர்களை அவமதிக்கக் கூடாது, ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே; அவர்கள் விகாரமாக இருந்தாலும், அழகாக இருந்தாலும், அழுக்காக இருந்தாலும், அறிவில்லாதவர்களாக இருந்தாலும் கூட.

ஸுதர்ஶநேந முநிநா காலம்ரு'த்யுரபி ஸ்வயம் புரா பூமௌ த்விஜாக்ர்யேண ஜிதோ ஹ்யதிதிபூஜயா

முனிவர் சுதர்சனன், விருந்தினரைப் போற்றுவதால், காலமும் மரணமும் கூட பூமியில் ஒருமுறை வெல்லப்பட்டன.

அந்யதா நாஸ்தி ஸம்தர்தும் க்ரு'ஹஸ்தைஶ் ச த்விஜோத்தமைஃ த்யக்த்வா சாதிதிபூஜாம் தாம் ஆத்மநோ புவி ஶோதநம்

விருந்தினரைப் போற்றுவதை விட்டுவிட்டால், கிருஹஸ்தர்களும் சிறந்த பிராமணர்களும் இந்த உலகில் தங்களைத் தூய்மைப்படுத்த முடியாது.

க்ரு'ஹஸ்தோ ऽபி புரா ஜேதும் ஸுதர்ஶந இதி ஶ்ருதஃ ப்ரதிஜ்ஞாமகரோஜ்ஜாயாம் பார்யாமாஹ பதிவ்ரதாம்

கிருஹஸ்தராக இருந்தபோதும், சுதர்சனன் ஒருகாலையில் ஜயா என்ற இடத்தில் தன் கணவனுக்குப் பற்றுள்ள மனைவியிடம் ஒரு உறுதியை எடுத்ததாகக் கேள்விப்பட்டோம்.

ஸுவ்ரதே ஸுப்ரு ஸுபகே ஶ்ரு'ணு ஸர்வம் ப்ரயத்நதஃ த்வயா வை நாவமந்தவ்யா க்ரு'ஹே ஹ்யதிதயஃ ஸதா

நல்லொழுக்கமுள்ளவளே, அழகான புருவமுள்ளவளே, அதிர்ஷ்டசாலியே, என் சொற்களை கவனமாக கேள். வீட்டில் வருகை தரும் விருந்தினர்களை எப்போதும் சிறிதும் அவமதிக்கக் கூடாது.

ஸர்வ ஏவ ஸ்வயம் ஸாக்ஷாத் அதிதிர்யத்பிநாகத்ரு'க் தஸ்மாததிதயே தத்த்வா ஆத்மாநமபி பூஜய

எல்லா விருந்தினர்களும் உண்மையில் பிணாகம் ஏந்தும் இறைவனே. அதனால், விருந்தினருக்கு எல்லாவற்றையும் அளித்து, அவரை உன்னையே போல் மதிக்க வேண்டும்.

ஏவமுக்த்வாத ஸம்தப்தா விவஶா ஸா பதிவ்ரதா பதிமாஹ ருதந்தீ ச கிமுக்தம் பவதா ப்ரபோ

இவ்வாறு கூறியவுடன், அந்த நல்லொழுக்கமுள்ள மனைவி துக்கத்தால் கலங்கி, தன்னால் எதுவும் செய்ய முடியாமல் கணவரிடம் அழுதபடி, 'ஓ பிரபு, நீ என்ன சொன்னாய்?' என்று கேட்டாள்.

தஸ்யாஸ்தத்வசநம் ஶ்ருத்வா புநஃ ப்ராஹ ஸுதர்ஶநஃ தேயம் ஸர்வம் ஶிவாயார்யே ஶிவ ஏவாதிதிஃ ஸ்வயம்

அவளது வார்த்தைகளை கேட்ட சுதர்சனன் மீண்டும் கூறினான்: 'அருமைமிகும் பெண்ணே, எல்லாவற்றையும் சிவனுக்காக வழங்க வேண்டும்; ஏனெனில் சிவனே விருந்தினராக வந்திருக்கிறார்.'

தஸ்மாத்ஸர்வே பூஜநீயாஃ ஸர்வே ऽப்யதிதயஃ ஸதா ஏவமுக்தா ததா பர்த்ரா பார்யா தஸ்ய பதிவ்ரதா

அதனால், எல்லா விருந்தினர்களும் எப்போதும் மதிக்கப்பட வேண்டும். கணவரால் இவ்வாறு போதிக்கப்பட்ட அந்த நல்லொழுக்கமுள்ள மனைவி...

ஶேஷாமிவாஜ்ஞாமாதாய மூர்த்நா ஸா ப்ராசரத்ததா பரீக்ஷிதும் ததா ஶ்ரத்தாம் தயோஃ ஸாக்ஷாத் த்விஜோத்தமாஃ

அவள் கணவரின் கட்டளையை புனிதப் பாகம் போல் தலைகுனிந்து ஏற்று, அதன்படி நடந்தாள். அவர்களின் பக்தியை நேரடியாகப் பரிசோதிக்கவே அவள் இவ்வாறு செய்தாள், சிறந்த பிராமணரே.

தர்மோ த்விஜோத்தமோ பூத்வா ஜகாமாத முநேர்க்ரு'ஹம் தம் த்ரு'ஷ்ட்வா சார்சயாமாஸ ஸார்க்யாத்யைரநகா த்விஜம்

தர்மம் ஒரு சிறந்த பிராமணராக மாறி, முனிவரின் வீட்டிற்குச் சென்றான். அவனைப் பார்த்த அந்த பாவமில்லா மனைவி, பாதம் கழுவும் நீர் முதலியவற்றால் பிராமணனை மரியாதையுடன் வரவேற்றாள்.

ஸம்பூஜிதஸ்தயா தாம் து ப்ராஹ தர்மோ த்விஜஃ ஸ்வயம் பத்ரே குதஃ பதிர்தீமாம்ஸ் தவ பர்தா ஸுதர்ஶநஃ

அவளால் முறையாகப் போற்றப்பட்ட தர்மம், அந்த பிராமணன் சொன்னான்: 'அழகானவளே, உன் புத்திசாலியான கணவர் சுதர்சனன் எங்கே?'

அந்நாத்யைரலமத்யார்யே ஸ்வம் தாதுமிஹ சார்ஹஸி ஸா ச லஜ்ஜாவ்ரு'தா நாரீ ஸ்மரந்தீ கதிதம் புரா

உணவு, பானம் ஆகியவை போதுமான அளவில் வழங்கப்பட்டுள்ளன, அருமைமிகும் பெண்ணே, இங்கே நீ உன்னைத் தானமாக வழங்க வேண்டும். ஆனால் அந்த பெண், வெட்கத்தால் மூடப்பட்டவளாக, முன்பு கூறியதை நினைத்தாள்.

பர்த்ரா ந்யமீலயந்நேத்ரே சசால ச பதிவ்ரதா கிம்சேத்யாஹ புநஸ்தம் வை தர்மே சக்ரே ச ஸா மதிம்

கணவரால் கண்கள் கீழே நோக்க வைத்த அந்த நல்லொழுக்கமுள்ள மனைவி நடுங்கினாள். என்ன செய்ய வேண்டும் என்று யோசித்து, தர்மத்தை நினைத்து, மீண்டும் அவனை நோக்கி பேசினாள்.

நிவேதிதும் கிலாத்மாநம் தஸ்மை பத்யுரிஹாஜ்ஞயா ஏதஸ்மிந்நந்தரே பர்தா தஸ்யா நார்யாஃ ஸுதர்ஶநஃ

கணவரின் கட்டளையின்படி, அவள் தன்னை அவனிடம் அர்ப்பணிக்க எண்ணினாள். அந்த நேரத்தில், அவளது கணவர் சுதர்சனன்...

க்ரு'ஹத்வாரம் கதோ தீமாம்ஸ் தாமுவாச மஹாமுநிஃ ஏஹ்யேஹி க்வ கதா பத்ரே தமுவாசாதிதிஃ ஸ்வயம்

அந்த பெரிய முனிவர் சுதர்சனன், வீட்டின் வாசலில் வந்து, 'வா, வா, அருமைமிகும் பெண்ணே, நீ எங்கே சென்றாய்?' என்று அழைத்தான். அப்போது விருந்தினர் தானாகவே அவனை நோக்கி பேசினான்.