லிங்கபுராணம்

மந்தஸ்மிதம் ச பகவாந் ஸ்த்ரீணாம் மநஸிஜோத்பவம் ப்ரூவிலாஸம் ச காநம் ச சகாராதீவ ஸும்தரஃ

அழகிய இறைவன், மென்மையான புன்னகையுடன், பெண்களின் மனதில் காமதேவன் எழுப்பும் கண் அசைவும், பாடலும் மிக அழகாகக் காட்டினார்.

ஸம்ப்ரோக்ஷ்ய நாரீவ்ரு'ந்தம் வை முஹுர்முஹுரநங்கஹா அநங்கவ்ரு'த்திம் அகரோத் அதீவ மதுராக்ரு'திஃ

அவனது மிக இனிமையான உருவத்தால், ஆசையை அழிப்பவன், அந்த பெண்கள் கூட்டத்தை மீண்டும் மீண்டும் தெளித்து, அவர்களின் ஆசையை மிகவும் அதிகரித்தான்.

வநே தம் புருஷம் த்ரு'ஷ்ட்வா விக்ரு'தம் நீலலோஹிதம் ஸ்த்ரியஃ பதிவ்ரதாஶ்சாபி தமேவாந்வயுராதராத்

அந்த காட்டில், வித்தியாசமான நீலம் சிவப்பு நிறத்தில் இருந்த அந்த மனிதனைப் பார்த்ததும், கணவர்களுக்கு உண்மையாக இருந்த பெண்கள்கூட, அவனை மரியாதையுடன் பின்தொடர்ந்தார்கள்.

வநோடஜத்வாரகதாஶ் ச நார்யோ விஸ்ரஸ்தவஸ்த்ராபரணா விசேஷ்டாஃ லப்த்வா ஸ்மிதம் தஸ்ய முகாரவிந்தாத் த்ருமாலயஸ்தாஸ் தம் அதாந்வயுஸ்தாஃ

காட்டிலுள்ள குடிசை வாசலில் நின்ற பெண்கள், உடைவும் ஆபரணமும் சிதறி, கலங்கியவாறு நடந்தார்கள்; அவன் முகத்தில் இருந்து ஒரு புன்னகை பெற்றதும், மரங்களுக்குள் வாழ்ந்த அந்த பெண்கள் அவனைப் பின்தொடர்ந்தார்கள்.

த்ரு'ஷ்ட்வா காஶ்சித்பவம் நார்யோ மதகூர்ணிதலோசநாஃ விலாஸபாஹ்யாஸ்தாஶ்சாபி ப்ரூவிலாஸம் ப்ரசக்ரிரே

சில பெண்கள், பவனைப் பார்த்ததும், மதத்தில் கண்கள் சுழன்று, வெளிப்படையான ஒழுக்கத்தை மறந்து, கண்களால் சைகை செய்தார்கள்.

அத த்ரு'ஷ்ட்வாபரா நார்யஃ கிம்சித் ப்ரஹஸிதாநநாஃ கிம்சித் விஸ்ரஸ்தவஸநாஃ ஸ்ரஸ்தகாஞ்சீகுணா ஜகுஃ

பிற பெண்கள் அவனைப் பார்த்ததும், சிறிது சிரித்தனர்; சிலரது முகம் பிரகாசமாக, சிலரது உடை சற்றே சிதறி, இடுப்பு கயிறு தளர்ந்து, அவர்கள் பாட ஆரம்பித்தார்கள்.

காஶ்சித்ததா தம் விபிநே து த்ரு'ஷ்ட்வா விப்ராங்கநாஃ ஸ்ரஸ்தநவாம்ஶுகம் வா ஸ்வாந்ஸ்வாந்விசித்ராந் வலயாந்ப்ரவித்ய மதாந்விதா பந்துஜநாம்ஶ் ச ஜக்முஃ

அந்த நேரத்தில், சில பிராமண பெண்கள், காட்டில் அவனைப் பார்த்ததும், புதிய பட்டு உடை தளர்ந்து, பலவகை வளையல்களை மகிழ்ச்சியில் கழற்றி, தங்கள் உறவினர்களிடம் சென்றார்கள்.

காசித்ததா தம் ந விவேத த்ரு'ஷ்ட்வா விவாஸநா ஸ்ரஸ்தமஹாம்ஶுகா ச ஶாகாவிசித்ராந் விடபாந்ப்ரஸித்தாந் மதாந்விதா பந்துஜநாம்ஸ்ததாந்யாஃ

அந்த நேரத்தில், ஒரு பெண் அவனைப் பார்த்தும், அவனை அறியவில்லை; அவளது உடையும் பெரிய ஆடையும் கீழே விழுந்து, மயக்கத்தில், புகழ்பெற்ற கிளைகளும் மரங்களும் இருக்கும் இடத்திற்கும், மற்ற உறவினர்களும் சென்றார்கள்.

காஶ்சிஜ்ஜகுஸ்தம் நந்ரு'துர் நிபேதுஶ் ச தராதலே நிஷேதுர்கஜவச்சாந்யா ப்ரோவாச த்விஜபுங்கவாஃ

சிலர் அவனை நோக்கி பாடினார்கள், சிலர் நடனமாடினார்கள், சிலர் தரையில் விழுந்தார்கள்; மற்றவர்கள் யானையைப் போல அமர்ந்தனர், சிலர் சிறந்த பிராமணரிடம் பேசினார்கள்.

அந்யோந்யம் ஸஸ்மிதம் ப்ரேக்ஷ்ய சாலிலிங்குஃ ஸமந்ததஃ நிருத்ய மார்கம் ருத்ரஸ்ய நைபுணாநி ப்ரசக்ரிரே

அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் புன்னகையுடன் பார்த்து, சுற்றிலும் கட்டிப்பிடித்து, ருத்ரனின் வழியைத் தடுத்து, தங்கள் திறமைகளை காட்டினார்கள்.

கோ பவாநிதி சாஹுஸ்தம் ஆஸ்யதாமிதி சாபராஃ குத்ரேத்யத ப்ரஸீதேதி ஜஜல்புஃ ப்ரீதமாநஸாஃ

சிலர் அவனை நோக்கி, 'நீ யார்?' என்று கேட்டனர்; மற்றவர்கள், 'இங்கே அமருங்கள்' என்றனர். பிறகு, மகிழ்ச்சியுடன், 'நீங்கள் எங்கிருந்து வந்தீர்கள்? தயவு செய்து அருள் செய்யுங்கள்' என்று கேட்டனர்.

விபரீதா நிபேதுர்வை விஸ்ரஸ்தாம்ஶுகமூர்தஜாஃ பதிவ்ரதாஃ பதீநாம் து ஸம்நிதௌ பவமாயயா

சில பெண்கள், முடியும் உடையும் சிதறி, குழப்பத்தில் விழுந்தார்கள்; கணவர்களுடன் இருந்த உண்மையான பெண்கள்கூட பவனின் மாயையால் அப்படியே ஆனார்கள்.

த்ரு'ஷ்ட்வா ஶ்ருத்வா பவஸ்தாஸாம் சேஷ்டாவாக்யாநி சாவ்யயஃ ஶுபம் வாப்யஶுபம் வாபி நோக்தவாந்பரமேஶ்வரஃ

அந்த பெண்கள் செய்த செயல்களையும், அவர்கள் சொன்ன வார்த்தைகளையும் பார்த்து கேட்டும், அழியாத பரமேஸ்வரன், நல்லதோ கெட்டதோ எதையும் பேசவில்லை.

த்ரு'ஷ்ட்வா நாரீகுலம் விப்ராஸ் ததாபூதம் ச ஶங்கரம் அதீவ பருஷம் வாக்யம் ஜஜல்புஸ்தே முநீஶ்வராஃ

பிராமணர்கள், அந்த பெண்கள் கூட்டத்தையும், அந்த நிலையில் இருந்த சங்கரனையும் பார்த்து, மிகக் கடுமையான வார்த்தைகளை அந்த முனிவர்கள் பேசினார்கள்.

தபாம்ஸி தேஷாம் ஸர்வேஷாம் ப்ரத்யாஹந்யந்த ஶங்கரே யதாதித்யப்ரகாஶேந தாரகா நபஸி ஸ்திதாஃ

அந்த சங்கரனால், அவர்களின் தவங்கள் அனைத்தும் அழிந்தன; அது வானில் இருக்கும் நட்சத்திரங்களை, சூரியனின் ஒளி போல் அழித்தது.

ஶ்ரூயதே ரு'ஷிஶாபேந ப்ரஹ்மணஸ்து மஹாத்மநஃ ஸம்ரு'த்தஶ்ரேயஸாம் யோநிர் யஜ்ஞா வை நாஶமாப்தவாந்

ஒரு முனிவரின் சாபத்தால், மகான் பிரம்மாவுக்கே, வளமான யாகங்கள் அழிந்தன என்று கேட்கப்படுகிறது.

ப்ரு'கோர் அபி ச ஶாபேந விஷ்ணுஃ பரமவீர்யவாந் ப்ராதுர்பாவாந்தஶ ப்ராப்தோ துஃகிதஶ் ச ஸதா க்ரு'தஃ

பிருகு முனிவரின் சாபத்தால், மிக வலிமைமிக்க விஷ்ணு, பத்து பிறவிகள் எடுத்து, எப்போதும் துயரத்தில் இருந்தார்.

இந்த்ரஸ்யாபி ச தர்மஜ்ஞ சிந்நம் ஸவ்ரு'ஷணம் புரா ரு'ஷிணா கௌதமேநோர்வ்யாம் க்ருத்தேந விநிபாதிதம்

தர்மத்தை அறிந்த இந்திரனுக்கே, முனிவர் கவுதமன் கோபத்தில், அவரது வृषணத்தை வெட்டி பூமியில் வீசினார்.

கர்பவாஸோ வஸூநாம் ச ஶாபேந விஹிதஸ் ததா ரு'ஷீணாம் சைவ ஶாபேந நஹுஷஃ ஸர்பதாம் கதஃ

முனிவர்களின் சாபத்தால், வசுக்கள் கருவில் வாழ வேண்டியதாகவும், முனிவர்களின் சாபத்தால், நஹுஷன் பாம்பாக மாறினான் என்றும் கூறப்படுகிறது.

க்ஷீரோதஶ் ச ஸமுத்ரோ ऽஸௌ நிவாஸஃ ஸர்வதா ஹரேஃ த்விதீயஶ்சாம்ரு'தாதாரோ ஹ்ய் அபேயோ ப்ராஹ்மணைஃ க்ரு'தஃ

பால்கடல் என்றும் ஹரியின் உறைவிடம் ஆகும்; இரண்டாவது, அமுதம் கொண்ட கடல், பிராமணர்கள் அனுமதிக்கப்படாதது.

அவிமுக்தேஶ்வரம் ப்ராப்ய வாராணஸ்யாம் ஜநார்தநஃ க்ஷீரேண சாபிஷிச்யேஶம் தேவதேவம் த்ரியம்பகம்

வராணாசியில் அவிமுக்தேஸ்வரரை அடைந்த ஜனார்த்தனன், தேவாதி தேவனாகிய திரியம்பகனை பாலும் கொண்டு அபிஷேகம் செய்தான்.

ஶ்ரத்தயா பரயா யுக்தோ தேஹாஶ்லேஷாம்ரு'தேந வை நிஷிக்தேந ஸ்வயம் தேவஃ க்ஷீரேண மதுஸூதநஃ

மிகுந்த பக்தியுடன், உடல் சேர்க்கையின் அமுதத்தைப் பயன்படுத்தி, மது சூதனன் தானே இறைவனை பாலும் கொண்டு அபிஷேகம் செய்தான்.

ஸேசயித்வாத பகவாந் ப்ரஹ்மணா முநிபிஃ ஸமம் க்ஷீரோதம் பூர்வவச்சக்ரே நிவாஸம் சாத்மநஃ ப்ரபுஃ

பின்னர், பகவான் பிரம்மாவும் முனிவர்களும் சேர்ந்து பாலை ஊற்றி, முன்புபோல் பால்கடலைத் தன் உறைவிடமாக ஆக்கியான்.

தர்மஶ்சைவ ததா ஶப்தோ மாண்டவ்யேந மஹாத்மநா வ்ரு'ஷ்ணயஶ்சைவ க்ரு'ஷ்ணேந துர்வாஸாத்யைர்மஹாத்மபிஃ

தர்மன் மகாத்மாவான மாண்டவ்யனால் சாபமடைந்தான்; வ்ருஷ்ணிகள் கிருஷ்ணனாலும், துர்வாசாதி பெரிய முனிவர்களாலும் சாபமடைந்தார்கள்.

ராகவஃ ஸாநுஜஶ் சாபி துர்வாஸேந மஹாத்மநா ஶ்ரீவத்ஸஶ் ச முநேஃ பாத பதநாத்தஸ்ய தீமதஃ

ராகவன் தன் சகோதரர்களுடன் மகாத்மா துர்வாசனால் சாபமடைந்தான்; ஞானி முனிவரின் பாதத்தில் விழுந்ததால் ஸ்ரீவத்ஸனும் சாபமடைந்தான்.

ஏதே சாந்யே ச பஹவோ விப்ராணாம் வஶமாகதாஃ வர்ஜயித்வா விரூபாக்ஷம் தேவதேவமுமாபதிம்

இவர்கள் மற்றும் பலரும் பிராமணர்களின் கட்டுப்பாட்டிற்கு வந்தார்கள்; உமாபதியும், தேவாதி தேவனும், விரூபாக்ஷனும் மட்டும் விதிவிலக்காக இருந்தார்கள்.

ஏவம் ஹி மோஹிதாஸ்தேந நாவபுத்யந்த ஶங்கரம் அத்யுக்ரவசநம் ப்ரோசுஶ் சோக்ரோ ऽப்யந்தரதீயத

அவர் காரணமாக அவர்கள் மயக்கமடைந்து சங்கரனை அறியவில்லை; மிகவும் கடுமையான வார்த்தைகள் பேசினர்; அவர் கோபத்துடன் இருந்தும் மறைந்துவிட்டார்.

தே ऽபி தாருவநாத்தஸ்மாத் ப்ராதஃ ஸம்விக்நமாநஸாஃ பிதாமஹம் மஹாத்மாநம் ஆஸீநம் பரமாஸநே

அந்த முனிவர்கள், மனம் கலங்கியவர்களாக, காலையில் தாரு வனத்தை விட்டு புறப்பட்டு, உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்த மகாத்மா பிதாமகரை அடைந்தார்கள்.

கத்வா விஜ்ஞாபயாமாஸுஃ ப்ரவ்ரு'த்தமகிலம் விபோஃ ஶுபே தாருவநே தஸ்மிந் முநயஃ க்ஷீணசேதஸஃ

அங்கு சென்று, மனம் சோர்ந்த முனிவர்கள், அந்த புனிதமான தாரு வனத்தில் நடந்த அனைத்தையும் இறைவனிடம் தெரிவித்தார்கள்.