லிங்கபுராணம்

ததோ பஹுவிதம் ப்ரோக்தம் சிந்த்யம் தத்ராஸ்தி சேத்யதஃ சிந்தகஸ்ய ததஶ்சிந்தா அந்யதா நோபபத்யதே

அங்கு தியானிக்க வேண்டியவை பலவாறு கூறப்பட்டுள்ளன; தியானிப்பவர் எதை நினைக்கிறாரோ அதன்படி தியானம் உருவாகும், வேறு விதமாக அல்ல.

தஸ்மாத்த்யேயம் ததா த்யாநம் யஜமாநஃ ப்ரயோஜநம் ஸ்மரேத்தந்நாந்யதா ஜாது புத்யதே புருஷஸ்ய ஹ

ஆகவே, யஜமானன் தியானம் செய்து, தன் குறிக்கோளை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்; இல்லையெனில் மனிதனுக்கு உண்மை அறிவு ஏற்படாது.

புரே ஶேதே புரம் தேஹம் தஸ்மாத்புருஷ உச்யதே யாஜ்யம் யஜ்ஞேந யஜதே யஜமாநஸ்து ஸ ஸ்ம்ரு'தஃ

உடல் எனும் நகரத்தில் வாழ்வதால் அவர் புருஷன் எனப்படுகிறார்; யஜமானன் யாகத்தில் வழிபடப்படுபவரை வழிபடுகிறார், அதனால் அவர் அப்படியே நினைவில் வைக்கப்படுகிறார்.

த்யேயோ மஹேஶ்வரோ த்யாநம் சிந்தநம் நிர்வ்ரு'திஃ பலம் ப்ரதாநபுருஷேஶாநம் யாதாதத்யம் ப்ரபத்யதே

மகேஸ்வரனை தியானிக்க வேண்டும்; தியானம் என்பது சிந்தனை, அதன் பலன் விடுதலை. பிரதானன், புருஷன் ஆகியோரின் இயல்பை உணர முடியும்.

இஹ ஷட்விம்ஶகோ த்யேயோ த்யாதா வை பஞ்சவிம்ஶகஃ சதுர்விம்ஶகம் அவ்யக்தம் மஹதாத்யாஸ்து ஸப்த ச

இங்கு இருபத்து ஆறாவது தியானிக்கப்பட வேண்டியவர்; தியானிப்பவர் இருபத்து ஐந்தாவது; வெளிப்படாதது இருபத்து நான்காவது; மகத் முதலான ஏழும் அதற்கு மேல்.

மஹாம்ஸ் ததா த்வஹங்காரம் தந்மாத்ரம் பஞ்சகம் புநஃ கர்மேந்த்ரியாணி பஞ்சைவ ததா புத்தீந்த்ரியாணி ச

மகா தத்துவம், அதன் பின் அகங்காரம், ஐந்து சூட்சுமப் பொருட்கள், ஐந்து செயற்கருவிகள், அதுபோல் ஐந்து அறிவுக்கருவிகள் ஆகியவை உள்ளன.

மநஶ் ச பஞ்ச பூதாநி ஶிவஃ ஷட்விம்ஶகஸ்ததஃ ஸ ஏவ பர்தா கர்தா ச விதேரபி மஹேஶ்வரஃ

மனமும் ஐந்து புவிகளும் சேர்ந்து, இவ்வாறு சிவன் இருபத்தாறு ஆகிறார். அவரே எல்லாவற்றையும் போஷிப்பவர், படைப்பவர், பிரமனுக்கும் மேலான பரம ஈசுவரன்.

ஹிரண்யகர்பம் ருத்ரோ ऽஸௌ ஜநயாமாஸ ஶங்கரஃ விஶ்வாதிகஶ் ச விஶ்வாத்மா விஶ்வரூப இதி ஸ்ம்ரு'தஃ

சங்கரன், அந்த ருத்ரன், ஹிரண்யகர்பனை உருவாக்கினார். அவர் உலகை மீறியவர், உலகின் ஆத்மா, எல்லாவற்றிலும் தோன்றும் ரூபம் என்று நினைவுகூரப்படுகிறார்.

விநா யதா ஹி பிதரம் மாதரம் தநயாஸ்த்விஹ ந ஜாயந்தே ததா ஸோமம் விநா நாஸ்தி ஜகத்த்ரயம்

எப்படி தந்தையும் தாயும் இல்லாமல் பிள்ளைகள் பிறக்க முடியாதோ, அதுபோல் சோமன் இல்லாமல் மூன்று உலகங்களும் இருக்க முடியாது.

கர்தா யதி மஹாதேவஃ பரமாத்மா மஹேஶ்வரஃ ததா காரயிதா சைவ குர்வதோ ऽல்பாத்மநஸ் ததா

பெருமாளும், பரமாத்மாவும், மகேசுவரனும் செய்பவராக இருந்தால், குறைந்த ஆத்மாக்கள் செய்கிறார்களெனில் அவர்களுக்கும் காரணம் அவரே.

நித்யோ விஶுத்தோ புத்தஶ் ச நிஷ்கலஃ பரமேஶ்வரஃ த்வயோக்தோ முக்திதஃ கிம் வா நிஷ்கலஶ்சேத்கரோதி கிம்

நித்தியன், தூயவன், விழிப்பானவன், பகுதியற்றவன் பரமேசுவரன். நீர் அவர் முக்தி தருவார் என்றீர்; பகுதியற்றவராயின் அவர் என்ன செய்கிறார்?

காலஃ கரோதி ஸகலம் காலம் கலயதே ஸதா நிஷ்கலம் ச மநஃ ஸர்வம் மந்யதே ஸோ ऽபி நிஷ்கலஃ

காலம் எல்லாவற்றையும் உருவாக்குகிறது; காலம் எப்போதும் காலத்தை அளக்கிறது. மனம் எல்லாவற்றையும், பகுதியற்றதையும் கூட நினைக்கிறது; அதுவும் பகுதியற்றதே.

கர்மணா தஸ்ய சைவேஹ ஜகத்ஸர்வம் ப்ரதிஷ்டிதம் கிமத்ர தேவதேவஸ்ய மூர்த்யஷ்டகமிதம் ஜகத்

அவரது செயலில் இந்த உலகம் முழுவதும் நிலைபெற்றுள்ளது. அப்பொழுது, தேவாதி தேவனின் இந்த எட்டுவகை ரூபம் என்ன?

விநாகாஶம் ஜகந்நைவ விநா க்ஷ்மாம் வாயுநா விநா தேஜஸா வாரிணா சைவ யஜமாநம் ததா விநா

ஆகாயம் இல்லாமல் உலகம் இல்லை; பூமி இல்லாமல், காற்று இல்லாமல், தீ இல்லாமல், நீர் இல்லாமல், யஜமானன் இல்லாமல் உலகம் இல்லை.

பாநுநா ஶஶிநா லோகஸ் தஸ்யைதாஸ்தநவஃ ப்ரபோஃ விசாரதஸ்து ருத்ரஸ்ய ஸ்தூலமேதச்சராசரம்

சூரியனும் சந்திரனும் இல்லாமல் உலகம் இல்லை. இவை எல்லாம் பிரபுவின் ரூபங்கள்; இவ்வாறு எண்ணினால், இயங்கும், இயங்காத அனைத்தும் ருத்ரனின் நிலைமையான ரூபம்.

ஸூக்ஷ்மம் வதந்தி ரு'ஷயோ யந்ந வாச்யம் த்விஜோத்தமாஃ யதோ வாசோ நிவர்தந்தே அப்ராப்ய மநஸா ஸஹ

ருஷிகள் கூறும் சூட்சுமம் சொல்ல முடியாதது, சிறந்த பிராமணரே; அங்கு வார்த்தைகளும் மனமும் சேர்ந்து சென்றும் அடைய முடியாமல் திரும்பிவிடுகின்றன.

ஆநந்தம் ப்ரஹ்மணோ வித்வாந் ந பிபேதி குதஶ்சந ந பேதவ்யம் ததா தஸ்மாஜ் ஜ்ஞாத்வாநந்தம் பிநாகிநஃ

பிரம்மத்தின் ஆனந்தத்தை அறிந்தவன் எங்கும் எதையும் பயப்படமாட்டான்; அதனால், பினாகியின் ஆனந்தத்தை அறிந்தபின் பயப்பட வேண்டியது எதுவும் இல்லை.

விபூதயஶ் ச ருத்ரஸ்ய மத்வா ஸர்வத்ர பாவதஃ ஸர்வம் ருத்ர இதி ப்ராஹுர் முநயஸ்தத்த்வதர்ஶிநஃ

ருத்ரனின் வெளிப்பாடுகளை எங்கும் உணர்ந்து, உண்மை அறிந்த முனிவர்கள், 'எல்லாமே ருத்ரன்' என்று அறிவுறுத்துகின்றனர்.

நமஸ்காரேண ஸததம் கௌரவாத்பரமேஷ்டிநஃ ஸர்வம் து கல்விதம் ப்ரஹ்ம ஸர்வோ வை ருத்ர ஈஶ்வரஃ

பரமேஷ்வரனை எப்போதும் மரியாதையுடன் வணங்கினால், இந்த எல்லாமும் பிரம்மம்; எல்லாமே ருத்ரன், ஈசுவரன்.

புருஷோ வை மஹாதேவோ மஹேஶாநஃ பரஃ ஶிவஃ ஏவம் விபுர்விநிர்திஷ்டோ த்யாநம் தத்ரைவ சிந்தநம்

புருஷன் என்பவர் மகாதேவன், மகேசன், பரம சிவன். இவ்வாறு அவர் எல்லாவற்றிலும் நிறைந்தவர் என்று கூறப்படுகிறது; அவரைத் தியானிப்பதே தியானம்.

சதுர்வ்யூஹேண மார்கேண விசார்யாலோக்ய ஸுவ்ரத ஸம்ஸாரஹேதுஃ ஸம்ஸாரோ மோக்ஷஹேதுஶ் ச நிர்வ்ரு'திஃ

நான்கு வகை வழிகளால் ஆராய்ந்து பார்த்தால், சம்சாரம் என்பது பிறவி காரணம், முத்தி என்பது விடுதலையின் காரணம் என்று தெரிகிறது.

சதுர்வ்யூஹஃ ஸமாக்யாதஶ் சிந்தகஸ்யேஹ யோகிநஃ சிந்தா பஹுவிதா க்யாதா ஸைகத்ர பரமேஷ்டிநா

நான்கு வகை பிரிவுகள் தியானிக்கும் யோகிக்கு இங்கு கூறப்பட்டுள்ளன; பலவகை தியானங்கள் அறியப்பட்டாலும், எல்லாம் பரமேஷ்வரனில் ஒன்றாகும்.

ஸுநிஷ்டேத்யத்ர கதிதா ருத்ரம் ரௌத்ரீ ந ஸம்ஶயஃ ஐந்த்ரீ சேந்த்ரே ததா ஸௌம்யா ஸோமே நாராயணே ததா

இங்கு உறுதியாகக் கூறப்பட்டது: ருத்ரன் ரௌத்ரியிலும், இந்த்ரன் இந்திரியிலும், சோமன் சௌம்யையிலும், நாராயணன் நாராயணியிலும் உள்ளார் என்று சந்தேகமில்லை.

ஸூர்யே வஹ்நௌ ச ஸர்வேஷாம் ஸர்வத்ரைவம் விசாரதஃ ஸைவாஹம் ஸோ ऽஹமித்யேவம் த்விதா ஸம்ஸ்தாப்ய பாவதஃ

சூரியனிலும், அக்னியிலும், எல்லா இடங்களிலும் உள்ள அனைத்தையும் ஆராய்ந்து, 'அவள் நானே, நானே அவன்' என்று இருவகையாக மனதில் உறுதி செய்ய வேண்டும்.

பக்தோ ऽஸௌ நாஸ்தி யஸ்தஸ்மாச் சிந்தா ப்ராஹ்மீ ந ஸம்ஶயஃ ஏவம் ப்ரஹ்மமயம் த்யாயேத் பூர்வம் விப்ர சராசரம்

இவ்வாறு எண்ணம் இல்லாதவர் பக்தர் அல்லர்; அவர்களின் தியானம் பரமத்துவம் அடையாது என்பது சந்தேகம் இல்லை. ஆகவே, முன்பே, பிராமணா, எல்லா உயிரும் உயிரற்றதும் பரமத்துவம் நிறைந்ததாக தியானிக்க வேண்டும்.

சராசரவிபாகம் ச த்யஜேதபிமதம் ஸ்மரந் த்யாஜ்யம் க்ராஹ்யம் அலப்யம் ச க்ரு'த்யம் சாக்ரு'த்யமேவ ச

நடமாடும், நிலைத்திருக்கும் என இரண்டாகப் பிரிப்பதை விட்டு, பிடிப்பு, வெறுப்பு, கிடைக்கும், கிடைக்காதது, செய்யவேண்டியது, செய்யக்கூடாதது என்று நினைப்பதை எல்லாம் மனதில் விட்டு விட வேண்டும்.

யஸ்ய நாஸ்தி ஸுத்ரு'ப்தஸ்ய தஸ்ய ப்ராஹ்மீ ந சாந்யதா ஆப்யந்தரம் ஸமாக்யாதம் ஏவமப்யர்சநம் க்ரமாத்

முழுமையாக திருப்தி இல்லாதவர்க்கு பரமத்துவ நிலை கிடையாது; வேறு விதமாக இல்லை. இப்படியே உள்ளார்ந்த பூஜை எவ்வாறு செய்ய வேண்டும் என்பதும் கூறப்பட்டது.

ஆப்யந்தரார்சகாஃ பூஜ்யா நமஸ்காராதிபிஸ் ததா விரூபா விக்ரு'தாஶ்சாபி ந நிந்த்யா ப்ரஹ்மவாதிநஃ

உள்ளார்ந்த பூஜை செய்வோரை வணக்கம் முதலியவற்றால் மதிக்க வேண்டும்; அவர்கள் உருவத்தில் குறை இருந்தாலும், பரமத்தை உரைக்கும் அவர்களை பழிக்கக் கூடாது.

ஆப்யந்தரார்சகாஃ ஸர்வே ந பரீக்ஷ்யா விஜாநதா நிந்தகா ஏவ துஃகார்தா பவிஷ்யந்த்யல்பசேதஸஃ

உள்ளார்ந்த பூஜை செய்வோரை அறிவுள்ளோர் விசாரிக்க வேண்டாம்; அவர்களை பழிப்பவர்கள் குறைந்த அறிவுடையவர்கள், அவர்கள் துன்பம் அனுபவிப்பார்கள்.