லிங்கபுராணம்

ஆகாஶேநாவ்ரு'தோ வாயுர் அஹம்காரேண ஶப்தஜஃ மஹதா ஶப்தஹேதுர்வை ப்ரதாநேநாவ்ரு'தஃ ஸ்வயம்

காற்றை ஆகாயம் மூடியுள்ளது; ஒலி அஹங்காரத்திலிருந்து தோன்றுகிறது; ஒலிக்கு காரணமான மகத்தும், அதுவும் முதன்மை பொருளால் மூடப்பட்டுள்ளது.

ஸப்தாண்டாவரணாந்யாஹுஸ் தஸ்யாத்மா கமலாஸநஃ கோடிகோடியுதாந்யத்ர சாண்டாநி கதிதாநி து

அண்டத்திற்கு ஏழு மூடல்கள் உள்ளன என்று கூறப்படுகிறது; அதன் ஆத்மா தாமரையில் அமர்ந்தவன்; இங்கு கோடி கோடியாக அண்டங்கள் இருப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது.

தத்ரதத்ர சதுர்வக்த்ரா ப்ரஹ்மாணோ ஹரயோ பவாஃ ஸ்ரு'ஷ்டாஃ ப்ரதாநேந ததா லப்த்வா ஶம்போஸ்து ஸம்நிதிம்

ஒவ்வொரு அண்டத்திலும் நான்கு முகம் கொண்ட பிரம்மாக்கள், விஷ்ணுக்கள், பவன்கள் முதன்மை பொருளால் உருவாக்கப்படுகிறார்கள்; பிறகு அவர்கள் சம்புவின் அருளைப் பெறுகிறார்கள்.

லயஶ்சைவ ததாந்யோந்யம் ஆந்த்யந்தம் இதி கீர்திதம் ஸர்கஸ்ய ப்ரதிஸர்கஸ்ய ஸ்திதேஃ கர்தா மஹேஶ்வரஃ

இவ்வாறு, அண்டம் முடியும் வரை பரஸ்பரம் உருவாக்கமும் அழிவும் நடைபெறுகிறது என்று கூறப்படுகிறது; மகேஸ்வரன் தான் படைப்பு, நிலை, அழிவு ஆகியவற்றை நடத்துபவர்.

ஸர்கே ச ரஜஸா யுக்தஃ ஸத்த்வஸ்தஃ ப்ரதிபாலநே ப்ரதிஸர்கே தமோத்ரிக்தஃ ஸ ஏவ த்ரிவிதஃ க்ரமாத்

படைப்பில் அவர் ரஜஸுடன் இருக்கிறார்; பாதுகாப்பில் சத்த்வத்தில் நிலைத்திருக்கிறார்; அழிவில் தமஸில் மிகுதியுடன் இருக்கிறார்; இவ்வாறு அவர் மூன்று வகையாகத் திகழ்கிறார்.

ஆதிகர்தா ச பூதாநாம் ஸம்ஹர்தா பரிபாலகஃ தஸ்மாந்மஹேஶ்வரோ தேவோ ப்ரஹ்மணோ ऽதிபதிஃ ஶிவஃ

அவர் எல்லா உயிர்களின் ஆதிகர்த்தாவும், அழிப்பவரும், காப்பவரும்; ஆகவே மகேஸ்வரன், சிவன், பிரம்மாவின் தலைவன் ஆவார்.

ஸதாஶிவோ பவோ விஷ்ணுர் ப்ரஹ்மா ஸர்வாத்மகோ யதஃ ஏகதண்டே ததா லோகா இமே கர்தா பிதாமஹஃ

சதாசிவன், பவன், விஷ்ணு, பிரம்மா ஆகியோர் எல்லாம் அவருடைய உலகளாவிய ரூபங்கள்; ஒவ்வொரு அண்டத்திலும் உலகங்களை பிதாமகன் படைக்கிறார்.

ப்ராக்ரு'தஃ கதிதஸ்த்வேஷ புருஷாதிஷ்டிதோ மயா ஸர்கஶ் சாபுத்திபூர்வஸ்து த்விஜாஃ ப்ராதமிகஃ ஶுபஃ

இது இயற்கையான படைப்பு என்று அழைக்கப்படுகிறது; புருஷன் அதைக் கண்காணிக்கிறார் என்று நான் கூறினேன்; இந்த முதன்மை, மங்களமான படைப்பு யோசனை இல்லாமல் தோன்றுகிறது.

அத ப்ராதமிகஸ்யேஹ யஃ காலஸ்ததஹஃ ஸ்ம்ரு'தம் ஸர்கஸ்ய தாத்ரு'ஶீ ராத்ரிஃ ப்ராக்ரு'தஸ்ய ஸமாஸதஃ

இப்போது, இந்த முதன்மை படைப்பின் காலம் ஒரு பகல் எனப்படுகிறது; படைப்பின் இரவு என்பது இயற்கை அழிவின் இரவாகும்.

திவா ஸ்ரு'ஷ்டிம் விகுருதே ரஜந்யாம் ப்ரலயம் விபுஃ ஔபசாரிகமஸ்யைதத் அஹோராத்ரம் ந வித்யதே

பகலில் இறைவன் படைப்பை உருவாக்குகிறார்; இரவில் அழிவை நிகழ்த்துகிறார். அவருக்கு இந்த பகலும் இரவும் உள்மையாக இல்லாமல், உருவகமாக மட்டுமே உள்ளது.

திவா விக்ரு'தயஃ ஸர்வே விகாரா விஶ்வதேவதாஃ ப்ரஜாநாம் பதயஃ ஸர்வே திஷ்டந்த்யந்யே மஹர்ஷயஃ

பகலில் எல்லா மாற்றங்களும், பல்வேறு வடிவங்களும், உலகத்தெய்வங்களும், உயிர்களின் தலைவர்களும், மகரிஷிகளும் நிலைத்திருக்கின்றனர்.

ராத்ரௌ ஸர்வே ப்ரலீயந்தே நிஶாந்தே ஸம்பவந்தி ச அஹஸ்து தஸ்ய வைகல்போ ராத்ரிஸ்தாத்ரு'க்விதா ஸ்ம்ரு'தா

இரவில் எல்லாம் அழிந்து விடுகிறது; இரவு முடிவில் மீண்டும் தோன்றுகிறது; அவருடைய இரவு இப்படிப்பட்டதாகவும், பகல் அவ்வாறே மாறுபட்டதாகவும் கருதப்படுகிறது.

சதுர்யுகஸஹஸ்ராந்தே மநவஸ்து சதுர்தஶ சத்வாரி து ஸஹஸ்ராணி வத்ஸராணாம் க்ரு'தம் த்விஜாஃ

நாலு யுகங்களின் ஆயிரம் சுற்றங்கள் முடிவில் பதினான்கு மனுக்கள் வருகின்றனர்; நான்கு ஆயிரம் ஆண்டுகள் ஒரு கிருதயுகம் ஆகும்.

தாவச்சதீ ச வை ஸம்த்யா ஸம்த்யாம்ஶஶ் ச க்ரு'தஸ்ய து த்ரிஶதீ த்விஶதீ ஸம்த்யா ததா சைகஶதீ க்ரமாத்

கிருதயுகத்தின் சந்த்யை நூறு ஆண்டுகள்; அதன் பகுதியும் அதேபோல். மற்ற யுகங்களில் சந்த்யைகள் முறையே மூன்று நூறு, இரண்டு நூறு, ஒரு நூறு ஆண்டுகள்.

அம்ஶகஃ ஷட்ஶதம் தஸ்மாத் க்ரு'தஸம்த்யாம்ஶகம் விநா த்ரித்வ்யேகஸாஹஸ்ரமிதோ விநா ஸம்த்யாம்ஶகேந து

அந்த பகுதி ஆறு நூறு ஆண்டுகள், கிருதயுக சந்த்யையை தவிர்த்து; அதன்படி மூன்று, இரண்டு, ஒரு ஆயிரம் ஆண்டுகள் முறையே சந்த்யை பகுதியை கழித்தது.

த்ரேதாத்வாபரதிஷ்யாணாம் க்ரு'தஸ்ய கதயாமி வஃ நிமேஷபஞ்சதஶகா காஷ்டா ஸ்வஸ்தஸ்ய ஸுவ்ரதாஃ

நல்லொழுக்கமுள்ளவர்களே, திரேதா, த்வாபர, திஷ்ய மற்றும் க்ருத யுகங்களில் கால அளவை நான் சொல்கிறேன். ஒரு ஆரோக்கியமான மனிதருக்கு கண் இமைப்பது பதினைந்து முறை ஆகும் போது அது ஒரு காஷ்டம் எனப்படுகிறது.

மர்த்யஸ்ய சாக்ஷ்ணோஸ்தஸ்யாஶ் ச ததஸ் த்ரிம்ஶதிகா கலா கலாத்ரிம்ஶதிகோ விப்ரா முஹூர்த இதி கல்பிதஃ

மனிதர்களுக்கு, அந்தக் காஷ்டம் முப்பது சேர்ந்து ஒரு கலையாகும்; அந்த முப்பது கலைகள் சேர்ந்து, பிராமணர்களே, ஒரு முகூர்த்தம் எனப்படுகிறது.

முஹூர்தபஞ்சதஶிகா ரஜநீ தாத்ரு'ஶம் த்வஹஃ பித்ர்யே ராத்ர்யஹநீ மாஸஃ ப்ரவிபாகஸ்தயோஃ புநஃ

பதினைந்து முகூர்த்தங்கள் இரவு ஆகும், அதேபோல் ஒரு பகலும்; பித்ருக்களுக்கு, இரவும் பகலும் சேர்ந்து ஒரு மாதமாகும், அதன் பிரிவும் மீண்டும் விளக்கப்படுகிறது.

க்ரு'ஷ்ணபக்ஷஸ்த்வஹஸ்தேஷாம் ஶுக்லஃ ஸ்வப்நாய ஶர்வரீ த்ரிம்ஶத்யே மாநுஷா மாஸாஃ பித்ர்யோ மாஸஸ்து ஸ ஸ்ம்ரு'தஃ

அவர்களுக்கு, கிருஷ்ணபக்ஷம் என்பது பகல், சுக்லபக்ஷம் என்பது இரவு; முப்பது மனித மாதங்கள் சேர்ந்து பித்ருக்களுக்கு ஒரு மாதம் எனப்படுகிறது.

ஶதாநி த்ரீணி மாஸாநாம் ஷஷ்ட்யா சாப்யதிகாநி வை பித்ர்யஃ ஸம்வத்ஸரோ ஹ்யேஷ மாநுஷேண விபாவ்யதே

மூன்று நூறு மாதங்கள் மற்றும் அறுபது மாதங்கள் கூட, பித்ருக்களுக்கு ஒரு வருடம் என மனிதர்களின் கணக்கில் கூறப்படுகிறது.

மாநுஷேணைவ மாநேந வர்ஷாணாம் யச்சதம் பவேத் பித்ரூ'ணாம் த்ரீணி வர்ஷாணி ஸம்க்யாதாநீஹ தாநி வை

மனிதர்களின் அளவின்படி, நூறு வருடங்கள் மனிதர்களுக்கு என்றால், அது பித்ருக்களுக்கு மூன்று வருடங்களாகும்; இவை இங்கே இப்படியே எண்ணப்படுகின்றன.

தஶ வை த்வ்யதிகா மாஸாஃ பித்ரு'ஸம்க்யேஹ ஸம்ஸ்ம்ரு'தா லௌகிகேநைவ மாநேந அப்தோ யோ மாநுஷஃ ஸ்ம்ரு'தஃ

பத்து மற்றும் இரண்டு மாதங்கள், அதாவது பன்னிரண்டு மாதங்கள், பித்ருக்களின் கணக்கில் ஒரு வருடம் என நினைவில் வைக்கப்படுகிறது; உலக வழக்கில் இது மனித வருடம் எனப்படுகிறது.

ஏதத்திவ்யமஹோராத்ரம் இதி லைங்கே ऽத்ர பட்யதே திவ்யே ராத்ர்யஹநீ வர்ஷம் ப்ரவிபாகஸ்தயோஃ புநஃ

இது தெய்வீக இரவும் பகலும் என லிங்கபுராணத்தில் கூறப்படுகிறது; தெய்வ உலகத்தில் இரவும் பகலும் சேர்ந்து ஒரு வருடம் ஆகும், அதன் பிரிவும் மீண்டும் விளக்கப்படுகிறது.

அஹஸ்தத்ரோதகயநம் ராத்ரிஃ ஸ்யாத்தக்ஷிணாயநம் ஏதே ராத்ர்யஹநீ திவ்யே ப்ரஸம்க்யாதே விஶேஷதஃ

அங்கே, பகல் என்பது உத்திராயணம், இரவு என்பது தக்ஷிணாயணம்; இத்தகைய தெய்வீக இரவும் பகலும் சிறப்பாக எண்ணப்படுகின்றன.

த்ரிம்ஶத்யாநி து வர்ஷாணி திவ்யோ மாஸஸ்து ஸ ஸ்ம்ரு'தஃ மாநுஷம் து ஶதம் விப்ரா திவ்யமாஸாஸ்த்ரயஸ்து தே

முப்பது வருடங்கள் சேர்ந்து ஒரு தெய்வ மாதம் எனப்படுகிறது; பிராமணர்களே, நூறு மனித வருடங்கள் மூன்று தெய்வ மாதங்களுக்கு சமம்.

தஶ சைவ ததாஹாநி திவ்யோ ஹ்யேஷ விதிஃ ஸ்ம்ரு'தஃ த்ரீணி வர்ஷஶதாந்யேவ ஷஷ்டிவர்ஷாணி யாநி து

பத்து நாட்களும் அதேபோல் தெய்வ விதியாகக் கருதப்படுகிறது; மூன்று நூறு மற்றும் அறுபது வருடங்கள் அப்படியே எண்ணப்படுகின்றன.

திவ்யஃ ஸம்வத்ஸரோ ஹ்யேஷ மாநுஷேண ப்ரகீர்திதஃ த்ரீணி வர்ஷஸஹஸ்ராணி மாநுஷாணி ப்ரமாணதஃ

இந்த தெய்வ வருடம் மனிதர்களின் கணக்கில் கூறப்படுகிறது; மூன்று ஆயிரம் மனித வருடங்கள் அதன் அளவாகும்.

த்ரிம்ஶதந்யாநி வர்ஷாணி மதஃ ஸப்தர்ஷிவத்ஸரஃ நவ யாநி ஸஹஸ்ராணி வர்ஷாணாம் மாநுஷாணி து

மற்ற முப்பது வருடங்கள் சப்தரிஷி வருடம் எனப்படுகிறது; ஒன்பது ஆயிரம் மனித வருடங்கள் எண்ணப்படுகின்றன.

அந்யாநி நவதீஶ்சைவ த்ரௌவஃ ஸம்வத்ஸரஸ்து ஸஃ ஷட்த்ரிம்ஶத்து ஸஹஸ்ராணி வர்ஷாணாம் மாநுஷாணி து

மற்ற தொண்ணூறு வருடங்கள் த்ருவ வருடம் எனப்படுகிறது; முப்பத்தாறு ஆயிரம் மனித வருடங்கள் எண்ணப்படுகின்றன.