லிங்கபுராணம்

விபோ ருத்ர மஹாமாய இச்சயா வாம் க்ரு'தௌ த்வயா தயோஸ்தத்வசநம் ஶ்ருத்வா அபிநந்த்யாபிமாந்ய ச

பெருமைமிக்க ருத்ரா, உன் விருப்பத்தால் இது நடந்தது; அவர்களின் வார்த்தைகளை கேட்டதும், அவர் மகிழ்ச்சியுடன் பெருமையாக வரவேற்றார்.

உவாச பகவாந்தேவோ மதுரம் ஶ்லக்ஷ்ணயா கிரா போ போ ஹிரண்யகர்ப த்வாம் த்வாம் ச க்ரு'ஷ்ண ப்ரவீம்யஹம்

பெருமைமிக்க தேவன் இனிமையாக மென்மையாகப் பேசினார்: "ஓ ஹிரண்யகர்பா, உனக்கும் உனக்கும், கிருஷ்ணா, நான் சொல்கிறேன்."

ப்ரீதோ ऽஹமநயா பக்த்யா ஶாஶ்வதாக்ஷரயுக்தயா பவந்தௌ ஹ்ரு'தயஸ்யாஸ்ய மம ஹ்ரு'த்யதராவுபௌ

இந்த பக்தியால், என்றும் நிலைக்கும் எழுத்துகளுடன் சேர்ந்த பக்தியால், நான் மகிழ்ந்துள்ளேன்; நீங்கள் இருவரும் என் மனதிற்கு மிகவும் प्रियமானவர்கள்.

யுவாப்யாம் கிம் ததாம்யத்ய வராணாம் வரமீப்ஸிதம் அதோவாச மஹாபாகோ விஷ்ணுர்பவமிதம் வசஃ

நான் இன்று உங்களுக்கு எந்த வரத்தை வழங்க வேண்டும், மிகவும் விரும்பிய வரம் எது? அப்போது மகாபாக்யன் விஷ்ணு, பவனிடம் இவ்வாறு சொன்னார்.

ஸர்வம் மம க்ரு'தம் தேவ பரிதுஷ்டோ ऽஸி மே யதி த்வயி மே ஸுப்ரதிஷ்டா து பக்திர்பவது ஶங்கரஃ

எனக்கு எல்லாம் செய்யப்பட்டுவிட்டது, தேவா; நீ என்மீது திருப்தி அடைந்திருப்பாயானால், என் பக்தி உன்னிடத்தில் உறுதியாக நிலைபெறட்டும், சங்கரா.

ஏவமுக்தஸ்து விஜ்ஞாய ஸம்பாவயத கேஶவம் ப்ரததௌ ச மஹாதேவோ பக்திம் நிஜபதாம்புஜே

இவ்வாறு கேட்டதும், கேசவனை மதித்து, மகாதேவன் தன் திருவடிகளுக்கு பக்தியை அருளினார்.

பவாந்ஸர்வஸ்ய லோகஸ்ய கர்தா த்வமதிதைவதம் ததேவம் ஸ்வஸ்தி தே வத்ஸ கமிஷ்யாம்யம்புஜேக்ஷண

நீ எல்லா உலகங்களுக்கும் படைப்பாளி, நீ உயர்ந்த தெய்வம்; இப்படியே உனக்கு நல்வாழ்த்து, மகனே, நான் போகிறேன், தாமரைப்பார்வையோனே.

ஏவமுக்த்வா து பகவாந் ப்ரஹ்மாணம் சாபி ஶங்கரஃ அநுக்ரு'ஹ்யாஸ்ப்ரு'ஶத்தேவோ ப்ரஹ்மாணம் பரமேஶ்வரஃ

இவ்வாறு கூறிய பின், பகவான் சங்கரன், ஆசீர்வதித்து, பரமேஸ்வரன் பிரம்மாவைத் தொடினார்.

கராப்யாம் ஸுஶுபாப்யாம் ச ப்ராஹ ஹ்ரு'ஷ்டதரஃ ஸ்வயம் மத்ஸமஸ்த்வம் ந ஸம்தேஹோ வத்ஸ பக்தஶ் ச மே பவாந்

தன் அழகான இரு கரங்களால் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன், "நீ எனைப்போல் தான், சந்தேகம் இல்லை மகனே, நீ என் பக்தனும் ஆவாய்" என்று சொன்னார்.

ஸ்வஸ்த்யஸ்து தே கமிஷ்யாமி ஸம்ஜ்ஞா பவது ஸுவ்ரத ஏவமுக்த்வா து பகவாம்ஸ் ததோ ऽந்தர்தாநமீஶ்வரஃ

உனக்கு நல்வாழ்த்து, நான் போகிறேன்; அறிவு உனக்குப் பிறக்கட்டும், நல்லவனே. இவ்வாறு கூறி, அந்த பகவான் காணாமல் மறைந்தார்.

கதவாந் கணபோ தேவஃ ஸர்வதேவநமஸ்க்ரு'தஃ அவாப்ய ஸம்ஜ்ஞாம் கோவிந்தாத் பத்மயோநிஃ பிதாமஹஃ

எல்லாத் தெய்வங்களும் வணங்கும் அந்த கணாதிபதி தேவன் சென்றார்; கோவிந்தனிடமிருந்து அறிவைப் பெற்ற பன்மலர் பிறந்த பிதாமகன்.

ப்ரஜாஃ ஸ்ரஷ்டுமநாஶ்சக்ரே தப உக்ரம் பிதாமஹஃ தஸ்யைவம் தப்யமாநஸ்ய ந கிம்சித் ஸமவர்தத

பிதாமகன் உயிர்களை உருவாக்க நினைத்து கடும் தவம் செய்தார்; அவ்வாறு தவம் செய்தபோது எதுவும் தோன்றவில்லை.

ததோ தீர்கேண காலேந துஃகாத்க்ரோதோ ஹ்யஜாயத க்ரோதாவிஷ்டஸ்ய நேத்ராப்யாம் ப்ராபதந்நஶ்ருபிந்தவஃ

அதன்பின் நீண்ட காலம் கழிந்ததும், துக்கத்தால் கோபம் எழுந்தது; கோபம் கொண்ட அவனது கண்களில் இருந்து கண்ணீர் துளிகள் விழுந்தன.

ததஸ்தேப்யோ ऽஶ்ருபிந்துப்யோ வாதபித்தகபாத்மகாஃ மஹாபாகா மஹாஸத்த்வாஃ ஸ்வஸ்திகைரப்யலம்க்ரு'தாஃ

அந்த கண்ணீர் துளிகள் காற்றும், பித்தமும், கபமும் கொண்டவை. அவற்றிலிருந்து மிகுந்த பாக்கியமும், பெரும் வலிமையும் உடைய உயிர்கள் தோன்றின. அவர்கள் நல்ல குறிகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தார்கள்.

ப்ரகீர்ணகேஶாஃ ஸர்பாஸ்தே ப்ராதுர்பூதா மஹாவிஷாஃ ஸர்பாம்ஸ்தாநக்ரஜாந்த்ரு'ஷ்ட்வா ப்ரஹ்மாத்மாநம் அநிந்தயத்

அவர்களில் சில புழுக்கள், கூந்தல் சிதறியவாறு, மிக விஷம் நிறைந்தவையாக உருவாகின. அந்த மூத்த பாம்புகளை பார்த்து பிரம்மா தன்னைத் தானே குறை கூறினார்.

அஹோ திக் தபஸோ மஹ்யம் பலமீத்ரு'ஶகம் யதி லோகவைநாஶிகீ ஜஜ்ஞே ஆதாவேவ ப்ரஜா மம

ஐயோ! என் தவத்தின் பலன் இப்படிப்பட்டதா? என் முதல் படைப்பு உலகத்தை அழிக்கும் காரணமாகிவிட்டதே!

தஸ்ய தீவ்ராபவந்மூர்ச்சா க்ரோதாமர்ஷஸமுத்பவா மூர்ச்சாபிபரிதாபேந ஜஹௌ ப்ராணாந்ப்ரஜாபதிஃ

அப்போது அவனுக்கு கோபமும் வருத்தமும் காரணமாக கடும் மயக்கம் ஏற்பட்டது. அந்த மயக்கத்தால் பாதிக்கப்பட்ட பிரஜாபதி உயிரை விட்டுவிட்டான்.

தஸ்யாப்ரதிமவீர்யஸ்ய தேஹாத்காருண்யபூர்வகம் அதைகாதஶ தே ருத்ரா ருதந்தோ ऽப்யக்ரமம்ஸ் ததா

அந்த ஒப்பற்ற வலிமை உடையவனது உடலில் இருந்து, இரக்கம் கொண்டு, பன்னிரண்டு ருத்ரர்கள் அழுது கொண்டு தோன்றினார்கள்.

ரோதநாத்கலு ருத்ரத்வம் தேஷு வை ஸமஜாயத யே ருத்ராஸ்தே கலு ப்ராணா யே ப்ராணாஸ்தே ததாத்மகாஃ

அவர்கள் அழுததால் அவர்களுக்கு 'ருத்ரர்' என்ற பெயர் வந்தது. அந்த ருத்ரர்களே உயிர்கள்; அந்த உயிர்களே அவர்களின் சாரம்.

ப்ராணாஃ ப்ராணவதாம் ஜ்ஞேயாஃ ஸர்வபூதேஷ்வவஸ்திதாஃ அத்யுக்ரஸ்ய மஹத்த்வஸ்ய ஸாதுராசரிதஸ்ய ச

உயிர்கள் எல்லா உயிரினங்களிலும் இருக்கும். அவை மிகுந்த வலிமையும், பெருமையும், நல்ல நடப்பும் உடையவனுடையவை என்று அறிய வேண்டும்.

ப்ராணாம்ஸ்தஸ்ய ததௌ பூயஸ் த்ரிஶூலீ நீலலோஹிதஃ லப்த்வாஸூந் பகவாந்ப்ரஹ்ம தேவதேவமுமாபதிம்

மூன்று கூரையுடைய, நீலமும் சிவப்பும் கலந்தவனாகிய இறைவன், மீண்டும் அவனுக்கு உயிர்களை அளித்தான். உயிர் மீண்டும் வந்த பிரம்மா, உமையின் கணவனாகிய தேவர்களின் தேவனைப் பார்த்தான்.

ப்ரணம்ய ஸம்ஸ்திதோ ऽபஶ்யத் காயத்ர்யா விஶ்வமீஶ்வரம் ஸர்வலோகமயம் தேவம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸ்துத்வா பிதாமஹஃ

வணங்கி நின்று, காயத்ரியுடன் உலகத்தின் இறைவனைப் பார்த்தான். எல்லா உலகங்களிலும் நிறைந்த தேவனைப் பார்த்து, பெரியவர் புகழ்ந்து பாடினார்.

ததோ விஸ்மயமாபந்நஃ ப்ரணிபத்ய முஹுர்முஹுஃ உவாச வசநம் ஶர்வம் ஸத்யாதித்வம் கதம் விபோ

பிரம்மா ஆச்சரியமடைந்து, மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி, சர்வனை நோக்கி, 'ஐயா! நீ ஆரம்பத்திலேயே எவ்வாறு தோன்றினாய்?' என்று கேட்டான்.

தஸ்ய தத்வசநம் ஶ்ருத்வா ப்ரஹ்மணோ பகவாந் பவஃ ப்ரஹ்மரூபீ ப்ரபோதார்தம் ப்ரஹ்மாணம் ப்ராஹ ஸஸ்மிதம்

பிரம்மாவின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட பவனாகிய இறைவன், பிரம்மா வடிவம் எடுத்து, அறிவூட்டும் பொருட்டு, சிரித்தபடி பிரம்மாவிடம் பேசினார்.

ஶ்வேதகல்போ யதா ஹ்யாஸீத் அஹமேவ ததாபவம் ஶ்வேதோஷ்ணீஷஃ ஶ்வேதமால்யஃ ஶ்வேதாம்பரதரஃ ஸிதஃ

வெள்ளை யுகம் இருந்தபோது, நான் மட்டுமே இருந்தேன். வெள்ளை கிரீடம், வெள்ளை மாலைகள், வெள்ளை உடை, முழுவதும் வெள்ளையாக இருந்தேன்.

ஶ்வேதாஸ்திஃ ஶ்வேதரோமா ச ஶ்வேதாஸ்ரு'க் ஶ்வேதலோஹிதஃ தேந நாம்நா ச விக்யாதஃ ஶ்வேதகல்பஸ்ததா ஹ்யஸௌ

என் எலும்பும், முடியும், இரத்தமும், சிவப்பும் எல்லாம் வெள்ளையாக இருந்தது. அதனால் அந்த யுகம் 'வெள்ளை யுகம்' என்று அழைக்கப்பட்டது.

மத்ப்ரஸூதா ச தேவேஶீ ஶ்வேதாங்கா ஶ்வேதலோஹிதா ஶ்வேதவர்ணா ததா ஹ்யாஸீத் காயத்ரீ ப்ரஹ்மஸம்ஜ்ஞிதா

என்னால் பிறந்த தேவியின் உடலும், சிவப்பும், நிறமும் வெள்ளையாக இருந்தது. அப்போது காயத்ரி, பிரம்மா என்ற பெயரில் இருந்தாள்.

தஸ்மாதஹம் ச தேவேஶ த்வயா குஹ்யேந வை புநஃ விஜ்ஞாதஃ ஸ்வேந தபஸா ஸத்யோஜாதத்வமாகதஃ

அதனால், தேவாதிகளே, உன் மறைவு தவத்தின் மூலம், நீ மீண்டும் என்னை அறிந்தாய்; உடனே சத்யோஜாதன் என்ற நிலையை அடைந்தேன்.

ஸத்யோஜாதேதி ப்ரஹ்மைதத் குஹ்யம் சைதத்ப்ரகீர்திதம் தஸ்மாத்குஹ்யத்வமாபந்நம் யே வேத்ஸ்யந்தி த்விஜாதயஃ

'சத்யோஜாதன்' என்பதே அந்த பரம்பொருளின் பெயர்; இது ரகசியம் என்று கூறப்படுகிறது. அதனால் இது மறைவு எனப்படுகிறது; அதை அறிந்த இருமுறை பிறந்தவர்கள்,