லிங்கபுராணம்

அப்ரஸம்க்யேயதத்த்வஸ்ய யதா வித்மஃ ஸ்வஶக்திதஃ கீர்திதம் தவ மாஹாத்ம்யம் அபாரஸ்ய மஹாத்மநஃ

எங்களால் எவ்வளவு தெரிந்ததோ, எங்கள் திறமையின்படி, எல்லா கணக்குகளுக்கும் அப்பாற்பட்ட உன் பெருமையைப் புகழ்ந்தோம், எல்லை இல்லாத பெருமையுள்ளவனே.

ஶிவோ நோ பவ ஸர்வத்ர யோ ऽஸி ஸோ ऽஸி நமோ ऽஸ்து தே ய இதம் கீர்தயேத்பக்த்யா ப்ரஹ்மநாராயணஸ்தவம்

எங்கும் நீயே எங்களுக்கு அருள் புரிவாயாக; நீ தான் நீ; உனக்கு வணக்கம்! இந்தப் பரமன்-நாராயணன் ஸ்தோத்திரத்தை பக்தியுடன் யார் பாடினாலும்—

ஶ்ராவயேத்வா த்விஜாந் வித்வாந் ஶ்ரு'ணுயாத்வா ஸமாஹிதஃ அஶ்வமேதாயுதம் க்ரு'த்வா யத்பலம் ததவாப்நுயாத்

அல்லது அதை பண்டித பிராமணர்களிடம் கேட்பித்தாலும், அல்லது ஒருவன் மனதுடன் கவனமாக கேட்டாலும், பத்து ஆயிரம் அசுவமேத யாகம் செய்த பலனை அடைவான்.

பாபாசாரோ ऽபி யோ மர்த்யஃ ஶ்ரு'ணுயாச்சிவஸந்நிதௌ ஜபேத்வாபி விநிர்முக்தோ ப்ரஹ்மலோகம் ஸ கச்சதி

பாவம் செய்த மனிதனாக இருந்தாலும், சிவனின் முன்னிலையில் இதை கேட்டாலோ, அல்லது ஜபித்தாலோ, பாவம் நீங்கி பிரம்மாவின் உலகை அடைவான்.

ஶ்ராத்தே வா தைவிகே கார்யே யஜ்ஞே வாவப்ரு'தாந்திகே கீர்தயேத்வா ஸதாம் மத்யே ஸ யாதி ப்ரஹ்மணோ ऽந்திகம்

ஶ்ராத்தம், தெய்வீக காரியம், யாகம், அல்லது அபிஷேகத்தின் முடிவில், நல்லவர்களிடையே இதை யார் பாடினாலும், அவர் பிரம்மனின் அருகில் சேர்வார்.

அத்யந்தாவநதௌ த்ரு'ஷ்ட்வா மதுபிங்காயதேக்ஷணஃ ப்ரஹ்ரு'ஷ்டவதநோ ऽத்யர்தம் அபவத்ஸத்யகீர்தநாத்

அதிகமான பணிவைக் கண்டு, தேனும் செம்பும் போன்ற கண்களுடன், அவன் முகம் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் பிரகாசித்தது, உண்மையான புகழால்.

உமாபதிர்விரூபாக்ஷோ தக்ஷயஜ்ஞவிநாஶநஃ பிநாகீ கண்டபரஶுஃ ஸுப்ரீதஸ்து த்ரிலோசநஃ

உமையின் கணவர், மூன்று கண்கள் உடையவர், தக்ஷனுடைய யாகத்தை அழித்தவர், வளைந்த பரசு ஏந்தியவர், விரூபாக்ஷன், மிகவும் மகிழ்ந்தார்.

ததஃ ஸ பகவாந்தேவஃ ஶ்ருத்வா வாகம்ரு'தம் தயோஃ ஜாநந்நபி மஹாதேவஃ க்ரீடாபூர்வமதாப்ரவீத்

பின்னர் அந்த பரம தேவன், அவர்களின் அமுதம் போன்ற வார்த்தைகளை கேட்டதும், ஏற்கனவே அறிந்திருந்தாலும், மகாதேவன் விளையாட்டாகப் பேசினார்.

கௌ பவந்தௌ மஹாத்மாநௌ பரஸ்பரஹிதைஷிணௌ ஸமேதாவம்புஜாபக்ஷாவ் அஸ்மிந் கோரே மஹாப்லவே

நீங்கள் யார், பெரிய ஆன்மாக்கள், ஒருவருக்கொருவர் நன்மை விரும்பி, இவ்வளவு பயங்கரமான பெரும் வெள்ளத்தில், தாமரையை உண்பவர்கள் போல் இணைந்திருக்கிறீர்கள்?

தாவூசதுர்மஹாத்மாநௌ ஸம்நிரீக்ஷ்ய பரஸ்பரம் பகவாந் கிம் து யத்தே ऽத்ய ந விஜ்ஞாநம் த்வயா விபோ

அந்த இரு பெரிய ஆன்மாக்களும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து, "பெருமையே, இன்று உமக்கு எது தெரியவில்லை?" என்று கேட்டனர்.

விபோ ருத்ர மஹாமாய இச்சயா வாம் க்ரு'தௌ த்வயா தயோஸ்தத்வசநம் ஶ்ருத்வா அபிநந்த்யாபிமாந்ய ச

பெருமைமிக்க ருத்ரா, உன் விருப்பத்தால் இது நடந்தது; அவர்களின் வார்த்தைகளை கேட்டதும், அவர் மகிழ்ச்சியுடன் பெருமையாக வரவேற்றார்.

உவாச பகவாந்தேவோ மதுரம் ஶ்லக்ஷ்ணயா கிரா போ போ ஹிரண்யகர்ப த்வாம் த்வாம் ச க்ரு'ஷ்ண ப்ரவீம்யஹம்

பெருமைமிக்க தேவன் இனிமையாக மென்மையாகப் பேசினார்: "ஓ ஹிரண்யகர்பா, உனக்கும் உனக்கும், கிருஷ்ணா, நான் சொல்கிறேன்."

ப்ரீதோ ऽஹமநயா பக்த்யா ஶாஶ்வதாக்ஷரயுக்தயா பவந்தௌ ஹ்ரு'தயஸ்யாஸ்ய மம ஹ்ரு'த்யதராவுபௌ

இந்த பக்தியால், என்றும் நிலைக்கும் எழுத்துகளுடன் சேர்ந்த பக்தியால், நான் மகிழ்ந்துள்ளேன்; நீங்கள் இருவரும் என் மனதிற்கு மிகவும் प्रियமானவர்கள்.

யுவாப்யாம் கிம் ததாம்யத்ய வராணாம் வரமீப்ஸிதம் அதோவாச மஹாபாகோ விஷ்ணுர்பவமிதம் வசஃ

நான் இன்று உங்களுக்கு எந்த வரத்தை வழங்க வேண்டும், மிகவும் விரும்பிய வரம் எது? அப்போது மகாபாக்யன் விஷ்ணு, பவனிடம் இவ்வாறு சொன்னார்.

ஸர்வம் மம க்ரு'தம் தேவ பரிதுஷ்டோ ऽஸி மே யதி த்வயி மே ஸுப்ரதிஷ்டா து பக்திர்பவது ஶங்கரஃ

எனக்கு எல்லாம் செய்யப்பட்டுவிட்டது, தேவா; நீ என்மீது திருப்தி அடைந்திருப்பாயானால், என் பக்தி உன்னிடத்தில் உறுதியாக நிலைபெறட்டும், சங்கரா.

ஏவமுக்தஸ்து விஜ்ஞாய ஸம்பாவயத கேஶவம் ப்ரததௌ ச மஹாதேவோ பக்திம் நிஜபதாம்புஜே

இவ்வாறு கேட்டதும், கேசவனை மதித்து, மகாதேவன் தன் திருவடிகளுக்கு பக்தியை அருளினார்.

பவாந்ஸர்வஸ்ய லோகஸ்ய கர்தா த்வமதிதைவதம் ததேவம் ஸ்வஸ்தி தே வத்ஸ கமிஷ்யாம்யம்புஜேக்ஷண

நீ எல்லா உலகங்களுக்கும் படைப்பாளி, நீ உயர்ந்த தெய்வம்; இப்படியே உனக்கு நல்வாழ்த்து, மகனே, நான் போகிறேன், தாமரைப்பார்வையோனே.

ஏவமுக்த்வா து பகவாந் ப்ரஹ்மாணம் சாபி ஶங்கரஃ அநுக்ரு'ஹ்யாஸ்ப்ரு'ஶத்தேவோ ப்ரஹ்மாணம் பரமேஶ்வரஃ

இவ்வாறு கூறிய பின், பகவான் சங்கரன், ஆசீர்வதித்து, பரமேஸ்வரன் பிரம்மாவைத் தொடினார்.

கராப்யாம் ஸுஶுபாப்யாம் ச ப்ராஹ ஹ்ரு'ஷ்டதரஃ ஸ்வயம் மத்ஸமஸ்த்வம் ந ஸம்தேஹோ வத்ஸ பக்தஶ் ச மே பவாந்

தன் அழகான இரு கரங்களால் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன், "நீ எனைப்போல் தான், சந்தேகம் இல்லை மகனே, நீ என் பக்தனும் ஆவாய்" என்று சொன்னார்.

ஸ்வஸ்த்யஸ்து தே கமிஷ்யாமி ஸம்ஜ்ஞா பவது ஸுவ்ரத ஏவமுக்த்வா து பகவாம்ஸ் ததோ ऽந்தர்தாநமீஶ்வரஃ

உனக்கு நல்வாழ்த்து, நான் போகிறேன்; அறிவு உனக்குப் பிறக்கட்டும், நல்லவனே. இவ்வாறு கூறி, அந்த பகவான் காணாமல் மறைந்தார்.

கதவாந் கணபோ தேவஃ ஸர்வதேவநமஸ்க்ரு'தஃ அவாப்ய ஸம்ஜ்ஞாம் கோவிந்தாத் பத்மயோநிஃ பிதாமஹஃ

எல்லாத் தெய்வங்களும் வணங்கும் அந்த கணாதிபதி தேவன் சென்றார்; கோவிந்தனிடமிருந்து அறிவைப் பெற்ற பன்மலர் பிறந்த பிதாமகன்.

ப்ரஜாஃ ஸ்ரஷ்டுமநாஶ்சக்ரே தப உக்ரம் பிதாமஹஃ தஸ்யைவம் தப்யமாநஸ்ய ந கிம்சித் ஸமவர்தத

பிதாமகன் உயிர்களை உருவாக்க நினைத்து கடும் தவம் செய்தார்; அவ்வாறு தவம் செய்தபோது எதுவும் தோன்றவில்லை.

ததோ தீர்கேண காலேந துஃகாத்க்ரோதோ ஹ்யஜாயத க்ரோதாவிஷ்டஸ்ய நேத்ராப்யாம் ப்ராபதந்நஶ்ருபிந்தவஃ

அதன்பின் நீண்ட காலம் கழிந்ததும், துக்கத்தால் கோபம் எழுந்தது; கோபம் கொண்ட அவனது கண்களில் இருந்து கண்ணீர் துளிகள் விழுந்தன.

ததஸ்தேப்யோ ऽஶ்ருபிந்துப்யோ வாதபித்தகபாத்மகாஃ மஹாபாகா மஹாஸத்த்வாஃ ஸ்வஸ்திகைரப்யலம்க்ரு'தாஃ

அந்த கண்ணீர் துளிகள் காற்றும், பித்தமும், கபமும் கொண்டவை. அவற்றிலிருந்து மிகுந்த பாக்கியமும், பெரும் வலிமையும் உடைய உயிர்கள் தோன்றின. அவர்கள் நல்ல குறிகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தார்கள்.

ப்ரகீர்ணகேஶாஃ ஸர்பாஸ்தே ப்ராதுர்பூதா மஹாவிஷாஃ ஸர்பாம்ஸ்தாநக்ரஜாந்த்ரு'ஷ்ட்வா ப்ரஹ்மாத்மாநம் அநிந்தயத்

அவர்களில் சில புழுக்கள், கூந்தல் சிதறியவாறு, மிக விஷம் நிறைந்தவையாக உருவாகின. அந்த மூத்த பாம்புகளை பார்த்து பிரம்மா தன்னைத் தானே குறை கூறினார்.

அஹோ திக் தபஸோ மஹ்யம் பலமீத்ரு'ஶகம் யதி லோகவைநாஶிகீ ஜஜ்ஞே ஆதாவேவ ப்ரஜா மம

ஐயோ! என் தவத்தின் பலன் இப்படிப்பட்டதா? என் முதல் படைப்பு உலகத்தை அழிக்கும் காரணமாகிவிட்டதே!

தஸ்ய தீவ்ராபவந்மூர்ச்சா க்ரோதாமர்ஷஸமுத்பவா மூர்ச்சாபிபரிதாபேந ஜஹௌ ப்ராணாந்ப்ரஜாபதிஃ

அப்போது அவனுக்கு கோபமும் வருத்தமும் காரணமாக கடும் மயக்கம் ஏற்பட்டது. அந்த மயக்கத்தால் பாதிக்கப்பட்ட பிரஜாபதி உயிரை விட்டுவிட்டான்.

தஸ்யாப்ரதிமவீர்யஸ்ய தேஹாத்காருண்யபூர்வகம் அதைகாதஶ தே ருத்ரா ருதந்தோ ऽப்யக்ரமம்ஸ் ததா

அந்த ஒப்பற்ற வலிமை உடையவனது உடலில் இருந்து, இரக்கம் கொண்டு, பன்னிரண்டு ருத்ரர்கள் அழுது கொண்டு தோன்றினார்கள்.

ரோதநாத்கலு ருத்ரத்வம் தேஷு வை ஸமஜாயத யே ருத்ராஸ்தே கலு ப்ராணா யே ப்ராணாஸ்தே ததாத்மகாஃ

அவர்கள் அழுததால் அவர்களுக்கு 'ருத்ரர்' என்ற பெயர் வந்தது. அந்த ருத்ரர்களே உயிர்கள்; அந்த உயிர்களே அவர்களின் சாரம்.